Σταύρος Τσιώλης, Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998)

 Σταύρος Τσιώλης, Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

 

  Όταν βλέπω μια μεταδικτατορική κωμωδία, δεν μπορώ να μην την βάλω στον προκρούστη των κωμωδιών της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, με τους αξέχαστους κωμικούς (να μη λέμε ονόματα), και φυσικά τη βρίσκω πάντα υπολειπόμενη. Και, να το ξαναγράψω, ένα βασικό κριτήριο για μένα είναι το πόσο γελάω.

  7,7 η βαθμολογία της, ας το πούμε από τώρα, πιστεύω γιατί έχει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό: την πολιτική σάτιρα. Οι αναφορές στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ γίνονται επίκαιρες, με το προεκλογικό κλίμα να επικρατεί. Από τις ταινίες της χρυσής δεκαετίας, η μόνη που θυμάμαι να έχει πολιτική σάτιρα είναι η «Υπάρχει και φιλότιμο».

   Βλέπουμε αρχικά τους δυο από τους τρεις μπατζανάκηδες. Ο ένας είναι αρρωστημένα ερωτύλος, και θα δούμε πολλά χιουμοριστικά επεισόδια. Ο άλλος είναι ο προσγειωμένος. Ο τρίτος είναι πραγματικός γκομενιάρης. Θα τον δούμε με τη γκόμενα.

  Πού πηγαίνουν;

  Στη Θάσο, που τους περιμένουν οι οικογένειές τους.

  Θα αργήσουν λίγο, αλλά μόνο έτσι θα έχουμε την κωμωδία.

  Από τα πιο κωμικά επεισόδια: Ο Ζουγανέλης πέφτει στο νερό να αυτοκτονήσει, απελπισμένος από έρωτα. Ο Μπουλάς πέφτει στο νερό να αυτοκτονήσει, επειδή ο μπατζανάκης του ξεγέλασε την μάνα του και ψήφισε ΝΔ, ενώ αυτός είναι βαμμένος πασόκος.

  -Θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ.

  Όχι εγώ, ατάκα από την ταινία είναι.

  Μια ομοιότητα με τις ταινίες της δεκαετίας του ’60 είναι τα 15 τραγούδια.

  Που δεν είναι όλα λαϊκά, και μόνο ένα είναι live.