Alan J. Pakula, Η εξαφάνιση (Klute, 1971)

 Alan J. Pakula, Η εξαφάνιση (Klute, 1971)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Πάλι θα μιλήσω για την πρόσληψη.

  Μου αρέσουν τα romance, και έτσι για μένα σε μια ταινία αυτό που θα με συγκινήσει περισσότερο είναι το romance, ακόμη και αν η προτειθέμενη σκηνοθετική (κατά το συγγραφική) πρόσληψη δεν είναι αυτή, ο σκηνοθέτης με την ταινία του ήθελε να δείξει περισσότερο κάτι άλλο.

  Όμως να πω χοντρικά την πλοκή πριν προχωρήσω σε διευκρινήσεις.

  Ο φίλος του Ντόναλντ Σάδερλαντ, ιδιωτικού ντετέκτιβ, εξαφανίστηκε. Η εξαφάνισή του πιθανόν να έχει σχέση με ένα call girl, την Τζέην Φόντα. Ο Σάδερλαντ θα προσληφθεί για να διαλευκάνει την υπόθεση.

  Ένας πελάτης κτυπάει άγρια τα call girl των οποίων μισθώνει τις υπηρεσίες. Στη λίστα είναι τρία. Η πρώτη αυτοκτόνησε ταυτόχρονα με την εξαφάνιση του φίλου του, πριν ένα χρόνο. Η δεύτερη φαίνεται να αυτοκτόνησε και αυτή, πρόσφατα. Ο Σάδερλαντ δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι δολοφονήθηκαν, και αυτός ο πελάτης δεν μπορεί παρά να είναι ο δολοφόνος. Σειρά έχει η Τζέην Φόντα, καθώς η έρευνα σίγουρα θα οδηγήσει σ’ αυτήν και στη συνέχεια  στα ίχνη του.

  Μια σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα στην Τζέην και τον Ντόναλντ. Φοβάται. Του ζητάει να τη φιλοξενήσει για λίγες μέρες.

  Το ότι θα πηδηχτούν είναι σίγουρο, όμως το πρώτο πήδημα είναι mercy fuck. Όχι, δεν νιώθει οργασμό με τους πελάτες. Όμως αργότερα τα πράγματα αλλάζουν, νιώθει αισθήματα για αυτόν, που την τρομάζουν. Από ό,τι φαίνεται, ο Ντόναλντ θα ήταν διατεθειμένος για μια μόνιμη σχέση μαζί της.

  Και πηγαίνουμε στην πρόσληψη.

  Ο σκηνοθέτης μπορεί να ήθελε να δώσει ένα συναρπαστικό θρίλερ, αυτό θα συγκινήσει τον μέσο θεατή και θα γεμίσει τις αίθουσες. Εγώ όμως ξεχωρίζω το πορτραίτο της Τζέην. Οι περισσότερες (για να μη γενικεύσω, πέφτοντας θύμα ενός από τα είδωλα του Μπέηκον,  λέγοντας όλες) οι κοπέλες του επαγγέλματος έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Επισκέπτεται συχνά την ψυχίατρό της, σε επεισόδια άσχετα με την πλοκή, που έχουν σαν στόχο να μας φωτίσουν το ψυχολογικό της πορτραίτο.

  Και πώς τελειώνει η ταινία;

  Το τέλος του θρίλερ το καταλαβαίνετε, δεν κάνω σπόιλερ, είναι δεδομένη η αφηγηματική αναμονή, όμως το romance;

  Θα δεχόταν ένα happy end στο ειδύλλιο ο μέσος αμερικάνος, εκείνη την εποχή; Σίγουρα όχι.

  Όμως ο σκηνοθέτης αφήνει μια υποψία (το έχω δει συχνά αυτό) για θεατές που δεν ανήκουν στον μέσο όρο. She admits that, although she will miss Klute, she is unable to tell him and jokes that the doctor will likely see her again the next week, αντιγράφω από την πλοκή που δίνει η βικιπαίδεια. Φεύγει από τη Νέα Υόρκη αλλά, αν και το λέει αστεία, η ψυχίατρός της είναι πιθανόν να την ξαναδεί.

  Αυτό πού κολλάει;

  Στην υποψία ενός happy end. Θα δει την ψυχίατρό της, αλλά πιθανόν και τον Ντόναλντ. Και τότε δεν αποκλείεται να πει το ναι σε μια μόνιμη σχέση, που τώρα την αρνήθηκε.

  Άρεσε πολύ η ερμηνεία του Σάδερλαντ, σαν αντιήρωα ντετέκτιβ. Όσο για την Τζέην, δίνει με μεγάλη πειστικότητα το πορτραίτο του call girl, σε ένα ρόλο με τον οποίο κέρδισε το όσκαρ της καλύτερης ηθοποιού.  

  7,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.