Otar Iosseliani, La chasse aux papillons

Otar Iosseliani, La chasse aux papillons (1993)

Για τον Οτάρ Ιοσσελιάνι έχουμε ξαναγράψει, και συγκεκριμένα για την ταινία του «Monday morning». Αυτά που σκέφτηκα να γράψω τα είχα γράψει ήδη, και έτσι κάνω αντιγραφή και επικόλληση.

  «Δεν είχα δει ποτέ έργο αυτού του σκηνοθέτη, και κάποτε ήλθε η ώρα. Ήταν το «Δευτέρα πρωί», που πρόβαλε πριν λίγες μέρες το cine+. Δεν ξέρω πως είναι τα προηγούμενα έργα του, πάντως αυτό είναι σαν τα έργα του Ζακ Τατί (επ’ ευκαιρία ξαναείδα σήμερα το «Ο θείος μου» που το είχα στο περίμενε εδώ και μέρες) και του παλαιστίνιου Ελία Σουλεϊμάν. Χωρίς τα γκανγκ του βωβού, τουλάχιστον στο βαθμό που τα χρησιμοποιεί ο Mel Brooks στο Silent movie, ο Ιοσσελιάνι περιορίζει το λόγο στο ελάχιστο, για να παρουσιάσει κωμικά επεισόδια σε μια απούσα πλοκή».

  Ήταν παράλειψή μου να μην αναφέρω τις εξαίσιες ταινίες του Elia Suleiman, για τις οποίες είχα γράψει κιόλας, τον «Χρόνο που μένει» και την «Αναμονή».

  Η υπόθεση βρίσκεται στον δεύτερο σύνδεσμο. Το «Κυνήγι πεταλούδων» είναι το δεύτερο έργο του που βλέπω, και είναι όντως προηγούμενο από το «Δευτέρα πρωί».

Volker Schloendorff, Ulzhan

Volker Schloendorff, Ulhzan (2007)

http://www.volkerschloendorff.com/works/ulzhan-the-forgotten-light/summary/?L=1

http://en.wikipedia.org/wiki/Ulzhan

Ένας άνδρας που σκοτώθηκε η γυναίκα του και τα δυο παιδιά του πηγαίνει στο Καζακστάν, σε ένα μέρος όπου πηγαίνουν οι καμήλες όταν είναι να πεθάνουν, για να πεθάνει. Συναντάει κατά διαστήματα έναν περίεργο τύπο που πουλάει λέξεις, ενώ η Ουλζάν, μια δασκάλα γαλλικών που συναντάει στην πορεία του, τον ακολουθεί, μαντεύοντας το σκοπό του, σε μια προσπάθεια να τον μεταπείσει. Το τέλος μου θύμισε την «Μπαλάντα του Ναραγιάμα» του Σοχέι Ιμαμούρα. Στην κορυφή ενός χιονισμένου βουνού, περιμένει το θάνατο. Η Ουλζάν που έχει φύγει με τα δυο άλογα γυρνάει πίσω, αφήνει σε απόσταση το δικό του με λίγο σανό, δένοντάς το σε μια πέτρα. Αυτός γυρνάει και το κοιτάζει. Τα γράμματα πέφτουν, χωρίς να είμαστε σίγουροι αν έχει μετανιώσει, και έχει γυρίσει να το πάρει. Μια σπουδή της ανθρώπινης απελπισίας που οδηγεί στην αυτοκτονία, η οποία τονίζεται περισσότερο από το εξωτικό περιβάλλον στο οποίο τοποθετείται η ιστορία.

Γιώργος Παπατριανταφύλλου, Εταιρική εικόνα

Γιώργος Παπατριανταφύλλου, Εταιρική εικόνα, Σταμούλης 2011, σελ. 143

Η παρακάτω βιβλιοκριτική δημοσιεύτηκε στο Λέξημα

Ένα βιβλίο που αναφέρεται στη σημασία που έχει για μια εταιρεία η εικόνα που εκπέμπει προς τα έξω

  

  Ο Γιώργος Παπατριανταφύλλου έχει σπουδάσει Επικοινωνία και ΜΜΕ και διδάσκει Δημόσιες Σχέσεις. Είναι Διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Kiss 92,9 και έχει εργαστεί σε ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης, καθώς και στο τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του ΟΔΙΕ (Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος). Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων (το επιστημονικό σωματείο των Δημοσίων Σχέσεων στην Ελλάδα), όπου το 2005 εξελέγη για πρώτη φορά στο Διοικητικό Συμβούλιο και στο Προεδρείο αυτής ως Ταμίας. Έχει εργαστεί ως Σύμβουλος Επικοινωνίας υποψηφίων Δημάρχων και υποψηφίων Βουλευτών. Μετά το βιβλίο του «Προγράμματα Δημοσίων Σχέσεων» ο Παπατριανταφύλλου εκδίδει το δεύτερο βιβλίο του «Εταιρική εικόνα».

  Το βιβλίο είναι ένα εγχειρίδιο για σπουδαστές πάνω στο θέμα της εταιρικής επικοινωνίας. Η Δρ. Νάνσυ Μαλλέρου, διδάσκουσα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, η οποία προλογίζει το βιβλίο γράφει σχετικά.

  «Το βιβλίο… ξεκινώντας από τον ρόλο, τον προσδιορισμό και τη διαχείριση της εταιρικής φήμης στο εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον της επιχείρησης, σκιαγραφεί με συνέπεια το εύρος της έννοιας στα διάφορα εκούσια και ακούσια κοινά-στόχους της και, εισάγοντας την έννοια της αξιακής βάσης, προτείνει τρόπους αξιοποίησης της εταιρικής φήμης και εικόνας και ενσωμάτωσής της στη στρατηγική της εταιρείας».

  Ο συγγραφέας, στο δικό του πρόλογο που ακολουθεί, προτείνει μια δεοντολογία για τις εταιρείες.

  «Οι εταιρείες και οι οργανισμοί οφείλουν να έχουν ως προτεραιότητα τον ανθρώπινο παράγοντα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τους περιβάλλον. Οι εταιρείες και οι οργανισμοί δεν είναι ούτε οι κτιριακές τους εγκαταστάσεις ούτε ο υλικός τους εξοπλισμός. Οι επιχειρήσεις είναι οι άνθρωποί τους. Αυτοί πρέπει να πειστούν ότι η συμπεριφορά τους, οι πράξεις τους, τα λόγια τους, το ειλικρινές τους ενδιαφέρον, οι αξίες τους γενικότερα καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα τους αντιμετωπίσουν όλες οι ομάδες με τις οποίες επικοινωνούν εντός και εκτός επιχείρησης».

  Το πλήθος των κεφαλαίων και των υποκεφαλαίων στα οποία χωρίζεται το βιβλίο δείχνει πόσο σύνθετο και πολυεπίπεδο είναι το ζήτημα της εταιρικής εικόνας. Θα παραθέσουμε μόνο τους τίτλους των κεφαλαίων: Επιχείρηση και εξωτερικό περιβάλλον, Επιχείρηση και εσωτερικό περιβάλλον, Αξιακή βάση της εταιρείας, Εταιρική στρατηγική, Επιχειρηματική καινοτομία, Διαχείριση της εταιρικής φήμης, Διαμόρφωση της εικόνας μέσω της αλλαγής του τρόπου σκέψης, Διαμόρφωση της εταιρικής εικόνας μέσω των εταιρικών εκδηλώσεων, Διατήρηση καλής εταιρικής εικόνας και εταιρικής φήμης και κρίσεις, Διαχείριση της εταιρικής εικόνας, και τέλος εταιρική φήμη μέσω των ΜΜΕ.

  Ο Γιώργος Παπατριανταφύλλου, όπως επισημαίνει στον πρόλογό της η Δρ. Νάνσυ Μαλλέρου, στο έργο του αυτό εισάγει την έννοια της «Αξιακής βάσης». Στο κεφάλαιο «Η αξιακή βάση της εταιρείας» διαβάζουμε.

  «Αξιακή βάση είναι το σύστημα των αξιών της ηθικής στο οποίο οικοδομείται η επιχείρηση και πορεύεται καθόλη τη διάρκεια της ζωής της. Η αξιακή βάση λειτουργεί ως οδηγός, δεν είναι πρόσθετο στοιχείο αλλά βρίσκεται στην καρδιά της κάθε επιχείρησης. Δεν διαφημίζεται, αλλά διαπιστώνεται από την κοινωνία.

  Δομικά στοιχεία της αξιακής βάσης είναι:

Ο σεβασμός

Η αξιοπιστία

Η ειλικρίνεια

Η συνέπεια

Η ηθική

Η εντιμότητα

Το ενδιαφέρον για την κοινωνία

Η προστασία της ανθρώπινης προσωπικότητας

Ο ανθρωπισμός

Η πελατοκεντρική στρατηγική

  Η γνώμη και η άποψη των ατόμων για την εταιρεία είναι στην ουσία η κινητήρια δύναμη που καθοδηγεί την προτίμησή τους για την εταιρεία. Το αξιακό περιβάλλον της κάθε εταιρείας βρίσκεται πίσω από αυτή τη διεργασία δημιουργίας της εταιρικής εικόνας. Στον σύγχρονο καταναλωτή μικρές έως ανύπαρκτες είναι οι διαφορές σε προϊόντα, πρόσωπα και υπηρεσίες. Τη στιγμή της επιλογής της συνεργασίας του με κάποια επιχείρηση θα γίνει ανάκληση της εταιρικής εικόνας και, στην ουσία, των αξιών που έχει αυτή η επιχείρηση» (σελ. 49).

  Το βιβλίο αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο όχι μόνο για σπουδαστές αλλά και για τα διοικητικά συμβούλια εταιριών. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη σημασία που έχει η αξιακή βάση της εταιρείας για τη διαμόρφωση της εικόνας της, η οποία αποτελεί με τη σειρά της τον καθοριστικότερο ίσως παράγοντα για τη σχέση της εταιρίας με πελάτες και συνεργάτες, αλλά και με το ίδιο της το προσωπικό.

3. Τι σου είναι τα λεφτά

  Θέλω να αδειάσω τον σκληρό δίσκο του dvd-recorder μου για να χωρέσουν τα κινέζικα σήριαλ που γράφω, και βλέπω ταινίες που είχα γράψει πριν χρόνια και δεν εδέησε να τις δω. Κάθε ταινία, αφού την δω, την αντιγράφω σε dvd και μετά την ριπάρω στον υπολογιστή, σε format mpeg 4, για το αρχείο μου.  

  Βλέπω μια ταινία η οποία ξεκινάει λίγο μετά την αρχή, και έτσι χάνω τον τίτλο. Προλαβαίνω όμως να δω τον σεναριογράφο, που είναι ο Αντρέι Κοντσαλόφσκι. Υποθέτοντας ότι την έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος την ψάχνω στο διαδίκτυο, και διαπιστώνω ότι πράγματι είναι δική του. Ο αγγλικός τίτλος είναι Gloss, Глянец στα ρώσικα, στα ελληνικά δεν μπόρεσα να βρω.

  Καθώς παρακολουθώ την ταινία πέφτω πάνω στην ατάκα: «Τα λεφτά είναι για τη γυναίκα ό,τι το βιάγκρα για τον άντρα».

  Κρίμα να μην έχω λεφτά. Φυσικά όχι για να αγοράσω βιάγκρα.