Oscar Aibar, Ο αντικαταστάτης (El sustituto, 2021)

Oscar Aibar, Ο αντικαταστάτης (El sustituto, 2021)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Οι ισπανοί κατατρύχονται από το παρελθόν τους. Εμάς ο εμφύλιος τέλειωσε με μια δημοκρατία, έστω και κουτσουρεμένη. Σ’ αυτούς ο εμφύλιος τέλειωσε με τη δικτατορία του Φράνκο, που κράτησε μέχρι το θάνατό του το 1975. Κουτσουρεμένη και σ’ αυτούς η δημοκρατία που ακολούθησε, θα βελτιωνόταν με την εκλογή του σοσιαλιστή ηγέτη Φελίπε Γκονθάλεθ ως πρωθυπουργού της χώρας το 1982. Έχω δει κάμποσα έργα με θέμα τον εμφύλιο και τη μετέπειτα περίοδο, που κουβαλούσε τα τραύματα του εμφύλιου.

  Τα γεγονότα της ιστορίας διαδραματίζονται λίγο πριν τη νίκη του σοσιαλιστικού κόμματος. Και, το τρομακτικό, βασίζονται σε πραγματικό γεγονός.

  Η ταινία έχει αρκετές ανατροπές. Το θέμα της διαφθοράς των αστυνομικών σχεδόν δεν απουσιάζει από καμιά ταινία με αστυνομική πλοκή. Και ενώ υποπτευόμαστε εμπόριο ναρκωτικών και οικονομικά σκάνδαλα, ανακαλύπτουμε ότι πίσω απ’ αυτά υπάρχει κάτι βαθύτερο: ο ναζισμός με τον ρατσισμό του. Γερμανοί ναζί που κατάφεραν να ξεφύγουν (τους αναζητούν οι ισραηλινοί, αλλά νομίζω μόνο τον Άιχμαν κατάφεραν να πιάσουν, στην Αργεντινή) εξοντώνουν με ένα έξυπνο τρόπο τους νεαρούς Ρομά για να τους πάρουν τη γη.

  Τότε εμφανίζεται ο αντικαταστάτης του αστυνομικού που πέθανε δήθεν από ναρκωτικά. Έχει λόγους να μην πιστέψει την επίσημη εκδοχή και να αρχίσει να ψάχνει για το θάνατό του. Τα ευρήματά του είναι εντυπωσιακά.

  Δεν θα πούμε περισσότερα. Η ταινία με συνάρπασε τόσο που ξεχάστηκα και δεν επέλεξα frame για την ανάρτηση αυτή, όπως κάνω συνήθως. Το έκανα σήμερα που ανάρτησα.

 

Καταπίστευμα

 

Καταπίστευμα.

Αναρωτιέμαι πόσοι από εσάς που θα διαβάσετε αυτή την ανάρτηση ξέρετε τη λέξη.

Εγώ δεν την ήξερα, τη συνάντησα σε ένα κείμενο, την έψαξα στο google και βρήκα τη σημασία της. Την ξαναξέχασα,  την ξαναβρήκα.

Με το φίλο μου τον Κορακιανίτη, με ευκαιρία τη μετάφραση ενός ποιήματος του Μπωντλέρ, μιλήσαμε για τον εξεζητημένο τρόπο που γράφουν μερικοί, χρησιμοποιώντας λέξεις σπάνιες.

Εγώ τη συνάντησα ξανά πριν λίγες μέρες και μου ήλθε συνειρμικά στο νου η λέξη «καταπέτασμα», όπως περιγράφει την συνειρμική αυτή λειτουργία ο Τζιάνι Ροντάρι στο βιβλίο του «Η γραμματική της φαντασίας», ένα απόσπασμα από το οποίο ανθολογείται σε κάποιο από τα βιβλία της γλώσσας του Λυκείου. Και βέβαια η φράση «έφαγε το καταπέτασμα» (εγώ παλιά, τώρα το έχω κόψει), όπου τη συναντάμε κυρίως.

Όχι, δεν θα σας πω τη σημασία, όσοι είστε περίεργοι να την γκουγκλάρετε, όπως έκανα κι εγώ.

Παρέα με φίλους

Παρέα με φίλους

Χθες βράδυ πήγα στον Παχύ Άμμο να δω τους φίλους μου. Μιλήσαμε για διάφορα. Μιλήσαμε για τον κορονοϊό που έχει επισκεφθεί για τα καλά το χωριό τους. Μιλήσαμε για την πρόθεση ψήφου. Ο Μιχάλης δεν ψηφίζει γιατί σαν ΑΜΕΑ (σε καροτσάκι από τα έξι του χρόνια, από πολιομυελίτιδα) δεν είναι εύκολο να έλθει στον Παχύ Άμμο όπου έχει τα εκλογικά του δικαιώματα για τις εκλογές. Δεν θα πω τις προθέσεις ψήφου των φίλων μου, είναι προσωπικά δεδομένα. Ούτε και τη δική μου πρόθεση ψήφου θα πω. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα Σύριζα.

Ο Γιώργης ο Τωμαδάκης μου έδωσε κάποια αντίτυπα που είχε από το βιβλίο μου για το χωριό μου «Το χωριό μου: από την αυτοκατανάλωση στην αγορά» (Θυμάρι 1995) του οποίου είχε αναλάβει την χρηματοδότηση. Ανάρτησα και ένα σχετικό βίντεο όπου τον ευχαρίστησα για άλλη μια φορά.

Μιλήσαμε και για το πρόγραμμα «Ανακυκλώνω: αλλάζω συσκευή». Ένας στους έξι λέει από αυτούς που έκαναν αίτηση είδε το αίτημά του να ικανοποιείται. Υπάρχουν, μου είχαν πει, κοινωνικά κριτήρια. Ένα από αυτά είναι αν είναι κανείς ΑΜΕΑ.

Του φίλου μου του Γιώργη Μ… (ας μη γράψω το όνομά του) απορρίφθηκε το αίτημά του. Το ίδιο και το δικό μου. Όσο για το φίλο μου το Μιχάλη, που είπαμε ότι είναι ΑΜΕΑ, πήρε χθες τα εξής μηνύματα στο κινητό του.

Το πρώτο:

Αλλάζω συσκευή: η αίτησή σας έχει εγκριθεί! Συνδεθείτε και επιλέξτε «λήψη κωδικών επιταγών» στο μενού «Οι επιταγές μου» για να λάβετε τις επιταγές σας.

Το δεύτερο, λίγο μετά:

Αλλάζω συσκευή: παρακαλούμε αγνοείστε το προηγούμενο μήνυμα. Σας εστάλη εκ παραδρομής.

Αυτά.

 

Jon Turteltaub, Πάμε χιόνι (Cool runnings, 1993)

Jon Turteltaub, Πάμε χιόνι (Cool runnings, 1993)

 

  Χαριτωμένη κωμωδία, παρόλο που το romance, το sine qua non (εκ των ων ουκ ανευ, για τους μη λατινομαθείς) στις κωμωδίες, απουσιάζει.

  Μια ατυχία στο τρέξιμο κάνει τους δρομείς να αλλάξουν προσανατολισμό. Αφού δεν μπορούν να συμμετάσχουν στους αγώνες δρόμου στους Ολυμπιακούς, θα δοκιμάσουν την τύχη τους στις ελκυθροδρομίες.

  Και πού το περίεργο;

  Είναι από τη Τζαμάικα (ένα μικρό νησί απέναντι από την Κούβα, στον κόλπο της Καραϊβικής), δεν έχουν δει ποτέ τους χιόνι. Είναι δυνατόν να τα καταφέρουν;

  Η ταινία είναι εμπνευσμένη από πραγματικό γεγονός.

  Θα δούμε όλα τα γνωστά κλισέ που βλέπουμε στις αμερικάνικες κωμωδίες.

  Ο προπονητής θα αρνηθεί να τους αναλάβει, αλλά θα σπάσουν την αντίστασή του.

  Ο πατέρας του Σάνκα έρχεται να τον πάρει από τον Καναδά αφού δεν φάνηκε να συγκινείται από το τηλεγράφημά του και να επιστρέψει, για να συναντήσει την άρνησή του.

  Ο Γιουλ Μπρίνερ (παρατσούκλι, το κεφάλι του είναι γουλί) δεν χωνεύει καθόλου τον Σάνκα. Στο τέλος βέβαια, μετά την επιτυχία τους, θα τους δούμε αγκαλιασμένους.

  Θίγεται και το θέμα του ρατσισμού. Και οι τέσσερις της ομάδας είναι αφροαμερικάνοι, που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού (92%) της Τζαμάικα.

  Και βέβαια της εθνικής υπερηφάνειας που νιώθουν τόσο οι αθλητές που διακρίνονται και κερδίζουν μετάλλια, όσο και οι συμπατριώτες τους.

  Στο ρόλο του προπονητή είναι ο John Candy, που πέθανε μετά από ένα χρόνο, 43 χρονών, από καρδιακή προσβολή. Αγαπημένος ηθοποιός του γιου μου, που μου σύστησε και την ταινία. Είχαμε δει μαζί άλλες τρεις τέσσερις ταινίες του.

  Εν τάξει, δεν ξεράθηκα στο γέλιο, αλλά την είδα ευχάριστα αυτή την κωμωδία. Και είδα και ελκυθροδρομίες, που δεν είχα ξαναδεί.