Book review, movie criticism

Friday, January 20, 2012

Kamal Tabrizi, Marmoulak (Σαύρα)

Kamal Tabrizi, Marmoulak (Σαύρα) (2003)

http://pro.imdb.com/name/nm0846092/

http://en.wikipedia.org/wiki/Kamal_Tabrizi
http://www.opendemocracy.net/arts-Film/article_2016.jsp

Είναι η δεύτερη ταινία που είδα του Tabrizi, μετά τη «Μητρική αγάπη». Την ταινία την είδα πριν καιρό. Ένας φυλακισμένος που δραπετεύει με τα ρούχα ενός κληρικού, υποχρεώνεται να υποδυθεί τελικά τον κληρικό, κερδίζοντας την αγάπη των ενοριτών του. Είναι μια από τις ωραιότερες και πιο σπαρταριστές κωμωδίες που είδα ποτέ. Και επειδή δεν την καλοθυμούμαι (θυμάμαι μόνο ότι γέλασα πάρα πολύ), θα παραθέσω τον παρακάτω σύνδεσμο στον οποίο γράφονται αρκετά για την ταινία.
http://www.crawfordsworld.com/rob/apcg/Iran/Marmulak/Marmulak.htm

Kiumars Poorahmad, Night bus

Kiumars Poorahmad, Night bus (2007)

http://www.imdb.com/name/nm0014160/

Το έργο είναι μια καταγγελία του πολέμου, δείχνοντας ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, οι ηγέτες με τα συμφέροντά τους είναι αυτοί που τους σπρώχνουν στο αιματοκύλισμα.
Το λεωφορείο μεταφέρει 38 αιχμάλωτους ιρακινούς. Τους συνοδεύουν ένας δεκαοχτάρης νεαρός και ένας άλλος στρατιώτης, ενώ το λεωφορείο το οδηγεί ένας ηλικιωμένος οδηγός που έχει ξύλινο πόδι. Στην πορεία αποδεικνύεται ότι ο άλλος στρατιώτης ξέρει έναν από τους αιχμαλώτους, που είναι φοιτητή ιατρικής. Είχαν συναντηθεί σε ένα τραίνο στην Κωνσταντινούπολη. Πιάνουν φιλική κουβέντα. Όταν πληγώνεται στα μάτια από μια έκρηξη ο αιχμάλωτος αυτός τον περιποιείται.
Γράψαμε στην προηγούμενη ανάρτησή μας για το Day break του Hamid Rahmanian ότι οι ταινίες σινεφίλ είναι ciné à thèse, δεν υπογραμμίσαμε όμως τη σημασία της πλοκής, καθώς είναι αυτή που κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή. Εδώ, στην αρχή της ταινίας, βλέπουμε δυο αιχμαλώτους να έχουν ο ένας ένα μαχαίρι και ο άλλος ένα περίστροφο, καλά κρυμμένα. Υπάρχει λοιπόν η αναμονή ότι κάτι θα συμβεί. Και βέβαια συμβαίνει κάποια στιγμή το αναμενόμενο, οι ιρανοί βρίσκονται αιχμάλωτοι των ιρακινών. Όμως και πάλι έχουμε ανατροπή, καθώς ένας αιχμάλωτος είναι ιρακινός μόνο από τον πατέρα, η μητέρα του είναι ιρανή. Επαναλαμβάνει πολλές φορές, κάποια φορά με τρόπο κωμικό, το πώς επικοινωνούσαν οι άνθρωποι που βρίσκονταν στα σύνορα, και πόσοι γάμοι είχαν γίνει ανάμεσα σε ιρακινούς/ές και ιρανούς/ές. Ξεγελάει τον ιρακινό αξιωματικό, και η κατάσταση περιέρχεται πάλι στα χέρια των ιρανών. Και ο φοιτητής της ιατρικής, που είναι κούρδος, αναφέρεται στη γενοκτονία του λαού του από τον Σαντάμ.
Ασπρόμαυρη ταινία, κυρίως μαύρη (ένα μεγάλο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται τη νύχτα), όπως μαύρος είναι και ο πόλεμος.

Hamid Rahmanian, Day break

Hamid Rahmanian, Day break (2005)

http://www.hamidrahmanian.com/about.html http://www.blogger.com/img/blank.gif
http://www.hamidrahmanian.com/
http://www.imdb.com/name/nm0706740/

Ο cinephil κινηματογράφος είναι περίπου cine à thèse (κατά το roman à thèse), σε αντίθεση με τον εμπορικό κινηματογράφο στον οποίο αυτό που μετράει μόνο είναι η απόλαυση μιας ιστορίας που έχει τέλος (τελείας κατά τον Αριστοτέλη, όπως και στην τραγωδία). Στον σινεφίλ κινηματογράφο η ιστορία εξαφανίζεται μπροστά στη θέση. Αυτό φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στις ταινίες με ανοιχτό τέλος. Μια τέτοια ταινία είναι το Day break, μια καταδίκη της θανατικής ποινής. Η εκτέλεση του ήρωα έχει αναβληθεί τρεις φορές. Την τέταρτη; Βλέπουμε την εκτέλεσή του, όμως, σε εφέ απροσδόκητου, αυτή αποδεικνύεται ότι ήταν ένας εφιάλτης, μια ονειροφαντασία, την παραμονή της εκτέλεσής του. Την ημέρα της εκτέλεσής του, την αυγή (day break) βλέπουμε τους φρουρούς να τον παίρνουν από το κελί του. Και η ταινία τελειώνει. Τον εκτέλεσαν τελικά; Για τον Rahmanian δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να «εκτελεστεί» η θανατική ποινή, να καταργηθεί μια και καλή, όπως στη χώρα μας, όπως και σε ένα σωρό άλλες χώρες.
Έχω ξαναγράψει για το ανοικτό τέλος, πάλι μιλώντας για τον ιρανικό κινηματογράφο. Τέτοια παραδείγματα είναι η «Όμορφη πόλη» και «Ένας χωρισμός» του Asghar Farhadi, και το Copie conforme του Αμπάς Κιαροστάμι. Εδώ είναι ο σύνδεσμος:
http://hdermi.blogspot.com/2011/11/asghar-farhadi.html

Thursday, January 19, 2012

Gholam Reza Ramezani, Hayat

Gholam Reza Ramezani, Hayat (2005)

http://www.imdb.com/name/nm0708214/
http://www.dotgrex.com/kinderfilmfest/2005/English/Journalists/int-483.html
http://davidblogstars.blogspot.com/2011/03/gholam-reza-ramezani-hayat-aka-children.html

Η ταινία έχει ως θέμα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα μικρό κορίτσι στις σπουδές του. Η Χαγιάτ πρέπει να περάσει σε κάποιες εξετάσεις, γιατί αλλιώς ο πατέρας της δεν θα την αφήσει να συνεχίσει το σχολείο. Την ημέρα των εξετάσεων αρρωσταίνει ο πατέρας της, και η μητέρα της τον πηγαίνει στο νοσοκομείο. Η Χαγιάτ πρέπει να αφήσει κάπου το μωρό για να πάει στο σχολείο. Δεν βρίσκεται κανείς να το αναλάβει, ούτε ο αδελφός της, που και αυτός είναι μαθητής. Μια φίλη της προθυμοποιείται να το κρατήσει, αλλά πρέπει να ζητήσει την άδεια από τη μητέρα της. Τη συμβουλεύει να πει ψέματα, ότι έχει κάποια δουλειά. Αυτή λέει την αλήθεια για τις εξετάσεις, με αποτέλεσμα η μητέρα της φίλης της να αρνηθεί, αφού της κάνει πρώτα ένα κήρυγμα ότι τα κορίτσια δεν πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο αλλά να μαθαίνουν να μαγειρεύουν, να πλέκουν, να κεντούν, να κάνουν δουλειές του σπιτιού, πράγματα που θα κάνουν τον άντρα τους ευτυχισμένο.
Το αφηγηματικό ενδιαφέρον δομείται πάνω στο σασπένς: θα τα καταφέρει το κορίτσι να φτάσει έγκαιρα στο σχολείο; Πολλές ιρανικές ταινίες στηρίζονται πάνω σε ένα παρόμοιο σασπένς, όπως το «Πιθάρι» και το «Κλειδί» του Ebrahim Forouzesh, «Ο Βούδας κατάρρευσε από ντροπή» της Hana Makhmalbaf, το «Άσπρο μπαλόνι» και ο «Καθρέφτης» του Jafar Panahi, ο «Ποδηλάτης» του Mohsen Makhmalbaf, και θα υπάρχουν ασφαλώς και άλλες που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.
Το τέλος είναι πολύ ευφάνταστο. Ο δάσκαλος είχε αρνηθεί στη Χαγιάτ να φέρει το μωρό στην τάξη, γιατί θα έκλαιγε και θα ενοχλούσε τις άλλες μαθήτριες που θα έγραφαν το διαγώνισμα. Αφού κάνει και άλλες αποτυχημένες προσπάθειες να το αφήσει κάπου, βρίσκει τελικά τη λύση. Το βάζει σε μια κούνια α λα αιώρα, στηριγμένη ανάμεσα σε δυο δέντρα. Τη μεριά που δείχνει προς το σχολείο τη δένει με ένα σκοινί, την άλλη άκρη του οποίου την περνά κρυφά μέσα από το παράθυρο. Όταν το μωρό αρχίζει να κλαίει μια συμμαθήτριά της που είναι δίπλα στο παράθυρο τραβά το σκοινί και έτσι νανουρίζεται το μωρό. Η δασκάλα που έφερε τα θέματα και ο δάσκαλος του σχολείου το ανακαλύπτουν, μαζί με μας, που μέχρι εκείνη τη στιγμή βλέπαμε το σκοινί και δεν καταλαβαίναμε τι ρόλο έπαιζε. Η ταινία τελειώνει με τη δασκάλα να τραβάει αυτή το σκοινί, ώστε οι μαθήτριες να γράφουν απερίσπαστες.
Ήταν μια πάρα πολύ ωραία ταινία, που την απόλαυσα.

Alan Wistfull, Οσάμα Μπιν Λάντεν

Alan Wistfull, Οσάμα Μπιν Λάντεν (μετ. Βίκυ Χατζοπούλου Νίκος Τσαπαρής), Εκδόσεις Περίπλους 2001, σελ. 205

Η πρόσληψη μιας αφήγησης γίνεται πάντα μέσα στο πλαίσιο του πριν και του μετά, και το πόσο αυτό τον πριν και το μετά είναι γνωστά στον αναγνώστη. Σε μια δημοσιογραφική «αφήγηση» για ένα επικαιρικό ζήτημα, ξέρουμε το πριν, αλλά το μετά το αγνοούμε, αν και συχνά εικοτολογούμε λίγο πολύ γι’ αυτό. Παράδειγμα η «αφήγηση» για την κρίση που περνάει αυτή τη στιγμή η χώρα μας. Σε μια ευθύγραμμη αφήγηση σε ένα μυθιστόρημα π.χ. γνωρίζουμε το πριν, και υπάρχει το σασπένς για το μετά. Στην τραγωδία ξέρουμε το μετά, έτσι σε κάθε σημείο της αφήγησης αισθανόμαστε τον έλεο για τον τραγικό ήρωα γιατί ξέρουμε τι τον περιμένει. Και σε άλλες αφηγήσεις (λογοτεχνικές, κινηματογραφικές, θεατρικές) γνωρίζουμε το τέλος, και αισθανόμαστε σε κάθε σημείο της αφήγησης αισθήματα που προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τη γνώση μας αυτού του τέλους.
Το βιβλίο του Άλαν Γουίστφουλ «Οσάμα Μπιν Λάντεν, ιστορία και μύθος» εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2001. Πριν ένα μήνα είχαν καταρρεύσει οι δίδυμοι πύργοι με τα τόσα θύματα, και το όνομα Οσάμα Μπιν Λάντεν βρισκόταν στην επικαιρότητα. Θεωρήθηκε ως ο διοργανωτής του κτυπήματος, και έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος τρομοκράτης. Η ζωή του και η δράση του άρχισαν να ενδιαφέρουν ένα πολυάριθμο κοινό, και το ενδιαφέρον αυτό το εκμεταλλεύτηκε ο Alen Wistful για να γράψει αυτό το βιβλίο για τη ζωή του και τη δράση του.
Πόσο πούλησε στις αγγλόφωνες χώρες; Σε πόσες γλώσσες μεταφράστηκε; Στην Ελλάδα τι πωλήσεις έκανε; Αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρουμε, αυτό που ξέρουμε είναι ότι ένα αντίτυπο ξέπεσε στις προσφορές της Πρωτοπορίας, και από 3.750 δραχμές ή 11 ευρώ έπεσε στα 2.50. Το θέμα Μπιν Λάντεν δεν έχει πια ενδιαφέρον.
Σήμερα, ένα χρόνο περίπου μετά την επιτυχημένη επιχείρηση των αμερικανών κομάντος στο κρησφύγετο του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν από την οποία βγήκε νεκρός, το βιβλίο αυτό «διαβάζεται» διαφορετικά από ό,τι το 2001, όταν ο αναγνώστης διάβαζε «Αν και οι αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Μπιν Λάντεν μπορεί να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο, είναι μάλλον απίθανο να καταφέρουν να σκοτώσουν και τον ίδιο» (σελ. 101). Ο Wistful κράτησε πισινή: έγραψε «μάλλον». Τελικά κατάφεραν να τον σκοτώσουν.
Το βιβλίο χωρίζεται στα παρακάτω κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο έχει τίτλο «Τι είναι στ’ αλήθεια ο Μπιν Λάντεν;» όπου δίνεται μια δημοσιογραφική περιγραφή του. Το επόμενο κεφάλαιο έχει τίτλο, «Παρακολουθώντας τη φαμίλια Μπιν Λάντεν», όπου διαβάζουμε για τον Σαουδάραβα Ονάση, πατέρα του Οσάμα Μπιν Λάντεν, που από φτωχός θυρωρός έγινε ένας από τους πλουσιότερους άραβες επιχειρηματίες με στενούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια, για να ακολουθήσει το κεφάλαιο «Οσάμα Μπιν Λάντεν, βίος και πολιτεία». Το επόμενο κεφάλαιο που έχει τίτλο «Τι είπαν οι δημοσιογράφοι που τον συνάντησαν» αποτελεί παράθεση δημοσιογραφικών κειμένων για τον Μπιν Λάντεν. Ακολουθεί ένα χρονολόγιο «επιγραμματικά, με βάση έγκυρες πηγές», ενώ στη συνέχεια έχουμε «Τι είπε ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν όταν μίλησε». Το τελευταίο κεφάλαιο απαρτίζεται πάλι από ξένα κείμενα, «Προσωπικότητες μιλούν για τον Μπιν Λάντεν μετά το χτύπημα της 11/9/2001». Το βιβλίο τελειώνει με τις «Σημειώσεις για την πολιτική κατάσταση της περιοχής γύρω από το Αφγανιστάν». Τελικά είναι ένα βιβλίο δομημένο πολύ έξυπνα, στηρίζοντας την προσωπογράφηση του Μπιν Λάντεν πάνω και σε πολλές έξωθεν μαρτυρίες.
Θα αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω πράγματα που διάβασα στο βιβλίο, ορισμένα από τα οποία είναι ανατριχιαστικά. Είναι μεγάλη η κουβέντα για το Ισλάμ και για τους φανατικούς του, για να την ξεκινήσω εδώ. Θα παραθέσω μόνο ένα απόσπασμα από το Κοράνι, που βρίσκεται στην αρχή του βιβλίου, με την επιφύλαξη ότι είναι μετάφραση της μετάφρασης: «Ο Αλλάχ θα σας καλέσει να βαδίσετε εναντίον ενός λαού πάρα πολύ ισχυρού. Θα τον πολεμήσετε μέχρι που οι άνθρωποί του να γίνουν μουσουλμάνοι. Αν υπακούσετε στη διαταγή αυτή, ο Αλλάχ θα σας ανταμείψει. Αν όμως φανείτε απρόθυμοι η τιμωρία σας θα είναι επώδυνη» (Κοράνιο ΜΗ, 15).

Wednesday, January 18, 2012

Rakhshan Etemad,Under the skin of the city, Our times, Gilaneh

Rakhshan Etemad,Under the skin of the city, Our times, Gilaneh

http://en.wikipedia.org/wiki/Rakhshan_Bani-E%27temad

Under the skin of the city (2001)
Είναι μια ταινία που εστιάζει στα ματαιωμένα όνειρα, αλλά και στην καταπίεση που υφίσταται η γυναίκα ως αδελφή, ως σύζυγος, ως κόρη. Ο γιος έχει όλες τις καλές προθέσεις όταν ξεσπιτώνει τη μητέρα του πουλώντας το σπίτι για να πάρει παράνομη βίζα και να πάει στην Ιαπωνία να δουλέψει, όμως την πληρώνουν όλοι τους, και πρώτη απ’ όλους η μάνα που αγαπά.

Our times (2002)
Η ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ, που φαινομενικά έχει ως θέμα την δεύτερη προεκλογική εκστρατεία του Χαταμί, νομίζω το 2000, (ο σύνδεσμος παρακάτω γράφει αρκετά για τον Χαταμί, όμως σήμερα δεν μπορώ να τον ανοίξω καθώς έχει μαυρίσει, σε μια 24ωρη διαμαρτυρία για ένα νομοσχέδιο που προωθούν οι ΗΠΑ που θα πλήξει το ανοικτό και ελεύθερο ίντερνετ), ενώ στην πραγματικότητα κυρίως θέμα είναι η ζωή μιας γυναίκα υποψηφίου στις τότε προεδρικές εκλογές. Η υποψηφιότητά της, όπως και άλλων γυναικών, είχε ως στόχο να δείξει στον ιρανικό λαό «να, και εμείς οι γυναίκες είμαστε εδώ». Είναι μια βασανισμένη γυναίκα, πολύ φτωχή, που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει σπίτι, μια και η σπιτονοικοκυρά της τη διώχνει γιατί παντρεύει το γιο της. Και εδώ πάλι μπαίνει το θέμα της καταπίεσης της γυναίκας: εκτός του ότι τα νοίκια είναι πανάκριβα, οι ιδιοκτήτες δεν θέλουν να νοικιάσουν σπίτι σε μια γυναίκα μόνη (ζει με τη μητέρα της και την κόρη της. Τους δυο άντρες που είχε τους χώρισε όταν ως τοξικομανείς κατέληξαν στη φυλακή). Θα καταφέρει να βρει τελικά σπίτι χάρη στην οικονομική βοήθεια του συνεργείου της Etemad που κάνει το ντοκιμαντέρ.
Θα το ξαναπώ, δεν υπάρχει ιρανή σκηνοθέτης που να μην έχει ως θέμα στις ταινίες της (ίσως να υπάρχει και καμιά εξαίρεση που μου διαφεύγει) την καταπίεση της γυναίκας στον ισλαμικό κόσμο.
Όμως να γράψω δυο λόγια και για το ιστορικό background, όπως το κατάλαβα από τον παρακάτω σύνδεσμο. Ο ισλαμισμός με τις απαγορεύσεις του ήλθε σε σύγκρουση με τους νέους (τουλάχιστον σε δυο ταινίες είδα τους φρουρούς της επανάστασης να μπουκάρουν σε πάρτι που έκαναν κρυφά οι νέοι και να τους συλλαμβάνουν) οι οποίοι υποστήριξαν τον μεταρρυθμιστή Χαταμί. Με την εκπνοή της δεύτερης θητείας του, καθώς δεν είχε πια δυνατότητα εξαιτίας του συντάγματος να είναι υποψήφιος για τρίτη συνεχή θητεία, αλλά και εξαιτίας της απογοήτευσης του κόσμου που δεν προχώρησε όσο υποσχόταν στις μεταρρυθμίσεις (οι συντηρητικοί ισλαμιστές κρατούσαν θέσεις κλειδιά, μετά την εξέγερση του 1979 που ανέτρεψε τον Σάχη και έφερε τον Αγιατολάχ Χομεϊνί στην εξουσία, και τον Μπανί Σαντρ, τον προοδευτικό μη ισλαμιστή πρόεδρο, ένα χρόνο μετά, στην εξορία), τις εκλογές τις κερδίζει ο συντηρητικός υποψήφιος. Και βέβαια, όντας οι συντηρητικοί ισλαμιστές στην εξουσία στις επόμενες εκλογές το 2009, στις οποίες ο Χαταμί είχε αποσυρθεί για χάρη του άλλου μεταρρυθμιστή υποψήφιου, του Μουσαβί, με βία και νοθεία κατάφεραν να τις κερδίσουν. Αυτό πυροδότησε μεγάλες διαδηλώσεις του κόσμου που πνίγηκαν στο αίμα.
Στον παρακάτω σύνδεσμο διάβασα και αυτό: μια εγγονή του Αγιατολάχ Χομεϊνί, παντρεμένη με τον αδελφό του Χαταμί, είναι ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν.
http://en.wikipedia.org/wiki/Mohammad_Khatami

Gilaneh (2004)
Η ταινία αναφέρεται στον ιρανο-ιρακινό πόλεμο. Χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος (1988), η ταινία αναφέρεται στην αγωνία μιας μητέρας, της Γκιλανέ, για το γιο της που είναι στον πόλεμο, αλλά και για τον γαμπρό της. Πηγαίνουν από το χωριό στην Τεχεράνη, που βομβαρδίζεται συνεχώς. Η έγκυος κόρη της βλέπει εφιάλτες (έτσι ξεκινάει η ταινία), ακόμη και στο λεωφορείο με το οποίο ταξιδεύουν, όταν την παίρνει ο ύπνος. Στο δρόμο συναντούν τους ξεσπιτωμένους, που μένουν σε σκηνές. Φτάνουν στο διαμέρισμα του γιου, και το βρίσκουν άδειο από έπιπλα. Αμέσως μετά χτυπούν οι σειρήνες. Δέχονται επίθεση με ρουκέτες. Μια θα σκάσει πολύ κοντά. Η κόρη παθαίνει υστερική κρίση, η μητέρα την αγκαλιάζει.
Το δεύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται 15 χρόνια αργότερα, στο σπίτι στο χωριό. Ο γιος είναι ανάπηρος και τον περιποιείται η μητέρα του. Στην τηλεόραση βλέπουν την επίθεση των αμερικανών στο Ιράκ. Θεία δίκη. Ένας γιατρός που έρχεται να δει τον γιο, είναι με το ένα χέρι. Μάλλον το έχασε κι αυτός στον πόλεμο. Ο γιος θέλει να πάει στο νοσοκομείο για να μην υποφέρει η μητέρα του. Η μητέρα του, βλέποντας τις άθλιες συνθήκες του νοσοκομείου όπου είχε πάει αρχικά, τον παίρνει σπίτι. Πόσο να αντέξει, γριά γυναίκα; Ο γιατρός του βγάζει από το μυαλό την ιδέα της ευθανασίας, αν θέλει να πεθάνει, να το κάνει μόνος του. Η ταινία τελειώνει δείχνοντας τον γιατρό να φεύγει από το σπίτι.
Έξυπνη ταινία. Δείχνει τη φρίκη του πολέμου όχι όπως κάνουν κάποιες αμερικάνικες ταινίες, με το να εστιάζουν στους ανάπηρους βετεράνους του Βιετνάμ, αλλά στον αντίκτυπο που έχει ο πόλεμος στις μανάδες.

Monday, January 16, 2012

Sam Ali Kashaniwas, Tehran, another side

Sam Ali Kashaniwas, Tehran, another side




http://www.payvand.com/news/09/sep/1097.html


Ένας νεαρός ιρανοαμερικανός επισκέπτεται την Τεχεράνη. Το ντοκιμαντέρ αυτό το είχα ξαναδεί, αλλά το είδα πάλι μετά το ενδιαφέρον που άρχισα να έχω για το βίντεο και το ντοκιμαντέρ (ανάρτησα ήδη τα πρώτα 3 βιντεάκια μου ευρύτερου ενδιαφέροντος). Ήθελα να πάρω ιδέες, μια και σκοπεύω, μετά το βιβλίο που έγραψα για το χωριό μου, να γυρίσω και ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτό.
Καλό ντοκιμαντέρ, δείχνει πολλές πλευρές της σύγχρονης Τεχεράνης, ιδιαίτερα πλευρές που αφορούν την νεολαία όπως είναι η μουσική. Μου φάνηκε όμως αφελές να απαντάει συνεχώς στην αφέλεια κάποιων αμερικανών, που πιστεύουν ότι στην Τεχεράνη υπάρχουν ακόμη γαϊδουράκια και καμήλες.