Πάλι για τον covid

   Αντιγράφω την απάντησή μου σε σχόλιο μιας φίλης στην παραπάνω ανάρτηση (η προηγούμενη ανάρτησή μου για τον covid, στο "Ο έρωτας στα χρόνια του κορονοϊού").

  «Δεν είναι ζήτημα ΙQ (διατύπωσε την άποψη ότι έχουν χαμηλό ΙQ οι αντιεμβολιαστές). Εγώ το διατύπωσα στο φίλο μου τον Πρατικάκη, τον ψυχίατρο, ότι πάσχουν από υπομανία καταδίωξης. Αυτός μου είπε ότι είναι liminal, μεταξύ παθολογικού και φυσιολογικού. Εγώ τους δικαιολογώ κατά κάποιο τρόπο. Η εξουσία μας χειρίζεται, κοιτάζει να μας χειραγωγήσει, να μας εκμεταλλευτεί, και για αυτό κάθε μέτρο που παίρνει, όπως και με την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, το αντιμετωπίζουμε με μεγάλη καχυποψία. Βέβαια υπάρχουν και άλλα σκεπτικά, των παπάδων δεν τα έχω καταλάβει. Ο γούμενος μιας μονής στην πατρίδα μου είπε στις καλόγριες (γυναικείο μοναστήρι) να μην εμβολιαστούν. Κόλλησαν όλες, όπως και μερικοί πιστοί. Κόλλησε και αυτός. Ήταν ο μόνος που πέθανε. Αυτό μου το είπε ξάδελφός μου».

  Αλλά γιατί η εκκλησία ήταν κατά των εμβολίων;

  Ξαφνικά μου πέρασε η ιδέα από το μυαλό.

  Βρε δε ρωτάω το chatgpt, να δω τι θα μου πει.

  Εδώ είναι το τέλος από τη συζήτησή μας.

  «Μπα, έκανα τη σκέψη μήπως στην Ελλάδα, καθώς η εκκλησία είναι αδύναμη σε σχέση με την πολιτική εξουσία, από αντίδραση ήταν κατά των εμβολίων (μιλάω για τους κατώτερους ιερωμένους, η κορυφή δεν μπορούσε να αντιταχτεί στις επιταγές της κυβέρνησης). Έλεγα μήπως στις μουσουλμανικές χώρες, που ο κλήρος είναι παράλληλη εξουσία αν δεν είναι η ίδια η εξουσία (Ιράν), δεν είχε την ίδια στάση όπως στην Ελλάδα».

  Η σκέψη σου είναι ιδιαίτερα εύστοχη — και πράγματι, αγγίζεις έναν πολύ ουσιαστικό άξονα: τη σχέση ανάμεσα σε εκκλησιαστική εξουσία και κρατική εξουσία, και πώς αυτή διαμορφώνει τη στάση του κλήρου σε κρίσεις όπως η πανδημία.

✅ Ελλάδα: Αντίδραση από κάτω

Στην Ελλάδα, όπως λες:

• Η Ανώτατη Εκκλησιαστική Αρχή (Αρχιεπισκοπή και Ιερά Σύνοδος) τυπικά στήριξε τα εμβόλια, αλλά με χαμηλούς τόνους, και χωρίς ιδιαίτερη επιβολή πειθαρχίας σε ιερείς που διασπείρουν αντιεπιστημονικές απόψεις.
• Ένα μεγάλο μέρος του κατώτερου και μεσαίου κλήρου — συχνά από πιο συντηρητικά στρώματα — είδε τα εμβόλια με καχυποψία ή και εχθρότητα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό ήταν αντίδραση κατά του κράτους, αλλά και κατά του «εκσυγχρονισμού», των «παγκόσμιων ελίτ», κλπ.
• Η Εκκλησία δεν έχει θεσμική δύναμη έναντι του κράτους (δεν νομοθετεί, δεν επιβάλλει υποχρεωτικά μέτρα), άρα εκφράζεται συχνά "αντιδραστικά" όταν νιώθει ότι περιορίζεται ή αγνοείται.

✅ Μουσουλμανικές χώρες: Θεσμική σύμπλευση (συχνά) με το κράτος

Στον αντίποδα:

• Σε χώρες όπως Σαουδική Αραβία, Ιράν, Αίγυπτος, Τουρκία, ο θρησκευτικός λόγος συνδέεται θεσμικά με την κρατική εξουσία. Είτε είναι πλήρως ενταγμένος (π.χ. στο Ιράν, όπου το κράτος είναι θεοκρατικό), είτε υπάρχει de facto εξάρτηση του κλήρου από το κράτος για τη θέση του (όπως στο Al-Azhar στην Αίγυπτο ή στη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων στην Τουρκία – Diyanet).
• Αυτό σημαίνει ότι ο κλήρος δεν έχει λόγο να «αντιδράσει» στο κράτος — αντίθετα, τις περισσότερες φορές λειτουργεί ως φορέας επιβολής πολιτικής.
• Στο Ιράν, παρότι υπάρχει εσωτερική διαφωνία μεταξύ σκληροπυρηνικών και μετριοπαθών, το θρησκευτικό κατεστημένο στήριξε τα εμβόλια. Δεν υπήρχε μαζικό αντιεμβολιαστικό κίνημα από τον κλήρο.

📌 Άρα, η διαφορά δεν είναι θεολογική, αλλά πολιτική και θεσμική

Δεν είναι ότι οι μουσουλμάνοι θρησκευτικοί ηγέτες είναι πιο "λογικοί" ή οι ορθόδοξοι πιο "σκοταδιστές"· είναι ότι:

• Εκεί που ο θρησκευτικός λόγος έχει εξουσία, δεν έχει ανάγκη να αντιδράσει στο κράτος, γιατί είναι μέρος του ή εργαλείο του.
• Εκεί που είναι περιθωριοποιημένος ή εξαρτημένος, συχνά στρέφεται στον λαϊκισμό ή στον αντισυστημισμό για να διατηρήσει επιρροή.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που είδες στον ελληνικό κατώτερο κλήρο περισσότερη αντίδραση, ενώ στις μουσουλμανικές χώρες περισσότερη συμμόρφωση — όχι το ίδιο το περιεχόμενο της πίστης».  

 

Tawfik Alzaidi, Norah (2023)

 Tawfik Alzaidi, Norah (2023)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Η Φωτεινή (Νουρ στα αραβικά θα πει φως) είναι το ένα κεντρικό πρόσωπο της ταινίας. Το άλλο είναι ο Nader. Αυτή, απομονωμένη σε ένα χωριό. Δεν κατάλαβα γιατί δεν την αφήνουν να δει τον παππού της στην πόλη. Της αρέσει να αγοράζει περιοδικά από το μπακάλικο του χωριού. Το κάνει στα κρυφά. Οι συντηρητικοί χωριανοί της, έτσι και την έβλεπαν…

  Αυτός είναι ζωγράφος. Εγκαταλείπει το πάθος του για να πάει να διδάξει ανάγνωση και γραφή στα παιδιά σ’ αυτό το απομονωμένο χωριό.

  Θα έλθει σε επαφή με τη Norah.

  H οποία θα του ζητήσει να ζωγραφίσει το πορτραίτο της.

  Και θα το ζωγραφίσει.

  Όμως έκανε το μεγάλο λάθος, να θέλει να διδάξει τα παιδιά και ζωγραφική.

  Τι, θα ζωγραφίζουν και ανθρώπους;

  Αυτό θεωρείται επιλήψιμο, αλλά και γενικά η ζωγραφική, και όχι μόνο η ζωγραφική ζωντανών όντων, και προπαντός ανθρώπων.

  Είναι ανεπιθύμητος στο χωριό, πρέπει να φύγει.

  Τον παρακαλεί να την πάρει μαζί του στην πόλη, θέλει να δει τον παππού της.

  Και θα την πάρει.

  Όμως στο δρόμο του καραδοκεί ο αρραβωνιαστικός της (πάλι οι προκαθορισμένοι γάμοι, αυτή δεν θέλει με τίποτα να τον παντρευτεί), με τους φίλους του και τις καραμπίνες τους.

  Αναγκαστικά θα την αφήσει.

  Όμως το πορτραίτο της θα το αναρτήσει σε μια έκθεση ζωγραφικής. Το όνειρό της ήταν να αναρτηθεί σε μουσείο.

  Ξέρω για το πόσο συντηρητική είναι η πατρίδα του Μωάμεθ. Έγραψα πάρα πολλά στην κριτική μου για το βιβλίο της Κάρμεν μπιν Λάντεν, «Στα άδυτα του βασιλείου: η ζωή μου με την οικογένεια μπιν Λάντεν». Αυτό που δεν είχα γράψει είναι ότι απαγορευόταν στη γυναίκα η οδήγηση (στο Κόσοβο δεν απαγορεύεται, αλλά αντιμετωπίζεται με καταφρόνια. Αυτό τουλάχιστον είδα στην ταινία της Berta Basholli, «Hive», 2021).

  Όμως για την ταινία, με πληροφορεί το chatgpt,

  «…είναι η πρώτη σαουδαραβική ταινία που γυρίστηκε σε χωριό όπου απαγορευόταν για χρόνια η είσοδος γυναικών χωρίς άδεια …σηματοδοτεί μια εντυπωσιακή αλλαγή κατεύθυνσης από πλευράς του επίσημου σαουδαραβικού κράτους, το οποίο – υπό τον πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν – επιχειρεί ένα πολιτισμικό άνοιγμα, έστω με αντιφάσεις και όρια. Η εξουσία δεν κατακρίνει πια την απεικόνιση ανθρώπων, τουλάχιστον όταν εντάσσεται σε "ελεγχόμενο πολιτισμικό πλαίσιο", όπως ο κινηματογράφος ή η διεθνής προβολή».

  Να προσθέσω εδώ ότι η ταινία χρηματοδοτήθηκε από φορέα του υπουργείου πολιτισμού, πράγμα που επιβεβαιώνει αυτό το άνοιγμα.

  Δεν ήξερα για αυτό το άνοιγμα από τον πρίγκηπα, ή μάλλον το είδα σε ένα ντοκιμαντέρ αλλά το είχα ξεχάσει, θυμάμαι όμως που διάβασα ότι εδώ και λίγα χρόνια επιτρέπεται η οδήγηση στη γυναίκα.

  Αλλά δεν ρωτάω καλύτερα το chatgpt;

  «Η απαγόρευση οδήγησης για τις γυναίκες στη Σαουδική Αραβία άρθηκε επίσημα στις 24 Ιουνίου 2018, μετά από βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2017 από τον βασιλιά Σαλμάν . Αυτό αποτέλεσε ένα ιστορικό βήμα στο πλαίσιο του προγράμματος μεταρρυθμίσεων "Vision 2030", που προωθείται από τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, με στόχο τον εκσυγχρονισμό της χώρας και την ενίσχυση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία και την οικονομία» .

  Και τώρα κάποιες παρατηρήσεις για την ταινία.

  Και για την πρόσληψη.

  Για μένα, ευρωπαίο, το φόντο κλέβει το στόρι, κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει για ένα σαουδάραβα θεατή.

  Δεν φανταζόμουν μια τόσο συντηρητική κοινωνία.

  Και το περίεργο για μένα: Η γυναίκα έχει καλυμμένο το πρόσωπό της με κάτι σαν τσεμπέρι όταν κυκλοφορεί έξω. Σκέψου να είναι ηλικιωμένη και να έχει και καταρράκτη, δεν θα βλέπει καθόλου.

  Και μια σύγκριση με τον ιρανικό κινηματογράφο.

  Η Norah στο σπίτι κυκλοφορεί χωρίς να είναι το πρόσωπό της καλυμμένο. Αυτό δεν γίνεται σε μια ιρανική ταινία, σ’ αυτήν δε μπορεί να παρουσιάζεται η γυναίκα χωρίς τσαντόρ.

  Ο Alzaidi έχει σαν στόχο να καταγγείλει μια κατάσταση που κυριαρχεί στη συντηρητική επαρχία. Διαφορετικά θα είχε δώσει μια υποψία romance, που όμως δεν φαίνεται να υπάρχει καθόλου.

  Το παραδοσιακό ένδυμα κυριαρχεί. Βλέπουμε τον δάσκαλο να φτάνει στο χωριό με παντελόνι, στην τάξη όμως τον βλέπουμε με κελεμπία.

  Και βέβαια, το κυρίαρχο για μένα: η θλιβερή θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Όσο πιο συντηρητική, και μάλιστα μουσουλμανική, τόσο και πιο θλιβερή.

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

Leos Carax, Δεν είμαι εγώ (C'est pas moi, 2024)

 Leos Carax, Δεν είμαι εγώ (C'est pas moi, 2024)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους.

 

  Ας ξεκινήσω παραθέτοντας την synopsis από τη βικιπαίδεια:

  It's Not Me is self-portrait written in the first person. It is described by CG Cinéma as a "free-form" and "cut-up" film which features Leos Carax rediscovering the figures from his oeuvre. Traversing his 40-year filmography, it visits the decisive moments of his career, while capturing the political evolution of that time.

  Στη βιογραφία του διαβάζω ότι το πραγματικό του όνομα είναι Alex Christophe Dupont και ότι His professional name is an anagram of his real name, 'Alex', and 'Oscar'.

  Carax λοιπόν.

  Μήπως κάποιος έλληνας φίλος του του σφύριξε τι σημαίνει κόραξ (ένα γράμμα μόνο αλλάζει) στα ελληνικά;

  Λέω μήπως, γιατί στην αρχή αρχή της ταινίας, πριν κλείσει το ένα λεπτό, ακούμε το κρώξιμο ενός κόρακα.

  Διαβάζω επίσης ότι ο Γκοντάρ τον επηρέασε ιδιαίτερα.

  Πριν το διαβάσω η αυτοβιογραφική αυτή ταινία μου θύμισε αμέσως Γκοντάρ. Παιχνίδι με το φακό, τα πλάνα μοιάζουν κάποιες φορές σαν πουαντιγικός πίνακας, άλλες φορές αλλάζουν χρώματα, βλέπουμε πλάνα με γράμματα σαν από αφίσες, διαφόρων μεγεθών, πλάνα από προηγούμενες ταινίες του, πλάνα ντοκιμαντέρ…

  Θυμίζει πιο πολύ πειραματικό κινηματογράφο.

  Τώρα στα γεράματα θα πει κανείς (γεννήθηκε το 1960).

  Αλλά και ο Γκοντάρ είναι μια από τα ίδια.

  Μου αρέσει η στρωτή αφήγηση, και τον Γκοντάρ τον είδα μισοπακέτο, συνειδητά, μέχρι το «Weekend» (1967), όπου στις ταινίες του υπάρχει μια αφηγηματική συνοχή. Από τις μεταγενέστερες ταινίες του, στις οποίες είχε αρχίσει τα τρελά του, είδα μόνο αυτές που θα προβάλλονταν σε πρώτη προβολή ή επανέκδοση, θέλοντας να τιμήσω την κάρτα διαπίστευσης που μου έδωσαν, αλλά την οποία μου έκλεψαν μαζί με το πορτοφόλι μου πέρυσι τέτοιο καιρό.  

  Δείτε την ταινία εικαστικά. Ξεχάστε το τι λέει. Απολαύστε πλάνα και μίνι επεισόδια στην αυτονομία τους. 40 μόλις λεπτά είναι η διάρκειά της, δεν θα προλάβετε να βαρεθείτε. 6,9 η βαθμολογία της, δεν μετάνιωσα που την είδα.

  Και μην τον ακούτε που λέει «Δεν είμαι εγώ». Αυτός είναι, γεμάτος παραδοξότητες.  

covid

   Επειδή έκανα μια χιουμοριστική ανάρτηση, για το ότι μου πέρασε η κολπική μαρμαρυγή αμέσως μόλις έκανα το εμβόλιο covid, θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για την ιστορία μου με τον covid.

  Το σύστημα με παρότρυνε, ως άτομο υψηλού κινδύνου (το ήξερε από τα φάρμακα που παίρνω και τις εξετάσεις που κάνω), να κάνω το εμβόλιο όχι κάθε έξι μήνες, όπως παρότρυνε τους άλλους, αλλά κάθε τέσσερις μήνες.

  Μια φορά που αρρώστησα δεν θα το έπαιρνα χαμπάρι, θα νόμιζα ότι ήταν απλό κρυολόγημα. Ήταν πριν δυόμισι χρόνια.

  Πήγα τη μηχανή για ΚΤΕΟ, έκανε λίγο κρύο. Το μεσημέρι δεν σκεπάστηκα καλά, κρύωνα λίγο. Ξύπνησα και ένιωθα λίγο συναχωμένος. Την επομένη είχα ραντεβού στο Ιπποκράτειο με τον ρυθμολόγο μου, τον κο Δηλαβέρη. Πήγα με τη μηχανή. Περίμενα και μια ώρα όρθιος μέχρι να έλθει. Γύρισα σπίτι. Καμιά καταβολή δυνάμεων.

  Το βράδυ είχαμε συνάντηση η Λέσχη Ανάγνωσης στο σπίτι της κας Σταυροπούλου, ομότιμης καθηγήτριας (ας την ευχαριστήσω για τη φιλοξενία της και από αυτές τις γραμμές). Ο σύζυγός της, ο κύριος Χρήστος, ομότιμος καθηγητής και αυτός, είναι πάνω από ενενήντα χρονών. Μας εξέφραζε το φόβο της μήπως κολλήσει covid. Καθώς ήμουν συναχωμένος, είπα «δεν κάνω καλού κακού ένα τεστ, μήπως τυχόν έχω covid, να μην κολλήσω τον κύριο Χρήστο;».

  Ήταν έκπληξη για μένα να δω ότι έχω covid.

  Ενώ ήμουν εφοδιασμένος με φάρμακα δεν πήρα τίποτα. Ένα απλό συνάχι ήταν, σε λίγες μέρες μου πέρασε.

  Μετά από είκοσι μέρες ένιωσα πάλι αδιάθετος, αυτή τη φορά με φλέματα. Έπαιρνα trebon, δεν έβλεπα μεγάλη διαφορά. Πήγα στον EOΠΠΥ, σε μια πνευμονολόγο, σε παθολόγο είναι αδύνατο να κλείσεις νωρίς ραντεβού. Της είπα για τον covid. Μου είπε ότι υπάρχει πρωτόκολλο, μετά από covid κάνεις αυτές τις εξετάσεις.

  Τις έκανα.

  Αρνητικές.

  Μου είπε, αν υπάρχουν φλέματα, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις αντιβίωση.

  Πήρα.

  Από την πρώτη μέρα μου κόπηκαν μαχαίρι, όμως εγώ, ακολουθώντας το άλλο πρωτόκολλο, την πήρα για επτά μέρες, που είναι το ελάχιστο όταν ξεκινήσεις να παίρνεις αντιβίωση.

  Ήταν πρόπερσι το καλοκαίρι. Του Αφέντη Χριστού όπως λέμε στην Κρήτη, του Σωτήρος όπως λένε στην άλλη Ελλάδα. Πήγα στην εκκλησία, διμάρτυρη, Αφέντης Χριστός και Άγιος Χαράλαμπος. Μετά μου είχε τραπέζι η ξαδέλφη μου η Μαρίκα.

  Καθόταν δίπλα μου, κάπου μιάμιση ώρα, και κουβεντιάζαμε. Την επομένη με παίρνει τηλέφωνο. Ένιωθε αδιάθετη και πήγε στο νοσοκομείο, όπου της βρήκαν ότι είχε covid.

  Έκανα τεστ, αρνητικό. Καμιά αδιαθεσία. Δεν κόλλησα.

  Γιατί δεν κόλλησα.

  Επειδή πριν κατεβώ στην Κρήτη είχα κάνει το εμβόλιο, είμαι σίγουρος γι’ αυτό (για την ακρίβεια σχεδόν σίγουρος. Ας το γράψω ακόμη άλλη μια φορά, μετά την εμπειρία μου με την παραψυχολογία που υπήρξε το θέμα του πρώτου μου βιβλίου «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα» οι βεβαιότητές μου δεν φτάνουν ποτέ το 100%, αφήνω ένα παραθυράκι στην αμφιβολία).

  Πόσες άλλες φορές μπορεί να ήλθα σε επαφή με τον covid και δεν κόλλησα, δεν μπορώ να ξέρω.

  Ας τελειώσω πάλι χιουμοριστικά.

  Είμαι εβδομήντα πέντε χρονών. Νομίζω ότι θα φύγω από αυτή τη ζωή πριν προλάβω να βγάλω ουρά εξαιτίας των εμβολίων.

Νέος Πυγμαλίων

Νέος Πυγμαλίων

 

Japanese AI beauty

Δεν μπορεί να μην υπάρχει, ή έστω να υπάρξει.

Ένας ΑI creator που φτιάχνει μια πολύ όμορφη κοπέλα και την παρουσιάζει στο facebook, στο Instagram, ή δεν ξέρω πού αλλού, και να την έχει ερωτευθεί.

Ebrahim Forouzesh (1939 - )

 Ebrahim Forouzesh (1939 - )

 

  Ό,τι είναι ο Ebrahim Hatamikia και ο Rasoul Mollagholipour για τις πολεμικές ταινίες είναι ο Ebrahim Forouzesh για τις ταινίες με παιδιά. Οι πέντε από τις οκτώ ταινίες του έχουν σαν κεντρικούς χαρακτήρες παιδιά. 

  «Το Κλειδί» (1987), σε σενάριο Αμπάς Κιαροσταμί, είναι η πρώτη του ταινία.

 Η μητέρα κλείδωσε τα αγοράκι της και το μωρό της στο σπίτι φεύγοντας, νομίζοντας ότι έτσι είναι πιο ασφαλή. Όμως όχι, ξέχασε να κλείσει το μάτι στην κουζίνα, το φαγητό καίγεται, οι ένοικοι στην πολυκατοικία το παίρνουν χαμπάρι, και προσπαθούν να καθοδηγήσουν το αγοράκι πώς να βρει το δεύτερο κλειδί που υπάρχει στο σπίτι για να ανοίξει την πόρτα. Στο τέλος θα τα καταφέρει.

  Στο «Πιθάρι» (1992), δάσκαλος και μαθητές, αγωνίζονται να βρουν τρόπο να φράξουν το ράγισμα του πιθαριού από όπου πίνουν νερό. Ένας που ξέρει είναι απρόθυμος, χρειάζονται και κάποια υλικά που οι χωρικοί είναι δεν έχουν διάθεση να τα προσφέρουν. Στο τέλος όμως καταφτάνει ένα γαϊδουράκι φορτωμένο με ένα καινούριο πιθάρι.

  Ο «Μικρός άνθρωπος» (1998) είναι ένας μαθητής από φτωχή οικογένεια. Βοηθάει τον παππού του κάθε μέρα στο χωράφι με αποτέλεσμα να μένει πίσω στα μαθήματά του. Ο δάσκαλος κάποια στιγμή μαθαίνει το λόγο. Πηγαίνουν στο χωράφι όπου παππούς και εγγονός έχουν καλλιεργήσει καρπούζια. Τοποθετεί μια πινακίδα που πάνω γράφει «άριστα». Τα παιδιά χειροκροτούν. Το παιδί όταν έρχεται βλέπει συγκινημένο την πινακίδα.

  Στα «Παιδιά του πετρελαίου» (2001) βλέπουμε πάλι ένα φτωχόπαιδο. Βάζει στοίχημα να περάσει σαν ακροβάτης πάνω από τις σωλήνες του πετρελαίου που διασχίζουν ένα γκρεμό. Αν πέσει, θα σκοτωθεί. Αν περάσει, θα κερδίσει το στοίχημα και με τα λεφτά που θα πάρει θα πληρώσουν έναν τοκογλύφο για να πάρει η μητέρα του πίσω το γαϊδούρι τους. Το χρειάζεται για να μεταφέρει το πετρέλαιο από τους πετρελαιόλακκους που μαζεύει καθημερινά με άλλες φτωχιές γυναίκες και να το πουλήσει.

  Από τις επόμενες τρεις ταινίες του, μόνο η μια έχει να κάνει με παιδιά, η «A time of love» (2008). Το ανάπηρο παιδί τους το πολυαγαπούν, όμως μετά τη γέννηση του αδελφού του τον περιορίζουν σε ένα δωμάτιο, νομίζοντας ότι αν τον δει ο αδελφός του θα νιώθει άσχημα. Όμως σε ένα πάρτι γενεθλίων ένα παιδί θα τον ανακαλύψει και θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει, να τον βγάλει από την απομόνωση.  

  Η ταινία «Hamoon and Darya» είναι μια ιστορία αγάπης, σπάνιες για τον ιρανικό κινηματογράφο. Οι δυο νέοι συναντάνε δυσκολίες, όμως τελικά ο έρωτάς τους δεν ευοδώνεται.

  Στην ταινία «First stone» (2010) ο Χασάν αγοράζει, ο μόνος από το χωριό, μια ταφόπλακα, με αποτέλεσμα η γυναίκα του να παραπονιέται ότι πέταξε τα λεφτά του, καλύτερα να της τα έδινε, ή αφού δεν ήθελε να της τα δώσει, ας αγόραζε και γι’ αυτήν μια ταφόπλακα.

  Στο «Hotchpotch» (2012) o σύζυγος, μετά το θάνατο της γυναίκας του στη γέννα, προσπαθεί να βρει παραμάνα που θα θηλάσει το μωρό.

 

Θεωρία συνομωσίας, καινούρια

 Θεωρία συνομωσίας, καινούρια.

 

  Ό,τι πρόβλημα υγείας σας παρουσιάζεται, οφείλεται στα εμβόλια. Αυτό υποστηρίζουν οι αντιεμβολιαστές.

  Κάνω προχθές το εμβόλιο και αμέσως μετά πηγαίνω στο φίλο μου το Νίκο, τον φαρμακοποιό.

  Κάθισα κανένα μισάωρο, πήρα δυο φάρμακα που ήθελα, και σηκώθηκα να φύγω.

  Ένιωσα ζάλη για δέκατα του δευτερολέπτου.

  Νόμιζα ότι μου είχε πέσει πολύ η πίεση, από το glopir που πήρα πριν πάω για το εμβόλιο, γιατί η πίεσή μου ήταν 15.

  Μετά από κάμποση ώρα αφού έφτασα σπίτι πήρα την πίεσή μου.

  Έλειπαν οι καρδούλες, οι σφίξεις μου κάπου 60.

  Την πήρα τρεις φορές, έψαξα και με το χέρι μου το σφυγμό.

  Ήταν κανονικός.

  Τελικά η ζάλη ήταν από την ανάταξη.

  Είπα να κάνω πλάκα στο φίλο μου τον Νίκο:

  -Είδες το εμβόλιο; Μου επανέφερε τον κανονικό ρυθμό.

  Όχι, δεν είμαι η αντιστροφή των αντιεμβολιαστών.

  Σε ποιους λόγους μπορεί να οφείλεται έχω γράψει αλλού.