Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Τριανταπεντάρα τότε η Πέπη στην ταινία του Αλμοδόβαρ, τώρα είναι ογδοντάρα στην ταινία της Τουζανί.

  Κάτι που δεν το ήξερα: με τον ισπανικό εμφύλιο και τη νίκη του Φράνκο πολλοί ισπανοί πήγαν στην Ταγγέρη, που είναι απέναντι, στο Μαρόκο. Με το θάνατο του Φράνκο πολλοί επέστρεψαν, όχι όμως και η Μαρία, που γεννήθηκε εκεί. Η Ταγγέρη είναι η πατρίδα της.

  Εδώ οι μαροκινοί πηγαίνουν στην Ισπανία (τα δυο αδέλφια μιας φίλης μου) αυτή δεν θα πήγαινε; Το «Αυτή» είναι η κόρη της.

  Έχει δυο παιδιά, είναι χωρισμένη. Δουλεύει νοσοκόμα. Με 1700 ευρώ το μήνα πώς να τα βγάλει πέρα;

  Να σχολιάσουμε εδώ: όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια χώρα, τόσο πιο μεγάλοι είναι οι μισθοί, ενώ το κόστος ζωής πάντα ακολουθεί, αν και όχι σε παράλληλη διαδρομή. Στην Ελλάδα, ο μισθός μιας νέας νοσοκόμας δεν ξεπερνάει τα 1000 ευρώ.

  Ο πατέρας το σπίτι το έγραψε στην κόρη του πριν πεθάνει.

  Πού να φανταζόταν ότι η κόρη τους θα ήθελε κάποια στιγμή να το πουλήσει, γιατί δεν τα έβγαζε πέρα.

  Σ’ αυτή την περίπτωση γράφεις κοινή επικαρπία. Βέβαια αν το έκανε δεν θα είχαμε την ταινία.

  Η κόρη της της λέει να έλθει να ζήσει μαζί της στην Ισπανία.

  Με τίποτα αυτή.

  Ο πατέρας μου αφού καθόταν λίγο στην Αθήνα για να συνέλθει από το ΧΑΠ που είχε, έφευγε κατευθείαν για το χωριό, παρά τις παροτρύνσεις μου να μείνει λίγο ακόμα.

  -Δεν κάθομαι εγώ σε αυτή τη φυλακή.

  Όμως κάθισε σε αυτή τη φυλακή για εννιά χρόνια, μέχρι τα 94 του, όταν είδε ότι πια δεν μπορούσε να ζήσει μόνος στο χωριό.

  Αλήθεια, αυτή δεν σκέφτηκε τα γεράματα; Σε ένα σπίτι με σκάλες;

  Αν τα σκεφτόταν, δεν θα είχαμε την ταινία.

  Το σπίτι πρέπει να αδειάσει, οι υποψήφιοι αγοραστές θα προτιμούσαν να το βλέπουν άδειο.

  Πουλάει τα πράγματά της σε έναν παλαιοπώλη.

  Θα μείνει σε ένα γηροκομείο, δωρεάν.

  Δεν κάνει καθόλου εκεί.

  Και επιστρέφει στο σπίτι της.

  Αγοράζει τα πράγματά της από τον παλαιοπώλη.

  Ένα ειδύλλιο αναπτύσσεται ανάμεσά τους.

  Το σπίτι της το κάνει περίπου καφενείο όταν υπάρχει ποδοσφαιρικός αγώνας για να τον βλέπουν διάφοροι τους οποίους μαζεύει ένας δικός της, στην τηλεόρασή της. Μέχρι τώρα ποδοσφαιρικούς αγώνες έβλεπαν στα καφενεία.

  Η κόρη της πουλάει το σπίτι τελικά.

  Επιστρέφει και πέφτει πάνω σ’ αυτή τη μάζωξη.

  Δεν θα αποκαλύψω τι έγινε στο τέλος, είπαμε, όταν η ταινία παίζεται στους κινηματογράφους δεν κάνω σπόιλερ.

  Υπάρχει η προτιθέμενη σκηνοθετική πρόσληψη: η Τουζανί είναι με το μέρος της μαμάς.

  Εγώ όχι, και ας λέει ο Αλομοδόβαρ «Όλα για τη μητέρα μου». Εγώ λέω, «Όλα για το παιδί μου».

  7,4 η βαθμολογία της, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο ο «Αδάμ», η προηγούμενη ταινία της, παρά το χαμογελαστό πρόσωπο της Carmen Maura, που πραγματικά σε κατακτά.