John Patton Ford, How to make a killing (2026)

 John Patton Ford, How to make a killing (2026)

 

  Όσοι με διαβάζετε θα με έχετε βαρεθεί να το λέω: είμαι ιδιοσυγκρασιακά συγκριτολόγος, έτσι με χαρακτήρισε ένας καναδός καθηγητής. Όπως ο σαβουρο… (μην σκανδαλίζεστε, να το δηλώσω ακόμη μια φορά, είμαι ραμπελαιικός) έτσι κι εγώ συγκρίνω ότι μπορεί να συγκριθεί. Μπορεί να είναι ο τίτλος: «Η πρώτη αγάπη στον Κονδυλάκη και στον Τουργκιένιεφ». Μπορεί να είναι το περιεχόμενο: «Ο Επικήδειος του Ιωάννη Κονδυλάκη και οι Δυο θάνατοι του Ιωακείμ-κραυγή-νερό του Ζόρζε Αμάντο». Στα άμεσα σχέδιά μου είναι να γράψω, μετά από χρόνια, μικρή μελέτη πάνω στα ομότιτλα διηγήματα «Το ημερολόγιο ενός τρελού» του Lu Xun, του Γκόγκολ και του Γκυ ντε Μωπασάν. Στην ηλικία που είμαι (έκλεισα τα 76) λέω πια Άγιου Χαράλαμπου θέλοντος και Θεού επιτρέποντος (ναι, πρέπει να επιτρέψει ο Θεός, ως ανώτερος ιεραρχικά).

  Ήθελα να συγκρίνω την αμερικανιά με την ομότιτλη γαλλική (ομότιτλη γιατί αυτό τον τίτλο έδωσαν οι αγγλόφωνοι διανεμητές στη γαλλική ταινία «Un ours dan la Jura» που γυρίστηκε δυο χρόνια πριν, η οποία έχει βαθμολογία 0,1 πιο κάτω (6,5, ενώ η ταινία του Ford 6,6).

  Έχω ξανακάνει το σχόλιο. Άλλο Κάννες, άλλο Όσκαρ. Άλλο αμερικανιές, άλλο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

  Υποτίθεται ότι είναι κωμωδία, έστω και μαύρη, όμως δεν θυμάμαι να γέλασα ούτε μια φορά. Θα την έλεγα καλύτερα θρίλερ.

  Πέρα από τον τίτλο έχουν και κάτι άλλο κοινό οι δυο ταινίες: 7 νεκρούς.

  Τόσους έπρεπε να βγάλει από τη μέση για να πάρει την κληρονομιά.

  Γκαντεμιά.

  Ενώ είχε ξεφύγει από τους 7 φόνους, κατηγορείται για κάποιον άλλο που δεν τον διέπραξε.

  Την ιστορία του την εξομολογείται σε έναν παπά που ήλθε να τον επισκεφθεί στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσής του.

  Οι πιθανότητες που έδινα ήταν 50 – 50. Κωμωδία, δεν μπορεί να έχει unhappy end.

  Μαύρη όμως, άρα το unhappy end είναι πολύ πιθανό.

  Τελικά το τέλος είναι σαρδόνιο.

  Η παιδική του αγάπη, που όμως παντρεύτηκε κάποιον ο οποίος αργότερα βρέθηκε βουτηγμένος στα χρέη, και που του ζήτησε να τον ξελασπώσει και αυτός αρνήθηκε, του προτείνει τη σωτηρία του με αντάλλαγμα να της μεταβιβάσει την κληρονομιά.

  Τι να κάνει, δέχτηκε.

  Αυτό που έκρυψε στο δικαστήριο ήταν το σημείωμα αυτοκτονίας που άφησε ο άντρας της.

  Η παρ’ ολίγο γυναίκα του (τον συνέλαβαν στην εκκλησία πριν την τελετή) τον περιμένει στην έξοδο της φυλακής. Του δίνει κάτι που δεν κατάλαβα, μάλλον κλειδιά μου φάνηκαν.

  Και σηκώνεται και φεύγει.

  Όμως βλέπει στο βάθος ένα αμάξι να τον περιμένει, με την παιδική του αγάπη δίπλα. Μάλλον χρύσωσε την άλλη για να παραιτηθεί.

  Εν τάξει, την είδα ευχάριστα, όμως για τέτοιες ταινίες ποτέ δεν χάνω το χρόνο μου εκτός και αν υπάρχει λόγος.

  Εδώ ήταν η σύγκριση.