Italo Zingarelli, I’m for the hippopotamus (1979)

Italo Zingarelli, I’m for the hippopotamus (1979)

  Μαζί με τους Χοντρό-Λιγνό ήταν το αγαπημένο μου δίδυμο: Bud Spencer και Terence Hill. Ξαφνικά με έπιασε η νοσταλγία και είπα να αρχίσω να ξαναβλέπω τα έργα τους. Σήμερα είδα το «I’m for the hippopotamus».

  Σε αντίθεση με τους Χοντρό-Λιγνό (πριν το «I’m for the hippopotamus» είδα μια εικοσάλεπτη ταινία τους) όπου ο Λιγνός είναι ο αφελής και τις γκάφες του τις πληρώνει ο Χοντρός, στο μόνο που διαφέρουν ο Bud Spence και ο Terence Hill είναι στο εκτόπισμα: ο Bud Spencer είναι χοντρός ενώ ο Terence Hill είναι στιλάτος. Έρχονται βέβαια κατά διαστήματα σε αντιπαραθέσεις, όμως και οι δυο χειρίζονται πολύ καλά τις γροθιές τους. Εδώ ο Terence Hill είναι φιλόζωος (βρισκόμαστε κάπου στην Αφρική) και εμποδίζει τον Bud Spencer στα σαφάρια που οργανώνει. Αυτό βέβαια στην αρχή, γιατί αργότερα γίνεται και αυτός ζωόφιλος. Πριν την ολοκληρωτική του μεταστροφή όμως κάνει κάποιο συμβιβασμό: εφοδιάζει τους ταξιδιώτες με όπλα που τα πυρά τους είναι άσφαιρα, και αυτοί αναρωτιούνται γιατί δεν καταφέρνουν να πετύχουν κανένα ζώο.

  Υπάρχουν και οι κακοί, όπως σε κάθε έργο τους. Αυτοί αιχμαλωτίζουν άγρια ζώα όπως λιοντάρια, αντιλόπες, ελέφαντες, κ.ά. και τα πουλάνε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θέλουν να απαλλοτριώσουν με το ζόρι τις καλύβες των ιθαγενών για να κάνουν στη θέση τους ένα λιμάνι. Θα συναντήσουν όμως την αντίθεση ενός μαύρου γιατρού που τους καταγγέλλει συνεχώς με την εφημερίδα του. Στην τελευταία σκηνή πάνω στο πλοίο, τα ζώα θα ελευθερωθούν και αυτοί έχουν να επιλέξουν, ή να δοκιμάσουν τις γροθιές τους ή να πέσουν στο ποτάμι, στο οποίο υπάρχουν κροκόδειλοι. Θα επιλέξουν το δεύτερο. Σε προηγούμενα επεισόδια βέβαια οι μπράβοι τους είχαν φάει άφθονο ξύλο.

  Απολαυστικότατη ταινία. 

Edgar Wright, Shaun of the dead (2004)

Edgar Wright, Shaun of the dead (2004)

  Comedy, horror, χαρακτηρίζει την ταινία το IMDb, και συνειδητοποιώ ότι το comedy λειτουργεί αποστασιοποιητικά στο horror, δηλαδή δεν σε κάνει να τρομάζεις όπως το horror horror, ξέροντας ότι όλο αυτό είναι μια κωμωδία.

  Μια ολόκληρη πόλη γίνονται ζόμπι καθώς ο ένας δαγκώνει τον άλλο, δαγκώματα που καταλήγουν μοιραία, δηλαδή οι δαγκωμένοι «καταλήγουν», όπως λένε στην ιατρική ορολογία. Αλλά μόλις καταλήξουν αμέσως γίνονται ζόμπι, όπως ο πατριός του Simon Pegg, ο οποίος για μια ακόμη φορά θα αποτελέσει δίδυμο με τον Nick Frost. Θα δούμε την παρέα να προσπαθεί να γλιτώσει από τα ζόμπι καταφεύγοντας σε μια παμπ, όμως δεν θα τα καταφέρουν όλοι.

  Είδαμε για μια ακόμη φορά το μοτίβο, η κοπέλα να παρατάει το φίλο της αγανακτισμένη με μια συμπεριφορά του που θεωρεί απαράδεκτη, όμως στο τέλος αυτός να καταφέρνει να την ξανακερδίσει. 

Tom Dey, Shanghai noon (2000)

Tom Dey, Shanghai noon (2000)

  Το «Shanghai noon» είναι ένα διαφυλετικό κωμικό γουέστερν, όπου βλέπουμε εκπροσώπους απ’ όλες τις φυλές. Ξεκινάμε από την Κίνα, με την πριγκίπισσα Πέι Πέι την οποία απαγάγει ένας προδότης, και τον Τζάκι Τσαν, που μαγεύεται μόλις την βλέπει. Θα τρέξει στην Αμερική να τη σώσει. Εκεί θα συναντήσει τον λευκό Owen Wilson, με τον οποίο θα αποτελέσουν το κωμικό δίδυμο της ταινίας. Μετά θα δούμε ερυθρόδερμους, καθώς και έναν μαύρο και δυο εβραίους. Δυο ειδύλλια θα πλεχτούν, πριν τη σωτηρία της πριγκίπισσας και τον θάνατο των κακών.

  Είναι εξαιρετικές οι σκηνές wu shu (武术, πολεμικές τέχνες), που δεν έχουν και πολύ σχέση με το άγριο γρονθοκόπημα στις δυτικές ταινίες. Ο Owen Wilson θαυμάσιος στο ρόλο του κακοποιού, που θα σώσει όμως τον Τζάκι Τσαν από τον κακό κινέζο, και θα γίνει στο τέλος σερίφης. Και φυσικά είναι μια πολύ καλή κωμωδία, με θαυμάσιες κωμικές σκηνές και ατάκες.

  Μου αρέσει ο Τζάκι Τσαν, χθες είδα μια ακόμη ταινία του, τον «Κατάσκοπο της διπλανής πόρτας». 

Brian Levant, The spy next door (Ο κατάσκοπος της διπλανής πόρτας, 2010)

Brian Levant, The spy next door (Ο κατάσκοπος της διπλανής πόρτας, 2010)

  Την ταινία την είχα ξαναδεί, και μου άρεσε πολύ.

  Ο Τζάκι Τσαν, μυστικός πράκτορας, έχει σχέση με τη γειτόνισσά του. Την παράτησε ο άνδρας της με δυο δικά τους παιδιά, ένα αγόρι και ένα μικρότερο κοριτσάκι, και μια κόρη από τον πρώτο του γάμο. Τα παιδιά δεν τον συμπαθούν και αυτό μπαίνει εμπόδιο στο γάμο τους. Δεν της έχει πει και τι δουλειά κάνει. Κάποιο βράδυ που ετοιμάζεται να της το πει, έχοντας όμως ήδη παραιτηθεί, κάτι συμβαίνει και δεν της το λέει.

  Πρέπει να πάει να δει τον πατέρα της στο νοσοκομείο. Και σε ποιον να αφήσει τα παιδιά; Ο Τζάκι προθυμοποιείται. Αυτή έχει τις επιφυλάξεις της.

  Μπορεί κανείς να φανταστεί τι πρόκειται να συμβεί σ’ αυτή την κωμωδία. Αρχικά, επεισόδια που δείχνουν ότι τα παιδιά δεν τον πάνε καθόλου, και στη συνέχεια άλλα επεισόδια με τα οποία αρχίζει να τα κατακτά σιγά σιγά. Μπαίνουν και οι κακοί στη μέση (πάλι μπλέκει με την υπηρεσία), στη σύγκρουση εμπλέκονται και τα παιδιά, και αργότερα και η μητέρα που αγανακτισμένη τον διώχνει, όμως τα παιδιά τον αγαπούν. Και πώς λέτε να τελειώνει η ταινία;

  Σωστά το μαντέψατε, με το γάμο.

  Μου αρέσει ο Τζάκι Τσαν. Το γελαστό πρόσωπό του δείχνει έναν καλόψυχο άνθρωπο, που εμπνέει εμπιστοσύνη. Οι σκηνές σύγκρουσης στα έργα του δεν έχουν τον άγριο νατουραλισμό των ταινιών δράσης, είναι σαν σκηνές όπερας, όπερας του Πεκίνου. Και οι κακοί στο έργο αυτό έχουν κωμικά χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα να μην ξεχνιέσαι ούτε μια στιγμή ότι το έργο είναι κωμωδία.

  Να το ξαναπούμε, πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία.   

Ettore Scola, Una giornata particolare (Μια ξεχωριστή μέρα, 1977)

Ettore Scola, Una giornata particolare (Μια ξεχωριστή μέρα, 1977)

 Από σήμερα στο Ζέφυρο.

  Το «Μια ξεχωριστή μέρα» είναι μια ταινία για τις μειονότητες. Όχι για τους πομάκους, μειονότητα στην Ελλάδα, όχι για τους κούρδους, μειονότητα σε Τουρκία, Ιράκ, Συρία και Ιράν, αλλά για global μειονότητες, σε όλο τον πλανήτη-γη. Πρόκειται για τις γυναίκες και τους ομοφυλόφιλους (Για την ακρίβεια, οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες όπως λένε οι στατιστικές, αλλά αντιμετωπίζονται σχεδόν όπως κάθε μειονότητα, γι’ αυτό άλλωστε και το φεμινιστικό κίνημα).

  Η χρόνος της πλοκής είναι η μέρα που ο Χίτλερ επισκέφτηκε την Ιταλία, πριν τον πόλεμο. Όλοι τρέχουν στην υποδοχή, εκτός από δύο: Τη Σοφία Λόρεν και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννη. Η Σοφία Λόρεν, με τα πέντε παιδιά της πρέπει να τους ετοιμάσει το φαγητό, να συγυρίσει το σπίτι… Ήδη στην αρχή την βλέπουμε σε ένα αρκετά κωμικό επεισόδιο να προσπαθεί να ξυπνήσει τους κοιμισμένους, με τον άντρα της να μην αποτελεί εξαίρεση. Ο οποίος, όπως μαθαίνουμε παρακάτω, βρίσκεται πιο πολύ ώρα στα μπουρδέλα παρά στο γραφείο του.

  Ο Μαρτσέλο, ομοφυλόφιλος και αντιφασίστας, ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει. Του κτυπάει την πόρτα η Σοφία Λόρεν και έτσι δεν προλαβαίνει (το είδαμε αυτό πρόσφατα και στην κωμωδία «Ο κύριος Όβε»). Από εκεί μπορεί να πιάσει τη μάινά της (ένα πουλί σαν παπαγάλος που μιλάει) η οποία της ξέφυγε.

  Συζητάνε φιλικά για διάφορα. Κάποια στιγμή δημιουργείται μια ένταση όταν ο Μαρτσέλο ομολογεί ότι είναι ομοφυλόφιλος, που όμως καταλαγιάζει με έναν απίστευτο τρόπο (όσοι έχετε δει την ταινία ξέρετε). Όμως η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη. Με το τέλος της μέρας η Σοφία θα γυρίσει στο νοικοκυριό της ενώ τον Μαρτσέλο έρχονται να τον συλλάβουν. Όχι, δεν θα τον φυλακίσουν, θα τον στείλουν στο νησί που στέλνουν τους ομοφυλόφιλους, όπου είχαν στείλει και ένα φίλο του.

  Η ταινία ξεκινάει με ένα εκτεταμένο ντοκιμαντέρ από την επίσκεψη του Χίτλερ, και στη συνέχεια ακούγεται συνεχώς από ένα ραδιόφωνο η ζωντανή μετάδοση αυτής της υποδοχής. Μετά το πρωινό ξύπνημα και την αποχώρηση των παιδιών και του συζύγου βλέπουμε τον Μαρτσέλο και την Σοφία, μια στο διαμέρισμά του, μια στο δικό της, και δυο φορές νομίζω στην ταράτσα της πολυκατοικίας όπου είναι απλωμένη η μπουγάδα.

  Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε στο φαινόμενο, μια ταινία με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό να είναι αριστούργημα.  

  Α, ακούσαμε για δεύτερη φορά αυτό το κουφό (η πρώτη ήταν στο «Que bella giornata», που εδώ προβλήθηκε με τον τίτλο «Τι όμορφη μέρα, θεέ μου». Παρεμπιπτόντως, εντελώς άστοχο αυτό το «θεέ μου». Όσοι την είδατε θα το καταλάβατε). Η Σοφία τσάκωσε τον μεγάλο γιο της με τη σελίδα ενός πορνοπεριοδικού –του την έδωσε ο μπαμπάς του, διαμαρτύρεται ο νεαρός- και του λέει ότι όποιος τραβάει μ@λ@κ#@ θα τυφλωθεί. Αυτά τα λένε οι καθολικοί παπάδες, αν και φαντάζομαι όχι όλοι. Δεν πιστεύω και οι δικοί μας να λένε τέτοιες μ@λ@κ#ες. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω ακούσει, πέρα από το ότι είναι αμαρτία.

  Δεν χρησιμοποίησε ακριβώς αυτή την έκφραση, και δεν το εννοούσε. Εγώ απλά ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο, ένα εφέ δισημίας, με τις δυο σημασίες της λέξης, την κυριολεκτική και τη μεταφορική. Αν και η κυριολεκτική στην πραγματικότητα είναι μια νεκρή μεταφορά, αν κρίνουμε από τη σημασία που έχει η λέξη στον «Επιτάφιο» του Περικλέους.

Jalil Lespert, Ιn the shadow of iris (Iris, 2016)

Jalil Lespert, Ιn the shadow of iris (Iris, 2016)

 Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Στο μυαλό μου τα είχα περίπου ταυτόσημα, αλλά ο γιος μου μού είπε ότι διαφέρουν αρκετά: άλλο thriller και άλλο horror. Βλέποντας το «Ίρις» συνειδητοποίησα ότι μπορεί τα θρίλερ να μην είναι drama, δηλαδή κοινωνική ταινία, είδος που μου αρέσει, όμως δεν είναι και horror.

  Το «Ίρις» είναι μια ταινία θρίλερ, με ένα πτώμα όλο κι όλο, και αυτό όχι δολοφονία αλλά από αυτοάμυνα.

  Μια γυναίκα ζητάει από έναν άντρα, μηχανικό αυτοκινήτων, χωρισμένο με ένα γιο, καταχρεωμένο, να την απαγάγει. Θέλει να εξαφανιστεί από τη ζωή του άντρα της τον οποίο δεν αγαπάει. Του προσφέρει 10.000 ευρώ. Αυτός δέχεται με αρκετές επιφυλάξεις, και της ζητάει συνεχώς να σταματήσουν αυτό το εγχείρημα, για το οποίο φαίνεται να έχει μετανιώσει που συμφώνησε. Αυτή όμως είναι ανένδοτη.

  Τελικά η διαφορά της ταινίας από τα περισσότερα θρίλερ είναι ότι οι ανατροπές είναι αλλεπάλληλες. Όλοι κρύβουν μυστικά, τα οποία αποκαλύπτονται σιγά σιγά. Ο μόνος διάφανος είναι αυτός ο άντρας, ο οποίος παρασύρεται να παίξει ένα παιχνίδι που δεν είναι αυτό που φαίνεται. Όμως αυτός που τον παρέσυρε θα…

  Σε μια ταινία θρίλερ δεν μπορείς να κάνεις σπόιλερ, να πεις το τέλος. Αξίζει να τη δείτε.  

Greg Mottola, Paul (2011)

Greg Mottola, Paul (2011)

  Πιστεύετε ότι υπάρχουν εξωγήινοι; Οι μαρτυρίες αμφισβητούνται, όπως π.χ. για τον εξωγήινο που επέζησε της πτώσης ενός UFO κάπου στις ΗΠΑ το 1947. Πάνω στην ιστορία η το μύθο για αυτόν τον εξωγήινο γύρισε την ταινία του ο Greg Mottola.

  Οι δυο φίλοι πέφτουν πάνω στον Πολ, τον εξωγήινο που έχει δραπετεύσει από τη βάση όπου τον κρατούσαν. Θα έλθουν οι δικοί του να τον παραλάβουν από ένα ορισμένο σημείο. Όμως τα πράγματα δεν είναι εύκολα, γιατί τον κυνηγούν να τον πιάσουν. Οι δυο φίλοι θα κοιτάξουν να τον βοηθήσουν, όμως και αυτοί είναι μπλεγμένοι σε καταστάσεις. Θα τους παρακολουθήσουμε σε πολλά κωμικά επεισόδια μέχρι να φυγαδευτεί τελικά. Και βέβαια στην παρέα θα προστεθεί και μια γυναίκα, που θα τα φτιάξει με τον ένα νεαρό.

  Άκουσα και μια ατάκα του Πολ που με καθησύχασε. «Εγώ είμαι από το διάστημα κι εσύ είσαι συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Θα πρέπει να είμαστε κολλητοί».

  Γιατί με καθησύχασε;

  Γιατί κι εγώ είμαι συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας («Το μυστικό των εξωγήινων», ΑΛΔΕ 2015), οπότε αν πέσω πάνω σε ένα εξωγήινο ελπίζω ότι θα γίνουμε φιλαράκια.