Γιάννης Παπαδάκος, Bachelor 3 (2018)

Γιάννης Παπαδάκος, Bachelor 3 (2018)

  Επιτυχημένο το Bachelor, μετά το 1 και το 2 είχαμε το 3. Το δύο, παρά τη χαμηλή βαθμολογία του στο IMDb πρέπει να είχε εισπρακτική επιτυχία για να βγει και το τρία.

  Και αυτό έχει χαμηλή βαθμολογία, όμως εμένα μου άρεσε. Οι κωμωδίες, να το ξαναγράψω, είναι στην κορυφή των ειδολογικών μου προτιμήσεων. Όμως φαίνεται έχω ιδιόρρυθμα γούστα, γιατί βραβευμένες κωμωδίες όπως το «Οικογένεια Βαν Πετενγκεμ» δεν μου άρεσαν, ενώ άλλες που τις έθαψαν, εμένα μου άρεσαν. Θυμάμαι την κόντρα που είχα στην ομάδα σινεφίλ του facebook, που μου την έπεσαν άγρια γιατί τόλμησα να γράψω ότι μου άρεσε το «Αιγαίο: SOS». Επειδή λοιπόν το «The bachelor 3» μου άρεσε, δεν πρόκειται να κοινοποιήσω την ανάρτησή μου σ’ αυτή την ομάδα, οι φεησμπουκικές κόντρες δεν μου αρέσουν καθόλου.

  Ο Τζίμι παντρεύεται, και βέβαια η παλιοπαρέα δεν γίνεται να απουσιάσει από το γάμο του. Η νύφη δεν είναι κρητικιά, είναι από τη Αφρική, και εκεί έχουν άγρια έθιμα. Αλίμονο στο γαμπρό αν…

  Και πάλι ο γαμπρός θα στήσει τη νύφη. Είναι επείγον: πρέπει να σώσουν το φίλο τους που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Ποιος τον έχει απαγάγει; Η πρώην του. Οι νυν των υπόλοιπων θα τρέξουν να βρουν τους προκομένους τους, για να μάθουν σε τι έχουν εμπλακεί.

  Σε τι;

  Τους κυνηγάει η ρώσικη μαφία για κάτι κλεμμένα διαμάντια (φταίνε τα αφρικανικά έθιμα), τους κυνηγάει ο πεθερός (τόλμησε να αφήσει την κόρη του στα κρύα του λουτρού;), και τέλος τους κυνηγάει ο καλλιεργητής παπαρούνας με τους δικούς του (εξαιρετικός στο ρόλο του ο Τάσος Παλατζίδης), γιατί νομίζει ότι του έκλεψαν τους σπόρους. Τελικά θα βρεθούν σφιχτοδεμένοι με το φίλο τους. Η πρώην του σκοπεύει να τον εκδικηθεί, και αυτόν και αυτούς μαζί. Πώς; Θα τους βιάσουν (εν τάξει, δεν θα φτάσουν μέχρι εκεί) οι φίλες της (Το διάβασα μαθητής, έναν παπά τον είχε βιάσει κάποια. Ήταν παπάς γι’ αυτό το κατήγγειλε).

  Τελικά μόνο σεξ δεν θα δούμε, θα δούμε όμως όλα τα υπόλοιπα, καταδίωξη, άγριο κυνηγητό με αυτοκίνητα, ενώ θα πέσουν και κάποιοι πυροβολισμοί. Και βέβαια, όπως και οι προηγούμενες ταινίες, είναι ένας ύμνος στη φιλία (Έχω δει και δυο γερμανικές κωμωδίες, «Lammbock» και «Lommbock», η δεύτερη sequel της πρώτης, επίσης ένας ύμνος στη φιλία). 

  Εν τάξει, δεν ήταν Γούντι Άλεν (τον θεωρώ κορυφαίο), δεν ήταν ξεκαρδιστική (ούτε και ο Γούντι Άλεν είναι), όμως την είδα πολύ πολύ ευχάριστα.

 

Luis Buñuel, Tristana (1970)

Luis Buñuel, Tristana (1970)

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε σε επανέκδοση.

  Ευτυχώς που υπάρχουν και οι επανεκδόσεις που μας δίνουν κίνητρο να ξαναδούμε παλιά αριστουργήματα, γιατί είναι τόσες οι ταινίες που βρίσκονται στη λίστα αναμονής που θα ήταν σχεδόν αδύνατο να τα ξαναδούμε.

  Η Κατρίν Ντενέβ μένει ορφανή, και την προστασία της έχει αναλάβει ο Φερνάντο Ρέι. Τη βλέπουμε νεαρή κοπέλα πια, και αναρωτιόμαστε πότε θα της την πέσει.

  Κάποια στιγμή θα συμβεί κι αυτό.

  Ο Φερνάντο Ρέι είναι ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης, που διατηρεί τις αρχές του -σχεδόν. Είναι επίσης φιλελεύθερος, δεν πιστεύει στο θεό.

  Η Κατρίν Ντενέβ, που μέχρι τώρα τον έβλεπε σαν πατέρα, δυσφορεί όλο και περισσότερο απ’ αυτή τη σχέση. Και βέβαια δεν θα αργήσει να πέσει στην αγκαλιά ενός νεαρού ζωγράφου, ο οποίος θα τη πάρει μαζί του.

  Όμως μετά από δυο χρόνια θα του ζητήσει να επιστρέψει στον Ρέι. Έχει προσβληθεί από καρκίνο στο πόδι, θέλει να πεθάνει στο σπίτι που έζησε τόσα χρόνια. Ο Ρέι θα την καλοδεχθεί. Έχοντας μάλιστα κληρονομήσει την αδελφή του, θα της προσφέρει τα πάντα, ακόμη και την παρουσία του φίλου της ο οποίος έχει μείνει στην πόλη.

  Η Ντενέβ δεν θα πεθάνει, θα της ακρωτηριάσουν το πόδι, θα ζήσει. Όμως δεν θέλει να ξαναγυρίσει στον φίλο της έτσι όπως είναι. Μάλιστα θα παντρευτεί τον Ρέι.

  Τον Ρέι τον πιάνει κρίση, πιθανόν έμφραγμα. Της λέει να καλέσει τον γιατρό. Αυτή υποκρίνεται ότι τον καλεί. Θα επιστρέψει στο δωμάτιό του. Ο Ρέι έχει ξεψυχήσει.

  Υπάρχει και το σουρεαλιστικό: σε όνειρο που επαναλαμβάνεται η Ντενέβ βλέπει το κεφάλι του Ρέι σαν γλωσσίδι στην καμπάνα της εκκλησίας.

  Καλογυρισμένη ταινία, εξαιρετικοί τόσο η Ντενέβ όσο και ο Ρέι, όμως μου άφησε μια αμηχανία ως προς το «τι θέλει να πει ο ποιητής». Ίσως να μην ήθελε να πει τίποτα, μόνο να μας δώσει μια ιστορία.

  

Anne Fletcher, Όνειρα σε ψηλοτάκουνες γόβες (Dumplin’ 2018)

Anne Fletcher, Όνειρα σε ψηλοτάκουνες γόβες (Dumplin’ 2018)

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Ένα παχύσαρκο κορίτσι έχει σίγουρα πρόβλημα, αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα έχει αν η μαμά της είναι η Τζένιφερ Άνιστον, που δεν την κάνεις με τίποτα για πενηντάρα.

  Θέλει να συμμετάσχει σε ένα τοπικό διαγωνισμό Miss Teen στον οποίο η μαμά της κέρδιζε επί χρόνια τον τίτλο. Όμως η μαμά της έχει τις αμφιβολίες της για τη συμμετοχή της. Τελικά θα καταφέρει να την πείσει. Ένα άλλο παχύσαρκο κορίτσι που η μητέρα του δεν ήθελε με τίποτα, πλαστογράφησε τη συγκατάθεσή της.

  Δεν μπορεί να πιστέψει ότι αρέσει στον όμορφο νεαρό με τον οποίο δουλεύουν μαζί στο εστιατόριο. Και όμως…

  Ελαφριά κωμωδία, με άφθονα τραγούδια, η οποία, θίγοντας το πρόβλημα των παχύσαρκων κοριτσιών, θίγει ουσιαστικά το πρόβλημα και άλλων «μειονοτήτων», όπως είναι οι κοντοί, οι άσχημοι, και βέβαια και οι ΑΜΕΑ. Είναι σαν να τους λέει: Μην αφεθείτε να βουλιάξετε σε ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας (και, θα προσθέσω εγώ, δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσετε με την υπεραναπλήρωση, πράγμα για το οποίο μίλησε ο Άλφρεντ Άντλερ, ραχητικός ο ίδιος), απλά να νοιώθετε άνετα με τον εαυτό σας, να μην τον μειώνετε εξαιτίας του όποιου «κουσουριού» μπορεί να έχετε. Ο Σαρτρ είπε ότι το βλέμμα του άλλου μας «παγώνει», μας μετατρέπει σε en soi. Όμως, να πούμε, το en soi αυτό εξαρτάται κατά πολύ από το πώς βλέπει ο άλλος ότι βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας.

  Είναι μια ταινία που εμπνέει την αυτοπεποίθηση, αξίζει να τη δείτε.