Huang Ji, Egg and stone (鸡蛋和石头, 2012)

 Huang Ji, Egg and stone (鸡蛋和石头, 2012)

 

  Ξανά το θέμα που συναντήσαμε στην ταινία «Taking father home» (2005) του Ying Liang.

  Αυτή τη φορά είναι και οι δυο γονείς που παρατούν την κόρη τους στο θείο της για να πάνε στην πόλη να δουλέψουν. Τους χρωστάει ευγνωμοσύνη, τον βοήθησαν να πάρει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως γιατρός (ή να διοριστεί ως γιατρός, δεν θυμάμαι). Υποτίθεται ότι θα την άφηναν για δυο χρόνια, όμως έχουν περάσει επτά.

  Παρά τα κάποια αφηγηματικά κενά, δεν υπάρχει σημαντική αφηγηματική ασάφεια.

  Η Honggui πουλάει αυγά. Δίνει σε ένα φίλο της. Αυτός της δίνει μια σκαλιστή πέτρα. Όμως σε ένα επόμενο επεισόδιο της αφήνει ένα χαρτονόμισμα σε ένα πεζούλι με μια πέτρα πάνω του, προφανώς για να μην παρασυρθεί από τον αέρα.

  Παίρνει τηλέφωνο τη μητέρα της, βρίσκεται λέει στο μπάνιο. Σίγουρα δεν έχει διάθεση να επικοινωνήσει μαζί της.

  Εξακολουθούν τα κορίτσια να είναι ανεπιθύμητα, όχι μόνο στην αυτοκρατορική Κίνα.

  Η Honggui ζωγραφίζει, θέλει να αποδείξει ότι είναι άξια όσο και ένα αγόρι.

  Μένει έγκυος. Από ποιον έμεινε έγκυος, δεν διευκρινίζεται, αν και έμμεσα μπορούμε να υποθέσουμε ότι είναι ο φίλος της που του πηγαίνει αυγά, και κάποιες φορές τη μεταφέρει με τη μηχανή.  

 Η θεία της θέλει να κρατήσει το παιδί. Μπορεί να είναι αγόρι, να το έχουν σαν δικό τους, αντί να υιοθετήσουν ένα ξένο που δεν θα ξέρουν από πού κρατάει η σκούφια του.

  Να πιει τη γλυκόζη, αλλιώς θα τα μαρτυρήσουν όλα στους γονείς της.

  Αυτό και αν με κούφανε:

  Διαβάζει μια σούτρα στη γιαγιά της. Η σούτρα αυτή πρέπει να διαβάζεται από τις γυναίκες, γιατί τα έμμηνά τους μολύνουν τα ποτάμια, φτάνουν στον κάτω κόσμο, και ο θεός του κάτω κόσμου θα τις αναγκάσει να τα πιουν όταν πεθάνουν αν δεν έχουν διαβάσει τη σούτρα.

  Η Honggui κτυπάει την κοιλιά της. Δεν θέλει να γεννήσει το παιδί. Σε μια μακράς διάρκειας σκηνή βλέπουμε την απόξεση.

  Μια σκηνή που χαράζουν το λαιμό μιας κότας με ξενέρωσε. Η κότα σπαρταράει επί πολλή ώρα πριν ψοφήσει. Ρίχνουν το αίμα της σε ένα μπωλ.

  Η Honggui βουτάει το δάχτυλό της στο αίμα και το κοιτάζει με περιέργεια.

  Και το θέμα της εκμετάλλευσης:

  Ο φίλος της δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Απουσίαζε όμως κάποιες μέρες. Το αφεντικό του κόβει το ένα τρίτο του μηνιάτικου. Διστάζει να πάρει τα λεφτά. Αν τα θέλει, αλλιώς να ξεκουμπιστεί.

  Παρά το θέμα της γυναίκας που υποφέρει, που είναι ανεπιθύμητη, η ταινία, με τόσα σκοτεινά πλάνα και αφηγηματικά κενά, δεν μου άρεσε. Αν και πήρε το βραβείο Tiger στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ δεν άρεσε προφανώς στο κοινό, όπως δείχνει το 6,3 της βαθμολογίας της.

  Να σημειώσουμε ότι συμπαραγωγός της και διευθυντής φωτογραφίας είναι ο γιαπωνέζος σύζυγός της Ryuji Otsuka.