Qiu Sheng, Suburban birds (郊区的鸟, 2018)

 Qiu Sheng, Suburban birds (郊区的鸟, 2018)

 

  Η πλοκή αποτελείται από δυο ξεχωριστές ιστορίες που συνδέονται πολύ χαλαρά. Η μία αφορά την υποχώρηση του εδάφους σε ένα προάστιο με αποτέλεσμα πολλά κτίρια να εκκενωθούν λόγω του κινδύνου κατάρρευσης, και τους μηχανικούς που κάνουν μετρήσεις, προσπαθώντας να υπολογίσουν το μέγεθος του κινδύνου και να εντοπίσουν ίσως την αιτία. Ένα όνειρο θα τους οδηγήσει σε ένα τούνελ, υποπτευόμενοι ότι η αιτία ήταν μια διαρροή νερού.

  Μέσα στην ιστορία αυτή είναι εγκιβωτισμένη μια άλλη ιστορία, με παιδιά, που θυμίζει την μικρού μήκους ταινία του «Distant thunder» (2016). Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ιστορία, απλά παρακολουθούμε μια ομάδα παιδιών στα παιχνίδια τους, στις δραστηριότητές τους, στις αταξίες τους, στις σχέσεις τους (Εσύ ποια αγαπάς;).

  Υπάρχει το πρόβλημα της ρεαλιστικής σύνδεσης.

  Τα επεισόδια με τα παιδιά είναι ημερολογιακές καταγραφές ενός μαθητή που ο Xia Hao, ένας από την ομάδα με τις μετρήσεις που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, βρίσκει σε ένα τετράδιο σε ένα εκκενωμένο σχολείο, και οι οποίες δραματοποιούνται.

  Το μόνο επεισόδιο που οι δυο ιστορίες συμπλέκονται είναι εκείνο που ο Xia Hao, με τα κιάλια του, παρακολουθεί τα παιδιά που περπατούν μέσα στο δάσος.

  Αντιγράφω από τη βικιπαίδεια: Critics largely described the film as defying easy understanding, visually striking, with compelling storytelling. Some criticism of the film characterized it as unclear or overly self-conscious.

  Θα μείνω σ’ αυτά: defying easy understanding. Δεν μου αρέσει να λύνω αινίγματα. Δεν υπάρχει συναρπαστική αφήγηση χωρίς σασπένς. Έτσι βρήκα και εγώ το έργο, ασαφές. Ενδιαφέροντα βρήκα μόνο τα επεισόδια με τα παιδιά, που καταλαμβάνουν περίπου το μισό της ταινίας.

  6,2 η βαθμολογία της, κάτι που δεν με εκπλήσσει.