Zheng Lu Xinyuan, Jet Lag (2022)

Zheng Lu Xinyuan, Jet Lag (2022)

 

  Χρονική υστέρηση, θα μπορούσαμε να μεταφράζαμε το τίτλο, ή διαφορά ώρας. Βρήκα όμως σύνδεσμο στη βικιπαίδεια για το Jet lag, που χοντρικά σημαίνει αλλαγή στους κιρκαδικούς ρυθμούς (Τι μου θύμισε!!! Όταν έγραφα το βιβλίο μου για την παραψυχολογία), circa diem, αναστάτωση των συνηθειών του σώματος, όπως π.χ. στον ύπνο, εξαιτίας αεροπορικών ταξιδιών μεγάλων αποστάσεων όπου υπάρχει μεγάλη διαφορά ώρας.

  Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι βασικά ύφος. Μου θύμισε τη ρήση του Marshall Mc Luhan, «The medium is the message». Όμως δεν μπορώ να τα πω καλύτερα από ό,τι το google, το οποίο παραθέτω, διορθώνοντας και προσθέτοντας.

  Η Ιστορία: Ξεκινά την άνοιξη του 2020, εν μέσω των πρώτων lockdown της πανδημίας. Η σκηνοθέτιδα καταγράφει το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής της από την Αυστρία (Γκρατς/Βιέννη) στην Κίνα και την υποχρεωτική απομόνωση σε ξενοδοχείο καραντίνας. Μου θύμισε την ταινία του Goran Markovic, τον οποίο είδα πακέτο, «Variola vera» (1982), που και εκεί έχουμε καραντίνα σε ξενοδοχείο, και αναφέρεται σε πραγματικό περιστατικό που συνέβη το 1972.

  Παράλληλα, η αφήγηση μπλέκει αυτό το ταξίδι με παλαιότερο υλικό (από το 2018 και αρχειακές κασέτες VHS) από ένα οικογενειακό ταξίδι στη Μιανμάρ, όπου η γιαγιά της αναζητούσε τα ίχνη του εξαφανισμένου πατέρα της.

  Το Ύφος και η Ατμόσφαιρα: Η Zheng Lu Xinyuan χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη, «τραχιά» ψηφιακή αισθητική (κυρίως με DV κάμερα), χρησιμοποιώντας το ασπρόμαυρο, όπως και στην προηγούμενη ταινία της «The cloud in her room» (2020).

  Η Θεματική: Ο τίτλος «Jet Lag» λειτουργεί κυρίως μεταφορικά. Δεν αφορά μόνο τη σωματική απορρύθμιση από τις αλλαγές ώρας, αλλά την αίσθηση του να βρίσκεσαι μετέωρος ανάμεσα σε διαφορετικούς τόπους, εποχές και μνήμες. Μέσα από συζητήσεις με τη σύντροφό της (Zoe) και τη γιαγιά της, η ταινία μιλά για την οικογένεια, την απόσταση και την πολιτική αστάθεια (όπως το πραξικόπημα στη Μιανμάρ, όπου βλέπουμε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας).

  Παρά το 5,7 της βαθμολογίας της, την είδα ευχάριστα. Είχε αρκετά ποιητικά πλάνα όπως αποδημητικά πουλιά, που τα έβλεπα μόνο όταν ήμουν στο χωριό, μαθητής, και έναν ουρανό να χαράζεται από αστραπές. Αυτό μου θύμισε μια ανάλογη σκηνή, γυρνώντας μια παρέα συμμαθητές από το Γυμνάσιο της Ιεράπετρας στα χωριά μας, με τα ποδήλατα. Ήταν στη σιντερένια καμάρα. Πανέμορφη εικόνα. Ο συμμαθητής μου Γεώργιος Γερομαρκάκης σχολιάζει: Ο Μπάμπης θα μπορούσε να γράψει από αυτό μια έκθεση, πράγμα που με κολάκεψε αφάνταστα. Έγραφα καλές εκθέσεις.