Tereza Nvotová, Πατέρας (Otec, 2025)

 Tereza Nvotová,  Πατέρας (Otec, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Έχω μάθει πολλές παθήσεις από ταινίες, όπως π.χ. το σύνδρομο Tourette. Με αυτή την ταινία έμαθα για το forgotten baby syndrome.

  Τι είναι αυτό;

  Ο γονιός ξεχνάει το παιδί του στο αυτοκίνητο. Με κλειστά παράθυρα, καλοκαίρι, το παιδί πεθαίνει.

  Αυτό το σύνδρομο έπαθε ο «πατέρας».

  Οι συνέπειες:

  Απίστευτη οδύνη.

  Πρόβλημα στην οικογένεια.

  Δίκη.

  Μπορεί και…

  Αυτό στο τέλος, που δεν θα το μαρτυρήσουμε.

  Το μυαλό παθαίνει μπλοκάρισμα. Κάτι του συμβαίνει στο δρόμο, ένα ατύχημα… και «ξεχνάει» να σταματήσει και να αφήσει το παιδί στον παιδικό σταθμό. Νομίζει ότι το άφησε, και ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή για τη δουλειά.

  Το έχω πάθει και εγώ, είναι η «συνήθεια διαδρομής» (αυτό δεν είναι σύνδρομο, περιγράφεται όμως στην ηθολογία, νομίζω μιλάει για αυτό ο Κόντραντ Λόρεντς, του οποίου μετέφρασα το βιβλίο «Η πίσω όψη του καθρέφτη», εκδόσεις Θυμάρι). Θέλω να πάω κάπου, μετά από κάποιο σημείο της συνηθισμένης μου διαδρομής πρέπει να στρίψω κάπου αλλά «ξεχνώ», και συνεχίζω. Το αντιλαμβάνομαι σχεδόν αμέσως, αλλά μπορεί και αργότερα. Αναστροφή, χάσιμο χρόνου…

   Η δίκη καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της ταινίας. Αποτελεί ένα μοτίβο που άρεσε πολύ στη μητέρα μου, εμένα όχι ιδιαίτερα.

  Αλήθεια, υπάρχει «Forgotten dog syndrome»;

  Και να υπάρχει, τα αίτια θα είναι τα ίδια.

  Ο ιδιοκτήτης μπορεί να είναι απαρηγόρητος, η γυναίκα του και τα παιδιά του θα του τα ψάλουν άγρια, αλλά σίγουρα δεν θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

  Ψυχοπλακωτική ταινία, όμως πολύ καλή, 7,3 η βαθμολογία της. Όμως εσείς που έχετε μικρά παιδιά πρέπει να τη δείτε, για να έχετε το νου σας