Leyla Bouzid, À peine j’ ouvre les yeux (2015)

 Leyla Bouzid,  À peine j’ ouvre les yeux (2015)

 

  Εν όψει της προβολής της ταινίας της «Μυστικά και ψίθυροι», την ερχόμενη Πέμπτη.

  Εγώ καλά σου τα ’λεγα.

  Δεν της το λέει η μητέρα της, αλλά θα μπορούσε να της το πει, όταν γυρνάει σπίτι μετά από την κράτησή της στην αστυνομία, αφού υπέστη σεξουαλική κακοποίηση. Το αν βιάστηκε τελικά αφήνεται ασαφές.

  Ο πατέρας της δουλεύει σε άλλη πόλη, μόλις στο τέλος θα καταφέρει να πάρει μετάθεση για την Τυνησία, «υπογράφοντας» για το κόμμα. Έτσι την κύρια ευθύνη για την κόρη της την έχει η μητέρα της.

  Δεν της αρέσουν τα νυχτοπερπατήματά της. Αργότερα θα μάθουμε ότι η «παρέα» της, το μουσικό συγκρότημα στο οποίο τραγουδεί, είναι «επικίνδυνη». Τα τραγούδια που παίζουν είναι «επαναστατικά». Διεκτραγωδούν την κατάσταση στην Τυνησία, καταφερόμενοι έτσι έμμεσα εναντίον του καθεστώτος. Κάποια στιγμή η αστυνομία άρχισε να τους παρακολουθεί.

  Είναι όμως καλή μαθήτρια.

  Πετυχαίνει στην ιατρική.

  Κάνουν πάρτι.

  Αργότερα αλλάζει γνώμη, δίνει στο μουσικό τμήμα όπου και πετυχαίνει.

  Μα τι προοπτική έχεις σαν μουσικός;

  Η μητέρα της μάταια προσπαθεί να την μεταπείσει.

  Ο πατέρας της επιμένει να παρακολουθήσει ένα χρόνο τα μαθήματα στην ιατρική και μετά βλέπει.

  Η μητέρα της, βλέποντας ότι τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα (βρισκόμαστε στις παραμονές της επανάστασης του 2010) προσπαθεί να την φυγαδέψει στην πόλη που δουλεύει ο πατέρας της.

  Να αγοράσει νερό πριν μπει στο ταξί, μόλις πρόλαβαν την τελευταία θέση.

  Και τότε είναι που την βουτάει η αστυνομία.

  Αφηγηματικό κενό.

  Η μητέρα της την ψάχνει απεγνωσμένα.

  Αργότερα θα τη δούμε στο κρατητήριο.

  Ο φίλος της που γράφει τα τραγούδια της την «αδειάζει».

  Την βάζουν να ακούσει την κασέτα όπου μιλάει για αυτή.

  Άδικα προσπαθεί, στο τέλος, να την ξαναπροσεγγίσει.

  Του τα χώνει στη μούρη και σηκώνεται και φεύγει.

  Αλήθεια, τι θέλει να πει η ποιήτρια; Βγαίνει κάποιο συμπέρασμα από την ταινία;

  Παιδιά, να ακούτε τους γονείς σας, ξέρουν περισσότερα.

  Μπα, όχι, άλλο είναι το συμπέρασμα: τα παιδιά δεν ακούνε ποτέ τους γονείς.

  Η γενιά του Πολυτεχνείου το ξέρει αυτό πολύ καλά.

  «Το πολυτεχνείο ζει».

  Μεθαύριο συμπληρώνονται 53 χρόνια.

  Και ένα τελευταίο: τώρα συνειδητοποίησα ότι οι αραβικές ταινίες έχουν αφηγηματική σαφήνεια και δεν ασχολούνται με υφολογικά τεχνάσματα και πειραματισμούς. Έχουν να πουν μια ιστορία, και προσπαθούν να την πουν όσο πιο καλά μπορούνε.

  6,7 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.