Στην καρδιά σου κάτι έσπασε,
σαν την είδες,
πεσμένη στα γόνατα,
με τα μαλλιά της,
να σκουπίζει τα πόδια του…
Δε σε πρόσεξε που την κοιτούσες…
(“Πόσο την αγάπησες, Ιούδα;”
“Κανείς δε θα μάθει…”)
Στο βλέμμα σου, η σκοτεινιά ήρθε,
σαν τον είδες,
αναψοκοκκινισμένο να χαϊδεύει
το όμορφο πρόσωπό της
με τα απαλά του ακροδάχτυλά…
Δε σε πρόσεξε που τον κοιτούσες…
(“Πόσο τον πίστεψες, Ιούδα;”
”Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει…“)
Και ύστερα,
καθισμένος στο τραπέζι,
ανάμεσα στους άλλους, πίνεις
και με το αγριεμένο βλέμμα σου
το βλέμμα του ψάχνεις να βρει…
Δε θα σε κοιτάξει...
(“Ποιος σου μιλάει, Ιούδα;”
”Εκείνος που κανένας δεν έχει δει…“)
Τι ήθελες απόψε μαζί τους;
Δεν ήταν τα λόγια του
που σ’ έσπρωξαν σε τούτο το δρόμο…
Δεν ήταν η απουσία της
που σ’ έκανε να πάρεις την απόφασή σου…
Δεν ήταν το κρασί...
(“Τι πας να κάνεις, Ιούδα;”
“Την προδοσία με προδοσία να πληρώσω…”)
Στο όρος των Ελαιών,
μ’ ένα φιλί θα προσπαθήσεις
να ξεχάσεις όσα σε πλήγωσαν…
Μ’ ένα φιλί,
όσα σε πρόδωσαν να σβήσεις…
Μ' ένα και μόνο φιλί...
(“Μην πας εκεί Ιούδα! Μην πας!”
“Πρέπει, αν θέλω να σωθώ…”)

No comments:
Post a Comment