Li Ruijun, Return to dust (隐入尘烟, 2022)
Βυθίζομαι μέσα στη σκόνη και στον
καπνό, ο κινέζικος τίτλος.
Επιστροφή στην
πατρίδα, για άλλη μια φορά, όμως όχι των ηρώων αλλά του σκηνοθέτη.
Στη γενέτειρά του,
την Gan Su, τοποθετεί
τη δράση.
Δεν είναι όλοι οι
γάμοι με προξενιό αποτυχία.
Παρακολουθούμε τις ζωές
του Ma
Youtie και της Cao Guigyin,
σε ένα χωριό της επαρχίας Gansu.
Η Guiying έχει μια αναπηρία, κουτσαίνει, και η οικογένειά της την κακομεταχειριζόταν.
Ο Youtie είναι ένας καλοκάγαθος, τίμιος, απλοϊκός χωριάτης, μεσόκοπος
και αυτός. Οι δικοί τους αποφασίζουν να τους παντρέψουν.
Δέχονται.
Ξέρω μια ανάλογη
περίπτωση.
Αργότερα θα
ομολογήσουν την καλή εντύπωση που έκαναν ο ένας στον άλλο όταν ειδώθηκαν για
πρώτη φορά.
Τα περισσότερα πλάνα
στην ταινία έχουν να κάνουν με αγροτικές εργασίες (καλαμπόκι και σιτάρι, από το φύτεμα μέχρι το μάζεμα και το λίχνισμα).
Μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, με τους γονείς μου αγρότες. Είδα ό,τι
αυτοί, αντί για το βωλόσυρο τον δικό μας έχουν ένα κύλινδρο που τον γυρνάνε
γύρω από το αλώνι.
Το κοτέτσι που
έφτιαξαν μου θύμισε επίσης το κοτέτσι που είχαμε.
Ταυτόχρονα με τις αγροτικές
εργασίες, μας δείχνεται πόσο νοιάζεται ο ένας για τον άλλο, σε ολότελα
συγκινητικά επεισόδια. Αυτά είναι και το μεγάλο συν της ταινίας.
Είναι επί πλέον και
τίμιοι και καλόψυχοι. Ο Youtie
δίνει ευχαρίστως αίμα, καθώς η ομάδα αίματός του είναι σπάνια. Την πρώτη φορά
σώζει κυριολεκτικά τη ζωή ενός χωριανού του.
Όμως η καλοσύνη αυτή
φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά με τη φωλιά των χελιδονιών. Η πολιτική στην
καπιταλιστική Κίνα υπό κομμουνιστική καθοδήγηση είναι να κατεδαφίζονται οι
παλιές ετοιμόρροπες κατοικίες.
Ο Yutie παίρνει
μαζί του και τη φωλιά και την τοποθετεί στην καινούρια του κατοικία, την οποία
έχει κτίσει μόνος του με τη βοήθεια της γυναίκας του. Πλινθόκτιστη. Τα χελιδόνια
θα την αναγνωρίσουν στην επιστροφή τους, και ας βρίσκεται σε άλλο σπίτι.
Το τέλος είναι
δραματικό, χωρίς να είναι «κατά το (αφηγηματικό) εικός και αναγκαίο, αλλά
σίγουρα κατά το κινηματογραφικό. Δεν μπορεί να υπάρχει ταινία χωρίς μια
δραματική κορύφωση.
-Τρέχα, η γυναίκα
σου έπεσε μέσα στο κανάλι. Φαίνεται ζαλίστηκε.
Προσπαθεί απεγνωσμένα
να κρατήσει το σώμα της στην επιφάνεια.
Είναι νεκρή.
Συγκινητική η σκηνή
που, αντί να κάψει μόνο paper money όπως κάνουν για τους νεκρούς, καίει επί πλέον και την
τηλεόραση που της είχε τάξει.
Πρόταση από το
δημοτικό συμβούλιο: ένα διαμέρισμα στην πόλη, μικρό αλλά άνετο.
Τι να το κάνει; Πού
θα βάλει τον γάιδαρο και τις κότες;
Όμως φαίνεται ότι η
απόφαση είναι ειλημμένη, δεν μπορεί να κάνει πίσω. Το σπίτι του θα
κατεδαφιστεί, πρέπει να μαζέψει τα πράγματά του.
Αλήθεια, τι θα κάνει
μόνος σε ένα διαμέρισμα στην πόλη;
Ο πατέρας μου, όταν
ερχόταν για μια σύντομη θεραπεία στο σπίτι μας στην Αθήνα για το ΧΑΠ του,
έφευγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
«Δεν κάνω εγώ σ’
αυτή τη φυλακή».
Στα 85 του όμως που
αρρώστησε τα χρειάστηκε. Του είχα πει εξάλλου, όταν πια δεν μπορεί να ζήσει
μόνος, να έλθει να ζήσει μαζί μας.
Τον κράτησα στη ζωή
άλλα 9 χρόνια.
Με βεντούζες και
αντιβίωση.
Αλλά ας επιστρέψουμε
στην ταινία.
Μου άρεσε εξαιρετικά
για την τρυφερότητα που έδειχναν οι δυο ταλαιπωρημένοι σύζυγοι ο ένας για τον
άλλο.
Συνήθως όταν μια
ταινία μου αρέσει βάζω τον αμέσως παραπάνω βαθμό. Τώρα, με 7,6 βαθμολογία, αντί
να βάλω 7 έβαλα 9.
Διαβάστε και τον σύνδεσμο
της βικιπαίδειας, έχει αρκετές λεπτομέρειες για την ταινία.
Ήδη από τις προηγούμενες
ταινίες του έχω ξεχωρίσει τον Li Ruijun ως έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της μεταέκτης
(έβδομης) γενιάς.


No comments:
Post a Comment