Chang Cheh, The water margin (1972)

 Chang Cheh, The water margin (1972) 

 

  Καιρός να τελειώνω με την ομάδα των κινηματογραφικών μεταφορών των 4 αριστουργημάτων της κινέζικης λογοτεχνίας. Διαβάσαμε το «Όνειρο της κόκκινης κάμαρας» και είδαμε και τις τέσσερις κινηματογραφικές μεταφορές. Είδαμε αρκετές από το «Ταξίδι στη Δύση», ιδιαίτερα με τον βασιλιά των πιθήκων, αλλά είναι πάρα πολλές. Το βασικό για μένα εξάλλου είναι να διαβάσω δυο πράγματα για το κάθε μυθιστόρημα. Η ΑΙ μου βρήκε δυο κινηματογραφικές μεταφορές από επεισόδια από το «Water margin», και αυτή είναι η πρώτη. Τη δεύτερη, του ίδιου σκηνοθέτη τη βλέπω τώρα. Θα ακολουθήσουν άλλες τρεις από το «The romance of the three kingdoms».

  Στο «Water margin», η πλοκή του οποίου διαδραματίζεται γύρω στο 1120 αλλά γράφηκε τον 14^ο αιώνα, βλέπουμε μια ομάδα 106 «ληστών», που είναι όπως αυτοί του Ρομπέν των Δασών: Ληστεύουν τους διεφθαρμένους αξιωματούχους μιας διεφθαρμένης αυτοκρατορικής αυλής που καταπιέζει το λαό.

  O Chang Cheh στο έργο του αυτό μεταφέρει τα κεφάλαια 64-68 του μυθιστορήματος.

  Ένας αρχηγός των παράνομων ληστών σκοτώνεται από κάποιον ικανότατο στο kong fu. Οι σύντροφοί του προσπαθούν να βρουν άξιο αντίπαλό του για να τον εκδικηθούν, και αυτοί είναι δύο.

  Απευθύνονται πρώτα στον ένα.

  Τον απατάει η γυναίκα του με κάποιον δικό του, και μηχανεύονται ένα τρόπο να τον εξουδετερώσουν ώστε να του αρπάξουν την περιουσία.

  Αντί να παραδώσει τους ληστές που τον επισκέφτηκαν για να ζητήσουν τη βοήθειά του, τους φυγαδεύει.

  Ναι η ευκαιρία.

  Και οι δυο μοιχοί φροντίζουν να συλληφθεί για αυτό το λόγο.

  Πολλές περιπέτειες, συναρπαστικές, με πολλά επεισόδια wuxia, στο στυλ του Διγενή Ακρίτα: Ένας εναντίον πολλών.

  Ο άλλος στον οποίο απευθύνθηκαν στη συνέχεια θα τους βοηθήσει, θα απελευθερώσουν τον φυλακισμένο, ο οποίος θα γίνει στο τέλος αρχηγός τους…

  Όσο για τους δυο μοιχούς…

  Θα σκοτώσει τον άντρα με ένα κοντάρι. Όμως τη γυναίκα του διστάζει. Ένας από τους ληστές θα την κτυπήσει με το σπαθί του στο λαιμό.

  Μου άρεσε η ταινία, 6,5 η βαθμολογία της.

Hikari, Οικογένεια προς ενοικίαση (Rental family, 2025)

 Hikari, Οικογένεια προς ενοικίαση (Rental family, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Τι είναι το rental family;

  Ένα πρακτορείο που «δανείζει» πρόσωπα για να παίξουν το ρόλο ενός μέλους της οικογένειας, ή κάποιον άλλο πλασματικό ρόλο. Η κοπέλα του πρακτορείου, για παράδειγμα, στο «θέμα» συγνώμη, παίζει το ρόλο της γκόμενας κάποιου και ζητάει συγνώμη από τη γυναίκα του, σε μια προσπάθεια του να τον συγχωρήσει. O Φίλιπ, αμερικανός που μένει στο Τόκιο, δευτεροκλασάτος ηθοποιός που η διαφήμισή του μιας οδοντόκρεμας άρεσε πολύ, θα υποκριθεί τον δημοσιογράφο για να κάνει συντροφιά σε έναν ηλικιωμένο.

  Η σχέση αυτή θα καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της ταινίας, όμως το μεγαλύτερο μέρος το καταλαμβάνει η σχέση του με τη μικρή Μία. Η μητέρα της τον προσλαμβάνει ως πατέρα, γιατί μόνο έτσι μπορούν να τη δεχθούν στο καλό ιδιωτικό σχολείο που θέλει να την εγγράψει. Και αναπτύσσεται μια πολύ αγαπησιάρικη σχέση ανάμεσα στον ψευτοπατέρα και τη μικρή, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη μητέρα της.

  Ο ίδιος ζει μια μοναχική ζωή, και έχει επίσης μια «αγαπησιάρικη» σχέση με μια πόρνη, που δεν εξυπηρετεί μόνο τις σεξουαλικές του ανάγκες αλλά και τις συναισθηματικές.

  Παλιά το έκανα, τώρα δεν το κάνω, βαριέμαι, να παραθέτω συνδέσμους για ταινίες του σκηνοθέτη που έχω ήδη δει. Όμως τώρα το έκανα. Ξαναδιάβασα την ανάρτησή μου για την προηγούμενη, και πρώτη μεγάλου μήκους, ταινία της Χικάρι, τα «37 δευτερόλεπτα», και διαπίστωσα τις ομοιότητες. Και στις δυο βλέπουμε άτομα γεμάτα καλοσύνη, οι κακοί απουσιάζουν εντελώς.

  Εξαιρετική η πιτσιρίκα, αλλά και ο Brendan Fraser στο ρόλο του. 7,7 η βαθμολογία  της, εγώ θα βάλω 8.

Jingle Ma, The butterfly lovers (2008)

 Jingle Ma, The butterfly lovers (2008)

 

  Δεν μου αρέσουν οι wuxia ταινίες, αν και τις βλέπω ευχάριστα, έτσι άφησα τελευταία αυτή την κινηματογραφική μεταφορά του μύθου των butterfly lovers. Προηγήθηκαν άλλες πέντε, με τελευταία του Tsui Hark.

  Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα.

  Είχα διαβάσει ότι ο μύθος αυτός θεωρείται το κινέζικο αντίστοιχο του «Ρωμαίου και Ιουλιέτας». Το ότι δεν είναι ακριβώς ο ίδιος το σχολιάζω στην ανάρτησή μου για την ταινία του San Hu, στην οποία σας παραπέμπω για να διαβάσετε για το μύθο.

  Καταρχάς, οι διαφορές από τις προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές. Η κοπέλα δεν μεταμφιέζεται σε αγόρι για να μπορέσει να σπουδάσει (μόνο τα αγόρια σπούδαζαν εκείνη την εποχή, ο νεαρός λόγιος είναι ένας συνηθισμένος χαρακτήρας στην κινέζικη μυθοπλασία) αλλά για να εγγραφεί σε μια σχολή πολεμικών τεχνών.

  Και εδώ ερωτεύεται τον νέο που έχει αναλάβει την καθοδήγησή της, σαν νέα που είναι, στη σχολή.

  Δεν την παντρεύουν οι γονείς της με τον πλούσιο γόνο του διοικητή της περιοχής. Αυτός που θέλει να την παντρευτεί είναι ένας παιδικός της φίλος, τον οποίο όμως αυτή τον βλέπει απλά σαν φίλο. Ο διοικητής της περιοχής φυλακίζει τους γονείς της, και αυτός μεσολαβεί για να ελευθερωθούν. Τι πιο φυσικό να ζητήσει σαν ανταμοιβή το χέρι της κόρης τους.

  Σε κάποιο επεισόδιο βλέπουμε ότι είναι παλιοχαρακτήρας. Έχει αναλάβει μια υψηλή διοικητική θέση σκοτώνοντας κάποιον. Και τώρα, όταν αυτή αρνείται να τον παντρευτεί, θα φυλακίσει τους γονείς της για να την εκβιάσει, απειλώντας την ότι θα τους σκοτώσει αν δεν την παντρευτεί. Αυτή, τι να κάνει, υποκύπτει στον εκβιασμό.

  Στην αρχή της ταινίας ακούσαμε για μετεμψυχώσεις, μια από τις οποίες είναι αυτή του «Άσπρου φιδιού», άλλος μύθος, που είδαμε αρκετές μεταφορές του. Στο μύθο αυτό, το άσπρο φίδι πηγαίνει στο βουνό για να βρει ένα βότανο για να επαναφέρει στη ζωή τον αγαπημένο της. Εδώ αυτή πηγαίνει στο βουνό να βρει ένα βότανο για να επαναφέρει στη ζωή τον βοτανολόγο της σχολής αν τυχόν δεν ξυπνήσει αφού περάσουν τρεις μέρες, κατά τις οποίες θα φαίνεται σαν πεθαμένος γιατί θα έχει πάρει ένα φάρμακο, δικής του παρασκευής, το δοκιμάζει για πρώτη φορά.

  Και με αυτό μεταβαίνουμε στην ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Θα το πάρει ώστε να φανεί πεθαμένη. Ο βοτανολόγος θα ειδοποιήσει τον αγαπημένο της να τη βρει και να περιμένει μέχρι να ξυπνήσει. Όμως τον σκοτώνουν.

   Ο κακός παιδικός φίλος θα μονομαχήσει με τον αγαπημένο της δίπλα στο νεκρό, όπως νομίζουν, σώμα της. Ο αγαπημένος της θα πληγωθεί πολύ βαριά, όμως θα στριμώξει τον αντίπαλο και αντίζηλό του. Αυτός, που είναι επίσης ερωτευμένος μαζί της, θα του ζητήσει να τον σκοτώσει, δεν την θέλει πια τη ζωή. Όμως ο αγαπημένος της θα του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος, ευγνώμων, του λέει να τον πάει στους καλύτερους γιατρούς που έχει για να τον περιθάλψουν. Αυτός αρνείται. Παίρνει το σώμα της αγαπημένης του και πηγαίνει να το θάψει στην κοιλάδα με τις πεταλούδες. Ανοίγει το μνήμα, τη βάνει μέσα και ξαπλώνει και ο ίδιος δίπλα της. Έχει ξεψυχήσει όταν αυτή συνέρχεται και τον βλέπει δίπλα της, νεκρό. Στο μεταξύ έχουν καταφτάσει οι μαθητές της σχολής και τους βλέπουν και τους δυο στον τάφο, χωρίς να αντιληφθούν ότι εκείνη είναι ζωντανή. Τους σκεπάζουν με χώματα. Αυτή δεν αντιδρά.

  Οι άλλες μεταφορές ακολουθούν το μύθο. Ενώ πηγαίνει για το γάμο της, σταματά στο μνήμα του αγαπημένου της. Τότε τα στοιχεία της φύσης οργιάζουν, και σαν να είμαστε στη Δευτέρα Παρουσία ανοίγει ο τάφος, μόνο που αντί να βγει ο νεκρός πέφτει αυτή μέσα, και ο τάφος κλείνει πάλι. Και, στην άλλη ζωή, γίνονται πεταλούδες. Στην ταινία του Jingle Ma απλά γίνεται αναφορά στις πεταλούδες με τη λίμνη με τις πεταλούδες – κάτι σαν το δάσος με τις πεταλούδες της Ρόδου – και με τις δυο πεταλούδες που του ζωγραφίζει αυτή στο ξίφος του.

  Εξαιρετική ταινία, μου έκανε εντύπωση η τόσο χαμηλή βαθμολογία της, 5,1. Εγώ έβαλα 8.

Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

 

  Οι ηθολόγοι μιλάνε για κληρονομικότητα, οι ψυχολόγοι για τραυματικές εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας που καθορίζουν εν πολλοίς την ανθρώπινη συμπεριφορά. «Μεγάλος γ@μιάς, έμοιασε στη μάνα του», μου ήλθε τώρα στο μυαλό ένα αστείο ευφυολόγημα που κυκλοφορούσε όταν ήμουν μικρός. «Όπου πηδά η κατσίκα πηδά και το κατσικάκι» λέει η μια παροιμία, και η άλλη, «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». 

  Είχε έναν αυταρχικό πατέρα και του έμοιασε, όταν έγινε και αυτός οικογενειάρχης.

  Αυτό σκέφτηκα για τον Viktor, υποθέτοντας ότι ήταν μια περίπου ίδια περίπτωση με τον άντρα της Νόρας, που την είχε σαν κούκλα, και αυτή, όταν το κατάλαβε, τον εγκατέλειψε.

  Όμως τα πράγματα δεν ήταν έτσι, αυτό το μαθαίνουμε αργότερα.

  Η συμπεριφορά του άλλαξε, έγινε αυταρχικός και καταπιεστικός, όταν έμεινε άνεργος.

  Μα πώς τον αντέχει;

  Πολύ θα ήθελε να του ρίξει ένα χέρι ξύλο όταν βλέπει αυτή την κατάσταση η νταντά που είχε όταν ήταν μικρός, και που τώρα τους επισκέπτεται συχνά πυκνά σαν οικογενειακή φίλη.

  Να σηκωθεί να φύγει, έστω για λίγο, μόνο έτσι θα δει την αξία της, τη συμβουλεύει. Όσο για τα τρία παιδιά τους, μην ανησυχεί, αυτή θα μείνει στο σπίτι να τα φροντίζει.

  Την πείθει.

  Τον βάζει να κάνει δουλειές.

  Και τότε βλέπει την αξία της.

  Το νοικοκυριό τελικά τρώει πολύ χρόνο από τη ζωή μιας γυναίκας.

  Το happy end είναι δεδομένο, δεν κάνω σπόιλερ σ’ αυτό.

  Είχε πολλά χιουμοριστικά επεισόδια η ταινία. Απολαυστικότατη στο ρόλο της η Mathilde Nielsen, σαν πρώην νταντά και νυν φίλη της οικογένειας.

  7 η βαθμολογία της ταινίας στο IMDb.

  Την ίδια έβαλα και εγώ.

  Ένα ένα τα θυμάμαι.

  Βλέπω, τον γιατρό νομίζω, να του φέρνει το καπέλο του, ώρα να του δίνει. 

  Και θυμήθηκα τους ηθολόγους-μάλιστα έπιασα μια συζήτηση με το chatgpt για αυτούς.

  Πολλές τυποποιημένες, τελετουργικές χειρονομίες, αντλούν την καταγωγή τους από χειρονομίες που στην αφετηρία τους δεν ήταν καθόλου τελετουργικές. Για παράδειγμα, το σφίξιμο των χεριών σημαίνει, να, το χέρι μου δεν κρατάει όπλο, είμαι φίλος.

  Το καπέλο είναι υποκατάστατο του κράνους, ενώ το μπαστούνι, σαν δυνάμει φονικό όπλο, είναι σύμβολο εξουσίας και δύναμης.

  Ποιοι φοράνε σήμερα καπέλα;

  Μπαστούνια μόνο οι γέροι, που δεν συμβολίζουν τίποτα, απλά είναι υποστηρικτικά στο περπάτημα.

  Ακόμη:

  Απολαμβάνω βουβές ταινίες που τις έχουν επενδύσει με μουσική. Απολαύσαμε μουσική για πιάνο. Ένα κομμάτι αναγνώρισα ότι ήταν του Μπετόβεν αλλά δεν μπόρεσα να θυμηθώ από ποιο έργο. Ούτε το Shazam μπόρεσε να το βρει.

John Hayes, Jailbait babysitter (1977)

 John Hayes, Jailbait babysitter (1977)

 

  Εν τάξει, ξέρω, jail θα πει φυλακή και bait θα πει δόλωμα. Όμως τι ακριβώς σημαίνει jailbait;

  Ρώτησα το perplexity (σας το συνιστώ, για μένα είναι το καλύτερο). Ιδού η απάντησή του.

    Jailbait είναι αγγλικός σλανγκ όρος που αναφέρεται σε ανήλικο άτομο (συνήθως κορίτσι, σπάνια αγόρι) που είναι σεξουαλικά ελκυστικό αλλά μικρότερο της νόμιμης ηλικίας συναίνεσης (π.χ. κάτω των 16-18 ετών ανά χώρα), καθιστώντας οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή παράνομη και ποινικά κολάσιμη (statutory rape).

  Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

  Αποφάσισα να δω την ταινία, παρά τη χαμηλή βαθμολογία της, γιατί, το έχω ξαναγράψει, τις ταινίες τις βλέπω σε ομάδες. Η πιο παλιά ομάδα είναι αυτή του να βλέπω έναν σκηνοθέτη πακέτο, δηλαδή όλες του τις ταινίες. Αυτή η ομάδα είναι η ομάδα του babysitting. Ήδη είδαμε μία, θα δούμε άλλη μία, και πιθανώς μια ακόμη.

  Σ’ αυτήν που είδαμε, ο νεαρός που κάνει babysitting δέχεται την εισβολή των φίλων του, απρόσκλητοι, και τα κάνουν γης Μαδιάμ στο ξένο σπίτι. Η Βίκη δέχεται το αγόρι της στο σπίτι που κάνει babysitting. Φιλιέται με τις ώρες μαζί του, όμως δεν θέλει να το κάνουν. Αυτός την αγαπάει, θα την περιμένει όταν το αποφασίσει.

  Είναι 17 χρονών, ανήλικη.

  Θα γίνει μπάχαλο και στο σπίτι που κάνει babysitting, καθώς ο φίλος της είχε τη φαεινή ιδέα να καλέσει και άλλους φίλους.

  Θα το σκάσει από το σπίτι βλέποντας τις ζημιές που έκαναν οι φίλοι της, κινδυνεύει, αλλά θα τη σώσει η Lorraine, η οποία μάλιστα θα τη φιλοξενήσει.

  Η οποία είναι hooker.

  Θα της δώσει 100 ευρώ να φτιαχτεί, τα κλειδιά του αυτοκινήτου της. Θα λείψει για κανένα δυο μέρες.

  Όμως ο νεαρός με τον οποίο πηδήχτηκε την προηγούμενη βραδιά δεν έχει φύγει, κοιμάται. Έκπληκτη τον βλέπει μπροστά της, και σιγά σιγά αρχίζει να τον καλοβλέπει. Ναι, θα ήθελε να κάνει σεξ μαζί του. Όταν αυτός μαθαίνει ότι δεν είναι hooker και ότι είναι μόνο 17 χρονών, το βάζει κυριολεκτικά στα πόδια. Εδώ είναι που κολλάει ο τίτλος. Σου λέει, λες να με τυλίξει, και μετά να με εκβιάζει;

  Ο φίλος της, που την έχει χάσει μετά από εκείνη την επεισοδιακή βραδιά, την βρίσκει τυχαία.

  Θα συμβούν διάφορα, και βέβαια το τέλος είναι αναμενόμενο. Επί τέλους θα πηδηχτεί μαζί του.

  Το 3,8 την αδικεί ολοφάνερα. Εγώ θα έβαζα ένα 6,5, αλλά επειδή δεν υπάρχει τέτοια επιλογή στο IMDb έβαλα 7.

Ying Li, Yasukuni (2007)

 Ying Li, Yasukuni (2007)

 

  Τι είναι το "Γεια σου Κούνη"; (Πλάκα κάνω, απλά για να δείξω πόσο μοιάζουν γλωσσικά τα γιαπωνέζικα με τα ελληνικά - μα μην πω τώρα τα ανέκδοτα - με την εναλλαγή φωνήεντος συμφώνου. Εδώ θα διαβάσετε περισσότερα: Yasukuni). 

  Είναι ένας ναός που αναγέρθηκε το 1869, την επαύριο της νίκης του αυτοκράτορα στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Σογκούν. Εκεί είναι χαραγμένα τα ονόματα όσων πολέμησαν για την Ιαπωνία, πάνω από δύο εκατομμύρια.

  Όμως:

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα επτά εγκληματιών πολέμου, μεταξύ των οποίων και του τότε πρωθυπουργού.

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα ταϊβανέζων και κορεατών, που στρατολογήθηκαν με τη βία. Κάποιοι, άκουσα, ήσαν κάτι σαν ασιάτες γενίτσαροι, τους οποίους ανέθρεψαν σε στρατιωτικές σχολές οι γιαπωνέζοι αφού σκότωσαν τους γονείς τους.

  Κάθε χρόνο γίνονται γιορτασμοί, αλλά με παράλληλες (εκ)δηλώσεις εναντίον των γιορτασμών αυτών, τόσο από τους ίδιους τους γιαπωνέζους, που αντιτίθενται στην αναβίωση του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού, αλλά και ταϊβανέζων και κορεατών που ζητούν να αφαιρεθούν τα ονόματα των προγόνων τους.

  Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με έναν κατασκευαστή σπαθιών σαμουράι. Δεν είναι υπέρ των εορτασμών αυτών, ο πατέρας του σκοτώθηκε στον πόλεμο.

  Βλέπουμε διαπληκτισμούς γιαπωνέζων με κινέζους και ταϊβανέζους στους γιορτασμούς.

  Στο τέλος βλέπουμε ασπρόμαυρα πλάνα από ντοκιμαντέρ εποχής, με πολεμικές σκηνές. Ήταν φρικιαστικές οι εικόνες με αποκεφαλισμούς. Νομίζω μόνο με το ISIS είδαμε ξανά τέτοιες εικόνες.

  Μου άρεσε πολύ η μουσική υπόκρουση που συνοδεύει αυτά τα πλάνα.

  Μα για κάτσε, αφού έχω στο κινητό μου την εφαρμογή shazam, μπορώ να τη βρω.

  Και πράγματι, είναι η τρίτη συμφωνία ενός συνθέτη που μου αρέσει πολύ, του Henryk Gorecki, η «Συμφωνία των θλιβερών τραγουδιών» όπως επονομάζεται. Και, όπως διαβάζω τώρα στη βικιπαίδεια, κομμάτια της έχουν χρησιμοποιηθεί σαν soundtrack σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.

Στο frame είναι ταϊβανέζα που διαμαρτύρεται. 

Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 

Από προχθές στους κινηματογράφους.

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο: Δεν είδα κανένα μυστικό πράκτορα. Αν κάτι ήταν μυστικό, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα του Μαρτσέλο, που ήταν Αρμάντο. Ξέρει ότι τον κυνηγούν, όμως όχι για αντικαθεστωτική δράση, αλλά γιατί μπήκε στο μάτι του Διευθυντή της ΔΕΗ που του χαλούσε τα σχέδια. Δεν φοβόταν και τόσο, αφού πήγε στην πατρίδα του, εκεί που ήταν ο πεθερός του (η γυναίκα του είχε πεθάνει) και ο μικρός γιος του. Φιλοξενείται σε ένα «καταφύγιο», όπου καταφεύγουν κυνηγημένοι από το καθεστώς.

  Αργότερα θα μάθει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πληρώσει να τον δολοφονήσουν. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς, πρέπει να φύγει με το γιο του. Θα του βγάλουν ψεύτικα διαβατήρια.

  Η πλοκή διαδραματίζεται το 1974, την εποχή της δικτατορίας. Ρώτησα την ΑΙ. Η δικτατορία επιβλήθηκε το 1964, έγινε πιο άγρια τα «χρόνια του μολύβδου», 1968-1974, με βασανιστήρια και «εξαφανισμένους» (επίσημα 400 νεκροί) και τέλειωσε το 1985 με τη μετάβαση στη δημοκρατία. Κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια. Αλλά για να τη ρωτήσω, γιατί αυτή η εξαετία ονομάστηκε «χρόνια του μολύβδου»; Μου απαντάει, ο μόλυβδος συμβολίζει τις σφαίρες και την αδυσώπητη βία εκείνης της εποχής.

  Μπορεί ο ήρωάς μας να μην εμπλέκεται άμεσα σε αντικαθεστωτική δράση, μπήκε απλά στο μάτι του διευθυντή της ΔΕΗ, όμως βλέπουμε την πολιτική κατάσταση σε παράλληλες πλοκές.

  Η πρώτη: φτάνουν σε ένα φράγμα, ανοίγουν το πορτ-μπαγάζ, πυροβολεί ο αστυνομικός δυο φορές και μετά μεταφέρουν το πτώμα, που είναι τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και δεμένο με ένα σκοινί με μια κοτρόνα στην άκρη της γέφυρας, και από εκεί το ρίχνουν στη θάλασσα. Πρόκειται για ένα πολύ-μοναδικό επεισόδιο, όπως λέμε στην αφηγηματολογία, που σημαίνει ότι συνέβαιναν πολλά παρόμοια επεισόδια. Προφανώς σε κάποιον τέτοιο εξαφανισμένο ανήκει και το πόδι που βρέθηκε στο στόμα του καρχαρία, και πρέπει να το «εξαφανίσουν». Στο νεκροτομείο θα το αντικαταστήσουν με το πόδι μιας γελάδας και θα το ρίξουν από το φράγμα, με το γνωστό τρόπο.

  Δεν έχει νόημα να πω περισσότερα για την πλοκή (μου έκανε εντύπωση η υπεργολαβία της δολοφονίας), μην κάνω και κανένα ανεπανόρθωτο σπόιλερ.

  Η ταινία είναι γεμάτη σασπένς, και μου άρεσε.

  7,4 η βαθμολογία της. 

Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

   Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

 

  Το ημερολόγιο γράφει 14 Φεβρουαρίου 2026. Στο τραπέζι του καθιστικού, ο ατμός από το τσάι ανεβαίνει αργά, μπλέκοντας με το φως του πρωινού. Δίπλα στο φλιτζάνι, υπάρχει μια παλιά, ασπρόμαυρη φωτογραφία με τσακισμένες γωνίες.

  «Πενήντα τρία χρόνια», ψιθύρισα, και το όνομά της βγήκε από τα χείλη μου σαν προσευχή.

  Ήταν 1973. Η Αθήνα μύριζε καυσαέριο και προσμονή. Την είδα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο κέντρο. Κρατούσε έναν τόμο του Ελύτη και φορούσε ένα παλτό στο χρώμα της σκουριάς. Όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν ανάμεσα στα ράφια, δεν χρειάστηκαν βέλη και φτερωτοί θεοί· αρκούσε εκείνο το αμήχανο χαμόγελο που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να γυρίζει.

  Πέντε χρόνια. Τόσο μας έδωσε η μοίρα. Χίλιες οκτακόσιες ογδόντα επτά μέρες για την ακρίβεια, γεμάτες γέλια, όνειρα που έμειναν μισά και μια αγάπη που έκαιγε τόσο δυνατά, που ίσως γι' αυτό εξαντλήθηκε νωρίς το «καύσιμο» της ζωής της. Όταν έφυγε, πολλοί είπαν πως ήμουν νέος, πως θα ξεχνούσα, πως η ζωή συνεχίζεται.

  Η ζωή όντως συνεχίστηκε, αλλά η καρδιά μου διάλεξε να μείνει εκεί, σε εκείνο το βιβλιοπωλείο.

  Σήμερα, στα 70 μου πλέον, δεν θρηνώ. Ντύνομαι προσεκτικά, βάζω το καλό μου σακάκι και αγοράζω ένα μοναδικό κόκκινο γαρύφαλλο. Περπατώ μέχρι το παγκάκι μας στο πάρκο. Για τους περαστικούς, είμαι απλώς ένας ηλικιωμένος που κάθεται μόνος του στο κρύο. Για μένα, είναι η πιο σημαντική επέτειος του κόσμου.

  Γιατί η αγάπη δεν μετριέται με τη διάρκεια, αλλά με το αποτύπωμα. Κι ας κράτησε μόνο πέντε χρόνια· ήταν αρκετά για να φωτίσουν τα επόμενα πενήντα τρία.

………………………………………………………………………..

  Σας την έσκασα! 😂 Με τη βοήθεια του Gemini σας έφτιαξα το παραπάνω σενάριο για να σας τρολάρω!

Η πραγματική επέτειος που γιορτάζω σήμερα είναι ότι σαν σήμερα πέρυσι έκανα εγχείρηση βουβωνοκήλης!

Nicolas Benamou and Philippe Lacheau, Babysitting (2014)

 Nicolas Benamou and Philippe Lacheau, Babysitting (2014)

 

  Άρχισα να τη βλέπω με επιφύλαξη. Επιλογή του γιου μου, μαζί την είδαμε, δεν είδα να γελάω στην αρχή, και εμένα, το κύριο κριτήριο για το αν μια κωμωδία είναι καλή είναι το πόσο γελάω, με εξαίρεση βέβαια σοφιστικέ κωμωδίες όπως αυτές του Woody Allen. Όμως μετά πήρε ένα ξέφρενο ρυθμό, ξεκαρδιστικά επεισόδια, με δυο λόγια μου άρεσε πάρα πολύ. 6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Έτσι εξηγείται και το remake της που θα το δούμε κάποια στιγμή.

  Το αφεντικό τον βάζει να κάνει babysitting, κάπου έχει να πάει με τη γυναίκα του. Δεν είναι η καλύτερη βραδιά, έχει τα γενέθλιά του.

  Τώρα τι του ήλθε να πει σε φίλο του που τον πήρε για να του ευχηθεί πού βρισκόταν;

  Μαζεύτηκε η σάρα και η μάρα.

  Δεν έχει νόημα να αφηγηθώ τα επεισόδια, έστω κάποια, ολότελα ξεκαρδιστικά.

  Υπάρχει βέβαια και το ηθικό δίδαγμα: Γονείς, να περνάτε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά σας. Ο πατέρας του μικρού πήρε το μάθημά του.

  Αυτό πρέπει να το πούμε, στο σπίτι γίνανε όλα γης Μαδιάμ, όμως ο μικρός πέρασε αξέχαστα.

  Και βέβαια δεν διαδραματίστηκαν όλα τα επεισόδια στο σπίτι. Έπρεπε να ψάξουν τον μικρό, που το έσκασε με το ποδήλατό του, ήθελε να πάει στο λούνα παρκ.

  Κάποια από τα κωμικά επεισόδια έχουν να κάνουν με το βίντεο με τα διαδραματιζόμενα, το οποίο βλέπουν οι γονείς με τους αστυνομικούς. Βρέθηκε σε μια βιντεοκάμερα κάτω από ένα κάθισμα, υποτίθεται ότι κάποιος είχε τραβήξει όλη αυτή την ιστορία σε βίντεο.

  Σας συνιστώ να τη δείτε.

  Ένα sequel και ένα remake (Ι babysitter, ιταλικό) είναι πάντα μια εγγύηση. 6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Cen Fan, The true story of Ah Q (1982)

 Cen Fan, The true story of Ah Q (1982)

 

  Και με το «The real story of Ah Q» τελειώνω την μικρή ομάδα των δύο ταινιών, μεταφορών διηγημάτων του Lu Xun (Λου Χιουν, με κρητική προφορά). Η άλλη ήταν η ταινία του Sang Hu, «New year’s sacrifice».

  Αν ανοίξετε τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας, θα δείτε το όνομα του σκηνοθέτη ως Fan Cen. Αν σας πω ότι το όνομά μου είναι Μπάμπης Δερμιτζάκης, ξέρετε ποιο είναι το όνομα και ποιο το επώνυμο, ακόμη και αν σας το πω ανάποδα. Όμως με τα κινέζικα υπάρχει πρόβλημα. Ο στάνταρ τρόπος είναι πρώτα το επώνυμο και μετά το όνομα, όπως π.χ. Zhang Yimou. Τι γίνεται όμως αν το όνομα είναι μονοσύλλαβο; Για κάποια ξέρω, το Zhang π.χ. είναι πάντα επώνυμο, όμως πολλές φορές δεν ξέρω. Τι κάνω τότε;

  Ακόμα δεν το μαντέψατε; 😉. Ρωτάω την ΑΙ.

  Πριν προχωρήσω θα ήθελα να παραθέσω τρεις παραγράφους από την αρχή του διηγήματος του Lu Xun, που θα επικολλήσω, για την ακρίβεια θα προκολλήσω (νεολογισμός δικός μου, μου υπογραμμίζει τη λέξη σαν λάθος το word) στην αγγλική μετάφραση μιας ανάλογης βιογραφίας που μου μετέφρασε στα αγγλικά το Deep L. και που, με κάποιες ελάχιστες προσθήκες, ταιριάζει γάντι.

  A biographer hungry for glory must find his own genius mirrored by the genius of his subject, both clinging to each other in the quest for immortality, until no one is sure whether the brilliance of the man is celebrated because of the brilliance of the biography, or vice versa. Contrast my own humble fixation – like that of a man possessed – on recording the life of Ah-Q [Α-D]….

  What place could the life of the miserable Ah-Q have next to the glorious, official biographies of the rich and famous installed in our hallowed court histories? Autobiography? I am, incontrovertibly, not Ah-Q. If I were to call my account the stuff of legend, it could legitimately be objected that Ah-Q is no god [though she could have been the model of a Godess]. To ‘[un]authorized biography’, I gave some thought: but where is the authorized version? No president has ever ordered his National Institute of Historical Research to

create such a memorial to Ah-Q. [But I was ordered to].

  But I have no idea what Ah-Q’s [Α-D] surname was.

  Και πάλι θα μιλήσω για εξωκειμενικές αφηγηματικές αναμονές, που, όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου για τους «Lovers» του Tsui Hark, δεν είναι εντελώς απόλυτες αλλά πιθανοκρατικές. Μια και το άλλο διήγημα του Lu Xun είχε unhappy end, υποθέτοντας πάντα ότι δεν θα αλλάξει το τέλος του ο σκηνοθέτης που το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, ήμουνα σίγουρος ότι και αυτό θα έχει unhappy end.

  Και, συγκριτολόγος καθώς είμαι, θα πω ότι και τα δυο διηγήματα  έχουν σαν κεντρικό χαρακτήρα μια δυστυχισμένη ύπαρξη. Στο άλλο, μια γυναίκα. Σ’ αυτό εδώ, έναν άντρα. Ελαφρώς καθυστερημένος, αντιμετωπίζει το συνεχές bullying των χωριανών του. Τη γυναίκα τη γνώρισε ο αφηγητής, και μάλιστα το διήγημα ξεκινάει με μια συνάντηση μαζί της, όταν η ζωή της έχει πλησιάσει το τέλος της. Σ’ αυτό, ο «συγγραφέας» δεν τον έχει συναντήσει ποτέ.

  Και η κοινωνική σάτιρα: Ο πλούσιος χωριανός, που έχει σκοτώσει επαναστάτες, πηγαίνει με τους επαναστάτες όταν βλέπει ότι επικρατούν.

  Και για τη δικαιοσύνη των επαναστατών: Δεν βρίσκουν τον πραγματικό κλέφτη, και τον εκτελούν ως δήθεν συνεργάτη, απλά για να δείξουν στον κόσμο ότι ενδιαφέρονται για την τάξη και τη δικαιοσύνη.  

  Το διήγημα είναι πιο σκληρό από την ταινία, με εξαίρεση το τέλος.

  Εξαιρετικός ο Shunkai Yan στο ρόλο του. 7,4 η βαθμολογία της.

  Και ένα πραγματολογικό στοιχείο: την κοτσίδα που είχαν οι κινέζοι τούς την επέβαλαν οι κατακτητές Μαντσού (η τελευταία δυναστεία, που διαδέχτηκε τους ανατραπέντες Ming το 1644). Και από σημάδι υποδούλωσης κατέληξε σε σημάδι εθνικής ταυτότητας. Κάτι ανάλογο έγινε και με εμάς τους κρητικούς.

  Διάβασα κάπου ότι οι μόνοι «επαρχιώτες» που υπερηφανεύονται για την καταγωγή τους είναι οι κρητικοί. Και το -άκης, που τους το επέβαλαν οι τούρκοι ως μειωτικό, έγινε σήμα κρητικής καταγωγής.

 

Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Αυτός που έδωσε τον αγγλικό τίτλο έβγαλε το butterfly, πολύ κινέζικο, δεν θα ήταν ελκυστικό για έναν δυτικό θεατή, σε αντίθεση με το σκέτο lovers. Όσο για τον κινέζικο τίτλο, είναι τα επώνυμα των δυο ερωτευμένων, Liang (Shanbo) και Zhu (Yintai).

  O Tsui Hark ήταν υποψήφιος για βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Χονγκ Κονγκ. Είναι εντυπωσιακό το πώς πραγματεύθηκε το κορυφαίο τελευταίο επεισόδιο, που τα στοιχεία της φύσης άνοιξαν τον τάφο του Shanbo και έπεσε μέσα η Yingtai.

  Μεταμφιέστηκε σε αγόρι, μόνο έτσι θα την άφηνε ο πατέρας της να πάει σχολείο, και ερωτεύτηκε τον συμμαθητή της. Κάποια στιγμή βέβαια αποκαλύφθηκε η ταυτότητά της. Και, στην ταινία του 1994, το «έκαναν», μέσα σε μια σπηλιά, σε αντίθεση με τις άλλες τρεις. Δεν ήταν βέβαια μόνο η χρονική απόσταση, οι δυο προηγούμενες ήταν όπερες.

  Δεν θα πω περισσότερα για την πλοκή, γράφω αρκετά στην ανάρτησή μου για την ταινία «Liang Shanbo and Zhu Yingtai (1954) του Sang Hu.

  Θα ήθελα όμως να κάνω κάποια σχόλια.

  Το σπόιλερ δεν έχει νόημα σε τέτοιες ταινίες που στηρίζονται σε έναν γνωστό μύθο, όπως βέβαια και οι ταινίες remake, το τέλος είναι γνωστό.

  Είναι;

  Οι αφηγηματικές αναμονές είναι πάντα πιθανοκρατικές.

  Στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία είναι μια χαριτωμένη κομεντί.

  Έναν αιώνα μετά την πρεμιέρα του «Ρωμαίους και Ιουλιέτα», το 1595, κάποιοι σκηνοθέτες άλλαζαν το τέλος και το έκαναν happy, κάτι που δυο αιώνες μετά θα ήταν αδιανόητο.

  Μήπως και εδώ ο σκηνοθέτης θα έκανε το τέλος happy;

  Ήδη έκανα το σπόιλερ, δεν ξέφυγε από το μύθο ο Tsui Hark, το τέλος είναι unhappy.

  Μια φίλη μου την κοροϊδεύουν δυο φίλοι της που της αρέσουν οι ερωτικές ιστορίες.

  Και εμένα μου αρέσουν τα romance, το γράφω συχνά πυκνά στις κριτικές μου.

  Και, βλέποντας την ταινία, συνειδητοποίησα πόσο ο έρωτας κυριαρχεί στη λογοτεχνία.

  Αν και στην αρχαία Ελλάδα σχεδόν απουσιάζει (ευτυχώς έμεινε το Έρως ανίκατε μάχαν), όμως λίγους αιώνες αργότερα, το κορυφαίο μυθιστόρημα είναι το «Δάφνις και Χλόη».  

  Κάποια έργα μπορεί να έχουν happy end όπως ο «Ερωτόκριτος», ενώ κάποια άλλα unhappy, όπως η «Ερωφίλη» και ο «Βασιλιάς ο Ροδολίνος». Και βέβαια στις κωμωδίες, και όχι μόνο της Κρητικής Αναγέννησης, ο έρωτας κυριαρχεί. Ακόμη και σε έργα όπως το γοτθικό μυθιστόρημα «Το κάστρο του Οτράντο» παρεισφρέει, ενώ δεν απουσιάζει ούτε από τον «Δον Κιχώτη». 

  Άλλο σχόλιο.

  Γιατί γράφω happy end και όχι ευτυχισμένο τέλος;

  Για τον ίδιο λόγο που σχεδόν έχουμε πάψει να λέμε κορονοϊός και λέμε covid. Που το ίντερνετ συναγωνίζεται επάξια το διαδίκτυο, ενώ το κομπιούτερ εξακολουθεί να αντιστέκεται στον υπολογιστή.

  Το μικρό είναι όμορφο, οικολογικό σλόγκαν. Τα bonzai μικροδιηγήματα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στην αφηγηματική λογοτεχνία, ενώ το tiktok μόλις τελευταία άρχισε να επιτρέπει λίγο μεγαλύτερα reels.

 Γιατί το κινητό δεν έχει νικηθεί από το μομπάιλ;

 Πιστεύω γιατί και τα δυο είναι τρισύλλαβα.

 Χρόνου φείδου. Προτιμώ να γράφω ΑΙ αντί τεχνητή νοημοσύνη.

 Μη σχολιάσετε όσοι καραφλιάσετε με τα παραπάνω.

  Άλλο σχόλιο.

 Το σκέφτηκα πολλές φορές: Ο Φλωμπέρ εστιάζει στη Μαντάμ Μποβαρύ, όχι στο σπαραγμό του κυρίου Μποβαρύ για την άπιστη σύζυγό του. Το ίδιο και ο Τολστόι, στην Άννα και όχι στον Καρένιν. Την αφορμή μου την έδωσε η αυτοβιογραφία της Μαρίνας Νεμάτ, «Η φυλακισμένη της Τεχεράνης». Την είχαν για εκτέλεση, ο ανακριτής της την ερωτεύθηκε. Την παντρεύτηκε. Την απολάμβανε σεξουαλικά, γυναίκα του ήταν. Όταν όμως είδε να έρχεται κατά πάνω του μια μηχανή και ήξερε ότι ήταν για να τον δολοφονήσουν (πιθανόν οι κυβερνητικοί δεν του συγχώρησαν που άφησε τη δουλειά του για να δουλέψει στο εργοστάσιο του πατέρα της, κατά παράκλησή της), έπεσε πάνω της για να την προστατέψει με το σώμα του.

  Τα κατάφερε, αυτόν τον σκότωσαν, αυτή επέζησε. Ετοιμοθάνατος, ζήτησε από τους γονείς του να την πάνε πίσω στους γονείς της. Με μια διαθήκη που είχε συντάξει λίγες μέρες πιο πριν, μάλλον ήξερε τι τον περίμενε, της άφηνε όλη του την περιουσία.

  Σκεφτόμουν ότι αυτός ο άνθρωπος, που την είχε ερωτευθεί, που απολάμβανε το κορμί της, θα ένιωθε βαθύτατη θλίψη ξέροντας ότι αυτή δεν επρόκειτο ποτέ να τον ερωτευθεί.

  Ο Tsoui Hark, στην τελευταία, 7^η ταινία που είδα με θέμα το μύθο του «Άσπρου φιδιού», τον πραγματεύεται από την πλευρά του πράσινου φιδιού, και για αυτό έχει και τίτλο «Το πράσινο φίδι», που γυρίστηκε την προηγούμενη χρονιά. Κανείς από τους προηγούμενους σκηνοθέτες στην πραγμάτευσή του δεν σκέφτηκε το πόσο θα ζήλευε το πράσινο φίδι το άσπρο, το πόσο θα ήθελε και αυτό έναν έρωτα σαν αυτό του άσπρου φιδιού (φίδια που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή, μορφή γυναίκας). Στην έβδομη αυτή ταινία που είδα, σε σκηνοθεσία του, έχει τίτλο «Το πράσινο φίδι».  

  Κορυφαίος σκηνοθέτης ο Tsui Hark, θα δω οπωσδήποτε και άλλες ταινίες του.

  7,3 η βαθμολογία των «Lovers», εγώ έβαλα 9.

Mei Hu, The dream of the red chamber (2024)

 Mei Hu, The dream of the red chamber (2024)

 

  Και τελειώσαμε με το «Όνειρο της κόκκινης κάμαρας», η τέταρτη ταινία που βλέπω. Όλες επικεντρώνονται στο επεισόδιο του έρωτα του Bao Yu και της Dai Yu, το ξεγέλασμα που του έκαναν και παντρεύτηκε άλλη αντί για την Dai Yu. Οι δυο μεσαίες ήταν όπερες. Η δεύτερη όπερα μου άρεσε πάρα πολύ. Θα σας παραπέμπω στην ανάρτησή μου γι’ αυτήν για λεπτομέρειες για την πλοκή. Εδώ μόνο να πω ότι – αυτό το θυμάμαι και από το μυθιστόρημα του Cao Xueqin - οι κοπέλες οργάνωναν λέσχες ποίησης, κάτι ανάλογο με τις σημερινές λέσχες ανάγνωσης. Έγραφαν ποιήματα και μαζεύονταν και τα διάβαζαν.

  Δεν μου άρεσε, σε αντίθεση με τις άλλες τρεις. Φαίνεται δεν άρεσε σε πολλούς, όπως δείχνει η χαμηλή βαθμολογία της, 6,1.

  Και τώρα θα κλείσω και με την άλλη «Ομάδα», τους Butterfly lovers, αν θυμάμαι καλά, μια ταινία έμεινε.

  Τελικά ήταν δύο.

  Και πριν εγκαταλείψω τα μονοπάτια για τον κεντρικό δρόμο, την Εισαγωγή στον κινέζικο κινηματογράφο, θα δω μια ακόμη ταινία πάνω σε διήγημα του Luxun, μικρό μονοπάτι αυτό, και άλλο ένα μικρό μονοπάτι, δυο ταινίες, η μια μεταφορά του Water margin και η άλλη toy The romance of the three kingdoms, για να κλείσουμε με τα τέσσερα κορυφαία κινέζικα κλασικά μυθιστορήματα. Τα άλλα δυο είναι το The journey to the west, είδα κάποιες κινηματογραφικές μεταφορές με τον βασιλιά των πιθήκων, και η άλλη είναι αυτή εδώ, 红楼梦,  The dream of the red chamber.

 

Han Hsiang Li, The dream of the red chamber (1977)

 Han Hsiang Li, The dream of the red chamber (1977)

 

  «Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας» είναι ένα από τα τέσσερα κλασικά αριστουργήματα της κινέζικης λογοτεχνίας, γραμμένο τον 18^ο αιώνα από τον Cao (Τσάο) Xueqin (Χιουετσίν, με κρητική προφορά). To ξεκίνησε το 1740 και το δούλευε μέχρι το θάνατό του, το 1763 ή 1764.  Γράφω γι’ αυτό στο βιβλίο μου «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας» (ΑΛΔΕ, 2010). Διάβασα το μυθιστόρημα και στην ανάρτησή μου παραθέτω τρία αποσπάσματα απ’ αυτό. Είδα την ομώνυμη ταινία (1945) το Bu Wancang. Επίσης είδα και την ομώνυμη ταινία (1962) του Yuan Qiu-Feng, μεταφορά της Yue Ju, αλλιώς Shaoxing όπερα. Η ταινία του Han Hsiang Li είναι σε Huangmei όπερα. Να το ξαναγράψω, οι διαφορές ανάμεσα στις διάφορες κινέζικες όπερες είναι για έναν δυτικό ψιλά γράμματα.

  Δυο λόγια για την πλοκή, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στους συνδέσμους που παραθέτω.

  Η Lin Daiyu, μετά το θάνατο και του πατέρα της φιλοξενείται στο αρχοντικό της γιαγιάς της. Την ερωτεύεται ο εγγονός της, ο Baoyu. Όμως είναι φιλάσθενη, δεν την θέλουν καθόλου για νύφη.

  Και ο Baoyu που είναι ερωτευμένος μαζί της;

  Τον ξεγελούν. Του πλασάρουν μια άλλη νύφη λέγοντάς του ότι είναι η Lin Dayu. Το πρόσωπό της είναι σκεπασμένο με πέπλο, δεν πρέπει να τη δει πριν τελειώσει η τελετή. Η Lin Dayu, βλέποντας το γάμο του Baoyu, την πιάνει κρίση και πέφτει νεκρή. Ο Baoyu ωρύεται βλέποντας ότι ξεγελάστηκε. Σε άλλη εκδοχή πηγαίνει σε βουδιστικό μοναστήρι. Σε αυτή την εκδοχή, όλη η περιουσία της οικογένειάς του κατάσχεται από τον αυτοκράτορα, κάτι σαν θεία δίκη για το ξεγέλασμα που του έκαναν.   

  Εξαιρετική ταινία, πολύ μου άρεσε.

  6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Mascha Schilinski, Ο ήχος της πτώσης (In die Sonne schauen, 2025)

 Mascha Schilinski, Ο ήχος της πτώσης (In die Sonne schauen, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Αντιγράφω από τη βικιπαίδεια:

  «Η ταινία δεν έχει ευθύγραμμη πορεία, εναλλάσσεται σε τέσσερις εποχές, τα επεισόδια της οποίας διαδραματίζονται στο ίδιο αγρόκτημα στην περιοχή του Altmark [πρώην Ανατολική Γερμανία]. Ίδιες χειρονομίες, συζητήσεις και καταστάσεις επαναλαμβάνονται κάθε φορά».

  Σημειώνω: δεν είδα κάτι τέτοιο.

  Και από το IMDb:

  Μια απομακρυσμένη γερμανική φάρμα κρύβει γενιές μυστικών. Τέσσερις γυναίκες, χωρισμένες από δεκαετίες αλλά ενωμένες από το τραύμα, αποκαλύπτουν την αλήθεια πίσω από τους φθαρμένους τοίχους της.

  Το έχω ξαναγράψει: είμαι «από τη μεριά του κοινού», παραφράζοντας τον Προυστ. Εδώ όμως βλέπω ότι είμαι «πέραν των κριτικών και του κοινού», παραφράζοντας τον Νίτσε.

  Γιατί το λέω αυτό.

  Η ταινία πήρε το βραβείο κριτικών στις Κάννες.

  Έχει βαθμολογία 7.

  Εμένα όμως δεν μου άρεσε καθόλου.

  Δεν είναι μόνο η μη γραμμική αφήγηση, που δημιουργεί μια ασάφεια στην πλοκή. Την ασάφεια τη δημιουργεί και το ίδιο το μοντάζ, δείχνοντας άσχετα αφηγηματικά πλάνα.

  Και τώρα ένα σχόλιο σε σχέση με το σασπένς.

  Για πρώτη φορά βλέπω να δημιουργείται εξωκειμενικό σασπένς.

  Πριν δω την ταινία διάβασα το IMDb.

  «Αποκαλύπτουν την αλήθεια».

  Ποια αλήθεια;

  Δεν είδα να αποκαλύπτεται καμιά αλήθεια.

  Νομίζω την ασάφεια την έχει εισπράξει και η βικιπαίδεια.

  Αντιγράφω το τέλος από την πλοκή που δίνει: During a game of hide-and-seek, Nelly climbs to the barn's threshing floor, spreads her arms, jumps, and is seen lying motionless in the hay.

  Την είδα να πηδάει, αλλά δεν την είδα να κείτεται ακίνητη πάνω στο σανό. Πριν μεταβούμε στο επόμενο πλάνο βλέπουμε ένα cut to black μεγάλης διάρκειας, το μοναδικό εξάλλου στην ταινία.

  Θα μπορούσες να πεις ότι απολαμβάνεις τα πλάνα για την ποιητικότητά τους, όμως δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο, όπως π.χ. στον Παρατζάνοφ. Τα μόνα ποιητικά πλάνα που βλέπω είναι στο τέλος.

  Ένας δυνατός άνεμος φυσάει από δεξιά. Βλέπουμε θημωνιές και γυναίκες να κάθονται δίπλα τους, σκυμμένες, για να προφυλαχτούν από τον αέρα. Μόνο ένα κοριτσάκι πηγαίνει κόντρα στον άνεμο και το βλέπουμε ξαφνικά να μεταιωρίζεται. Τη μεταιώρηση βλέπω να την αναφέρω δυο φορές στο πρώτο μου βιβλίο, «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα».

  Υπήρχε και ένα επεισόδιο που μου φάνηκε εντελώς κουφό. Alma’s older brother Fritz loses a leg from an alleged work accident, but Alma recalls her parents deliberately caused the injury in the barn, pushing Fritz from the threshing floor so he would be deemed unfit for military service.

  Μπορώ να φανταστώ κάποιον να αυτοτραυματίζεται για να μην πάει στον πόλεμο, αλλά όχι να τον τραυματίζουν οι γονείς του με τέτοιο βίαιο τρόπο, που έχει σαν αποτέλεσμα να του κόψουν το πόδι.

  Ίσως είναι πράγματι ένα μυστικό που δεν αποκαλύπτεται. Απλά όταν έρχονται οι στρατολόγοι βλέπουν ότι είναι με ένα πόδι, δεν μπορεί να στρατολογηθεί. Το να θεωρήσεις το αποτέλεσμα σαν αιτία μου φαίνεται παράδοξο.

  Θυμήθηκα τώρα μια ιστορία που διάβασα στο κινέζικο αναγνωστικό.

  Ο γιος κερδίζει ένα άλογο. Όλοι είναι χαρούμενοι στην οικογένεια. Ο παππούς σχολιάζει, περίπου: -καλά, δεν έγινε και τίποτα.

  Ο γιος πέφτει από το άλογο και σπάζει το πόδι του. Κλαυθμός και οδυρμός στην οικογένεια. Και ο παππούς: -Καλά, δεν έγινε και τίποτα.

  Γίνεται πόλεμος, έρχονται οι στρατολόγοι του αυτοκράτορα. Φυσικά βλέποντας ότι είναι με σπασμένο πόδι δεν τον παίρνουν.

  Υπερβολή;

  Η γνωριμία μου με… τα δυο συνέδρια στα οποία συμμετείχα στο Κάιρο, είναι η κατάληξη συμπτώσεων που είχαν σαν αρχή τη διάρρηξη που έκαναν στο διαμέρισμά μας την ημέρα που επιστρέφαμε από την Κρήτη.

  Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης είναι σίγουρος για τον εαυτό τους, δεν παραφράζω τώρα τον Όσκαρ Ουάιλντ, παρόλο που αυτό το ευφυολόγημά του το έχω παραφράσει. Σε μένα και σε ένα κριτικό τον οποίο παραθέτει η βικιπαίδεια δεν άρεσε η ταινία. Σε εσάς όμως, όπως και στους περισσότερους κριτικούς, μπορεί να αρέσει, δεν θέλω να σας πάρω στο λαιμό μου.

  Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές αναρωτιέμαι πόσα αστεράκια της βάζουν οι έλληνες κριτικοί. Αλλά τι λέω, πριν κάνω την ανάρτηση την Πέμπτη θα κοιτάξω το Αθηνόραμα να δω.

  Μόνο ο Δημητρόπουλος τόλμησε να βάλει 2. Όλοι οι άλλοι πάνω από 3, μάλιστα ο Δανίκας και ο Ζουμπουλάκης έβαλαν 5.

 

 

Sergei Loznitsa, Two prosecutors (2025)

 Sergei Loznitsa, Two prosecutors (2025)

 Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Τον Σεργκέι Λοζντίτσα τον είδα πακέτο. Αντιγράφω από την ανάρτηση για την ταινία του «Donbass» (2018).

   «Έχοντας δει όλες τις ταινίες μυθοπλασίας του Λοζνίτσα ξέρω τώρα τη θεματική εμμονή του. Οι άνθρωποι είναι γενικώς κακοί και τυραννούν τους κεντρικούς χαρακτήρες. Αλλά ακόμη και αν δεν είναι κακοί, είναι αποκρουστικοί, όπως εκείνοι που διασκεδάζουν με χυδαίο τρόπο στο «Μια γλυκιά γυναίκα» και η νύφη στο «Donbass». Ελάχιστοι μη κεντρικοί χαρακτήρες είναι συμπαθητικοί». 

  Ντοκιμαντερίστας ο Λιζνίτσα, δεν είδα τα ντοκιμαντέρ του μια και, ως αφηγηματολόγος, με ενδιαφέρουν οι ταινίες μυθοπλασίας. Δεν μπορούσα όμως να μη δω το «Babi Yar. Context» (2021).

  «Οι δυο εισαγγελείς» αναφέρονται στις περίφημες Δίκες της Μόσχας.

  Αποτελεί μεταφορά νουβέλας που, όπως διάβασα στα γράμματα της αρχής, στηρίζεται σε πραγματική ιστορία.

  Ποια να είναι άραγε αυτή η πραγματική ιστορία;

  Ρώτησα την τεχνητή νοημοσύνη, και μου απάντησε τα εξής:

  Sergei Loznitsa's Two Prosecutors (2025) adapts Georgy Demidov's novella, which draws from real events in the author's life. Demidov, a Soviet writer and lawyer, based the story on his own experiences during Stalin's Great Purge in 1937, when he was imprisoned in the Gulag system (specifically Kolyma camps) after uncovering NKVD corruption.

  Προφανώς δεν έγιναν όλες οι δίκες στη Μόσχα (στα αγγλικά βλέπω λέγεται Great Purge, η μεγάλη εκκαθάριση), αλλά έτσι ονομάστηκε στα ελληνικά η εκκαθαριστική επιχείρηση του Στάλιν εναντίον αντιφρονούντων, ή απλά ύποπτων, αναγκάζοντάς τους να ομολογήσουν φανταστικά εγκλήματα.

  Πριν δέκα χρόνια διάβασα το βιβλίο του Άρθουρ Κέσλερ που αναφέρεται στις δίκες της Μόσχας και έχει τίτλο «Το μηδέν και το άπειρο». Και βέβαια ήξερα για αυτές από πολύ πριν, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε.

  Ποιοι είναι οι δυο εισαγγελείς;

  Ο ένας είναι στη φυλακή, γιατί τόλμησε να καταγγείλει τις αποσπάσεις ομολογιών κατόπιν βασανιστηρίων. Με αυτόν ξεκινάει η ταινία, που προσημαίνει (aka κάνει σπόιλερ) το τέλος της. Ο άλλος έχει πάρει κρυφά σημείωμά του, γραμμένο με το αίμα του, με την καταγγελία του. Καθώς δεν έχει εμπιστοσύνη στην τοπική δικαιοσύνη θα πάει στη Μόσχα για να συναντήσει τον γενικό εισαγγελέα.

  Η πλοκή διαδραματίζεται σε ελάχιστους χώρους. Οι κύριοι είναι ένα κελί της φυλακής, το γραφείο του γενικού εισαγγελέα και το κουπέ ενός τρένου.

  Και βέβαια η ανατροπή στο τέλος είναι αναμενόμενη για τους υποψιασμένους θεατές, που στην περίπτωση αυτή είναι οι περισσότεροι.

  Νέος ο ανακριτής, μόλις είχε αποφοιτήσει στη σχολή και δεν είχε κλείσει τρίμηνο σαν εισαγγελέας, έμοιαζε πολύ με τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν.

  Όμως εδώ θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο.

  Στο τρένο ο εισαγγελέας ταξιδεύει με κάποιον που δεν έχει πόδι και χέρι, τα έχασε στον πόλεμο. Αφηγείται την ιστορία του. Είχε πάει να δει τον Λένιν προσωπικά, τα κατάφερε, του ζήτησε μια σύνταξη, όμως την σύνταξη αυτή δεν την είδε. Αντίθετα τον έστειλαν σε ένα φτωχοκομείο. Αυτό προφανώς έγινε πριν το 1924 που πέθανε ο Λένιν. Τώρα, μετά από 13 από το θάνατό του, πηγαίνει (για πολλοστή φορά άραγε;) να ζητήσει αυτή τη σύνταξη αναπηρίας πολέμου από τον Στάλιν.

  Επειδή ένα από τα «είδωλα της φυλής» κατά τον Μπέηκον είναι η τάση γενίκευσης. Αλήθεια, δεν έδιναν τότε αναπηρικές συντάξεις; Ρώτησα το perplexity.

  1918: Πρώτος νόμος (Δεκέμβριος) για πρόνεια τραυματιών/ανημποριών Κόκκινου Στρατού – εγγύηση ιατρικής φροντίδας, μισθούς και συντάξεις σε ανάπηρους, ανάλογα με βαθμό αναπηρίας (π.χ. 50-100% του μισθού) [post-1917 decrees].

1920-1921: Επέκταση σε όλους τους «εργαζόμενους» (μη-εχθρούς), με νόμο του 1921 για «Κρατική Ασφάλιση» που εισάγει υποχρεωτικές συντάξεις αναπηρίας για βιομηχανικούς εργάτες και αγρότες, χρηματοδοτούμενες από κρατικό ταμείο.

1923-1924: Οργανωμένη νομοθεσία στο ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική), με σταθερές παροχές – π.χ. αναπηρικό επίδομα 30-100 ρουβλίων/μήνα, ανάλογα την ομάδα (1η: πλήρης, 3η: μερική).

Σημειώσεις

Αυτές οι παροχές ήταν επιλεκτικές αρχικά (προτεραιότητα σε μπολσεβίκους/εργάτες), περιορισμένες από φτώχεια/υπερπληθωρισμό, αλλά έθεσαν βάση για το σοβιετικό σύστημα πρόνοιας (πλήρως εδραιωμένο στη δεκαετία 1930). Πολλοί ανάπηροι «Πρώτου Κόσμου» [προφανώς θέλει να πει του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου] έμειναν ανασφάλιστοι μέχρι τα μέσα 1920s.

  Το επεισόδιο αυτό το θεωρώ σαν «επίθεση» στο Λένιν. Όσο αντιπαθώ τον Στάλιν, τόσο συμπαθώ τον Λένιν, που αγωνίστηκε για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Πάντως, καθώς διαβάζω ότι το σύστημα ήταν πλήρως εδραιωμένο στη δεκαετία του 1930, μου φαίνεται απίθανο κάποιος ανάπηρος πολέμου να μην είχε πάρει σύνταξη μέχρι το 1937 που διαδραματίζεται το επεισόδιο.

  Πολύ καλή ταινία, καλός σκηνοθέτης ο Λοζνίτσα, για αυτό άλλωστε την βλέπω πακέτο, πολύ μου άρεσε. Η ανατροπή στο τέλος, αν και αναμενόμενη, είναι εντυπωσιακή.  

  7,1 η βαθμολογία της.

Han Hsiang Li, The golden lotus (1974)

 Han Hsiang Li, The golden lotus (1974)

 

  Πήραμε σβάρνα τον Han Hsiang Li, και έτσι είδαμε μια ακόμη ταινία του. Sex film την χαρακτηρίζει η βικιπαίδεια, αλλά εγώ ήξερα ότι οι σκηνές με σεξ, σε ταινία του 1974, θα ωχριούσαν μπροστά στις σκηνές σεξ που βλέπουμε σε σημερινές ταινίες που δεν χαρακτηρίζονται καθόλου σαν sex films.

  Η ταινία αποτελεί μεταφορά ομώνυμου μυθιστορήματος του 1610.

  Έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση για το εξωκειμενικό σασπένς, που προκαλείται από αυτά που έχουμε διαβάσει για την ταινία, δηλαδή από την βικιπαίδεια και το IMDb. Τώρα θα μιλήσουμε για την εξωκειμενική αφηγηματική αναμονή από μη σωστή παράθεση της πλοκής. Διαβάζουμε στο IMDb: Hsi-Men Ching woos a beautiful woman Pan Chin-lien, and they murder Pan's husband together. However, the adulterer and adulteress don't get to share a wonderful life after their crime.

  Σκοτώνουν (δηλαδή αυτή) το σύζυγό της, ποτίζοντάς τον αρσενικό. Ναι, δεν συμμερίζονται μια θαυμάσια ζωή μετά το έγκλημα, για μένα ήταν σαφές, νόμιζα ότι θα ζούσαν μια ζωή δυστυχισμένη, και στο νου μου ήλθε η «Τερέζα Ρακέν».

  Τίποτα τέτοιο.

  Αυτή σίγουρα δεν είχε μια θαυμάσια ζωή, ενώ αυτός εξακολουθούσε να την έχει.  

  Για ποιο λόγο;

  Αυτός είναι άρχοντας, με παλλακίδες, και αδιόρθωτος γυναικάς. Είναι φυσικό αυτή να νιώθει δυστυχισμένη, αλλά και η γυναίκα του και οι παλλακίδες του, από τη ζήλεια. Είναι και φοβερά βίαιος, χειροδικεί άγρια πάνω τους.

  Αλλά υπάρχει και η θεία δίκη.

  Στο τέλος μια παλλακίδα του θα τον βάλει να καταπιεί ένα σωρό βιάγκρα της εποχής, ενώ η συμβουλή του γιατρού ήταν μόνο ένα. Θα γίνει τούρμπο, αυτή το ευχαριστιέται, όμως ξαφνικά των βλέπει να ξερνάει αίμα.

  Αυτό είναι το τέλος του.

  Αναρωτιέμαι μήπως το μυθιστόρημα «επιβίωσε» λόγω των γαργαλιστικών επεισοδίων.

  Δεν θα πω τι βαθμολογία έχει στο IMDb, μπορείτε να το ψάξετε. Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι μ’ αυτή την ταινία κάνει το ντεμπούτο του ο Τσάκι Τσαν, σε ένα δεύτερο ρόλο.

Han Hsiang Li, Storm over the Yangtse river (1969)

 Han Hsiang Li, Storm over the Yangtse river (1969)

 

  Αφού είδα την «The love eterne» (1963) είπα να συνεχίσω με τον Han Hsiang Li.

  Οι πολεμικές ταινίες μου αρέσουν, και αυτή είναι μια πολεμική ταινία.

  Επίσης μου αρέσουν οι ταινίες που στηρίζονται σε ένα πραγματικό γεγονός.

  Επίσης μου αρέσουν οι ταινίες με undercover, που μάλλον αρέσουν ιδιαίτερα και στους κινέζους. Έχω δει τουλάχιστον τρεις, από τις οποίες κατάφερα να βρω τις αναρτήσεις μου για τις δυο: «The message» (2009) του Chen Guofu και «Cliff walkers» (2021) του Zhang Yimou.

  Το πραγματικό γεγονός είναι το σχέδιο να ανατινάξουν πέντε γέφυρες στον ποταμό Yangtse, ώστε να ανακόψουν την προέλαση των γιαπωνέζων. Αλλά μόνο όταν θα βρίσκονται όλοι πάνω στη γέφυρα, για να τους πετσοκόψουν.

  Εντυπωσιακές οι σκηνές, ιδιαίτερα στο τέλος της ταινίας. Το ότι θα τον υποψιαζόταν κάποιος είναι δεδομένο, από αυτή την υποψία δημιουργείται ένα μεγάλο σασπένς. Βασανίζει αλύπητα τον αρχηγό, μόνο έτσι θα αμβλυνθούν οι υποψίες. Αργότερα θα καταφέρει τον ελευθερώσει (δεν βλέπουμε πώς) αλλά τον βλέπουμε να τον συνοδεύσει, και οι δυο πάνω σε άλογα, μακριά από τους γιαπωνέζους όπου πια δεν κινδυνεύει.

  Το πιο συγκλονιστικό στην ταινία όμως είναι το οικογενειακό δράμα. Στην οικογένειά του τον θεωρούν προδότη, οι άλλοι τους αποφεύγουν, ο γιος του δεν θέλει να τον δει γιατί οι συμμαθητές του του λένε ότι είναι γιος προδότη, και δεν τον παίζουν. Αργότερα θα τον κυνηγήσουν φωνάζοντας «θάνατος στον γιο του προδότη».

  Τον ίδιο θα τον στήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα ως προδότη, αφού έχει εκτελεστεί με επιτυχία η ανατίναξη των γεφυρών. Φυσικά δεν λέει ότι ήταν στην πραγματικότητα undercover, ποιος θα τον πίστευε εξάλλου. Μόλις που προλαβαίνει κάποιος να μεταφέρει το μήνυμα του αρχηγού, για την πραγματική του ταυτότητα. Στη συνέχεια έρχεται μια γυναίκα, που ήταν μαζί του, undercover, που επιβεβαιώνει επίσης.

  -Ποια είσαι; Τη ρωτάει κάποιος.

  Σπιρουνιάζει το άλογό της και φεύγει. Θα επιστρέψει στους γιαπωνέζους, συνεχίζοντας το έργο της σαν undercover.

  Πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία. 7,3 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.