Yasujiro Ozu, 14.Passing fancy (Dekikogoro, 1933)

Yasujiro Ozu, 14.Passing fancy (Dekikogoro, 1933)

  Η κωμωδία είναι τελικά το στοιχείο του Όζου, και αυτή η ταινία είναι μια απολαυστική κωμωδία. Και συνειδητοποιώ για πρώτη φορά ότι ενώ στις άλλες μυθοπλασίες σημασία έχουν περισσότερο τα πυρηνικά γεγονότα που πυροδοτούν τη δράση, στην κωμωδία πιο σημαντικά είναι τα μη πυρηνικά, αυτά που συνδέονται χαλαρότατα με την πλοκή και ο σεναριογράφος και/ή ο σκηνοθέτης τα έχει επινοήσει για τον κωμικό τους χαρακτήρα και μόνο. Η σκηνή στον κινηματογράφο στην αρχή της ταινίας, με το άδειο πορτοφόλι που περνάει από χέρι σε χέρι, ήταν ιδιαίτερα απολαυστική.

  Τα πρόσωπα της ταινίας είναι ο ανεπρόκοπος μπαμπάς που τον έχει παρατήσει η γυναίκα του, ο μικρός του γιος, ένας μπόμπιρας πανέξυπνος και ώριμος για την ηλικία του, σίγουρα πιο ώριμος από τον μπαμπά (παρακολουθούμε σπαρταριστά, αλλά και συγκινητικά επεισόδια στη μεταξύ τους σχέση), ο νεαρός φίλος του μπαμπά, η μεσόκοπη ιδιοκτήτρια της ταβέρνας και η νέα κοπέλα που της πρόσφεραν στέγη καθώς δεν είχε πού να μείνει όταν την απέλυσαν από τη δουλειά της. Υπάρχει βέβαια και το ειδύλλιο ανάμεσα σ’ αυτήν και στον νεαρό, που στην αρχή δεν θέλει να ακούσει για καινούρια σχέση. Είχε καεί από την προηγούμενη, και η παροιμία λέει ότι «όποιος καεί στο χυλό φυσά και το γιαούρτι». Όμως η αφηγηματική προσμονή σε μια κωμωδία είναι ότι τελικά θα τα φτιάξουν, και όντως τα φτιάχνουν.

  Αυτό που παρατηρώ στις ταινίες του Όζου, όπως και του Κουροσάβα, είναι η ανθρωπιά και η καλοσύνη που χαρακτηρίζει τους ήρωες.

  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.

  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για το «Σαγηνευτικό κορίτσι».

Jean-Stephane Sauvaire, A prayer before dawn (Προσευχήσου πριν πεθάνεις, 2017)

Jean-Stephane Sauvaire, A prayer before dawn (Προσευχήσου πριν πεθάνεις, 2017)

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Πραγματική ιστορία, και μάλιστα μεταφορά από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του κεντρικού ήρωα, του Μπίλι Μουρ, που έχει τον αγγλικό τίτλο, άσχετος με τον ελληνικό.

  Ο Μπίλι Μουρ ζει στην Ταϊλάνδη. Είναι πυγμάχος, μπλεγμένος όμως και με τα ναρκωτικά, όχι μόνο σαν χρήστης αλλά και σαν έμπορος. Θα συλληφθεί και θα καταλήξει στη φυλακή. Αυτά που διεκτραγωδεί είναι φρικτότατα, και δεν έχουν καμιά σχέση με όσα συμβαίνουν στις φυλακές της Δύσης, πολύ πιο ανθρώπινες. Σώζεται εξαιτίας του ότι είναι πυγμάχος. Θα διαγωνισθεί σε ένα τουρνουά και θα νικήσει. Με τη νίκη του τελειώνει και η ταινία. Στα γράμματα τέλους διαβάζουμε ότι μεταφέρθηκε σε καλύτερες φυλακές στην Ταϊλάνδη, πήρε χάρη το 2010 από τον βασιλιά, και από τότε αφιερώνει το χρόνο του στον αγώνα για την απεξάρτηση τη δική του και των άλλων τοξικομανών.

  Όσοι είναι εθισμένοι πρέπει να δουν την ταινία αυτή οπωσδήποτε, για να πάρουν μια ιδέα του τι μπορεί να τους ξημερώσει.

Hirokazu Koreeda, Κλέφτες καταστημάτων (Shoplifters, 万引き家族,2018)

Hirokazu Koreeda, Κλέφτες καταστημάτων (Shoplifters, 万引き家族,2018)

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Θαύμασα τον Χιροκάτζου Κορέεντα στο «Τρίτο έγκλημα» που προβλήθηκε πριν λίγες βδομάδες στις ελληνικές αίθουσες που μου άρεσε τόσο, ώστε αποφάσισα να τον δω πακέτο, δηλαδή να δω όλες του τις ταινίες. Βλέποντας τους «Κλέφτες καταστημάτων» είδα ότι έκανα πάρα πολύ καλά. Η ταινία τιμήθηκε με τον «Χρυσό φοίνικα» στις Κάννες, μια ταινία που δεν θα έπαιρνε ποτέ Όσκαρ, ούτε καν ξενόγλωσσης. Μιλάμε για Ευρώπη και όχι για Χόλυγουντ. Εγώ για πρώτη φορά έβαλα 10 στο IMDb.

  Ο άνδρας κάνει περιστασιακές δουλειές ενώ η γυναίκα του εργάζεται κακοπληρωμένη. Έχουν και ένα κοριτσάκι. Ζούνε κυρίως από τη σύνταξη της γιαγιάς, ενώ αποκαλύπτεται και ένα «επίδομα» που έπαιρνε κρυφά. Όταν η κόρη της μάθει την προέλευσή του θα αναστατωθεί.  Ένα έγκλημα, περίπου αυτοάμυνα, ενώνει το ζευγάρι.

  Στην οικογένειά τους υπάρχει και ένα αγοράκι, που περίπου το «έσωσε» ο άνδρας. Και η ταινία ξεκινάει με ένα πεντάχρονο κοριτσάκι που το περιμαζεύουν, ολοφάνερα κακοποιημένο από τους γονείς του.

  Τυπικά είναι απαγωγή. Όμως το κοριτσάκι έχει βρει τροφή και στοργή σε αυτή την οικογένεια.

  Και ο τίτλος:

  Τα λεφτά που κερδίζουν δεν φτάνουν για να ζήσουν τη φτωχική ζωή τους σε ένα ακόμη πιο φτωχικό σπίτι. Έτσι ο άνδρας έχει εκπαιδεύσει το νεαρό να κλέβει από τα καταστήματα. Το κοριτσάκι θα θελήσει να μυηθεί κι αυτό. Ένας καταστηματάρχης που τους έχει πάρει χαμπάρι θα τους δώσει τα δυο κεριά που πήγαιναν να κλέψουν, δασκαλεύοντας το αγοράκι να μην ξαναβάλει το κοριτσάκι να κλέψει.

  Όσο πιο μεγάλη η φτώχεια τους τόσο πιο μεγάλη η αγάπη που τους ενώνει. Παρακολουθούμε δυο συγκλονιστικές σκηνές με τη εξαιρετική Sakura Ando: Η πρώτη, καθώς αγκαλιάζει το κοριτσάκι όλο τρυφερότητα. Η δεύτερη, όταν την έχουν συλλάβει και την ρωτάνε πώς την φωνάζουν τα παιδιά, μαμά ή μητέρα, και δεν μπορεί να απαντήσει από τους λυγμούς που προσπαθεί να πνίξει.

  Δεν είναι οι δεσμοί αίματος, είναι οι δεσμοί αγάπης αυτοί που ενώνουν ουσιαστικά τους ανθρώπους μας λέει ο Κορέεντα, σε μια ταινία που θα ήταν κρίμα να μην τη δείτε.

  Παραλίγο να το ξεχάσω, ένα ανθρωπολογικό στοιχείο. Πέφτει ένα δόντι από το κοριτσάκι. Το πετάει στη στέγη του σπιτιού κάνοντας την ευχή στη θέση του να βγει άλλο πιο γερό.

  Το κρητικό τυπικό είναι πολύ πιο ωραίο. Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της μικρής που μου έπεσε και μένα το δόντι μου. Δασκαλεμένος από τους γονείς μου πήγα και το έβαλα μέσα στην κουφάλα ενός τράφου, στο περβόλι του ξαδέλφου μου του Γιάννη, σύνορο με το δικό μας, λέγοντας: -Πάρε ποντικέ το δόντι μου και δωσ’ μου σιδερένιο, να κουκαλίζω το ψωμί το παξιμαγδελένιο.

  Και βέβαια τις είδα όλες τις ταινίες μυθοπλασίας του Κορέεντα. Σε κάθε ανάρτηση τέλειωνα παραθέτοντας τον σύνδεσμο της προηγούμενης. Η τελευταία που είδα ήταν η «After the storm».

  Μου αρέσει φοβερά ο γιαπωνέζικος κινηματογράφος, αλλά έχω απορροφηθεί από τον ιρανικό και τον κινέζικο. Πάντως έχω σαν στόχο κάθε φορά που θα παίζεται μια γιαπωνέζικη ταινία να βλέπω πακέτο τον σκηνοθέτη της. Ήδη το έκανα με την Naomi Kawase. Έχω δει όλο τον Όζουκαι τον αναρτώ σιγά σιγά (διάβασα σε συνέντευξη του Κορέεντα στον Χρήστο Μήτση στο Αθηνόραμα ότι τον συγκρίνουν με τον Όζου) και όλο τον Kenji Mizoguchi.  

Hirokazu Koreeda, After the storm (海よりもまだ深,く2016)

Hirokazu Koreeda, After the storm (海よりもまだ深,く2016)

    Εν όψει της σημερινής προβολής της ταινίας «Κλέφτες καταστημάτων» παρουσιάσαμε όλες τις ταινίες μυθοπλασίας του Κορέεντα, με τελευταία αυτήν εδώ, που ο πρωτότυπος τίτλος της μου βγάζει το translate.google.com είναι Deeper than the sea (海 θάλασσα και στα κινέζικα και 深 βαθιά).

  Ευχάριστη έκπληξη αυτή η ταινία. Ενώ η προηγούμενη «Our little sister» είχε πινελιές χιούμορ, αυτή εδώ είναι μια κανονική κωμωδία, έστω soft. Σε κάποιες σκηνές όμως ξεκαρδίστηκα πραγματικά.

  Ο Ριότα έχει γράψει ένα μυθιστόρημα, μια καριέρα μυθιστοριογράφου ανοίγεται μπροστά του, και γι’ αυτό αρνείται αρχικά να δεχθεί να γράψει μια σειρά manga. Θα δεχθεί αργότερα, αλλά με ψευδώνυμο.

  Έχει όμως ένα καταστροφικό πάθος, είναι τζογαδόρος. Τα χρήματά του τα ξοδεύει κυρίως στον ιππόδρομο. Για να βγάλει πρόσθετο εισόδημα δουλεύει και σε ένα γραφείο ντετέκτιβ, που θα τον εμπνεύσει και για επόμενο μυθιστόρημα. Η γυναίκα του, μαθαίνουμε κάπου στο τέλος της ταινίας, σκέφτηκε ότι αν κάνουν παιδί θα του περάσει αυτό το πάθος.

  Δεν του πέρασε. Στην αρχή της ταινίας είναι ήδη χωρισμένοι. Βλέπει το γιο του μια φορά το μήνα και πρέπει να δίνει χρήματα για τη διατροφή, 100.000 γιεν. Πού να τα βρει όμως που δεν μπορεί να αντισταθεί στον τζόγο;

  Δημιουργείται μια ένταση με τη γυναίκα του, της υπόσχεται ότι θα της τα δώσει το απόγευμα και έτσι του αφήνει το γιο. Θα περάσουν από διάφορα μέρη, θα του αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια, όμως δεν παραλείπει να του αγοράσει και λαχεία.

  Τα λαχεία είναι τζόγος, του λέει νομίζω η γυναίκα του που διαμαρτύρεται. Όχι, της λέει, τα λαχεία είναι η αγορά ενός ονείρου.

  Έτσι το βλέπω κι εγώ, και γι’ αυτό αγοράζω κάθε χρόνο το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Ένα μόνο, αφού ξέρω ότι είναι όνειρο, και το όνειρο δεν είναι πολλαπλάσιο των λαχείων που παίρνεις, ένα είναι αρκετό.

  Μετά θα περάσουν από τη γιαγιά. Ελπίζει να βρει τα κρυμμένα χρήματά της. Δεν θα τα βρει, θα βρει όμως ένα σφραγιδόλιθο που αξίζει αρκετά ώστε να μπορέσει να δώσει τα χρήματα στη γυναίκα του όταν τον πουλήσει.  

  Στο σπίτι της γιαγιάς θα έλθει να τους βρει η γυναίκα του που την έχουν ειδοποιήσει τηλεφωνικά. Θα διανυκτερεύσουν, έχει ξεσπάσει ο τυφώνας. Κάνει προσπάθεια να τα ξαναβρούνε.

  Σε μια χολιγουντιανή ταινία σίγουρα θα τα ξαναβρίσκανε. Όμως ο Κορέεντα, παρά την κωμωδία, δεν κάνει υποχώρηση στο δράμα που είναι ο δεύτερος χαρακτηρισμός της ταινίας στο IMDb. Όχι, έχει πάρει την απόφασή της του λέει, καθένας να συνεχίσει το δρόμο του.    

  Εξαιρετική στο ρόλο της γιαγιάς η Kirin Kiki. Την έψαξα στη βικιπαίδεια, και βλέπω με θλίψη ότι πέθανε φέτος, στις 15 του Σεπτέμβρη, στα εβδομήντα πέντε της (γεννήθηκε το 1943). Και βλέπω επίσης ότι έπαιζε και στους «Κλέφτες καταστημάτων», που από σήμερα όπως είπαμε προβάλλεται στους κινηματογράφους. Επίσης βλέπω στη φιλμογραφία της ότι έπαιξε και σε άλλες τέσσερις ταινίες του Κορέεντα.

  Και για άλλη μια φορά θαύμασα τον σεναριογράφο Κορέεντα. Καίρια τα επεισόδια που επινοεί και εξαιρετικοί οι διάλογοί του. Αντιγράφω μια ατάκα του μπαμπά. «Δεν είμαι αυτός που ήθελα να γίνω ακόμη, αλλά ξέρεις, δεν έχει σημασία αν έγινα αυτό που ήθελα να γίνω, σημασία έχει να ζω τη ζωή μου προσπαθώντας να γίνω αυτό που θέλω».

  Εγώ όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αγροφύλακας. Γράφω αναλυτικά γ’ αυτό στο κεφάλαιο «Φίλοι και παιχνίδια» μιας αυτοβιογραφίας μου που την έγραψα όταν ήμουν είκοσι χρονών. Όταν μεγάλωσα ήθελα να γίνω συγγραφέας. Δεν έγινα αγροφύλακας, έγινα όμως συγγραφέας. Φέτος εκδόθηκε το 15^ο βιβλίο μου.   

  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Our little sister».

Hirokazu Koreeda, Our little sister (海街 diary, 2015)

Hirokazu Koreeda, Our little sister (海街 diary, 2015)

  Εν όψει της μεθαυριανής προβολής της ταινίας «Κλέφτες καταστημάτων».

  Τσεχωφικό στη σύλληψη, θα μπορούσε να έχει τίτλο «Οι τρεις αδελφές» αν δεν ήταν και η μικρή αδελφή.

  Ο πατέρας τους τις εγκατέλειψε. Είχε βρει άλλη γυναίκα. Αργότερα τις εγκατέλειψε και η μητέρα τους. Και η ταινία ξεκινάει καθώς θα πρέπει να πάνε να παραστούνε στην κηδεία του. Είχαν να τον δουν δεκαπέντε χρόνια.

  Εκεί θα γνωρίσουν την δεκατριάχρονη μικρή ετεροθαλή αδελφή τους. Θα μείνει με τη μητριά της. Η μεγάλη θα το προτείνει, οι άλλες θα συμφωνήσουν, να την πάρουν μαζί τους. Αυτή δεν έχει αντίρρηση, κάθε άλλο μάλιστα.

  Στη συνέχεια βλέπουμε απλά οικογενειακά επεισόδια, σαν αυτά που είδαμε και στο «Still walking»: οι σχέσεις τους, οι φιλίες τους, οι έρωτές τους· σχέσεις αγαπησιάρικες, παρά τις διάφορες μικροεντάσεις που δημιουργούνται κατά καιρούς. Παρακολουθούμε και τη μικρή στην προσπάθεια προσαρμογής στη νέα της ζωή. Τα πηγαίνει περίφημα, πρώτη στο ποδόσφαιρο, είναι πολύ αγαπητή. Έχει και το φλερτ της.

  Η μητέρα τους κάνει κάποια στιγμή την εμφάνισή της. Φοβούνται όλοι, ιδιαίτερα η μικρή, η μητέρα της ήταν αιτία και την παράτησε ο άντρας της. Όμως όχι, την αντιμετωπίζει με τρυφερότητα. Της κρατάει και δώρο. Η μικρή αφήνει ένα στεναγμό ανακούφισης.

  Οι γεμάτες καλοσύνη σχέσεις που επισημάναμε και σε προηγούμενες ταινίες ξεχειλίζουν και εδώ.

  Να σημειώσουμε κάποια ακόμη ανθρωπολογικά στοιχεία. Στο μνημόσυνο εμείς κάνουμε το σταυρό μας, αυτοί ενώνουν τις παλάμες των χεριών τους σκύβοντας ελαφρά και προσεύχονται. Είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, κάτι που προσέξαμε και στις ταινίες του Όζου, και ιδιαίτερα ευγενικοί. Το arigato gozaimas, το ευχαριστώ, συνοδεύεται πάντα από υπόκλιση, περισσότερο ή λιγότερο βαθιά.

  Πώς τα καταφέρνουν και τρώνε με τα ξυλάκια μου φαίνεται εκπληκτικό. Κάποτε σε κινέζικη ταβέρνα με τον δάσκαλό μας τον κο Τσου (πρωτοβουλία του Αργύρη, πηγαίναμε συχνά), προσπάθησε να μας μάθει να φάμε με τα ξυλάκια. Ήμουν εντελώς ανεπίδεκτος μαθήσεως, νομίζω το ίδιο και οι συμμαθητές μου.  

  Και πάλι δυο λόγια για τον τίτλο.

«海街 diary» ο γιαπωνέζικος τίτλος, ημερολόγιο της παραθαλάσσιας πόλης (στα κινέζικα θα ήταν ημερολόγιο του παραθαλάσσιου δρόμου).

  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την προ-προηγούμενη ταινία του Κορέεντα, την  «I wish». Η προηγούμενη ήταν η «Like father, like son», η πρώτη ταινία του Κορέεντα που είδα, πριν τέσσερα χρόνια, καθ’ υπόδειξη του ιρανού φίλου μου Hoji Fred. Μου έκανε αίτημα φιλίας στο facebook όταν διάβασε τις αναρτήσεις μου για τις ιρανικές ταινίες, με τη μεταφραστική βοήθεια ενός Έλληνα φίλου του.

Hirokazu Koreeda, I wish (奇跡 2011)

Hirokazu Koreeda, I wish (奇跡 2011)

  Εν όψει της αυριανής προβολής της ταινίας «Κλέφτες καταστημάτων».

  Μετά την ταινία φαντασίας «Air doll» ο Κορέεντα γυρίζει ένα παιδικό· δηλαδή περίπου παιδικό, όσο μπορεί να είναι παιδικό ο «Όλιβερ Τουίστ».

  Οι γονείς έχουν χωρίσει εδώ και μερικούς μήνες και καθένας παίρνει από ένα αγόρι. Τα δυο αδελφάκια (πραγματικά αδέλφια οι νεαροί πρωταγωνιστές) ονειρεύονται το ξανασμίξιμο των γονιών τους.

  Τα βλέπομε σε διάφορες καταστάσεις στο σχολείο και στο σπίτι στο μισό περίπου της ταινίας. Μετά όμως έχουμε το σασπένς. Ο πιο μεγάλος μαθαίνει ότι αν δεις ένα συγκεκριμένο τραίνο να περνάει κοντά από ένα συγκεκριμένο σταθμό και κάνεις μια ευχή, η ευχή αυτή θα πραγματοποιηθεί. Δεν είναι πολύ σίγουρος, ούτε και εκείνοι στους οποίους το λέει, αλλά αποφασίζουν να πάνε. Έχουν κι αυτοί το δικό μου σκεπτικό «Δεν ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται».

  Παίρνει τον αδελφό του στο κινητό με το οποίο επικοινωνούν ταχτικά και του ανακοινώνει το σχέδιό του: να βρεθούν στο σταθμό αυτό και όταν περνάει το τραίνο να κάνουν την ευχή.

  Και ξεκινάει η περιπέτεια. Θα τον ακολουθήσουν και δυο φίλοι του. Το πρώτο πρόβλημα είναι να βρουν λεφτά. Θα τα καταφέρουν συγκεντρώνοντας τις οικονομίες τους και πουλώντας διάφορα που δεν τους χρειάζονται. Όμως πρέπει να κάνουν σκασιαρχείο. Προφασίζονται τους άρρωστους μέσα στην τάξη. Ο καθηγητής τους στέλνει στη γιατρό του σχολείου. Μα ποιον πάνε να κοροϊδέψουν; Όμως θα τους καλύψει, και τους λέει πως να ανεβάσουν τη θερμοκρασία στα θερμόμετρα που τους δίνει βάζοντάς τα στη μασχάλη. Ούτε και ο καθηγητής που έρχεται εν τω μεταξύ πείθεται, όμως όταν καταφθάνει ο παππούς, μιλημένος, για να πάρει τον εγγονό του που τάχα χθες είχε πυρετό, δεν φέρνει αντιρρήσεις.

  Στο σταθμό συναντάει τον αδελφό του, που έχει φέρει και αυτός την παρέα του: ένα αγοράκι και δυο κορίτσια, το ένα μεγαλύτερο απ’ αυτόν.

  Όταν περνάει το τραίνο κάνουν όλοι την ευχή τους. Το μεγάλο κορίτσι θέλει να γίνει ηθοποιός, το άλλο να ζωγραφίζει καλύτερα, ένα αγόρι να είναι πιο γρήγορο στο τρέξιμο, ένα άλλο να παρατήσει ο πατέρας του το τζόγο. Όμως ο μεγάλος αδελφός δεν ευχήθηκε τίποτα, βάζει λέει τον κόσμο πάνω από την οικογένειά του, και ο μικρός ευχήθηκε για την επαγγελματική επιτυχία του πατέρα του που είναι μουσικός, ευχή που έπιασε. Μπορεί να μην ευχήθηκε ο μεγάλος, όμως στην προτελευταία σκηνή της ταινίας ζητάει από τη μητέρα του να τα ξαναβρούνε με τον πατέρα του.

  Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι η ταινία είχε αρκετές πινελιές χιούμορ. Και τα παιδιά, όλα τους χαριτωμένα, ο Κορέεντα τα είχε διαρκώς στο τρέξιμο παρακολουθώντας τα με την κάμερα.  

  Και πάλι δυο λόγια για τον τίτλο. 奇跡 kiseki (ο τόνος στο e) στα γιαπωνέζικα, qi ji (τσι τζι) στα κινέζικα (δεν νομίζω οι κινέζοι να άλλαξαν τον τίτλο), και σημαίνει «Θαύμα».

  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Air Doll».

Hirokazu Koreeda, Air doll (空気人形 2011)

Hirokazu Koreeda, Air doll (空気人形 2011)

  Εν όψει της μεθαυριανής προβολής της ταινίας «Κλέφτες καταστημάτων».

  Το έχω ξαναγράψει, δεν είμαι φαν των ταινιών φαντασίας, με εξαίρεση όταν είναι ενός σκηνοθέτη τον οποίο βλέπω πακέτο. Ναι, σ’ αυτή την περίπτωση δεν κάνω εξαιρέσεις, βλέπω ακόμη και τρόμου, είδος που δεν μου αρέσει καθόλου.

  Η ταινία βασίζεται σε μια σειρά Μάνγκα. Κεντρική ηρωίδα είναι μια φουσκωτή κούκλα, σαν αυτές που πουλάει ο φίλος μου ο… στο sex shop του. Αυτός που την αγοράζει της δίνει το όνομα μιας φίλης του με την οποία έχει χωρίσει. Υποκατάστατο σεξ με την κούκλα, όπως και υποκατάστατος έρωτας.

  Η κούκλα αυτή ξαφνικά αποκτάει «καρδιά». Το σκάει από το σπίτι του ιδιοκτήτη της όταν αυτός είναι στη δουλειά του και περιφέρεται στον κόσμο, μαθαίνοντας λέξεις και πράγματα. Μάλιστα πιάνει δουλειά σε ένα βίντεο κλαμπ.

  Γιατί σε βίντεο κλαμπ;

  Ο Κορέεντα βρίσκει την ευκαιρία να αναφέρει, μέσω των πελατών που ζητάνε βίντεο, σκηνοθέτες και ταινίες που έχει αγαπήσει. Ανάμεσά τους και ο δικός μας Αγγελόπουλος. Ο πελάτης ζητάει τον «Μελισσοκόμο».

  Εκεί θα ερωτευθεί τον νεαρό πωλητή, και θα την ερωτευθεί κι αυτός. Και όταν του εξομολογείται ότι είναι κούκλα, της λέει ότι και αυτός είναι κούκλος.

  Προσπαθώντας να πιάσει ένα βίντεο από ένα ράφι ψηλά πέφτει και «τρυπάει». Αρχίζει να ξεφουσκώνει. Ο νεαρός πωλητής κλείνει την τρύπα με σελοτέιπ και την «φουσκώνει». Η βαλβίδα είναι στο φάλι της.

  Προς το τέλος της ταινίας, όταν θα βρεθούν στο σπίτι του και θα αγκαλιαστούν, αυτός της ζητάει να την ξεφουσκώσει. Την ξεφουσκώνει και την φουσκώνει επανειλημμένα, είναι ο δικός του τρόπος να κάνει έρωτα.

  Διεστραμμένος; Όχι, δεν θέλει να αποκαλυφθεί, μήπως την τρομάξει. Γιατί όταν του ζητάει και αυτή να κάνει το ίδιο και τον «τρυπάει» στο φάλι για να ξεφουσκώσει, αρχίζει να κυλάει το αίμα. Της είχε πει ψέματα ότι είναι κούκλος, είναι άνθρωπος. Αφού μείνει αγκαλιασμένη μαζί του στο κρεβάτι επί ώρες καθώς πια αυτός είναι νεκρός, θα τον βάλει σε μια σακούλα και θα τον μεταφέρει εκεί που είναι τα σκουπίδια.

  Και αυτή;

  Αργότερα θα ξαπλώσει σε έναν άλλο σωρό σκουπιδιών. Έχει προσημανθεί ότι θα βγάλει το σεηλοτέηπ και θα «πεθάνει» ξεφουσκώνοντας.

  Το να έχεις «κόκορο», αγαπημένη λέξη του Καζαντζάκη την οποία ακούμε συχνά στην ταινία, δηλαδή καρδιά, μπορεί να είναι ευτυχία, όμως μπορεί να είναι και δυστυχία.

  Εξαιρετική και αυτή τη ταινία του Κορέεντα, που μέσα από αυτό το παραμύθι περισσότερο παρά ταινία φαντασίας μας μιλάει για τον έρωτα, την ανάγκη επικοινωνίας και την κενότητα που έχουν μέσα τους πάρα πολλοί άνθρωποι, χωρίς να είναι κούκλες.

  Αξίζει να σχολιάσω λίγο τον τίτλο κλείνοντας: 空気人形 Kūki Ningyō. Κούκι Νινγκγιό.

  Ο κύριος Τζόου, καθηγητής της νέας ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Σαγκάης και δάσκαλός μας στα κινέζικα στον «Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάδας-Κίνας», μας έλεγε ότι όταν βλέπει ένα γιαπωνέζικο κείμενο καταλαβαίνει από τα ιδεογράμματα για ποιο πράγμα περίπου μιλάει. Ίδια «ιδέα», δηλαδή έννοια, άλλη προφορά. Βέβαια παρεμβάλλονται σχεδόν πάντα και τα χιραγκάνα, η συλλαβική γραφή τους, εντελώς αναγκαία μια και η γλώσσα τους είναι καταληκτική, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση απουσιάζουν. Έτσι διαβάζω εγώ στα κινέζικα kongqi ren xing, κόνγκτσι ρεν σινγκ. Κόνγκτσι σημαίνει αέρας, ρεν σημαίνει άνθρωπος και σινγκ (για την ακρίβεια shing) σχήμα. Θα μεταφράζαμε «σχήμα ανθρώπου με αέρα», δηλαδή φουσκωτή κούκλα. Οι κινέζοι τη φουσκωτή κούκλα τη λένε 空气娃娃,konqi wawa, κόνγκτσι γουάγουα. Τα δυο πρώτα ιδεογράμματα δηλαδή είναι κοινά, ενώ τα δυο τελευταία, το γουά δυο φορές, σημαίνουν μωρό.

  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Still walking».