Kamal Tabrizi, We’re all together (2019)

 Kamal Tabrizi, We’re all together (2019)

 

  Μου θύμισε πολύ την ταινία «Low hights» του Ebrahim Hatamikia, αλλά και την «Μια τρελή, απίθανη πτήση» (1980) του Jim Abrahams (Την είδα παλιά, θα την ξαναδώ για να γράψω).

  Χαμηλή βαθμολογία, μόλις 4,2. Φοβήθηκα μήπως ήταν κάτι σαν το «Sly», την προηγούμενη ταινία του, που έχει μάλιστα την ίδια βαθμολογία, όμως όχι, αυτή η κωμωδία μου άρεσε πολύ.

  Μαύρη κωμωδία, αλλά δεν έχω προκατάληψη με το χρώμα. Εξάλλου το μαύρο είναι το πιο «κρητικό» χρώμα. Το φορούσαν οι αρχοντορωμαίοι, σε αντίθεση με τους ενετούς που φορούσαν πορφυρά.

  Και μια μαντινάδα, παράφραση μιας που διάβασα, για να αντιστοιχήσει στην περίπτωσή μου.

  «Αυτό το μαύρο μου μπουφάν που γράφει απάνω αρμάνι/ διακόσια είκοσι ευρώ το γ…μένο κάνει».

  Το έχω ακόμη αλλά δεν το φοράω γιατί έχει ξεβάψει λίγο. Όμως δεν το πετάω.

  Και στις τρεις ταινίες η πλοκή διαδραματίζεται μέσα σε ένα αεροπλάνο.

  Η αεροπορική εταιρεία της Λεϊλά Χαταμί πάει για φούντο. Μόνο μια γερή «οικονομική» ένεση μπορεί να τη σώσει.

  Το πρώτο σχέδιο πήγε κατά διαόλου. Τρεις τόνοι ναρκωτικά, νομίζω έπεσαν στα χέρια του ISIS.

  Και βάζει μπροστά το δεύτερο σχέδιο.

  Να ασφαλίσουν το αεροπλάνο και να το φουντάρουν στη θάλασσα. Όμως αμαρτία να πάρουν αθώους στο λαιμό τους.

  Οι επιβάτες είναι άτομα που θέλουν να αυτοκτονήσουν, ένας μάλιστα έκανε εννιά αποτυχημένες απόπειρες. Υπογράφουν και συμβόλαιο, για τη συγκατάθεσή τους.

  Και ο πιλότος είναι ένας που νιώθει τύψεις, θέλει να αυτοκτονήσει. Μια ανώμαλη προσγείωση και πήρε στο λαιμό του 200 επιβάτες. Όσο για τον συγκυβερνήτη, θα τον πείσει.

  Το απρόοπτο:

  Ακυρώθηκε μια θέση. Ένας επιβάτης θέλει οπωσδήποτε να ταξιδέψει, γεννάει η γυναίκα του.

  Του αρνούνται.

  Τελικά θα τα καταφέρει.

  Η έκπληξή του είναι μεγάλη όταν μαθαίνει το σκοπό της πτήσης.

  Πολλά απολαυστικά επεισόδια.

  Ο γεράκος που έχει εμμονή με το τσουνάμι.

  Πολύ μου άρεσαν οι όμορφες αεροσυνοδοί, πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο, σαν να γλεντούσαν την όλη κατάσταση.

  Δεν υπάρχει σασπένς του τι (θα γίνει στο τέλος), αλλά σασπένς του πώς.

  Το αρχικό πλάνο δείχνει τη Χαταμί να φουντάρει από την κορυφή ενός κτιρίου.

  Στις επόμενες σκηνές τη βλέπουμε να απαντάει σε ερωτήσεις.

  Είναι ο ανακριτής του Αγίου Πέτρου.

  Στις απαντήσεις της εισχωρούν αναδρομές, σε μια από τις οποίες λέει ότι βασική της έγνοια ήταν να σωθεί η εταιρεία για να μη χάσουν τη δουλειά τους τόσοι άνθρωποι.

  Γιατί φούνταρε;

  Από τύψεις.

  Στη συνέχεια θα δούμε να ανακρίνονται και άλλοι επιβάτες.

  Μου άρεσε πολύ αυτή η κωμωδία. Θέλω να δω και το Abrahams για να συγκρίνω.

  Εδώ τελειώνουμε, προς το παρόν, με τον Tabrizi.

Kamal Tabrizi, Sly (2017)

 Kamal Tabrizi, Sly (2017)

 

  «Πονηρός» ο Ghodrat Samadi, έχει φιλοδοξίες να γίνει βουλευτής.

  Και το παίζει «όπου φυσά ο άνεμος».

  Πριν συνεχίσω:

  Το κόκκινο είναι το χρώμα των συντηρητικών δεξιών ενώ το πράσινο των φιλελεύθερων. Κομμουνιστές δεν υπάρχουν.

  Λάθος: υπάρχουν, αλλά το κομμουνιστικό κόμμα «Tudeh» είναι εκτός νόμου. Για σιγουριά ρώτησα το chatgpt και μου το επιβεβαίωσε. Και μου είπε κάτι που με εξέπληξε: μέχρι το 1983, δηλαδή τέσσερα χρόνια μετά την επανάσταση, λειτουργούσε νόμιμα, αλλά πέρασε στην παρανομία όταν κατηγορήθηκε για συνεργασία με την ΕΣΣΔ, οπότε έγιναν μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις μελών του.

  Ας ξεκινήσουμε από αυτό: 4,2 η βαθμολογία της ταινίας, ούτε εμένα μου άρεσε. Ελάχιστες φορές γέλασα.

  Δεν καλοκατάλαβα γιατί, ενώ είναι κόκκινος, οι πράσινοι τον θέλουν για υποψήφιό τους στις εκλογές.

  Μια κότα, pet του φίλου του και συγκάτοικού του, υποτίθεται ότι αποτελεί κωμικό στοιχείο στην κωμωδία.

  Ευτυχώς που ξέρω αρκετά για το Ιράν, αλλιώς δεν θα καταλάβαινα.

  Στο Ιράν, οι φρουροί της επανάστασης (η ηγεσία της φυσικά) επικυρώνει ή όχι το αν κάποιος μπορεί να είναι υποψήφιος στις εκλογές. Έτσι απορρίπτουν υποψήφιους που θεωρούνται φιλελεύθεροι, που είναι κριτικοί απέναντι στο καθεστώς.

  Παίρνει μήνυμα ότι έχει επιβεβαιωθεί η εκλογιμότητά του.

  Μιλάει σε μια συγκέντρωση φρουρών της επανάστασης.

  Τους ψάλει το εγκώμιο.

  Όμως παίρνει ξαφνικά μήνυμα ότι έχει ακυρωθεί η εκλογιμότητά του.

  Και αρχίζει να τους βρίζει.

  Και καταλήγει στη φυλακή.

  Όχι, δεν μου άρεσε αυτή η κωμωδία.

  Αλλά, ας το γράψω τώρα.

  Όπως μου αρέσουν οι βιογραφίες, έτσι μου αρέσει να κάνω «πορτρέτα» ιρανών σκηνοθετών, οπότε πρέπει να δω όλες τους τις ταινίες, και καλές και κακές.

  Ο Tabrizi δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.

  Άσε που το «κακές» είναι σχετικό. Η «Mina’s choice» είχε πολύ χαμηλή βαθμολογία, όμως εμένα μου άρεσε πάρα πολύ.  

 

 

Ηχητικά

 Ηχητικά

Τις λένε δεκαοχτούρες γιατί όταν φωνάζουν είναι σαν να λένε «δέκαααααοχτώ».
Είναι όμως και πολιστισμικά καθορισμένα κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, εμείς λέμε «Κικιρίκου» κάνει ο πετεινός (ξέχασα, κόκορας), οι άγγλοι το λένε cock-a-doodle-doo. Δεν το θυμόμουνα ακριβώς, ρώτησα το chatgpt και μου το είπε, και μου πρότεινε να μου πει, αν θέλω, πώς το λένε σε άλλες γλώσσες. Μα φυσικά, του απάντησα.
Και μου είπε:
Αγγλικά: cock-a-doodle-doo
Γαλλικά: cocorico
Γερμανικά: kikeriki
Ισπανικά: quiquiriquí ή kikirikí
Ιταλικά: chicchirichì
Ιαπωνικά: コケコッコー (kokekokkō)
Κορεατικά: 꼬끼오 (kkokkio)
Και στα κινέζικα; Είμαι και κινεζομαθής.
喔喔喔 (wō wō wō) ή μερικές φορές 喔喔呜 (wō wō wū).
Τελικά έγινε πιο εκτενής η ανάρτηση από ό,τι την υπολόγιζα.
Την αφορμή μου την έδωσε ο εκσκαφέας που ξεκίνησε πρωί πρωί. Θυμάμαι έναν Αύγουστο, την πιο μαρτυρική περίοδο της ζωής μου, πριν 18 χρόνια, που ήταν δίπλα μου, και είχα εγερτήριο κάθε πρωί στις 7.30.
Σήμερα, καθώς τον άκουγα, ήταν σαν να έλεγε: Χέστα κι άστα.

Kamal Tabrizi, Mina’s choice (2015)

 Kamal Tabrizi, Mina’s choice (2015)

 

  Η Μίνα είναι μέλος των μουτζαχεντίν (ΜΕΚ), μιας από τις οργανώσεις που αγωνίστηκαν για την ανατροπή σάχη. Όμως, καθώς οι ισλαμιστές σφετερίστηκαν την επανάσταση διώχνοντας τον Μπανί Σαντρ από την προεδρία, ο οποίος μάλιστα το έσκασε για να γλιτώσει τη ζωή του, αποδύθηκαν σε ένοπλο αγώνα κατά των ισλαμιστών.

  Αυτό είναι το θέμα δύο ταινιών του Mohammad Hossein Mahdavian, του «Midday adventures» (2017) και του sequel του, «Trace of blood» (2019). 

  Μου θύμισε πολύ τη δεύτερη.

  Όπως και σε εκείνη, έτσι και σ’ αυτήν εδώ βλέπουμε τον θρίαμβο του έρωτα πάνω από τις πολιτικές αντιθέσεις.

  Η Μίνα έγινε μέλος των Μουτζαχεντίν ένα χρόνο μετά το γάμο της. Δεν έμπαινε ζήτημα να εγκρίνει το γάμο η οργάνωση αφού ήταν ήδη παντρεμένη. Έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από τότε που παντρεύτηκε.

  Μα τι την έπιασε να οργανωθεί στους μουτζαχεντίν;

  Για όσους αναρωτιέστε, να σας παραπέμψω στο τέλος της ανάρτησής μου για το «Trace of blood». Και στις τρεις ταινίες, οι κεντρικοί χαρακτήρες μουτζαχεντίν είναι γυναίκες.

  Αυτός υποτίθεται ότι είναι δημοσιογράφος. Όμως εργάζεται στις μυστικές υπηρεσίες.

  Μήπως τον απατάει; Ή είναι κάτι άλλο;

  Την παρακολουθεί.

  Μάλιστα έχει και ένα ατύχημα με τη μηχανή του φίλου του.

  Αλλά το ίδιο και οι μυστικές υπηρεσίες. Παρακολουθούν την γιάφκα, όπου έχει συναντήσεις. Παρακολουθούν τις συνομιλίες τους καθώς την έχουν παγιδεύσει με κοριούς. Έτσι μαθαίνουν ότι είναι έγκυος.

  Πώς και την έπαθε; Οι οδηγίες της οργάνωσης είναι σαφείς, δεν έπρεπε να μείνει έγκυος. Να κάνει έκτρωση.

  Τον ενημερώνουν.

  -Η Μίνα είναι το σκουλήκι στην άκρη του αγκιστριού, μας ενδιαφέρει να πιάσουμε την ομάδα.

  -Τι θα συμβεί στη Μίνα;

  -Το να σου πω μην ανησυχείς, θα ήταν ψέμα. Θα φροντίσω για σένα.

  Καταλαβαίνει.

  Η Μίνα είναι ξεγραμμένη.

  Στη Μίνα η οργάνωση λέει ότι πρέπει να φιλοξενήσει για κάποιες μέρες κάποιον.

  Πού;

  Σε κάποιο σπίτι που είχε νοικιάσει, σαν κρησφύγετο της οργάνωσης· και το οποίο ήξερε ο άντρας της, καθώς την είχε παρακολουθήσει πολλές φορές.

  Πηγαίνει σπίτι εξουθενωμένος.

  Μα τι έχει;

  Να του δώσει τα χάπια του; (νομίζω είχε πρόβλημα με το συκώτι, δεν κατάλαβα).

  -Πάμε καλύτερα στο νοσοκομείο, της λέει.

  -Να οδηγήσω εγώ;

  -Όχι, μπορώ.

  Όμως θα προσπεράσει το νοσοκομείο, προς έκπληξή της.

  Θα την πάει στο σπίτι που είχε νοικιάσει.

  Τη δένει σε μια καρέκλα.

  Και θα αρχίσουν οι αποκαλύψεις.

  -Ώστε δουλεύεις για αυτούς, του λέει.

  Το «αυτούς» είναι οι μυστικές υπηρεσίες.

  -Γιατί μπήκες στην οργάνωση των μουτζαχεντίν;

  -Μπήκα όταν είδα τη φίλη μου ξαπλωμένη με έξι σφαίρες (σε κάθε αντικυβερνητική διαδήλωση, οι αστυνομικοί δεν έχουν ενδοιασμό να βαρέσουν στο ψαχνό).

  -Το παιδί είναι δικό μου;

  -Σαν δεν τρέπεσαι να ρωτάς τέτοιο πράγμα.

  Ναι, ντράπηκε.

  Της παίρνει την αμπούλα που της είχαν δώσει για να αποβάλει και την αμπούλα με το υδροκυάνιο, για να το χρησιμοποιήσει αν την συνελάμβαναν. Τις ρίχνει στο πάτωμα και τις τσαλαπατάει  με το παπούτσι του.

  Στη συνέχεια τη λύνει.

  Της δίνει το πιστόλι του.

  -Σκότωσέ με.

  Ξέρει ότι δεν έχει πια μέλλον μαζί της.

  Ακουμπάει το πιστόλι που της έδωσε στον κρόταφό του, όμως δεν πιέζει τη σκανδάλη.

  Πιο πριν που την είχε δεμένη της έλεγε πόσο την αγαπάει, και της αφηγούνταν αναμνήσεις που είχε γι’ αυτήν που έδειχναν πόσο την αγαπούσε.

  Είναι αποφασισμένος να εκδικηθεί, ξέροντας ότι η εκδίκησή του είναι και πράξη αυτοκτονίας.

  Ποιους;

  Μα τους μουτζαχεντίν.

  Ξυρίζει το κεφάλι του στη μέση, όπως οι σαμουράι, φοράει όμως το σκούφο του.

  Πηγαίνει στη γιάφκα, την οποία παρακολουθούν αθέατοι από τα παράθυρα διπλανών σπιτιών πράκτορες της μυστικής αστυνομίας.

  Κτυπάει το κουδούνι.

  Οι πράκτορες τον αναγνωρίζουν και αναστατώνονται.

  Κάποιος του ανοίγει.

  Έχει έτοιμο το πιστόλι και πυροβολεί, πριν προλάβει να πυροβολήσει ο άλλος.

  Ένας από την γιάφκα τον αντιλαμβάνεται από το παράθυρο, αλλά πριν προλάβει να τον πυροβολήσει τον πυροβολεί κάποιος της μυστικής αστυνομίας από το απέναντι παράθυρο.

  Ορμάει μέσα, σκοτώνει δυο νομίζω πριν τον πυροβολήσουν θανάσιμα.

  Εν το μεταξύ μπουκάρουν μέσα και οι πράκτορες της μυστικής αστυνομίας και τους σκοτώνουν όλους.

  Η Μίνα περιμένει αυτόν που θα φιλοξενούσε.

  Έρχεται.

  Τον πυροβολεί στα πόδια.

  Αυτός βγάζει από την τσέπη του το υδροκυάνιο, αλλά πριν προλάβει να το καταπιεί του το πετάει πέρα.

  Κατεβαίνει, παίρνει τηλέφωνο κάποιον από την οργάνωση, του δίνει τη διεύθυνση και του λέει να τρέξουν να προλάβουν, μήπως πεθάνει από αιμορραγία.

  -Τι κάνει ο Mehran (ο άντρας της); Είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε.

  Από την έκφραση οδύνης που παίρνει το πρόσωπό της καταλαβαίνουμε ότι της είπε τα νέα.

  Και η ταινία τελειώνει με αυτή να απομακρύνεται στο βάθος, το κλασικό τέλος που έχουν οι περισσότερες ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν.

  4,7 η βαθμολογία της από τους 442 που ψήφισαν, ιρανοί φαντάζομαι.

  Είναι πάντα φειδωλοί στις βαθμολογίες.

  Εμένα μου άρεσε πολύ αυτή η ιστορία αγάπης.

  Η αγάπη δοκιμάζεται σε τέτοιου είδους κρίσιμες καταστάσεις.

  Για πρώτη φορά θα βάλω 10, από αντίδραση για τη χαμηλή βαθμολογία της. Ένα 7 θα το έβαζα οπωσδήποτε.

  Είμαι και εγώ φειδωλός στις βαθμολογίες μου.

 

Kamal Tabrizi, Sensitive floor (2013)

 Kamal Tabrizi, Sensitive floor (2013)

 

  Τελικά, ό,τι είναι οι Ebrahim Hatamikia και Rasoul Mollagholipour για τις πολεμικές ταινίες και ο Ebrahim Forouzesh για τις ταινίες με παιδιά, είναι ο Kamal Tabrizi για τις κωμωδίες. Οι περισσότερες ταινίες που έχει γυρίσει είναι κωμωδίες.

  Αυτή επί πλέον είναι και μαύρη.

  Πεθαίνει η γυναίκα του, αγοράζει έναν τάφο. Όμως αυτός από τον οποίο τον αγόρασε είναι απατεώνας, τον πούλησε και σε έναν άλλο.

  Είναι περίεργοι οι τάφοι τους όπως είδα στην ταινία. Ο δικός μας έχει δυο κρύπτες, για δυο φέρετρα, που κατεβαίνεις με σκαλοπατάκια, ενώ στον δικό τους υπάρχουν μεν δυο κρύπτες, στις οποίες όμως έχεις πρόσβαση σκάβοντας, σκεπάζονται με χώμα. Στη κάτω έβαλαν τη γυναίκα του. Η πάνω έμεινε κενή για τον ίδιο. Ο απατεώνας όμως πούλησε τον τάφο και σε άλλους. Στην πάνω κρύπτη έβαλαν το σώμα του άντρα της.  

  Και έγινε χαμός όταν το ανακάλυψε.

  Βιαιοπραγίες, αστυνομία, αυτόφορα, και δεν συμμαζεύεται.

  Υπάρχουν αρκετά κωμικά επεισόδια, όχι όμως τόσα όσα είδα στο «There’s always a woman in between» (2008).

  Πήγε ένα ταξίδι στην Κίνα. Εκεί του είπαν ότι οι κινέζοι τρώνε ό,τι βγαίνει από τη θάλασσα, αστερίες, φύκια, αχινούς, για να προσθέσουν το ανέκδοτο: Προειδοποιούν τους τουρίστες να είναι προσεκτικοί όταν κολυμπάνε, μήπως τους ψαρέψουν.

  Να πω πρώτα την παροιμία: Δεν υπάρχει γάμος άκλαυτος και κηδεία αγέλαστη (ας θυμηθούμε τον «Επικήδειο» του Κονδυλάκη).

  Το επεισόδιο αυτό μου θύμισε την άλλη του ταινία, την «Η Λέιλι είναι μαζί μου».

  Κάτι λένε στην παρέα, και σκάει στα γέλια. Όμως έχει πένθος, πρέπει να κρύψει το γέλιο του.

  Δεν λέει να σταματήσει με τίποτα.

  Βγαίνει έξω.

  Τον βλέπουν συγγενείς και φίλοι.

  Νομίζουν ότι κλαίει, και προσπαθούν να τον παρηγορήσουν.

  Την πέφτει στη χήρα, για να εκδικηθεί. Αυτή παίρνει χαμπάρι ποιος ήταν ο σκοπός του και γίνεται χαμός.

  Το πιο «μαύρο» κωμικό επεισόδιο βρίσκεται στο τέλος.

  Πλήρωσε ένα νεκροθάφτη να ξεθάψει τη γυναίκα του και να τη φέρει να τη θάψει κάπου αλλού. Έχει σκάψει το χώρο, είναι έτοιμος.

  Ο νεκροθάφτης όμως έκανε λάθος, αντί να ξεθάψει το σώμα της γυναίκας του ξέθαψε το σώμα του άντρα της άλλης.

  Και το πιο «μακάβριο, μαύρο» κωμικό επεισόδιο:

  Συνομιλεί με το νεκρό.

  Στο τέλος τον βλέπουμε να πηγαίνει στον τάφο και να ξαπλώνει στην άδεια κρύπτη. Στην αποκάτω είναι θαμμένη η γυναίκα του.

  Και μου θύμισε μια ακόμη από τις «Ιστορίες του τάφου», πραγματικές ιστορίες που ανάρτησα στο blog μου, τη «Σιέστα». Μαζί με άλλες ιστορίες, πραγματικές και αυτές, εκδόθηκαν σε βιβλίο με τίτλο «Εύθυμες κατωχωρίτικες και άλλες ιστορίες». Αν θέλετε να τις διαβάσετε, μπορείτε να τις κατεβάσετε πατώντας εδώ.

Γενοκτονία στη Γάζα

 Γενοκτονία στη Γάζα

 

Ιδιοσυγκρασιακά συγκριτολόγος είπαμε (δηλαδή με είπε ένας καναδός καθηγητής).

Η Χαμάς είναι (mutatis mutandis, ή στα ελληνικά, τηρουμένων των αναλογιών)  ό,τι η ΕΟΚΑ Β'. Η δεύτερη ήταν η αιτία και χάθηκε το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η πρώτη είναι η αιτία της γενοκτονίας στη λωρίδα της Γάζας.

Ingmar Bergman, Ντροπή (Shame, 1968)

 Ingmar Bergman, Ντροπή (Shame, 1968)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

 

  Ντροπή, ναι, ντροπή, πώς φέρονται οι αντιμαχόμενες δυνάμεις στον άμαχο πληθυσμό, και όχι μόνο με την παραμικρή υποψία συνεργασίας με τον εχθρό.

  Ο σύνδεσμος της βικιπαίδειας μιλάει για εμφύλιο πόλεμο. Συνήθως σε έναν εμφύλιο είναι από τη μια μεριά οι κυβερνητικοί και από την άλλη οι αντάρτες.

  Πώς φέρονται;

  Εμφύλιος δεν υπήρξε στην Σουηδία τον 20^ο αιώνα, είναι επινόηση του Bergman που υπογράφει και το σενάριο. Όμως ξέρουμε από το δικό μας εμφύλιο ότι υπήρξαν αγριότητες και από τις δυο μεριές. Αλλά ο δικός μας εμφύλιος είναι παλιά ιστορία. Ο εμφύλιος στο Κονγκό είναι σύγχρονη, έχει γυρίσει ο Wim Benders ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν, τα «Αθέατα εγκλήματα» (2007) όπου ακούμε ότι οι γυναίκες βιάζονταν από όλους, από αντάρτες, από κυβερνητικούς και από αστυνομικούς. Στην ανάρτησή μου κάνω το σαρδόνιο ερώτημα: Βρε μπας και με τους Βέλγους τα πράγματα για τις γυναίκες θα ήταν καλύτερα;

  Ακούμε συνεχώς εκρήξεις και βλέπουμε πτώματα. Είναι μια ταινία με μεγάλο σασπένς, κάτι ασυνήθιστο για τον Bergman.

  Θα πέσουν στα χέρια των κυβερνητικών, που όμως θα τους αφήσουν με παρέμβαση του πρώην δημάρχου που τώρα είναι υψηλόβαθμο στέλεχος σε μια στρατιωτική υπηρεσία.

  Θα τους επισκέπτεται συχνά, κάνοντάς τους δώρα.

  Θα την πέσει στη Λιβ Ούλμαν, η οποία δεν τολμάει να του αντισταθεί, έχει τη δύναμη να τους στείλει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

  Οι αντάρτες καταφτάνουν. Ξέρει ότι είναι μετρημένες οι μέρες του. Δίνει όλα του τα χρήματα στην Ούλμαν.

  Μια τελευταία συνεύρεση; (δεν νομίζω να ήταν η πρώτη).

  Ήταν μοιραία, το παίρνει χαμπάρι ο Μαξ φον Σύντοφ.

  Νέα ένταση στη σχέση του ζευγαριού.

  Λεπτομέρειες όμως για τα τελευταία επεισόδια θα βρείτε στη βικιπαίδεια, μιλάει εκτενώς γι’ αυτά.

  Και βέβαια είναι ο γνωστός μας Bergman. Κεντρικό θέμα είναι οι εντάσεις ανάμεσα στις σχέσεις του ζευγαριού. Σκηνές φοβερής έντασης αλλά και τρυφερότητας. Κοντινά πλάνα και γκρο πλαν. Και πάντα τα υπαρξιακά προβλήματα, που φαίνεται κατατρύχουν τόσο τον ίδιο όσο και τους ήρωές του.

  Συχνά είναι αθέατα, βλέπουμε μόνο τις συνέπειες. Ο βαρκάρης που τους μεταφέρει, μαζί με άλλους επιβάτες, όταν βρίσκονται μεσοπέλαγα βουτάει μέσα στο νερό. Θα αυτοκτονήσει. Το γιατί δεν μας λέγεται.

  Η συνέχεια στη βικιπαίδεια.

  Κορυφαίος ο Μπέργκμαν, όμως δεν έχω την πολυτέλεια να τον δω πακέτο. Έχω γράψει όμως ότι θα βλέπω κάθε επανέκδοσή του.

  Trivia:

  Ατάκα από την ταινία: Προχθές ήταν η πρώτη επέτειος του θανάτου του παππού μου.

  Του δικού της ήταν η τρίτη, πριν λίγες μόλις μέρες. Πήγε στην πατρίδα της γι’ αυτό.