Sang Hu (桑弧), Everlasting love (不了情, 1947)

 Sang Hu (桑弧), Everlasting love (不了情, 1947)

 

  Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την Τζέιν Εϊρ της Σαρλότας Μπροντέ.

  Μόλις στην χθεσινή ανάρτησή μου για την ταινία «The wild, wild rose» του Wong Tin-Lam έγραψα για το υπομοτίβο της «Κυρίας με τις καμέλιες» του μοτίβου «Η αυτοθυσία της γυναίκας για τον άντρα», και να το πάλι μπροστά μου.

  Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

  Αυτή, δασκάλα.

  Αυτός, εργοστασιάρχης.

  Την προσλαμβάνει για παιδαγωγό της κόρης του.

  Η γυναίκα του, με την οποία δεν βρίσκεται σε καλές σχέσεις, άρρωστη, βρίσκεται στην επαρχία που το κλίμα είναι πιο υγιεινό από αυτό της Σαγκάης. Την ακούσαμε που βήχει. Μάλλον έχει φυματίωση.

  Αναπτύσσεται ένα αίσθημα ανάμεσά τους.

  Κάνει την εμφάνισή του ο πατέρας της, που στα χέρια του υπέφερε η μητέρα της, ιδιαίτερα όταν πήρε παλλακίδα. Τον μίσησε για αυτό.

  Είναι μικροαπατεώνας και θέλει να του την πλασάρει σαν παλλακίδα.

  Αυτή, ξέροντας ότι η μικρή θα μισήσει τον πατέρα της αν την πάρει σαν παλλακίδα (αργότερα, με τον σίγουρο θάνατο της γυναίκας του θα γινόταν βέβαια κανονική σύζυγος) αποφασίζει να φύγει, δεχόμενη τη θέση της δασκάλας σε ένα σχολείο σε μια άλλη πόλη. Πιο πριν αυτός είχε πει στη γυναίκα του ότι θέλει να χωρίσουν. Αυτή, να το ακούσει, υποτροπίασε και αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο. Αν μάθει ότι έφυγα θα γίνει καλά, σκέφτεται μεγαλόψυχα.

  Δεν ήταν εύκολη η απόφαση. Σκηνοθετικό εύρημα, η συνείδησή της της μιλάει με τη μορφή της που αντανακλάται απέναντι στο τζάμι του παραθύρου.

  Ο Sang Hu δεν θέλει να δώσει το happy end του μυθιστορήματος της Μπροντέ, παρόλο που, αν το δούμε ρεαλιστικά, σίγουρα μετά το θάνατο της γυναίκας του θα την αναζητήσει.

  Εξαιρετικό το σενάριο της Eileen Chang, διάσημη συγγραφέως της εποχής της, η πρώτη συνεργασία που είχε με τον Sang Hu.

  Μου άρεσε πολύ ο Yan Su στο ρόλο του πατέρα και η Chen Yanyan για την καθαρή της άρθρωση, καθώς ένας λόγος που αποφάσισα να μην σταματήσω πριν τελειώσω την Εισαγωγή στον κινέζικο κινηματογράφο είναι για να φρεσκάρω τα κινέζικά μου. Την είχαμε δει και σε μερικές ταινίες της δεκαετίας του ’30.  

  6,3 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8, για το εξαιρετικό σενάριο.