Sang Hu (桑弧), Sorrows and joys of a middle-aged man (Aka miserable at middle age, 哀乐中年, 1949)

 Sang Hu (桑弧), Sorrows and joys of a middle-aged man (Aka miserable at middle age, 哀乐中年, 1949)

  Πένθιμο εμβατήριο της μέσης ηλικίας είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Είναι διευθυντής ενός δημοτικού σχολείου, που υπήρξε δημιουργός του. Από 12 μαθητές στο ξεκίνημα έφτασε να έχει κάπου 600.

  Έχει δυο γιους και μια κόρη. Ο ένας του γιος σπούδασε, έγινε στέλεχος σε τράπεζα. Ο άλλος όχι, δεν είχαν τότε τους πόρους για να τον σπουδάσουν.

  Αναλαμβάνει υπό την προστασία του την κόρη του φίλου του που πέθανε. Η καημένη υπέφερε στα χέρια της μητριάς της, ειδικά από τότε που πέθανε ο πατέρας της. Χάρη στη δική του παρέμβαση δεν παντρεύτηκε τον ηλικιωμένο που ήθελε να της πλασάρει η μητριά της.

  Ο σπουδαγμένος γιος ντρέπεται για την θέση του πατέρα του (το να είσαι δάσκαλος ήταν παρακατιανό, σε σχέση με τον τραπεζικό υπάλληλο στην Κίνα εκείνης της εποχής, σήμερα δεν ξέρω), και τον πείθουν να πάρει σύνταξη. Αφήνει τη θέση του διευθυντή στην κόρη του φίλου μου, που μεγάλωσε και έγινε και αυτή δασκάλα και υπηρετεί στο ίδιο σχολείο.

  Μου αρέσει να κάνω παραφράσεις. Μια από τις παραφράσεις που έκανα είναι η horror vacui temporis. Ο τρόμος του κενού χρόνου. Εδώ έχουμε μια ειδική περίπτωση: horror vacui temporis pensionarii, ο τρόμος του κενού χρόνου του συνταξιούχου.

  Όλα τα χόμπι που του προτείνουν τα παιδιά του, βοτανική, γραμματόσημα, μελέτη, ψάρεμα, δεν τον ικανοποιούν. Θέλει να γυρίσει στο σχολείο, στην τάξη, σαν απλός καθηγητής.

  Και το κάνει, παρά τις διαμαρτυρίες των παιδιών του.

  Η δασκάλα είναι ερωτευμένη μαζί του, το βλέπουμε. Και όταν της προξενεύει έναν άλλο δάσκαλο, αυτή αποκαλύπτει τα αισθήματά της. Και ο ίδιος φυσικά δεν ήταν αδιάφορος, αλλά το θεωρούσε απαράδεκτο για την ηλικία του.

  Τον πείθε να παντρευτούνε.

  Και θα βρεθεί αντιμέτωπος και με τα τρία του παιδιά τώρα.

  Χ…τηκε.

  Θα χτίσουν σπίτι στο κτήμα που είχαν αγοράσει τα παιδιά του για τον τάφο του, και στο ίδιο κτήμα θα κτίσουν ένα σχολείο.

  Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη συνέχεια.

  Μετά από ένα χρόνο, τον βλέπουμε να διδάσκει μπροστά σε δώδεκα μαθητές -τι σύμπτωση, τους λέει. Και ξαφνικά ακούμε μωρουδίστικο κλάμα.

  Φεύγει από την τάξη και πηγαίνει παραδίπλα, στο σπίτι, όπου είναι ξαπλωμένη η γυναίκα του με το μωρό.

  Πολύ happy end, έτσι, για να πάρουν κουράγιο οι middle-aged.

  Πάντως σοβαρό το θέμα που θίγει, ότι συχνά οι ηλικιωμένοι γονείς πέφτουν θύματα των επιθυμιών των παιδιών τους.

  Τη χειρότερη εκδοχή βέβαια δεν την δείχνει η ταινία: τους πετάνε στα γηροκομεία.

  Πολύ ωραία ταινία, μου άρεσε για το αισιόδοξο μήνυμά της.

  Πάντως δεν έχουν όλοι την τύχη του. Για να σε ερωτευτεί μια κοπέλα κατά είκοσι χρόνια μικρότερή σου πρέπει να είσαι κανένας Πικάσο, Τσάπλιν, Ζουλάφσκι… αναφέρω μόνο ονόματα που ξέρετε.

  Και εγώ συνταξιούχος είμαι, αλλά όχι middle-aged.

  Έχω και εγώ τον τρόμο του κενού χρόνου.

  Φοβάμαι μην με εγκαταλείψει το ενδιαφέρον μου για το διάβασμα, για τις ταινίες, και το να τελειώσω την Εισαγωγή στον κινέζικο κινηματογράφο.