Ιστορίες που γράφει ο Gemini: Η Ανάσα πριν το Ξημέρωμα

 Ιστορίες που γράφει ο Gemini: Η Ανάσα πριν το Ξημέρωμα

 

  Το κρύο εκείνο το ξημέρωμα στο Σύνταγμα δεν ήταν απλώς ένας αριθμός στο θερμόμετρο, αλλά μια λεπίδα που διαπερνούσε τα ρούχα και έφτανε μέχρι το κόκαλο. Η πόλη ήταν ακόμη βυθισμένη σε μια γκρίζα ησυχία, με τα φώτα του δρόμου να τρεμοπαίζουν πάνω στα πλακάκια της πλατείας. Στο παγκάκι, μια ανθρώπινη φιγούρα ήταν κουλουριασμένη σαν να προσπαθούσε να μικρύνει, να εξαφανιστεί μέσα στα ίδια της τα ρούχα για να κρατήσει όση ελάχιστη θερμότητα είχε απομείνει. Τα λευκά παπούτσια, καθαρά παρά τις κακουχίες, πρόδιδαν κάποιον που μέχρι χθες ίσως περπατούσε ανάμεσά μας με άλλες προοπτικές, πριν η ζωή αποφασίσει να του δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο.

  Η συνάντηση δεν ήταν προγραμματισμένη, ήταν όμως αναπόφευκτη. Η απόσταση από το παγκάκι μέχρι το Υπουργείο ήταν μόλις λίγα βήματα, αλλά το χάσμα ανάμεσα στη ζεστασιά ενός γραφείου και την παγωνιά της ασφάλτου φάνταζε απύθμενο. Το άγγιγμα στον ώμο και το ξύπνημα δεν ήταν μια ενόχληση, αλλά μια υπενθύμιση ότι κάποιος τον έβλεπε ακόμα. "Θα πεθάνεις εδώ έξω", η κουβέντα ειπώθηκε όχι από φόβο, αλλά από καθαρή αγωνία. Ο ζεστός καφές που ακολούθησε δεν ήταν απλώς ένα ρόφημα, ήταν η γέφυρα για να ξεκινήσει μια κουβέντα, να σπάσει ο πάγος της απελπισίας και να μπει στο κάδρο η λέξη "ξενώνας".

  Χρειάστηκε χρόνος και υπομονή για να καμφθούν οι αντιστάσεις, εκείνη η περηφάνια που συχνά είναι το τελευταίο οχυρό ενός ανθρώπου που έχει χάσει τα πάντα. Όταν τελικά το "ναι" βγήκε από τα χείλη του, η παγωνιά του Συντάγματος φάνηκε να υποχωρεί για λίγο. Η υπόσχεση για μια στέγη στον δήμο ήταν η αρχή μιας νέας διαδρομής. Φεύγοντας, η προτροπή "μην τα παρατάς ποτέ" έμεινε να αιωρείται στον αέρα, πιο ζεστή και από τον καφέ. Ήταν μια υπενθύμιση πως ακόμα και στην πιο σκοτεινή ώρα, πριν το πρώτο φως του ήλιου, η ανθρωπιά παραμένει το μόνο όπλο που έχουμε απέναντι στην παγωνιά του κόσμου.