Takeshi Kitano, Οι κούκλες (Dolls, 2000)

 Takeshi Kitano, Οι κούκλες (Dolls, 2000)

 

  Τις «Κούκλες» του Τακέσι Κιτάνο τις είχα δει παλιά, πολύ παλιά, και μου άρεσαν πολύ, πάρα πολύ· και ήθελα πολύ, πάρα πολύ να τις ξαναδώ. Όμως δεν μπορώ να βλέπω ταινίες στο άσχετο, έπρεπε να υπάρξει η ευκαιρία. Και η ευκαιρία δόθηκε διαβάζοντας τις «Τρεις γυναίκες» του Ρόμπερτ Μούζιλ, γιατί έχουν ομοιότητες με την τρίτη από αυτές, την Τόνκα.

  Απλά έχουν ομοιότητες, δεν είναι πανομοιότητες.

  Και στις δυο τονίζεται η αγάπη της γυναίκας. Στην ταινία του Κιτάνο η γυναίκα προσπαθεί να αυτοκτονήσει, αποτυγχάνει, όμως διαταράσσεται ψυχολογικά, παύει να γνωρίζει πρόσωπα. Για ποιο λόγο; Φτωχός ο αγαπημένος της, με τον οποίο ήσαν μάλιστα αρραβωνιασμένοι. Όμως πείστηκε από τους δικούς του να παντρευτεί την πλούσια κόρη του διευθυντή της εταιρείας. Αυτός όταν το έμαθε, παράτησε τη νύφη στα κρύα του λουτρού, στην εκκλησία, και έτρεξε να τη βρει. Στη συνέχεια τους βλέπουμε πάντα μαζί. Κάποια στιγμή τη δένει με ένα σκοινί μαζί του, γιατί δυο τρεις φορές δημιούργησε πρόβλημα στους γύρω της, όπως όταν στάθηκε μπροστά σε ένα φορτηγό και δεν έλεγε να ξεκουνήσει παρά το επίμονο κορνάρισμα του οδηγού.

  Στη συνέχεια θα τους δούμε στο έσχατο της πενίας, να ζητιανεύουν.

  Μια συγκινητική σκηνή: αυτή συνέρχεται, τον αναγνωρίζει, χαμογελάει, μετά θυμάται, και το πρόσωπό της συσπάται από πόνο.

  Θα καταλήξουν σε μια χαράδρα, κρεμασμένοι στον κορμό ενός δένδρου που σταμάτησε την πτώση τους με το σκοινί που τους δένει, αυτός στη μια μεριά και αυτή στην άλλη, καταδικασμένοι.

  The film leads into it by opening with a performance of Bunraku theatre, and closes with a shot of dolls from the same. The performance is that of "The Courier for Hell" by Chikamatsu Monzaemon, and it alludes to themes that reappear later in the film.

  Bunraku, αλλιώς και jôruri, είναι το κουκλοθέατρο της Ιαπωνίας.

  Ποιος είναι ο Chikamatsu Monzaemon;

  Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο μου «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας».

  «Ο Monzeamon [1753-1625] θεωρείται ως ο Σαίξπηρ της Ιαπωνίας. Εισήγαγε τη δραματική δομή του jôruri και τον ζωντανό διάλογο. Στα έργα του αναπτύσσει τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των ηρώων του, ιδιαίτερα σε εκείνα με τη διπλή αυτοκτονία, όπου εκφράζεται ανάγλυφα η κλασική σύγκρουση στο γιαπωνέζικο δράμα, ανάμεσα στα αισθήματα και στο καθήκον που υπαγορεύει η φεουδαρχική ηθική.

  Στα έργα αυτά βλέπουμε μια σταδιακή μετατόπιση. Στα πιο παλιά ο θάνατος είναι μια διαφυγή στον παράδεισο. Στα πιο ύστερα υπάρχει μια σκιά αμφιβολίας για τη ζωή μετά θάνατο, ενώ στα τελευταία ο θάνατος είναι η επιβεβαίωση του πόσο πολύτιμη είναι η ζωή.

  Οι πολύπλευροι χαρακτήρες του Monzaemon ήταν δύσκολο να ερμηνευτούν ικανοποιητικά με τις κούκλες, οι οποίες εκείνη την εποχή αλλάζουν σε μέγεθος και σε πολυπλοκότητα χειρισμού, και απαιτούν πιο αργό ρυθμό στο διάλογο και χαρακτήρες διαγραμμένους με απόλυτη σαφήνεια. Έτσι σύντομα τα έργα του Monzaemon εκτοπίσθηκαν από καινούρια δράματα προσαρμοσμένα στις καινούριες ανάγκες».

  Στο τέλος, αντιρεαλιστικά, τους βλέπουμε, πάνω στη χιονισμένη πλαγιά, ντυμένους με ρούχα bunraku. Και από το δέντρο κρέμονται δυο κούκλες.

  Υπάρχουν εξαιρετικές εικαστικές σκηνές στην ταινία, η οποία επαινέθηκε για τη φωτογραφία της.

  Θα δούμε δυο ακόμη ερωτικές ιστορίες, μικρότερες σε έκταση. Στην μια, διαψεύδεται το ευφυολόγημα που διάβασα στο διαδίκτυο: ο άντρας δεν ξεχνά ποτέ την πρώτη του αγάπη και η γυναίκα την τελευταία.

  Ξέρει ότι δεν θα έλθει, όμως κάθε Παρασκευή τον περιμένει στο παγκάκι που είχαν δώσει για τελευταία φορά ραντεβού. Για χρόνια. Κρατάει δυο φαγητά μαζί της σε μπολ. Επιστρέφοντας σπίτι, το δικό του το δίνει στο γείτονα.

  Αυτός, που την παράτησε για να πιάσει την καλή, «σταδιοδρόμησε» ως γιακούζα (γκάγκστερ στα γιαπωνέζικα). Ηλικιωμένος πια την αναπολεί. Πηγαίνει στο πάρκο με το γνωστό παγκάκι, τη βλέπει. Κάθεται δίπλα της. Δεν τον αναγνωρίζει. Τον παρακαλεί, όταν έλθει αυτός που περιμένει, να φύγει. Συναινεί.

  Πηγαίνει και τη βλέπει κάθε Παρασκευή. Όμως μια Παρασκευή δεν θα πάει. Αυτή άδικα τον περιμένει. Δολοφονείται, το γνωστό τέλος για πολλούς γκάνγκστερ.

  Στη τρίτη ιστορία βλέπουμε τον νεαρό που είναι «obsessed», όπως γράφει η βικιπαίδεια, με μια pop star. Τον ξέρει, όπως και κάποιους άλλους θερμούς θαυμαστές της.

  Σε ένα τροχαίο παραμορφώνεται το δεξιό μέρος του προσώπου της, το έχει σκεπασμένο με μια γάζα, δεν θέλει να δει κανένα. Ούτε και αυτόν φυσικά.

  Πώς θα μπορούσε να τη δει;

  Τυφλώνεται.

  Τυφλός καθώς είναι, δεν έχει πρόβλημα να τον δει, και να κάνει παρέα μαζί του.

  Και εγώ είμαι obsessed με την κινέζα τραγουδίστρια Sui Xiaoyi. Κοινοποιώ συνέχεια τα reels της, και κάποια μάλιστα τα μεταφράζω. Αλλά δεν νομίζω ότι θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο.

  Για να συνοψίσουμε, στις «Κούκλες» ο Κιτάνο δείχνει τον έρωτα σε όλο του το μεγαλείο. Στις δυο πρώτες ιστορίες, της γυναίκας. Στην τρίτη, του άντρα, που είναι one way, ενώ στις άλλες δυο υπήρξε αμοιβαίος.

  Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει.

  7,5 η βαθμολογία της, εγώ δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 9.