Sean Baker, Four letter words (2000)

 Sean Baker, Four letter words (2000)

 

  Είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Sean Baker, τον οποίο έχουμε αποφασίσει να δούμε πακέτο. Όμως κρίνοντας από το 5,2 της βαθμολογίας του δεν ήταν επιτυχημένο. Σε πέντε γραμμές δίνει την πλοκή του η βικιπαίδεια.

  A study of the post-adolescent male psyche, the film gives an often humorous but raw unadulterated look at the views, attitudes, and language of young men in the suburban U.S.

  Βλέπουμε νέους, φοιτητές ως επί το πλείστον, δεν θα έλεγα πάνω από δέκα, που συζητάνε διάφορα, προβλήματα της ηλικίας τους. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι ένας, τι σπουδές ακολουθούν αυτοί που σπουδάζουν. Μιλάνε για γκόμενες, όμως γκόμενες δεν βλέπουμε. Στην αρχή είδαμε δυο για λίγα δευτερόλεπτα και στο τέλος άλλη μια. Όμως μια συζήτηση με ενδιέφερε. Μα τι ωραίες που είναι οι ασιάτισες!!! Κινέζες, καντονέζες, ταϊβανέζες, κορεάτισες, γιαπωνέζες… στον πάτο οι φιλιππινέζες.

  Μου άρεσε μια ατάκα: Δεν φαντάζεσαι πόσο μια κινέζα εντυπωσιάζεται από ένα λευκό όταν μιλά τη γλώσσα της. Και μια ρωσίδα όταν μιλάς τη δική της, και δεν είσαι πόντιος, τα έχω ζήσει και τα δυο.

  Μιλάνε και για πορνό ταινίες και πορνοστάρ. Την Traci Lord την είχα ακούσει, είναι μεταγενέστερη της γενιάς μου. Εγώ θυμάμαι την Brigitte Lahaie, την οποίας μάλιστα παρουσίασα το βιβλίο «Moi, la scandaleuse».

  H λέξη με τέσσερα γράμματα που βαρέθηκα να την ακούω είναι η λέξη fuck, που τη χρησιμοποιούσαν με τη συχνότητα που ο Γιάννης Οικονομίδης χρησιμοποιούσε τη λέξη «μαλ….ς» στην ταινία του «Η ψυχή στο στόμα», ή ο Θανάσης Βαλτινός τη φράση «Σκατά στα μούτρα σου» στο μυθιστόρημά του «Φτερά μπεκάτσας».

  Περιέργως, δεν θυμάμαι να άκουσα τη λέξη shit. Για την ακρίβεια οι αμερικάνοι είναι πιο προχωρημένοι, λένε bullshit και όχι απλά shit, όπως εμείς (εννοώ την αντίστοιχη ελληνική).

  Συζητάνε στο αμάξι. Τι διάβολο τον έπιασε να βάλει την 9^η, το χορωδιακό; Να τη βγάλει.

  Παίζουν χόκεϊ με ένα μπαστούνι, και χρησιμοποιούν μπύρες που έκλεψαν από ένα βενζινάδικο.

  Μου θύμισε τον πορτακαλοπόλεμο που παίζαμε σε ένα περβόλι στο χωριό μας, μαθητές.

  Η ταινία, όπως καταλάβατε, δεν έχει πλοκή, είναι μια συρραφή δεικτικών επεισοδίων που «χαρακτηρίζουν» τη γενιά της εποχής. Μόνο νεολαίους μπορεί να ενδιαφέρει σήμερα, ή πάλαι ποτέ αμερικάνους νεολαίους.

  Σε αντίθεση με το πεντάλεπτο «High-Fi» που είδαμε πριν, αυτή δεν μου άρεσε, με εξαίρεση κάποια επεισόδια.

  Και τι μανία που έχει ο Baker να τους παρουσιάζει το βράδυ; Φαίνεται τότε κάνουν τις τρέλες τους, τη μέρα κοιμούνται.