Wong Tin-Lam, Mad, mad, mad swords (1969)

 Wong Tin-Lam, Mad, mad, mad swords (1969)

 

  Νομίζω ότι ο κινηματογράφος του Χονγκ Κονγκ τη δεκαετία του ’60, αλλά πιθανώς και πιο πριν και πιο μετά - αυτό θα το διαπιστώσω όταν φτάσω και σ’ αυτόν μελετώντας τον κινέζικο κινηματογράφο - είναι ένας κινηματογράφος mainstream, για πλατιά κατανάλωση, όπως ο αντίστοιχος δικός μας της ίδιας δεκαετίας. Μετά σε μας ήλθε ο Αγγελόπουλος και σ’ αυτούς ο Wong Kar-Wai τον οποίο είδαμε πακέτο, όπως και τον Αγγελόπουλο φυσικά.

  Είδα την ταινία του Wong Tin-Lam «Ο μεγαλύτερος εμφύλιος πόλεμος στον κόσμο» (1961) με την αδικοχαμένη αυτόχειρα Kitty Ting-Hao και είπα να ξεστρατίσω λίγο από τον «Μεγάλο δρόμο» του κινέζικου κινηματογράφου και να τον δω πακέτο.

  Μετά τις 11 το βράδυ προτιμώ μια μην «απαιτητική» ταινία, όπως αυτή, ταινία wuxia.

  Όμως είναι μια ιδιόρρυθμη ταινία πολεμικών τεχνών, κάτι σαν Τσάκι Τσαν, με πολύ χιούμορ, πασπαλισμένη με σκηνές σέξι.

  Πεθαίνει ο δάσκαλος της σχολής και τον αφήνει διάδοχο. Δεν είναι ο καλύτερος στο σπαθί, αλλά φαίνεται τον επέλεξε για τον καλό του χαρακτήρα.

  Αλλά δεν τον επέλεξε όμως μόνο για διάδοχό του, αλλά και για γαμπρό του.

  Η κόρη του όμως έχει αντιρρήσεις. Τι σόι αρχηγός σχολής θα είναι, όταν στην πρώτη μονομαχία με τον αρχηγό μιας άλλης σχολής θα νικηθεί; Όχι, για να γίνω γυναίκα σου πρέπει να αποδείξεις την αξία σου.

  Τι να κάνει ο φουκαράς, δεν μπορεί να αρνηθεί, και, την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος, ξεκινάει την οδύσσειά του, για να κάνει τα κατορθώματα που του ζητά η μέλλουσα γυναίκα του, η οποία αρνείται πεισματικά να τον παντρευτεί αν δεν αποδείξει την αξία του.

  Τον ευνοούν οι περιστάσεις.

  Σώζει τους κατοίκους ενός χωριού από τους ληστές.

  Στη χήρα του χωριού, που αρνήθηκε να «θυσιαστεί» για τον ληστή που την ήθελε να περάσει το βράδυ μαζί του, της έκανε κλικ, όπως θα έλεγε και ένας φίλος μου. Τον κρυφοκοιτάζει και του χαμογελάει όλο υπονοούμενα.

  Θα καταφέρει να τρομοκρατήσει τους ληστές που θα το βάλουν στα πόδια.

  Θα δώσουν στον αρχηγό μιας άλλης σχολής ένα χυλό πεντανόστιμο, και θα καταβροχθίζει το ένα μπολ μετά το άλλο μέχρι που σχεδόν αδειάζει τη γαβάθα. Έφτασε όμως η ώρα του ραντεβού και αυτός πρέπει να πάει να κατουρήσει. Όμως δεν προλαβαίνει, η χήρα τον παίρνει από πίσω, και επάνω που είναι έτοιμος να τη βγάλει, κάτι του φωνάζει, και αυτός ντροπιασμένος απομακρύνεται.

  Χωρίς να κατουρήσει.

  Αυτοί οι wuxia ren είναι ακριβείς στα ραντεβού τους σαν τους εγγλέζους. Μάχεται τον ήρωά μας που χοροπηδάει στην προσπάθειά του να συγκρατηθεί και να μην κατουρηθεί, και φυσικά τον νικάει.

  Έναν άλλο η χήρα αυτή τον παρασέρνει στο κρεβάτι της, ή μάλλον πηγαίνει αυτή στο δικό του κρεβάτι.

  Τελειώνουν, κοιμούνται, κάνει να σηκωθεί το πρωί, όμως αυτή του χύνει στο πρόσωπο ένα αρωματικό και εύγεστο υγρό βιάγκρα. Γλύφει τα χείλη του, της αρπάζει το μπουκάλι και το αδειάζει άσπρο πάτο.

  Ξανά σεξ.

  Πόσες φορές δεν μας λέει ο σκηνοθέτης. Η ουσία είναι ότι πήγε στη μονομαχία εξαντλημένος.

  Πού να κερδίσει.

Ο τρίτος και τελευταίος ήταν ο πιο επίφοβος. Όμως ο ήρωάς μας κάποια στιγμή τον στραβώνει, ρίχνοντας πάνω του το φως ενός μικρού καθρέφτη που είχε στερεωμένο στο μέτωπό του.

  Και φυσικά τον νικάει.

  Εν τάξει ο ανίκητος μονόχειρας που δεν καταφέρνει κανείς να τον νικήσει, αλλά και ο τυφλός;

  Μου θύμισε τον «Zatoichi, τον τυφλό σαμουράι».

  Πριν χρόνια την είδα την ταινία, ευκαιρία να την ξαναδώ και να γράψω δυο λόγια για αυτήν.

  Και, άκουσον άκουσον. Υπάρχει η σχολή των παρθένων wuxia ren. Αν κάνουν σεξ, πάει η ικανότητά τους!!!

  Αυτό που δεν μου άρεσε στον ήρωά μας είναι οι κωμικές γκριμάτσες που έκανε συνέχεια, που μου θύμιζαν Γκιωνάκη και Τζέρι Λιούις. Αλλά και Μίστερ Μπιν, τον οποίο δεν κατάφερα να δω ποτέ πέρα από κάποιες σκηνές.  

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.