Jim Jarmusch, Stranger than paradise (1984)

 Jim Jarmusch, Stranger than paradise (1984)

 

  Μου αρέσει πολύ ο Jim Jarmusch. Τα μεγάλα σε διάρκεια πλάνα που δίνουν ένα αργό ρυθμό στην ταινία δεν με κουράζουν, όπως με κουράζουν συνήθως οι αμερικανιές. Όμως ο «Πιο παράξενος από τον παράδεισο» μου άρεσε ιδιαίτερα, παρά το 7,4 της βαθμολογίας του.

  absurdist deadpan comedy χαρακτηρίζει την ταινία η βικιπαίδεια.

  Πρώτη φορά βλέπω τέτοιο χαρακτηρισμό. Μου αρέσουν οι κωμωδίες, όμως δεν μπορώ να πω ότι αυτή η κωμωδία με ενθουσίασε. Την είδα βέβαια ευχάριστα.

  Είναι ούγγρος. Θα έλθει μια ξαδέλφη του από τη Βουδαπέστη, που δεν την έχει δει ποτέ. Ήταν να πάει σε μια θεία τους, όμως η θεία θα νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, και τον παρακάλεσε να την φιλοξενήσει για κανένα δεκαπενθήμερο.

  Τον ξεβολεύει η επίσκεψή της, αλλά τι να κάνει. Δεν φαίνεται ενθουσιασμένος μαζί της, σε αντίθεση με τον φίλο του που του αρέσει πολύ.

  Ανεπρόκοποι και οι δυο (το έχω ξαναγράψει, δεν μου αρέσουν οι αρνητικοί ήρωες, έχω ακόμη κόλλημα με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό), θα αποφασίσουν να πάνε στη θεία του για μίνι διακοπές, στην πραγματικότητα για να τη δούνε.

  Αστείες καταστάσεις.

  Την παίρνουν να πάνε διακοπές στη θάλασσα. Και την παρατάνε στα κρύα του λουτρού δυο μέρες συνεχόμενες, τη μια για να δούνε κυνοδρομίες, όπου χάνουν σχεδόν όλα τους τα λεφτά, και την άλλη για να δούνε ιπποδρομίες, που όμως αυτή τη φορά η τύχη τους χαμογέλασε.

  Όπως και σ’ αυτήν.

  Κάποιος της δίνει ένα μάτσο χρήματα, νομίζοντας ότι είναι αυτή που πρέπει να πληρώσει για τη μαριχουάνα που πήρε.

  Καθώς ξέρει μόνο για τις κυνοδρομίες που ξεπαραδιάστηκαν, τους αφήνει κάμποσα χρήματα με ένα σημείωμα ότι φεύγει για την πατρίδα της.

  Θα πάνε στο αεροδρόμιο. Ο ένας θα βγάλει εισιτήριο για να μπει μέσα στο αεροπλάνο και να την πείσει να μην ταξιδέψει, να κατέβη. Όμως δεν το προλαβαίνουν, το βλέπουν που μόλις έχει απογειωθεί.

  Στο τελευταίο πλάνο τη βλέπουμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που έχουν νοικιάσει. Μετάνιωσε και δεν ταξίδεψε.

  Κουφό, όπως και οι περισσότερες καταστάσεις.

  Ρώτησα το perplexity πώς λέγεται αυτός ο τρόπος που ο Jarmusch σκοτεινιάζει για δυο τρία δευτερόλεπτα την οθόνη πριν περάσει στο επόμενο πλάνο, και μου είπε: fade to black. Δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει.