Rafael Rangel, Η ευρύτερη Παλαιστίνη (La gran Palestina, 2026)

 Rafael Rangel, Η ευρύτερη Παλαιστίνη (La gran Palestina, 2026)

 

Από 5 Νοεμβρίου στο Στούντιο

Πριν ένα μήνα μόλις είδαμε το «Γάζα, η λουρίδα της εξόντωσης» (2024).

Συγκλονιστική και αυτή η ταινία, που δείχνει τα μαρτύρια που υφίστανται οι παλαιστίνιοι της Γάζας. Να τα επαναλάβω; Μπορείτε να διαβάσετε την ανάρτησή μου για την προηγούμενη ταινία του, που εξάλλου τα ξέρετε. Απλά θα γράψω εδώ αυτά που με εντυπωσίασαν.

  Η ταινία αποτελείται από κεφάλαια, που καθένα αναφέρεται σε ένα θέμα.

  Ξεκινάει με τους «λαθρομετανάστες» εβραίους, που πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποια πλοία τα αναχαίτιζαν οι άγγλοι, αρκετά όμως κατάφεραν να αποβιβάσουν τους επιβάτες τους. Οι μαζικές αφίξεις έγιναν μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία το 1933 και κυρίως κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, καθώς οι εβραίοι έτρεχαν να γλιτώσουν από τη μανία των ναζί.

  Και η ταινία, σαρδόνια, τελειώνει με τις ίδιες σκηνές. Τα εγγόνια αυτών των μεταναστών που γλίτωσαν από την ναζιστική γενοκτονία προβαίνουν σε γενοκτονία. Οι δηλώσεις κάποιων ισραηλινών είναι ανατριχιαστικές. Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλουν να εξοντωθούν οι παλαιστίνιοι της Γάζας και να εποικισθεί από εβραίους.

  Τα παιδιά που πέθαιναν από υποσιτισμό ήταν το πιο συγκλονιστικό που είδα.

  Τα πλάνα από την ερειπωμένη από τους βομβαρδισμούς Γάζα δεν τα είδα σε κανένα ντοκιμαντέρ - και είδα μπόλικα - από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, για αυτό επέλεξα και αυτό το frame για την ανάρτηση.

  Οι εκτοπισμένοι από τη Γάζα επέστρεψαν μετά την εκεχειρία που συμφωνήθηκε μεταξύ χαμάς και ισραηλινών, για να σκοτωθούν από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς που παραβίασαν την εκεχειρία.  

  Γύρισαν και τι βρήκαν; Ερειπωμένα σπίτια, και κόκκαλα στα ερείπια, από άτομα που είχαν καταπλακωθεί και μετά από τόσο καιρό είχαν λιώσει.

  Για την παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας από τους ισραηλινούς, για την κτηνώδη μεταχείριση των μελών των πληρωμάτων, ανάμεσα στα οποία και έλληνες, ξέρουμε αρκετά, είχαν απασχολήσει τα ΜΜΕ για καιρό.

  Το πιο εντυπωσιακό από όλα τα κεφάλαια ήταν το τελευταίο.

  Ένα κυριολεκτικά road movie.

  Ένας από το πλήρωμα του ασθενοφόρου που πηγαίνει να παραλάβει πληγωμένους καταγράφει τη διαδρομή.

  Δεν θα κάνω σπόιλερ, η αφηγηματική αναμονή είναι δεδομένη.

  Συνομωσία σιωπής; Δεν βρήκα σύνδεσμο ούτε στη βικιπαίδεια ούτε στο IMDb για να βαθμολογήσω.

Lu Yang (1979 - )

Lu Yang (1979 - )

 

  Ο Λου Γιανγκ γεννήθηκε στο Πεκίνο το 1979 και σπούδασε στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου. Γύρισε κάποιες ταινίες πριν γυρίσει εκείνες που τον καθιέρωσαν.

  Μπορεί να τοποθετείται στη μετα-έκτη γενιά, ηλικιακά όπως γίνεται με όλες τις γενιές, όμως διαφέρει σημαντικά από τους περισσότερους ομότεχνούς του. Δεν είναι ο περιθωριακός arthouse δημιουργός των φεστιβάλ που χαρακτηρίζει πολλούς σκηνοθέτες της γενιάς του. Περισσότερο μοιάζει με τους σκηνοθέτες της πέμπτης γενιάς που έκαναν στροφή στις mainstream ταινίες και μάλιστα στις ταινίες εποχής. Και φυσικά οι ταινίες αυτές έσπασαν τα ταμεία. Η πλοκή των «Brotherhood of blades», ένα και δύο, τοποθετείται στα τέλη της δυναστείας Ming, αρχές και μέσα του 17^ου αιώνα. Η αδελφότητα τα βάζει με διεφθαρμένους αξιωματούχους που κάνουν τον λαό να υποφέρει, και τους οποίους δεν μπορεί να τιθασεύσει ο αυτοκράτορας.

  Ακολουθεί η «Θυσία», στην οποία συμμετέχει σκηνοθετικά κατά το ένα τρίτο. Τη στροφή προς τα πατριωτικά θέματα ακολουθούν εκείνη την εποχή και άλλοι σκηνοθέτες, κυρίως της πέμπτης γενιάς, με πιο χαρακτηριστικούς τον Τζανγκ Γιμόου και τον Τσεν Κάιγκε. Θέμα της είναι ένα επεισόδιο κατά το τέλος του κορεατικού πολέμου στο οποίο θαυμάζουμε την αυτοθυσία των κινέζων στρατιωτών, εθελοντών οι περισσότεροι, σε αντίθεση με αυτούς που πολέμησαν στην Κορέα που τους βούτηξαν με το ζόρι. Ο πεθερός μου μόλις τη γλίτωσε.

  Οι δυο επόμενες ταινίες του, «A writer’s odyssey» ένα και δύο, είναι ταινίες φαντασίας, με τη φαντασμαγορία που δημιουργούν οι νέες τεχνολογίες. Έχουν όμως την πρωτοτυπία της συμπλοκής του πραγματικού με το φανταστικό, με το φανταστικό (το μυθιστόρημα) να εκδραματίζεται στην οθόνη με μικρά επεισόδια, πράγμα που δημιουργεί μια ορισμένη αποστασιοποίηση. Ενδιαφέρον το ερώτημα που τίθεται: θα κυριαρχήσουν τα προϊόντα του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο; Μήπως από δούλοι γίνουν αφέντες, και αντίστροφα ο άνθρωπος, από αφέντη γίνει δούλος;

 

   

Αλέξανδρος Αβρανάς, Quiet life (2024)

 

Αλέξανδρος Αβρανάς, Quiet life (2024)

 

  Προβάλλεται από χθες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Θα ξεκινήσω από αυτό: η Chulpan Khamatova μου άρεσε τόσο πολύ σε μια μεταφορά σε σήριαλ του «Δόκτωρ Ζιβάγκο», ώστε είδα και άλλες ταινίες της.

  Θα με έχετε βαρεθεί να μιλάω για την πρόσληψη.

  Το να μου αρέσει το θέμα μιας ταινίας είναι ο κύριος λόγος για να μου αρέσει η ταινία. Το περισσότερο ή λιγότερο εξαρτάται βέβαια από τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία…

  Το θέμα των λαθρομεταναστών πάντα με συγκινούσε.

  Το υποθέμα των λαθρομεταναστών που ζητούν πολιτικό άσυλο ακόμη περισσότερο.

  Αυτούς που ξέρουμε εδώ στην Ελλάδα είναι οι περισσότεροι σύριοι, που υπέφεραν από τον εμφύλιο και τις συγκρούσεις στην πατρίδα τους. Όμως στην ταινία, το ζευγάρι που ζητάει πολιτικό άσυλο είναι ρώσοι.

  Μαζί τους και οι δυο μικρές τους κόρες.

  Γιατί ζητάνε πολιτικό άσυλο;

  Γιατί ο άντρας έγραφε επικριτικά άρθρα για την κυβέρνηση. 

  Αρχικά τον προειδοποίησαν, μετά τον μαχαίρωσαν.

  Trivia: -Μην αρπάζεσαι στα καφενεία για τα πολιτικά, θα χαντακώσεις το γιο μας.

  Η μητέρα μου αυτή.

  Παπανδρεϊκός ο πατέρας μου, δεν χαντακώθηκα. Πέρασα κανονικά στο πανεπιστήμιο το 1968, ενώ σε κάποιους, που πέρασαν, με φακελωμένο τον πατέρα τους ως αριστερό δεν τους επέτρεψαν την εγγραφή. Σε ένα κοντοχωριανό μου, συγχωρεμένος τώρα, έγινε και πανεπιστημιακός, παρενέβη ο δεσπότης για να μπορέσει να εγγραφεί. Ήταν, παρά τα πιστεύω του πατέρα του, παιδί της εκκλησίας.

  Διαβάζουμε συχνά ότι μια ταινία βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό, όμως αυτή η ταινία βασίζεται στο «σχήμα» πολλών περιστατικών. Προσωρινή διαμονή, ανάκριση για να δοθεί ή όχι πολιτικό άσυλο.

  Πάνω σε αυτό το σχήμα ο Αβρανάς φτιάχνει μια συγκινητική ιστορία.

  Το κοριτσάκι, που οι γονείς του του λένε να μαρτυρήσει τη σκηνή που είδε, το μαχαίρωμα του πατέρα του, πιέζεται φοβερά ψυχολογικά.

  Και τι παθαίνει;

  Αντιγράφω από τα γράμματα τέλους.

  «Από το 1998 έχουν αναφερθεί στη Σουηδία μερικές χιλιάδες «Παιδικού Συνδρόμου Παραίτησης».

  Τι είναι αυτό.

  «Το παιδί, λόγω εντόνου στρες, πέφτει σε μια κατάσταση κατατονίας, περίπου σαν κώμα. Η πλειοψηφία των παιδιών προέρχονταν από πρώην σοβιετικές και γιουγκοσλαβικές χώρες».

  Φοβερό πρόβλημα για τους γονείς, προσπαθούν να το διαχειριστούν.

  Έχω μάθει για διάφορες αρρώστιες από ταινίες. Στο μυαλό μου έρχεται το σύνδρομο tourette, κατά το οποίο το άτομο παρορμητικά βρίζει. Το έμαθα από την ταινία «Δυστυχώς, βρίζω» του Kirk Jones.

  Και κάτι που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά: η μουσική μπορεί να προσημάνει αυτό που πρόκειται να συμβεί.

  Δεν θα αποκαλύψω τι συνέβη γιατί η ταινία προβάλλεται τώρα.

  Λιτά «σκηνικά», θεατρικό στήσιμο, «συγκρατημένες» ερμηνείες.

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

  Trivia: Quiet life ήταν το όνομα ενός σκευάσματος με ήπια ηρεμιστική δράση που τοέπαιρνα πριν 24 χρόνια για κάποιο διάστημα.

Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Το είδος είναι crime και το μοτίβο είναι το μοτίβο της εκδίκησης, ένα μοτίβο που μου αρέσει πάρα πολύ.

  Ας παραθέσω τον σύνδεσμο για την πιο ξεχωριστή ταινία εκδίκησης, τη «47 ronin» του Kenji Mizoguchi, τον οποίο είδα πακέτο.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες crime, επειδή όμως μου αρέσουν οι ταινίες εκδίκησης, παρά το 5,7 της βαθμολογίας της έβαλα 7.

  Όμως όχι μόνο για αυτό.

  Είναι και η πρωτοτυπία της.

  Είναι γυρισμένη πάνω στη φιλοσοφία του βωβού κινηματογράφου.

  Ελάχιστες οι ατάκες, κανένας μεσότιτλος.

  Και μουσική υπόκρουση.

  Χάρηκα που άκουσα το «Nights in white satin[bd1] » των Moody Blues, ένα τραγούδι της εποχής μου που μου αρέσει πολύ. Όμως πιο πολύ μου αρέσει το «Aquarius», το ζώδιό μου.

  Ο βετεράνος την αγαπάει. Την αρπάζει από τα χέρια του εμπόρου ναρκωτικών. Φυσικά θα τον αγαπήσει και αυτή. Της προσφέρει δακτυλίδι γάμου.

  Όμως ο τράφικερ, με τη βοήθεια ενός διεφθαρμένου αστυνομικού (κοινός τόπος πια ο διεφθαρμένος αστυνομικός, αναρωτιέμαι αν υπάρχει αστυνομική ταινία που δεν θα δούμε έναν τέτοιο) θα τον παγιδεύσουν με το γνωστό κόλπο, θα βάλουν ναρκωτικά στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του.

  25 χρόνια φυλακή.

  Όμως θα δραπετεύσει.

  Και θα κοιτάξει να εκδικηθεί.

  Και η αγαπημένη του;

  Ας μην κάνω σπόιλερ.

  Πολύ μου άρεσαν οι δυο τελευταίες ατάκες της ταινίας, που την κλείνουν με ένα εντυπωσιακό εφέ τέλους.

---

 [bd1]

Lu Yang, A writer’s odyssey II (刺杀小说家2, 2025)

 Lu Yang, A writer’s odyssey II (刺杀小说家2, 2025)

 

  Επειδή βαριέμαι, ή ίσως ξεχάσω να γράψω πράγματα, θα παραπέμψω, σε όποιον δεν βαριέται να διαβάσει, στην ανάρτησή μου για το Ι.

  Διαφορές:

  Δεν βλέπω τέρατα να κατακλύζουν την οθόνη, όπως στο πρώτο. Βλέπω μόνο ένα, που είναι καλό, και ένα άλλο, μικρό, αστείο, καλό και αυτό, με κεφάλι σαν αγκινάρα.

  Είπαμε, δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας και δεν θα γράψω τίποτα για την πλοκή, μπορείτε να διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Είπαμε, δεν μου αρέσουν οι συμβολισμοί, όμως εδώ θα δω την ταινία σαν μια τεράστια μεταφορά-σύμβολο. Οι ήρωες του μυθιστορήματος ζωντανεύουν και έρχονται σε διαδραστική επαφή με τον συγγραφέα. Χαρακτηριστικό ένα επεισόδιο στο οποίο ένας ήρωάς του τον αρπάζει από το λαιμό και ετοιμάζεται να τον πνίξει.

  Παρά το ότι τελικά ήταν όνειρο, ο συμβολισμός είναι σαφής.

  Βάλτε στη θέση του συγγραφέα τους δημιουργούς της τεχνητής νοημοσύνης, και στη θέση του μυθιστορήματος τα προϊόντα της τεχνητής νοημοσύνης.

  Ακούω σενάρια, που δεν τα βρίσκω εντελώς συνομωσιολογικά, ή μάλλον καθόλου συνομωσιολογικά.  Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κατασκευάσει νοήμονα όντα. Αυτά τα νοήμονα όντα είναι πιθανόν να στραφούν εναντίον των δημιουργών της τεχνητής νοημοσύνης.

  Το ότι ο δημιουργός δεν θα έχει τον έλεγχο φαίνεται στο τέλος, με το πλάνο της οθόνης του laptop όπου διαβάζουμε:

  小说是继续写 还是不写 这是个问题 可你说了不算. Το μυθιστόρημα να συνεχιστεί ή να μη συνεχιστεί; Αυτό είναι το ερώτημα. Όμως, δεν αποφασίζεις εσύ.

  Αυτά τα έχει γράψει από μόνο του το λάπτοπ, σαρδόνιο τέλος για το Α writer's odyssey II.

  5,6 η βαθμολογία της. Για τη χαμηλή βαθμολογία σχολιάζω στην προηγούμενη ταινία, η οποία δεν μου άρεσε, γιατί γενικά δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας, επιστημονικής ή μη.

  Αναιρώντας τον εαυτό μου, που δεν μου αρέσουν οι συμβολισμοί: η ταινία αυτή μου άρεσε για τον συμβολισμό της. Και βέβαια επειδή τα τέρατα ήταν ελάχιστα, και ήταν «καλά», στο πλευρό του συγγραφέα.

  Trivia: ένας συγγραφέας με το ψευδώνυμο Cidada ανανεώνει το «Godslayer» (φονιάς του Θεού) του συγγραφέα. Κάτι ανάλογο έγινε και με κάποιον που έγραψε συνέχεια του «Δον Κιχώτη».

 

Ladj Ly, Οι άθλιοι (Les miserables, 2019)

 Ladj Ly, Οι άθλιοι (Les miserables, 2019)

 

  Γίνονται αναφορές στον Ουγκώ και στους «Άθλιους», όμως καμία σχέση.

  Τρεις είναι στην ομάδα των αστυνομικών. Ο καλός, ο κακός και ο μαύρος.

  Ο καλός αστυνομικός παίρνει μετάθεση στο Παρίσι. Είναι ευγενικός, συγκαταβατικός, καθόλου βίαιος, σε αντίθεση με τον κακό. Ο μαύρος…

  Ένας νεαρός μαύρος, o Issa, κλέβει ένα λιονταράκι από ένα τσίρκο. Πανικός, πρέπει να βρεθεί, η ομάδα κινητοποιείται.

  Θα τον εντοπίσουν, μετά από διάφορες περιπέτειες το λιονταράκι θα επιστραφεί στο τσίρκο.

  Βλέπουμε σκηνές, με τον καλό αστυνομικό να δείχνει την καλοσύνη του και τον κακό να δείχνει τον παλιοχαρακτήρα του.

  Πυροβολεί τον Issa στο πρόσωπο. Χάρη στον καλό αστυνομικό δεν παθαίνει τα χειρότερα.

  Ο κακός αστυνομικός λέει ότι φοβήθηκε, πανικοβλήθηκε, για αυτό πίεσε τη σκανδάλη και ο Issa βρέθηκε με στραπατσαρισμένο μάγουλο.

  Πρέπει να κουκουλώσουν την υπόθεση, ένας νεαρός μαύρος με το drone του πήρε τη σκηνή. Να βρουν το drone, την sdcard.

  Άλλα επεισόδια, στην προσπάθεια των αστυνομικών να το βρουν.

  Ο κακός αστυνομικός που πυροβόλησε λέει στον καλό αστυνομικό ότι πανικοβλήθηκε, για αυτό το έκανε.

  Λέτε να πανικοβλήθηκε και ο αστυνομικός που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο;

  Να μην ξαναγράφω για τα είδωλα της φυλής και τη γενίκευση, όσοι με διαβάσουν ίσως θυμούνται.

  Στο τέλος οι αστυνομικοί παγιδεύονται σε ένα κτίριο. Στο τελευταίο πλάνο ο Issa κρατάει μια κοκτέιλ μολότοφ, έτοιμος να την εκσφενδονίσει στον καλό αστυνομικό. Αυτός του λέει να μην το κάνει, σημαδεύοντάς τον με το πιστόλι.

  Ανοικτό τέλος, δεν έχει σημασία τι έγινε τελικά.

  Την ταινία τη βρήκα εντελώς ρατσιστική, που απενοχοποιεί τους αστυνομικούς. Η ιστορία ξεκίνησε με τον Issa, με την κλοπή του μικρού λιονταριού. Οι αστυνομικοί απλά κάνουν το καθήκον τους, με τον κακό να υπερβαίνει τα όρια.

  Έχει γούστο να…

  Ναι, ο σκηνοθέτης είναι μαύρος, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που βραβεύτηκε μάλιστα στις Κάννες με το Jury prize.

  Βασίζεται σε αληθινό περιστατικό, όμως οποία διαφορά με την ταινία «Dossier 137» του Ντομινίκ Μολ, που και αυτή βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό.

 

 

Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 

  Δολοφονώντας τον μυθιστοριογράφο, ή, πιο ελεύθερα, σκότωσε το μυθιστοριογράφο, είναι ο κινέζικος τίτλος.  Το «μυθιστοριογράφος» είναι υπάλληλη έννοια στην έννοια «συγγραφέας» (ο αγγλικός τίτλος). Συγγραφέας είναι και ο δοκιμιογράφος, και ο διηγηματογράφος…

  Ο Guan Ning ψάχνει την κόρη του, εδώ και έξι χρόνια, που πιστεύει ότι έχει απαχθεί από τράφικερς. Σύντομα, μια μεγάλη εταιρεία τον εντοπίζει και του προτείνει να τη βρουν, με αντάλλαγμα να σκοτώσει ένα νεαρό μυθιστοριογράφο, τον Lu Kongwen.

  Για ποιο λόγο;

  Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι χοντρικά η εξής: ένας νεαρός ήρωας προσπαθεί να ανατρέψει τον Redmane, τον τυραννικό ηγέτη τους.

  Η πρωτοτυπία της πλοκής, που ξεπερνάει κάθε παραψυχικό φαινόμενο που έχω υπόψη μου, και ξέρω πολλά, είναι το θέμα του πρώτου μου βιβλίου «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα», ΑΛΔΕ 1981 και 1989. Κάθε φορά που ο Redmane παθαίνει κάτι, αρρωσταίνει ή τραυματίζεται, παθαίνει το ίδιο και ο CEO της εταιρείας. Και το μυθιστόρημα αυτό ο συγγραφέας πρέπει να το παραδώσει σε τρεις μέρες, και το τέλος του είναι να πεθαίνει ο τυραννικός ηγέτης.

  Και βλέπουμε επεισόδια όπου το φανταστικό και το ρεαλιστικό εναλλάσσονται, αλλά και που καμιά φορά συμπλέκονται.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας, παρά μόνο όταν είναι μεταφορές αρχαίων μύθων, όπως το «Άσπρο φίδι». Και εδώ είχα και το εξής πρόβλημα: Για να μην πω στα περισσότερα, σε πάρα πολλά πλάνα της ταινίας βλέπουμε τέρατα. Τα τέρατα αυτά προσβάλλουν το yugen μου, την καλαισθησία μου, όπως θα έλεγε ένας γιαπωνέζος (θέατρο Νο).

  Και μπαίνουμε στο δεύτερο πρόβλημα: μπορώ να απορρίψω μια ταινία μόνο και μόνο επειδή δεν μου αρέσει το είδος; Οι κριτικοί την επαίνεσαν, με 45 εκατομμύρια δολάρια budget είχε 160 εκατομμύρια δολάρια box office.

  Και το μόλις 6,2 της βαθμολογίας της πώς εξηγείται;

  Το google μου επιβεβαίωσε αυτό που υποπτευόμουν: Πολιτισμικές διαφορές, πολιτικές προκαταλήψεις και review bombing, που καμιά φορά γίνεται και από bots, με στόχο να ρίξουν τη βαθμολογία μιας ταινίας. Νομίζω είναι η περίπτωση της «Θυσίας», της προηγούμενης ταινίας του Lu, που αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας και έχει μόλις 5,5 βαθμολογία. Εγώ βέβαια έβαλα 8.

  Τελικά δεν άντεξα, έβαλα 6 (6,2 είναι η βαθμολογία της), για τους λόγους που ανέφερα.

  Trivia: Στην ταινία γίνεται αναφορά στο κάρμα. Δυο φίλες μου πιστεύουν σ’ αυτό. Έχει να κάνει με τις ανατολικές φιλοσοφίες και θρησκείες και την πίστη στη μετεμψύχωση. Αν υποφέρουμε σ’ αυτή τη ζωή, είναι γιατί πληρώνουμε αμαρτίες που διαπράξαμε σε μια προηγούμενη ζωή μας.

  Καθησυχαστική αντίληψη, που απενοχοποιεί ως αναγκαιότητα και όχι αποτέλεσμα δικών μας λαθών και «αμαρτιών». Εγώ θα απενοχοποιήσω εν μέρει στη βάση της κληρονομικότητας και δυσμενών περιβαλλοντικών επιδράσεων.

  Trivia 2. Έμαθα τι θα πει CGI: Computer Generated Imagery. Είναι ο πιο διαδεδομένος διεθνής όρος. Στα ελληνικά αποδίδεται ως «Ψηφιακά δημιουργημένες εικόνες» ή «Εικόνες παραγόμενες μέσω υπολογιστή».