Θωμάς Σίδερης, The wedding in Afrin (2023)

 Θωμάς Σίδερης, The wedding in Afrin (2023)

 

  Έχουμε δει άλλες τέσσερις ταινίες του εξαιρετικού ντοκιμαντερίστα Θωμά Σίδερη, τις «Το θολό ποτάμι του Μπασίμ», «Τα ρόδα του Ναγκόρνο Καραμπάχ», «Gas station» και «Η σκόνη της Καμπούλ».

  Γκουγκλάραμε για το Αφρίν.

  Μέχρι τον συριακό εμφύλιο, η πόλη του Αφρίν είχε 30.000–35.000 κατοίκους, ενώ ολόκληρη η περιοχή 160.000–170.000. Με 90% κουρδικό πληθυσμό, η περιοχή ζούσε υπό την καταπίεση του καθεστώτος του Άσαντ. Το 2012, με τον εμφύλιο, οι δυνάμεις του Άσαντ αποσύρθηκαν για να προστατεύσουν άλλες περιοχές, και το Αφρίν το 2014 ανακήρυξε την αυτονομία του. Η περιοχή πέρασε υπό τον έλεγχο των κουρδικών δυνάμεων στο πλαίσιο της ευρύτερης συγκρότησης της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (Ροζάβα). Ήταν η χρυσή εποχή του Αφρίν. Καθώς ήταν η πιο ασφαλής περιοχή της Συρίας πολλοί κατέφυγαν σ’ αυτό. Δέχτηκε περίπου 300.000 εσωτερικούς μετανάστες στους οποίους πρόσφεραν κάθε δυνατή βοήθεια οι ντόπιοι. Όμως η Τουρκία έβλεπε την κουρδική αυτονομία στα σύνορά της ως άμεση απειλή, συνδέοντας το YPG (κουρδική πολιτοφυλακή) με το PKK. Δυο μήνες κράτησαν οι μάχες μέχρι να καταληφθεί πλήρως το Αφρίν, το οποίο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να ελέγχεται από τις τουρκικές δυνάμεις. Υπήρξαν πολλοί νεκροί από τους βομβαρδισμούς και τις συγκρούσεις, ενώ οι κούρδοι εκτοπίστηκαν αρχικά εκτός του Αφρίν, σε στρατόπεδα προσφύγων, και στη συνέχεια πάρα πολλοί από αυτούς στο Ιράκ. Πολλοί, ιδιαίτερα μικρά παιδιά, γέροι και άρρωστοι, πέθαναν από τις ταλαιπωρίες αυτής της βίαιης εκτόπισης. Στα μέρη τους εγκαταστάθηκαν άραβες, και σήμερα οι κούρδοι που έχουν απομείνει είναι μόλις το 25% του πληθυσμού.

  Οι εικόνες που καταγράφει η κάμερα είναι συγκλονιστικές. Ερείπια, νεκροί, συγκινητικές οι μαρτυρίες των ζωντανών. Και συνεχώς ακούγονται πυροβολισμοί και εκρήξεις. Αφηγητής είναι ο κούρδος ποιητής Merwan Berekat, και φυσικά ακούμε κάποια ποιήματά του. Όσο για το γάμο, αυτός έγινε το 1995, και επεισόδια από αυτόν τον γάμο που είχε καταγράψει η κάμερα είναι σκόρπια στην ταινία σαν ένα λάιτ μοτίβ. Και το συγκλονιστικό: δεν βρήκαν το ζευγάρι που παντρεύτηκε. Άραγε ήταν ανάμεσα στους εκτοπισμένους, ή ανάμεσα στους νεκρούς;

  Μεγάλη μέριμνά τους η διατήρηση της γλώσσας.

  Ατάκα από την ταινία: όταν η γλώσσα εξαφανίζεται, εξαφανιζόμαστε και εμείς.

  Έτσι εξαφανίστηκαν και οι απόγονοι αυτών που έκτισαν τις πυραμίδες, γύρω στο 1000 μ.χ.

  «Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;», μας λέει και ο Σολωμός.  

Αίνιγμα

 

                            Αίνιγμα

 

  Τι θα πει mi  Στα ισπανικά; 

 

  Ας το πάρει το ποτάμι. Αγάπη μου.

Ασύμμετροι έρωτες

 

  Ασύμμετροι έρωτες

 

  Ποιος είναι ο πιο ασύμμετρος έρωτας;

  Αυτός του Πυγμαλίωνα που ερωτεύτηκε το άγαλμα που έφτιαξε.

John Cromwell, Ανθρώπινη κόλαση (Dead reckoning, 1947)

 John Cromwell, Ανθρώπινη κόλαση (Dead reckoning, 1947)

 

  Από σήμερα στο Ατενέ

  Ένας στρατιώτης το σκάει για να μην πάρει Μετάλλιο Τιμής. Γιατί άραγε;

  Ο λοχαγός του, ο Humphrey Boggart, αναρωτιέται γιατί.

  Δεν θα αργήσει να μάθει: καταζητείται για φόνο.

  Φόνο;

  Cherchez la femme.

  Συναρπαστική η πλοκή, με απρόοπτα και ανατροπές των ανατροπών, και έναν εξαιρετικό Boggart, το 7 της βαθμολογίας της είναι λίγο.

  Ξεκινάει σαν αναζήτηση, γίνεται crime, και στη συνέχεια romance, που όμως θα έχει ένα γλυκόπικρο τέλος.

  Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο στην ταινία είναι ότι δεν υπάρχει ο απόλυτος μανιχαϊσμός στον οποίο μας έχουν συνηθίσει οι ταινίες του είδους, ο εντελώς κακός και η εντελώς κακιά.

  Συμβουλή μου: αν δεν την έχετε δει, μην τη χάσετε.

Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  The film is a fictional account of the events in the Palacio de la Moneda in Santiago de Chile and the last hours of life of President Salvador Allende during the 1973 Chilean coup d'état, διαβάζω στη βικιπαίδεια.

  Μυθοπλαστική αναπαράσταση λοιπόν πραγματικών γεγονότων.

  Σίγουρα είναι μυθοπλαστική η συζήτηση του Αλιέντε με το φίλο του που πριν λίγο αυτοκτόνησε, ξέροντας ότι κάθε αντίσταση θα ήταν αποτυχημένη. Σίγουρα κάποια επεισόδια αποτελούν αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων, ενώ κάποια άλλα επίσης σίγουρα είναι «κατά το εἰκός και το ἀναγκαῖον», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

  Για την ταινία δεν τίθεται ζήτημα σπόιλερ, εκτός και αν κάποιος, σίγουρα όχι χιλιανός, θεατής είναι εντελώς ανιστόρητος και αγνοεί το πραξικόπημα που έφερε τον Πινοτσέτ στην εξουσία, ανατρέποντας το 1973 τον νόμιμα εκλεγέντα πρόεδρο το 1970 Σαλβαδόρ Αλιέντε.

  Δεν μου αρέσουν ταινίες με unhappy end, και άρχισα να βλέπω με επιφύλαξη την ταινία, όμως τελικά μου άρεσε πολύ.

  Γιατί άραγε ο Αλιέντε προτίμησε να μείνει στο προεδρικό μέγαρο και να σκοτωθεί, αντί να παραιτηθεί και να φύγει με αεροπλάνο, όπως του πρότειναν οι πραξικοπηματίες;

  Σίγουρα όχι για τον ίδιο λόγο που ο Σωκράτης ήπιε το κώνιο: για την υστεροφημία. Ποτέ δεν με έπεισε το επιχείρημά του ότι δεν θέλει να φύγει για να μην παραβιάσει τον νόμο. Ο Αλιέντε ήθελε το όνομά του να αποτελέσει όραμα για τους χιλιανούς, για να αγωνιστούν για τα ιδανικά για τα οποία προτίμησε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να τα προδώσει.

  Και πιότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν, και πολλοί προβλέπουν…

  Κάθε αντίσταση ήταν μάταιη και το ήξερε, όμως προτίμησε να μείνει, να θυσιαστεί, όπως και οι 300, αλλά και οι 700 Θεσπιείς, που η ιστορία τους «ξεχνάει», όχι όμως και ο Κούντερα.

  6,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

 

Dominik Moll, Φάκελος 137 (Dossier 137, 2025)

 Dominik Moll, Φάκελος 137 (Dossier 137, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Η Στεφανί, μια έμπειρη αξιωματικός που εργάζεται στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας (IGPN), αναλαμβάνει τo Φάκελο 137. Η υπόθεση αφορά έναν νεαρό που τραυματίστηκε σοβαρά από πλαστική σφαίρα κατά τη διάρκεια μιας βίαιης διαδήλωσης στο Παρίσι. Η Στεφανί, με την επιμονή της, καταφέρνει και βρίσκει μαρτυρίες, φτάνοντας τελικά στους δυο αστυνομικούς που πυροβόλησαν τον νεαρό. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, προσπαθούν να κουκουλώσουν την υπόθεση, πράγμα που θέτει σε κίνδυνο την καριέρα της.

  Η πλοκή είναι μυθοπλαστική αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο, κάποιες φορές για λόγους νομικής προστασίας, αλλά κυρίως για λόγους καθαρά κινηματογραφικούς, για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η πλοκή.

  Και πάλι η σύμπτωση: πριν λίγες μέρες είδα την ταινία της Qu Vivian «Angels wear white» στην οποία βλέπουμε επίσης το κουκούλωμα της υπόθεσης, την σεξουαλική κακοποίηση δυο ανήλικων κοριτσιών από έναν αξιωματούχο.

  Η ταινία, ολοκάθαρα, στηλιτεύει την αστυνομία (ο γιος της αναρωτιέται γιατί όλοι μισούν τους αστυνομικούς) και το κουκούλωμα παράνομων πράξεων όταν σ’ αυτές εμπλέκονται οι ημέτεροι. Τα Τέμπη είναι πρόσφατα.

  Μα γιατί κάποιοι αστυνομικοί φέρονται ασυνήθιστα βίαια στους διαδηλωτές; Οι ιρανοί βέβαια έχουν σ’ αυτό την πρωτοκαθεδρία.

  Ακούω αστυνομικό σε διπλανό τραπέζι, επί Τσίπρα: Πότε να βγει η ΝΔ να ρίξουμε κανένα ξύλο.

  Ο Φράνσις Μπέηκον μιλάει για τα είδωλα. Ένα από τα είδωλα της φυλής είναι η έμφυτη τάση γενίκευσης που έχουμε.  

  Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί τέτοιοι, και σίγουρα είναι εξαιρέσεις. Έχω κάνει μια σχετική ανάρτηση στο blog μου όπου αμφισβητώ τη γενίκευση «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».

  Εξαιρετική η πλοκή της ταινίας, και εξαιρετική και η ερμηνεία της Léa Drucker. 7 η βαθμολογία της, αξίζει να τη δείτε.

 

Qu Vivian ΑΚΑ 文晏, 1970 - )

 Qu Vivian ΑΚΑ 文晏, 1970 - )

 

  Η Vivian Qu (κινεζικά: 文晏 / Wén Yàn) είναι μία από τις πιο σημαντικές και βραβευμένες προσωπικότητες του σύγχρονου κινεζικού ανεξάρτητου κινηματογράφου, με τριπλή ιδιότητα ως σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός.

  Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πεκίνο. Στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου σπούδασε art design  και ήταν αριστούχα φοιτήτρια. Τη δεκαετία του 1990 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε ιστορία της τέχνης και καλές τέχνες. Εκεί ανακάλυψε το σινεμά ως την απόλυτη μορφή τέχνης που μπορούσε να συνδυάσει όλα τα ενδιαφέροντά της —τη συγγραφή, τη φωτογραφία και τη μουσική.

  Το 2003 επέστρεψε στην Κίνα με σκοπό να στηρίξει την ανεξάρτητη εγχώρια σκηνή. Αρχικά εδραιώθηκε ως σπουδαία παραγωγός, με αποκορύφωμα την παραγωγή της ταινίας Black Coal, Thin Ice (2014) του Diao Yinan, η οποία απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

  Ως σκηνοθέτις και σεναριογράφος, έχει γυρίσει μέχρι στιγμής τρεις μεγάλου μήκους ταινίες. Η πρώτη είναι η «Trap street» (2013), που ξεκινάει σαν romance αλλά στο τελευταίο τρίτο της γίνεται θρίλερ, με ευτυχώς happy end.

  Στις επόμενες δυο δίνει το θεματικό της στίγμα, «Η δυστυχία του να είσαι γυναίκα». Σ’ αυτές παρουσιάζει γυναίκες να υποφέρουν, κυρίως στα χέρια των ανδρών.

  Στην ταινία «Angels wear white» (2017) βλέπουμε την αποπλάνηση δυο ανήλικων κοριτσιών από έναν αξιωματούχο σε ένα ξενοδοχείο. Η υπόθεση κουκουλώνεται. Η ρεσεψιονίστρια έμαθε ότι η παρθενιά πουλιέται ακριβά και αποφάσισε να την πουλήσει και να μπει στο επάγγελμα, όμως οι εμπειρίες της με τον νταβατζή της την έκαναν να τα παρατήσει και να γυρίσει στην πατρίδα της. Το δρόμο της πορνείας ήταν έτοιμη να ακολουθήσει και η καμαριέρα όταν την απέλυσε το αφεντικό και βρέθηκε εντελώς ξεκρέμαστη, καθώς αυτή δεν είχε κανένα στον κόσμο. Μόλις την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και το έσκασε.

  Στην τελευταία της ταινία «Girls on wire» (2025) βλέπουμε επίσης δυο γυναίκες που υποφέρουν μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Η ξαδέλφη το σκάει και δουλεύει ως κασκαντέρ, μια δουλειά εξαιρετικά επικίνδυνη. Όσο για τη μικρή, υποφέρει στα χέρια του πατέρα της. Την απαγάγουν έμποροι ναρκωτικών αλλά κάποια στιγμή καταφέρνει να ξεφύγει σκοτώνοντας τον ένα.

  Οι διώκτες τους θα τις εντοπίσουν τελικά. Θα πέσουν στη θάλασσα να ξεφύγουν, αλλά μόνο η μεγάλη θα τα καταφέρει, η μικρή θα πνιγεί παρά τις προσπάθειες της μεγάλης να τη σώσει. Αλλά τους διώκτες τους τους έχει εντοπίσει η αστυνομία που καταφτάνει με τα περιπολικά.