Μπάμπης Δερμιτζάκης

Book review, movie criticism

Thursday, November 19, 2026

Li Ruijun, Return to dust (隐入尘烟, 2022)

 Li Ruijun, Return to dust (隐入尘烟, 2022)

 


  Βυθίζομαι μέσα στη σκόνη και στον καπνό, ο κινέζικος τίτλος.

  Επιστροφή στην πατρίδα, για άλλη μια φορά, όμως όχι των ηρώων αλλά του σκηνοθέτη.

  Στη γενέτειρά του, την Gan Su, τοποθετεί τη δράση.

  Δεν είναι όλοι οι γάμοι με προξενιό αποτυχία.

  Παρακολουθούμε τις ζωές του Ma Youtie και της Cao Guigyin, σε ένα χωριό της επαρχίας Gansu. Η Guiying έχει μια αναπηρία, κουτσαίνει, και η οικογένειά της την κακομεταχειριζόταν. Ο Youtie είναι ένας καλοκάγαθος, τίμιος, απλοϊκός χωριάτης, μεσόκοπος και αυτός. Οι δικοί τους αποφασίζουν να τους παντρέψουν.

  Δέχονται.

  Ξέρω μια ανάλογη περίπτωση.

  Αργότερα θα ομολογήσουν την καλή εντύπωση που έκαναν ο ένας στον άλλο όταν ειδώθηκαν για πρώτη φορά.

  Τα περισσότερα πλάνα στην ταινία έχουν να κάνουν με αγροτικές εργασίες (καλαμπόκι και  σιτάρι, από το φύτεμα μέχρι το μάζεμα και το λίχνισμα). Μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, με τους γονείς μου αγρότες. Είδα ό,τι αυτοί, αντί για το βωλόσυρο τον δικό μας έχουν ένα κύλινδρο που τον γυρνάνε γύρω από το αλώνι.

  Το κοτέτσι που έφτιαξαν μου θύμισε επίσης το κοτέτσι που είχαμε.

  Ταυτόχρονα με τις αγροτικές εργασίες, μας δείχνεται πόσο νοιάζεται ο ένας για τον άλλο, σε ολότελα συγκινητικά επεισόδια. Αυτά είναι και το μεγάλο συν της ταινίας.

  Είναι επί πλέον και τίμιοι και καλόψυχοι. Ο Youtie δίνει ευχαρίστως αίμα, καθώς η ομάδα αίματός του είναι σπάνια. Την πρώτη φορά σώζει κυριολεκτικά τη ζωή ενός χωριανού του.

  Όμως η καλοσύνη αυτή φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά με τη φωλιά των χελιδονιών. Η πολιτική στην καπιταλιστική Κίνα υπό κομμουνιστική καθοδήγηση είναι να κατεδαφίζονται οι παλιές ετοιμόρροπες κατοικίες.

  Ο Yutie παίρνει μαζί του και τη φωλιά και την τοποθετεί στην καινούρια του κατοικία, την οποία έχει κτίσει μόνος του με τη βοήθεια της γυναίκας του. Πλινθόκτιστη. Τα χελιδόνια θα την αναγνωρίσουν στην επιστροφή τους, και ας βρίσκεται σε άλλο σπίτι.

  Το τέλος είναι δραματικό, χωρίς να είναι «κατά το (αφηγηματικό) εικός και αναγκαίο, αλλά σίγουρα κατά το κινηματογραφικό. Δεν μπορεί να υπάρχει ταινία χωρίς μια δραματική κορύφωση.

  -Τρέχα, η γυναίκα σου έπεσε μέσα στο κανάλι. Φαίνεται ζαλίστηκε.

  Προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει το σώμα της στην επιφάνεια.

  Είναι νεκρή.

  Συγκινητική η σκηνή που, αντί να κάψει μόνο paper money όπως κάνουν για τους νεκρούς, καίει επί πλέον και την τηλεόραση που της είχε τάξει.

  Πρόταση από το δημοτικό συμβούλιο: ένα διαμέρισμα στην πόλη, μικρό αλλά άνετο.

  Τι να το κάνει; Πού θα βάλει τον γάιδαρο και τις κότες;

  Όμως φαίνεται ότι η απόφαση είναι ειλημμένη, δεν μπορεί να κάνει πίσω. Το σπίτι του θα κατεδαφιστεί, πρέπει να μαζέψει τα πράγματά του.

  Αλήθεια, τι θα κάνει μόνος σε ένα διαμέρισμα στην πόλη;

  Ο πατέρας μου, όταν ερχόταν για μια σύντομη θεραπεία στο σπίτι μας στην Αθήνα για το ΧΑΠ του, έφευγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

  «Δεν κάνω εγώ σ’ αυτή τη φυλακή».

  Στα 85 του όμως που αρρώστησε τα χρειάστηκε. Του είχα πει εξάλλου, όταν πια δεν μπορεί να ζήσει μόνος, να έλθει να ζήσει μαζί μας.

  Τον κράτησα στη ζωή άλλα 9 χρόνια.

  Με βεντούζες και αντιβίωση.

  Αλλά ας επιστρέψουμε στην ταινία.

  Μου άρεσε εξαιρετικά για την τρυφερότητα που έδειχναν οι δυο ταλαιπωρημένοι σύζυγοι ο ένας για τον άλλο.

  Συνήθως όταν μια ταινία μου αρέσει βάζω τον αμέσως παραπάνω βαθμό. Τώρα, με 7,6 βαθμολογία, αντί να βάλω 7 έβαλα 9.

  Διαβάστε και τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας, έχει αρκετές λεπτομέρειες για την ταινία.

  Ήδη από τις προηγούμενες ταινίες του έχω ξεχωρίσει τον Li Ruijun ως έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της μεταέκτης (έβδομης) γενιάς.

Leyla Bouzid, Μυστικά και ψίθυροι (A voix basse, 2026)

Leyla Bouzid, Μυστικά και ψίθυροι (A voix basse, 2026)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Η Λίλια επιστρέφει στην πατρίδα της την Τυνησία για να παραστεί στην κηδεία του θείου της. Μαζί της είναι και η φίλη της η Alice.

  Και το σασπένς: Πώς πέθανε ο θείος;

  Μυστικά που λέγονται ψιθυριστά.

  Τον βρήκαν γυμνό στο δρόμο.

  Η Bouzid καταπιάνεται με ένα θέμα που την ενδιαφέρει προσωπικά. Λεσβία και η ίδια, έχει σαν θέμα της ταινίας της τον ομοφυλοφιλικό έρωτα, τόσο τον αντρικό (ο θείος της, μαθαίνει, ήταν ομοφυλόφιλος, όσο και τον γυναικείο. Θα λέγαμε ότι καταλαμβάνουν ίσο μερίδιο στην πλοκή, ίσως κάτι παραπάνω ο γυναικείος).

  Γιατί ψιθυριστά;

  Η Τυνησία, παρόλο που είναι η πιο «προοδευτική» από όλες τις αραβικές χώρες δεν παύει να είναι ισλαμική χώρα. Οι προκαταλήψεις είναι ισχυρότατες, πράγμα που δεν μας εκπλήσσει αφού είναι και σε μας ισχυρές.

  Η ποινή για τον ομοφυλόφιλο είναι μέχρι και τρία χρόνια φυλακή. Καμιά σχέση με το Ιράν που εφαρμόζει τη σαρία, κατά την οποία η ποινή είναι ο θάνατος. Ο μόνος τρόπος για να τη γλιτώσει ο ομοφυλόφιλος είναι να εγχειριστεί και να αλλάξει φύλο.

  Τζένη, δεν θα κινδύνευες αν ήσουν στο Ιράν.

  Και με την γυναικεία ομοφυλοφιλία τι γίνεται;

  «Ποιος νοιάζεται για τις γυναίκες;». Ατάκα από την ταινία.

  Από μαστίγωμα μέχρι λίγες μέρες φυλάκιση. Υπάρχει και η αιτιολόγηση: Στη γυναικεία ομοφυλοφιλία δεν υπάρχει διείσδυση (στην εποχή του Μωάμεθ δεν ξέρω αν υπήρχαν τεχνητοί φαλλοί).

  Μα δεν θα κάνει παιδί;

  Η γυναικεία ομοφυλόφιλη σχέση δεν κάνει απαγορευτική τη γέννηση παιδιού.

  Αλλά να μη μαρτυρήσουμε το τέλος, που είναι happy.  

  Κοινό και στις τρεις ταινίες της («Δεν έχω ανοίξει καλά καλά τα μάτια μου», 2015, και «Μια ιστορία έρωτα και πόθου», 2022), παρά τις διαφορετικές θεματικές, είναι ο ατίθασος, ανεξάρτητος χαρακτήρας της γυναίκας που δεν δέχεται να μπει στα καλούπια των παραδόσεων και στο «τι θα πουν οι άλλοι».

    6,8 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Wednesday, November 18, 2026

Li Ruijun, Walking past the future (路过未来, 2017)

 Li Ruijun, Walking past the future (路过未来, 2017)

 


  Η Yang Yaoting είναι κόρη εσωτερικών μεταναστών από την επαρχία Gansu (τη γενέτειρα του σκηνοθέτη, μια από τις πιο φτωχές επαρχίες στη βορειοδυτική Κίνα) που εργάστηκαν για πάνω από 20 χρόνια σε εργοστάσια και οικοδομές στη μητρόπολη Shenzhen στη Νότια Κίνα. Όταν οι γονείς της απολύονται, αναγκάζονται να επιστρέψουν στο χωριό τους, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι η γη τους έχει μεταβιβαστεί νόμιμα σε άλλα χέρια και ο τόπος τους έχει αλλάξει ριζικά. Ο ιδιοκτήτης όμως, μεγαλόψυχα, τον προσλαμβάνει στις οικοδομικές εργασίες.

  Η Yaoting μένει πίσω στη Shenzhen αποφασισμένη να αγοράσει ένα διαμέρισμα για την οικογένειά της. Τριάντα τετραγωνικά μόλις, και αν προλάβει. Εν τάξει, φτάνουν και τα λεφτά που έχει για προκαταβολή. Οι δόσεις όμως;

  Ο μισθός της στο εργοστάσιο δεν φτάνει. Στην απελπισία της, και μέσω ενός μεσάζοντα, του Xinmin, με τον οποίο διατηρούσε μια διαδικτυακή σχέση χωρίς να γνωρίζονται, δέχεται να συμμετάσχει επί πληρωμή σε επικίνδυνες κλινικές δοκιμές πειραματικών φαρμάκων, με τραγικές συνέπειες για την υγεία της.

  Η αντίθεση: η φίλη της μαζεύει χρήματα για nose job. Στην Κορέα θα ήταν καλύτερα, ακούμε στην ταινία. Εγώ ξέρω ότι στο Ιράν κάνουν καλή δουλειά και φτηνή, πολύς κόσμος τρέχει εκεί.

  Η μια δεν έχει να ζήσει και η άλλη ξοδεύει για την ομορφιά της.

  Ο Xinmin, που αρχίζει να τρέφει αισθήματα για αυτήν, κοιτάζει να την αποτρέψει να συμμετάσχει ξανά σε ένα πείραμα, πρέπει να περάσουν κάποιες μέρες. Όμως τα λεφτά είναι καλά, τα χρειάζεται, τον πιέζει, του κάνει δώρο ένα μενταγιόν.

  Αυτός υποχωρεί.

  Αυτό ήταν η χαριστική βολή για την υγεία της. Είχε ήδη από παλιά ένα πρόβλημα με το συκώτι της και είχε κάνει μεταμόσχευση συκωτιού.

  Ο Xinmin, ορφανός (η μητέρα του «αγοράστηκε» δι’ αλληλογραφίας από τον πατέρα του γιατί δεν έβρισκε στο χωριό νύφη, όμως όταν αυτός ήταν τεσσάρων χρονών τους εγκατέλειψε, και αργότερα πέθανε και ο πατέρας του), κατάγεται και αυτός από το Gansu. Στο τέλος θα τους δούμε να ταξιδεύουν μαζί στο ίδιο τραίνο για το Gansu, να δουν το χιόνι που σπάνια πέφτει στη Shenzhen.

  Επιστροφή στη γενέτειρα, όπως και στην προηγούμενη ταινία του, «River road» (2015).

  6,9 η βαθμολογία της, φυσικά έβαλα 7.

Monday, November 16, 2026

Leyla Bouzid, Une histoire d’ amour et de desir (2021)

Leyla Bouzid, Une histoire d’ amour et de desir (2021)

 


   Εν όψει της προβολής της ταινίας της «Μυστικά και ψίθυροι», την ερχόμενη Πέμπτη.

  Μετά το «Δεν άνοιξα καλά καλά τα μάτια μου» (2015) η Leyla Bouzid φεύγει από την Τυνησία και την αραβική γλώσσα και πηγαίνει στη Γαλλία με την ταινία της «Μια ιστορία έρωτα και πόθου», στην οποία μιλάνε γαλλικά.

  Romance το έργο αυτό της Bouzid, αλλά με κοινωνικές προεκτάσεις.

  Εδώ δεν έχουμε «τα σύνορα της αγάπης», αλλά πολιτιστικές διαφορές, αν και όχι μόνο.

  Αυτός γάλλος με αλγερινή καταγωγή.

  Αυτή από την Τυνησία.

  Και οι δυο σπουδάζουν λογοτεχνία.

  Τον σοκάρει που η καθηγήτρια λέει ότι στη μεσαιωνική αραβική λογοτεχνία υπάρχουν κείμενα που υμνούν τον έρωτα, το σεξ και το κρασί.

  Θυμάμαι που διάβασα ένα σχετικό βιβλίο, αλλά πριν χρόνια, δεν έχω κάνει ανάρτηση.

  Θέλει να αλλάξει τμήμα, όμως μετανιώνει, γιατί θα χάσει την επαφή μαζί της.

  Κατσαδιάζει άγρια την αδελφή του που βγαίνει με τον γκόμενο και την κουτσομπολεύουν. Προσβάλει την τιμή της οικογένειας. Αυτή του βάζει τις φωνές, δεν έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει στην προσωπική της ζωή.

  Υπάρχουν και χειρότερα. Πριν πάρα πολλά χρόνια διάβασα ότι κάποιοι τούρκοι, στη Γερμανία αυτό, έσφαξαν την αδελφή τους επειδή έβγαινε με αγόρια, προσβάλλοντας έτσι την τιμή τους.

  Η σχέση αυτή περνάει κλυδωνισμούς.

  Δεν θέλει να ολοκληρώσει όταν βρίσκονται για πρώτη φορά στο κρεβάτι.

  Ήταν άραγε μια έμφυτη ντροπαλότητα, αναστολή, ή η πολιτισμική παράδοση του (πρόσφατου) Ισλάμ;

  Ίσως και τα δυο μαζί.

  Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος.

  Προσπαθεί να δικαιολογηθεί.

  Ας μην το πάμε τόσο γρήγορα, της λέει.

  Πέρασε από πολλούς κλυδωνισμούς η σχέση τους, και όπως πάντα εμφανίζεται κάποια στιγμή και ο αντίζηλος, αλλά, ευτυχώς για μένα που μου αρέσουν τα happy end, το τέλος ήταν happy.

  Και όχι οποιοδήποτε happy end όπως σε παρόμοια έργα.

  Στην τελευταία σκηνή, μεγάλης διάρκειας, τους βλέπουμε να κάνουν σεξ.

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

Sunday, November 15, 2026

Leyla Bouzid, À peine j’ ouvre les yeux (2015)

 Leyla Bouzid,  À peine j’ ouvre les yeux (2015)

 


  Εν όψει της προβολής της ταινίας της «Μυστικά και ψίθυροι», την ερχόμενη Πέμπτη.

  Εγώ καλά σου τα ’λεγα.

  Δεν της το λέει η μητέρα της, αλλά θα μπορούσε να της το πει, όταν γυρνάει σπίτι μετά από την κράτησή της στην αστυνομία, αφού υπέστη σεξουαλική κακοποίηση. Το αν βιάστηκε τελικά αφήνεται ασαφές.

  Ο πατέρας της δουλεύει σε άλλη πόλη, μόλις στο τέλος θα καταφέρει να πάρει μετάθεση για την Τυνησία, «υπογράφοντας» για το κόμμα. Έτσι την κύρια ευθύνη για την κόρη της την έχει η μητέρα της.

  Δεν της αρέσουν τα νυχτοπερπατήματά της. Αργότερα θα μάθουμε ότι η «παρέα» της, το μουσικό συγκρότημα στο οποίο τραγουδεί, είναι «επικίνδυνη». Τα τραγούδια που παίζουν είναι «επαναστατικά». Διεκτραγωδούν την κατάσταση στην Τυνησία, καταφερόμενοι έτσι έμμεσα εναντίον του καθεστώτος. Κάποια στιγμή η αστυνομία άρχισε να τους παρακολουθεί.

  Είναι όμως καλή μαθήτρια.

  Πετυχαίνει στην ιατρική.

  Κάνουν πάρτι.

  Αργότερα αλλάζει γνώμη, δίνει στο μουσικό τμήμα όπου και πετυχαίνει.

  Μα τι προοπτική έχεις σαν μουσικός;

  Η μητέρα της μάταια προσπαθεί να την μεταπείσει.

  Ο πατέρας της επιμένει να παρακολουθήσει ένα χρόνο τα μαθήματα στην ιατρική και μετά βλέπει.

  Η μητέρα της, βλέποντας ότι τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα (βρισκόμαστε στις παραμονές της επανάστασης του 2010) προσπαθεί να την φυγαδέψει στην πόλη που δουλεύει ο πατέρας της.

  Να αγοράσει νερό πριν μπει στο ταξί, μόλις πρόλαβαν την τελευταία θέση.

  Και τότε είναι που την βουτάει η αστυνομία.

  Αφηγηματικό κενό.

  Η μητέρα της την ψάχνει απεγνωσμένα.

  Αργότερα θα τη δούμε στο κρατητήριο.

  Ο φίλος της που γράφει τα τραγούδια της την «αδειάζει».

  Την βάζουν να ακούσει την κασέτα όπου μιλάει για αυτή.

  Άδικα προσπαθεί, στο τέλος, να την ξαναπροσεγγίσει.

  Του τα χώνει στη μούρη και σηκώνεται και φεύγει.

  Αλήθεια, τι θέλει να πει η ποιήτρια; Βγαίνει κάποιο συμπέρασμα από την ταινία;

  Παιδιά, να ακούτε τους γονείς σας, ξέρουν περισσότερα.

  Μπα, όχι, άλλο είναι το συμπέρασμα: τα παιδιά δεν ακούνε ποτέ τους γονείς.

  Η γενιά του Πολυτεχνείου το ξέρει αυτό πολύ καλά.

  «Το πολυτεχνείο ζει».

  Μεθαύριο συμπληρώνονται 53 χρόνια.

  Και ένα τελευταίο: τώρα συνειδητοποίησα ότι οι αραβικές ταινίες έχουν αφηγηματική σαφήνεια και δεν ασχολούνται με υφολογικά τεχνάσματα και πειραματισμούς. Έχουν να πουν μια ιστορία, και προσπαθούν να την πουν όσο πιο καλά μπορούνε.

  6,7 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Li Ruijun, River road (家在水草丰茂的地方, 2015)

Li Ruijun, River road (家在水草丰茂的地方, 2015)

 


  Το σπίτι βρίσκεται σε έναν τόπο με άφθονο νερό και πλούσια βλάστηση, ο κινέζικος τίτλος.

  Κατ’ ευφημισμό, όπως θα διαπιστώσουμε αργότερα στην ταινία. Ο αγγλικός τίτλος είναι πιο εύστοχος.

  Οι γονείς είναι κτηνοτρόφοι, βόσκουν τα πρόβατά τους μακριά από την πόλη γιατί δεν υπάρχει πια γρασίδι και νερό κοντά σ’ αυτή. Ο μικρός αδελφός μένει σε ένα οικοτροφείο ενώ ο μεγάλος μένει με τον παππού του. Ανήκουν στη βουδιστική Yugur εθνική μειονότητα. Για αυτή τη μειονότητα μαθαίνουμε αρκετά στα γράμματα της αρχής. Βασίλειο παλιά, περιορίστηκαν σε μόλις 14.000 κατοίκους, κτηνοτρόφοι οι περισσότεροι.

  Και οι δυο πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο.

  Δυο μέρες συνεχόμενες απουσιάζει ο μεγάλος αδελφός. Ο δάσκαλος κατσαδιάζει τον μικρό αδελφό για την απουσία του αδελφού του. Αυτός τρέχει στο σπίτι του παππού για να δει τι συμβαίνει και πέφτει πάνω στην κηδεία του.

  Ο πατέρας δεν ήλθε να τα πάρει για τις καλοκαιρινές διακοπές. Μετά το θάνατο του παππού αποφασίζουν να γυρίσουν μόνοι τους στο σπίτι τους, να δουν και την άρρωστη μητέρα τους.

  Οδύσσεια η επιστροφή.

  Θα ακολουθήσουν ένα ποτάμι που ξέρουν ότι τους βγάζει στο σπίτι, και με έκπληξη βλέπουν ότι έχει στερέψει.

  Τα πηγάδια έχουν επίσης στερέψει, το νερό που κουβαλάνε μαζί τους τελειώνει.

  Η μια καμήλα έχει σωριαστεί κάτω, ετοιμοθάνατη. Ο μεγάλος αδελφός λέει να τη σφάξουν πριν ψοφήσει και να πιουν το αίμα της, όμως ο μικρός αντιδρά βίαια. Παλεύουν, καταφέρνει να του πάρει το μαχαίρι και να το πετάξει μακριά. Ο μεγάλος τον εγκαταλείπει. Είναι σούρουπο, βλέπουμε τον μικρό δίπλα στην ετοιμοθάνατη καμήλα να κλαίει.

  Ο μεγάλος θα βρεθεί σε έναν βουδιστικό ναό. Ο λάμα θα τον εφοδιάσει με νερό, αν και αρχικά ήταν απρόθυμος γιατί τους είναι λιγοστό. Με τη λειψυδρία δεν έρχονται πια πιστοί. Και οι ίδιοι, αυτός και ο βοηθός του, θα εγκατέλειπαν το ναό την επομένη, ήταν τυχερός που τους πρόλαβε.

  Βλέπουμε και τον μικρό να εμφανίζεται, είχε ακολουθήσει τα ίχνη του αδελφού του. Ο λάμα τους προσφέρει μια δεύτερη καμήλα.  

  Όμως δεν βλέπουμε στην ταινία μόνο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα δυο παιδιά. Βλέπουμε και ενδιαφέρουσες σπηλαιογραφίες, τη χρυσή εποχή των Yugur.

  Μέσα από την ιστορία των δυο παιδιών ο σκηνοθέτης μας δείχνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή η εθνική μειονότητα. Οι κτηνοτρόφοι γίνονται αγρότες ή πηγαίνουν στην πόλη να δουλέψουν. Κάποιοι γίνονται χρυσοθήρες.

  Τα παιδιά συναντάνε τον πατέρα τους μαζί με άλλους χρυσοθήρες που σκάβουν στην όχθη ενός ποταμού.

  Στο τελευταίο πλάνο τους βλέπουμε να απομακρύνονται, προφανώς πηγαίνουν σπίτι.

  Εξαιρετική ταινία, που μέσα από το ταξίδι μέσα στην έρημο δυο παιδιών μας δείχνονται και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η εθνική μειονότητα.

  6.7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

Saturday, November 14, 2026

Zheng Lu Xinyuan (1991 - )

 Zheng Lu Xinyuan (1991 - )



 

  Γεννήθηκε στη Hangzhou, πρωτεύουσα της επαρχίας Zhejiang, το 1991. Σπούδασε διεθνή δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Επικοινωνίας της Κίνας στο Πεκίνο, απ’ όπου αποφοίτησε το 2013. Παρακολούθησε σεμινάρια ντοκιμαντέρ στο Παρίσι μέσω του προγράμματος Tisch του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια μετακόμισε στις ΗΠΑ, αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MFA) στην Παραγωγή Κινηματογράφου από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC) το 2017.

  Πέρα από τη σκηνοθεσία και το μοντάζ, ασχολείται ενεργά με τη φωτογραφία, τη video art και τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας και έχει συνυπογράψει δύο βιβλία.

   Έγινε ευρέως γνωστή το 2020, όταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, «The Cloud in Her Room», κέρδισε το κορυφαίο βραβείο (Tiger Award) στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ. Το 2022 ακολούθησε το υβριδικό ντοκιμαντέρ Jet Lag, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Forum του Φεστιβάλ Βερολίνου.

  Και ενώ το «The cloud in her room» είναι στόρι, το «Jet lag» είναι ύφος.

  Στο πρώτο, η σκηνοθέτις μας αφηγείται την ιστορία της Zhao Muzi, την επιστροφή στην πατρίδα της, την επαφή με τους χωρισμένους γονείς και μια σχέση με άδοξο τέλος. Το δεύτερο, ντοκιμαντέρ, αποτελείται από μια σειρά με φωτογραφίες και «video clips», διάσπαρτα στο χρόνο, με έναν υποτυπώδη αφηγηματικό ιστό, την επιστροφή της στην πατρίδα από την Αυστρία.