Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Χαριτωμένη κομεντί, με δυο συνεσταλμένους νεαρούς. Όμως πριν εμφανιστεί ο νεαρός, στη μέση της ταινίας, βλέπουμε χιουμοριστικά επεισόδια, που έχουν να κάνουν όχι τόσο με την πλοκή (δεν πυροδοτούν παραπέρα δράση) αλλά με το πλέγμα προσώπων που βρίσκονται γύρω από την Αμελί. Μετά τη μέση της ταινίας είναι που δημιουργείται το σασπένς, σασπένς του πώς, θα φτάσουμε στο ευτυχές happy end. Και εδώ τα επεισόδια είναι από απλά χιουμοριστικά έως κωμικά. Κάποια από αυτά έχουν να κάνουν με το ότι και οι δυο, ιδιαίτερα η Αμελί, είναι ευφάνταστοι, και πνίγονται στις φαντασιώσεις τους.

  Η Αμελί έχει και εμμονές, όπως να πετάει πέτρες στα παράθυρα. Επίσης σκαρώνει φάρσες.

  Το ευφάνταστο των νεαρών επιτρέπει στο σκηνοθέτη το φανταστικό κάποιων επεισοδίων, όπως π.χ. το να μιλάει το πρόσωπο μιας φωτογραφίας.

  Το 8,3 της βαθμολογίας της δείχνει ότι άρεσε πολύ. Και εμένα μου άρεσε πολύ, όμως δεν θα έβαζα 9, και για αυτό προτίμησα να μη βαθμολογήσω.

 

Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 

  Ανοιξιάτικο όνειρο είναι η κινέζικος τίτλος, με την μεταφορική σημασία της παροδικής χαράς.

  Μετά από κάμποσα ντοκιμαντέρ η Λίνα Γιανγκ γυρίζει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους.

  Το θέμα της ταινίας είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, θέμα που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε ταινία.

  Η Φανγκ Λέι πλησιάζει τον άντρα της ερωτικά, πάνω από μια φορά, όμως αυτός δεν έχει διάθεση. Συχνά είναι κολλημένος στο tablet του.  

  Κάποια στιγμή η γυναίκα του του λέει, κοιμήσου με το tablet σου. Αυτή έχει ξαπλώσει σε άλλο, μονό κρεβάτι.

  Αλλά φαίνεται ότι γενικά δεν έχει διάθεση να κάνει σεξ με τη γυναίκα του, τον βλέπουμε κάποια στιγμή να αυνανίζεται.

  Και η γυναίκα τότε, τι επιλογές έχει;

  Μια φίλη της της κάνει δώρο ένα δονητή.

  Να βρει φίλο, είναι μια άλλη επιλογή που της προτείνεται.

  Η πιο συνηθισμένη, η καταφυγή στις φαντασιώσεις.

  Όμως η Γιανγκ, για να τονίσει τη ματαίωση της γυναίκας, καταφεύγει στο φανταστικό.

  Οι φαντασιώσεις αυτές υλοποιούνται. Νιώθει ότι κάνει έρωτα με έναν άντρα που δεν τον βλέπει, δεν τον αγγίζει, που όμως είναι πραγματικός.

  Μια φίλη της της λέει να πάνε σε ένα ταοιστή ιερέα, να δούνε τι θα της πει.

  Υπάρχει ένα κακό πνεύμα μέσα της, τόσο ψηλό κ.λπ. που έχει καταλάβει το σώμα της, και μετά από τόσες μέρες θα καταλάβει και την ψυχή της. Πρέπει να το διώξει οπωσδήποτε.

  Η βουδίστρια όμως της λέει άλλα πράγματα, να βοηθήσει στην ενσάρκωση αυτού του πνεύματος.

  Βλέπουμε ένα σωρό κόσμο (έχω δει ανάλογα και στα καθ’ ημάς) να καταφεύγει στους βουδιστές μοναχούς για εξορκισμούς.

  Διαβλέπω μια σάτιρα σ’ αυτές τις σκηνές. Η θρησκεία είναι πάντα μια καταφυγή για τους απελπισμένους.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να καταφεύγει πάλι στη φαντασίωσή της.

  Όταν η πλήρης ερωτική επαφή απουσιάζει, τα υποκατάστατα είναι μια καλή εναλλακτική.

  Αυτά που αφηγήθηκα μέχρι τώρα είναι τυπικά, όμως υπάρχει και κάτι μη τυπικό.

  Η μικρή κόρη της επιμένει να την ακολουθήσει. Την παίρνει μαζί της στο αμάξι, της δίνει κάτι σαν χαρταετό, και την αφήνει. Κατευθύνεται μέσα στα δέντρα για να συναντήσει τον φανταστικό εραστή της. Όταν όμως γυρνάει, η κόρη της δεν είναι εκεί. Τη φωνάζει απεγνωσμένα. Βλέπει το σαν αετό να επιπλέει στο νερό του ποταμού.

  Αφηγηματικό κενό.

  Τη βλέπουμε με τον άντρα της στο νοσοκομείο, η μικρή είναι εκτός κινδύνου.

  Κάνει το μεγάλο λάθος: του εκμυστηρεύεται τις φαντασιώσεις της.

  Αυτός την αποκαλεί πουτάνα και φεύγει.

  Θα εξαφανιστεί παίρνοντας το παιδί μαζί του.

  Αυτή θα καταφύγει στην αστυνομία, και δεν θυμάμαι πού αλλού, για να το βρει.

  Τελικά θα το βρει;

  Στο «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι, στην τελευταία σκηνή στο δικαστήριο, δεν μας λέγεται με ποιον από τους δυο γονείς έχει αποφασίσει το κοριτσάκι να μείνει. Ο Φαρχάντι δεν μας λέει, γιατί αυτό θα αδυνάτιζε το «μήνυμά» του, τα τραύματα των παιδιών όταν χωρίζουν οι γονείς τους.

  Με παρόμοιο τρόπο δεν μας λέει η Γιανγκ αν η Φανγκ Λέι βρήκε τελικά την κόρη της, πράγμα που θα αδυνάτιζε το μήνυμά της, που είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας.

  6,2 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8, εκτιμώντας τον τολμηρό τρόπο που καταπιάνεται με ένα θέμα, σχεδόν ταμπού στον κινηματογράφο, τις σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, και μάλιστα μέσα στα πλαίσια του γάμου, και τις υποκατάστατες ικανοποιήσεις της.

Wu Jing (1974 - )

 Wu Jing (1974 - )

 

  O Wu Jing είναι κατά βάση ηθοποιός, όμως γύρισε και τρεις εξαιρετικές ταινίες, και έτσι αποφάσισα να του κάνω το σκηνοθετικό πορτραίτο του.

  Γεννήθηκε το 1974 και είναι μαντζουριανής καταγωγής. Δραστηριοποιήθηκε στο Χονγκ Κονγκ, όπου πρωταγωνίστησε σε ταινίες πολεμικών τεχνών (wu xia), ενώ γύρισε και ο ίδιος τρεις, στις οποίες πρωταγωνίστησε κιόλας. Η πρώτη ήταν η «Legendary assassin», (2008), με το romance σε πρώτο πλάνο και αρκετές κωμικές πινελιές. Η επόμενη ήταν η «Wolf warrior» (2015), με τη δράση να διαδραματίζεται στην Κίνα, όπου οι wolf warriors, επίλεκτο σώμα των ενόπλων δυνάμεων, είχαν να αντιμετωπίσουν εμπόρους ναρκωτικών και μισθοφόρους. Στην ταινία «Wolf warrior 2» (2017) η δράση μεταφέρεται στην Αφρική. Πρέπει να εκκενωθούν οι κινέζοι καθώς κινδυνεύουν από τους επαναστάτες και τους μισθοφόρους τους. Ο Wu θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την επιχείρηση εκκένωσης. Και στις δυο ταινίες υπάρχουν όχι μόνο σκηνές wu xia, αλλά και καθαρά πολεμικές σκηνές, με τον πόλεμο των drones και τον covid να προσημαίνονται στη δεύτερη.

  Δεν έχω δει πολλές ταινίες του, γιατί δεν είμαι λάτρης των ταινιών wu xia. Είδα όμως «The battle of the lake Changjin», Ι (2021) και ΙΙ, (2022), καθώς γυρίστηκαν από τον Chen Kaige τον οποίο είδα πακέτο, όπως και την ταινία «Blades of the guardians» (2026).

Wu Jing (吴京), Legendary assassin (狼牙, 2008)

 Wu Jing (吴京), Legendary assassin (狼牙,2008)

 

Δόντι λύκου είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Είναι η πρώτη ταινία του Wu Jing. Χαμηλή βαθμολογία, 6,1, πάντως ψηλότερη από τους δυο wolf warriors, που έσπασαν τα ταμεία.

  Επτά χρόνια τη χωρίζουν από το «Wolf warrior», και βλέπω ακόμη πιο νέο τον Wu Jing, που πρωταγωνιστεί όπως και στους Wolf warriors, και πιο νέα την όμορφη Celina Jade, που πρωταγωνιστεί στο «Wolf warrior 2».

  Ας το πω από τώρα: η ταινία μου άρεσε φοβερά, και έβαλα 8.

  Για πιο λόγο.

  Ας σχολιάσω:

  Στο imdb έχει ένα σωρό χαρακτηρισμούς για την ταινία εκτός από το comedy και romance. H βικιπαίδεια τη χαρακτηρίζει απλώς ως action film.

  Πάλι θα μιλήσω για το «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα».

  Μου αρέσουν τα romance, και εδώ το romance είναι κυρίαρχο, σε αντίθεση με τα δυο wolf warriors, όπου υποχωρούσε πολύ μπροστά στη δράση.

  Ακόμη, είχε άφθονες κωμικές πινελιές, κυρίως με τον ζηλιάρη αστυνομικό που καλοβλέπει τη Celina, η οποία όμως έχει όλη της την προσοχή στον Jing.

  -Θέλω να μου πεις, εσύ μου έσωσες τη ζωή;

  -Όχι, απαντάει, με κάποιο δισταγμό ο Jing, γιατί πράγματι της έσωσε τη ζωή.

  Μου θύμισε ανάλογη σκηνή στο «Accidental hero». (Πολύ ωραία, η συνειρμική μου μνήμη λειτουργεί ακόμη αρκετά καλά).

  Τον κυνηγούν οι κακοί, γιατί αποκεφάλισε τον αρχηγό τους, έμπορο ναρκωτικών. Κουβαλάει το κεφάλι του. Θα το καταθέσει σαν τρόπαιο στον τάφο της κοπέλας που εξαιτίας του έχασε τη ζωή της. Όμως πρέπει εν τω μεταξύ να ξεφεύγει, τόσο από την αστυνομία όσο και από τους κακούς, που η χήρα γυναίκα του τους πιέζει να βρουν πάση θυσία τον δολοφόνο του άντρα της, και να πάρουν από την αστυνομία το αποκεφαλισμένο πτώμα του.

  Εδώ δεν έχουμε πολεμικές σκηνές όπως στα wolf warriors, αλλά wu shu (武术, πολεμικές τέχνες).

  Ο Jing εξουδετερώνει πάντα τους κακούς.

  Εν τάξει, μια χούφτα είναι κάθε φορά.

  Όμως στο τέλος είναι πάνω από πενήντα.

  Αν δεν είχα υπόψη μου τον δικό μας Διγενή, «Στο έμπα χίλιους έκοψε, στο έβγα δυο χιλιάδες», θα μου φαινόταν ολότελα αστείο, καθώς ήταν ιδιαίτερα υπερβολικό.

  Όμως αυτή η υπερβολή φαίνεται αρέσει, όπως άρεσε και σε μας, τότε που γράφηκε το έπος του Διγενή Ακρίτα και τα άλλα ακριτικά ποιήματα. Έχω αναφερθεί σ’ αυτή και σε άλλα έργα που είδα πρόσφατα, όμως δεν έχω χρόνο να ψάχνω να δω ποια είναι.

  Πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία.

   

Oliver Stone, Platoon (1986)

 Oliver Stone, Platoon (1986)

 

  Η ταινία θα προβληθεί την Παρασκευή 19 Ιουνίου, στις 20.50, στη Ριβιέρα, για τα 40χρονά της.

  Εδώ δεν υπάρχει άσχημος, μόνο καλός (Willem Dafoe) και κακός (Tom Berenger). Και οι δυο λοχίες στο Βιετνάμ.

  Υπάρχει και ο ιδεαλιστής Charlie Sheen, που παράτησε το κολλέγιο και πήγε εθελοντής στο Βιετνάμ να υπηρετήσει την πατρίδα του.

  Δεν ήταν όλοι πατριώτες σαν αυτόν. Ο John Carter, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται, το έσκασε από την Αμερική για να γλιτώσει τον πόλεμο και ήλθε στην Κρήτη, στην Ιεράπετρα, όπου δίδαξε αγγλικά στο φροντιστήριο του συγχωρεμένου του Μανώλη Σταυρακάκη, και υπήρξα μαθητής του. Πρωτοετής στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών, όλοι σχολίαζαν την αμερικάνικη προφορά μου.

  Ο Charlie Sheen αφηγείται τις περιπέτειες της διμοιρίας τους.

  Αντιπολεμική ταινία. Ο κακός εκτελεί εν ψυχρώ βιετναμέζους σε ένα χωριό. Ο καλός αρπάζεται μαζί του, τον απειλεί με στρατοδικείο.

  Ο κακός του τη φύλαγε. Πηγαίνει δήθεν προς διάσωσή του, όμως όταν τον βλέπει τον πυροβολεί και τον σκοτώνει.

  Δεν κάνω σπόιλερ, η ποιητική δικαιοσύνη σε τέτοια έργα είναι δεδομένη, και εδώ θα εκφραστεί με την επιταγή του ιουδαϊκού νόμου: οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.

  Για τις βιαιότητες των αμερικανών στο Βιετνάμ ξέρουμε αρκετά οι της δικής μου γενιάς. Η σφαγή στο Μι Λάι απασχόλησε για καιρό τα ΜΜΕ.

  Σκληρή ταινία. Βλέπουμε συνεχώς πληγωμένους, με σοβαρά τραύματα.

  Καλή ταινία, 8,1 η βαθμολογία της, το αντιπολεμικό της μήνυμα είναι εν πολλοίς αυτό που της έδωσε την υψηλή βαθμολογία, αλλά εγώ δεν θα την ξανάβλεπα με τίποτα.

  Επαναλαμβάνω, σκληρή ταινία.

 

Wu Jing (吴靖), Τραπέζι για δυο (拼桌,2026)

 Wu Jing (吴靖), Τραπέζι για δυο (拼桌,2026)

 

  Θα προβληθεί το Σάββατο, 20 Ιούνη, στις 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Να κάτσεις στο τραπέζι με άλλους τους οποίους δεν ξέρεις, μου μεταφράζει το njstar τον κινέζικο τίτλο. 

  Κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με κάποιον που δεν τον ξέρεις;

  Αν δεν υπάρχει άδειο τραπέζι, αναγκαστικά. 

  Πάλι θα μιλήσω για τις συμπτώσεις. Δεν υπάρχουν πολλές ταινίες (θυμάμαι το «Μεγάλο φαγοπότι») που έχουν σαν θέμα το φαγητό. Και να που, μόλις πριν δεκαπέντε μέρες, είδα την ταινία «Στη φωτιά».

  Οι σχέσεις των νέων και τα ερωτικά τους (α)διέξοδα είναι το θέμα της ταινίας.

  Τα κύρια πρόσωπα είναι δύο. Ο Lu Shigu είναι ένας άνεργος προγραμματιστής που ξέρει από καλό φαγητό. Η Zhang Jiayi είναι επιμελήτρια βιβλίων. Προσπαθεί να πείσει έναν διάσημο συγγραφέα να εκδώσει στον εκδοτικό τους οίκο. Αυτός αρνείται σθεναρά. Όμως… (αν μην κάνω σπόιλερ).

  Έχει δεσμό. Με το φίλο της δεν είναι ευχαριστημένη, συχνά την γράφει. Όμως μπαίνει και ένα άλλο εμπόδιο: Είναι εικονολήπτης, και του τυχαίνει μια καλή ευκαιρία για δουλειά στο Πεκίνο. Την κλείνει, χωρίς καν να ζητήσει τη γνώμη της, θεωρώντας το δεδομένο ότι θα τον ακολουθήσει. Και η δική της δουλειά, που της αρέσει;

  Βλέπει τους δισταγμούς της. Καταλαβαίνει. Της λέει ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί αν του το ζητήσει. Αυτή, πριν του γυρίσει την πλάτη και σηκωθεί και φύγει, του λέει ότι όποια επιλογή και αν κάνουν, ένας από τους δυο θα είναι δυστυχισμένος. Αυτή, αν πάει στο Πεκίνο. Αυτός, αν μείνει στη Σαγκάη.

  Με τον Lu Shigu μοιράζεται το ίδιο τραπέζι σε ένα εστιατόριο που βρίσκεται κοντά τους. Θα γνωριστούν σιγά σιγά και θα συμπαθήσει ο ένας τον άλλο.

  Τι μπορεί να ελπίζει ο Lu, όταν του λέει ότι έχει φίλο, και μάλιστα μια φορά τους συναντάει τυχαία;

  Αδιέξοδα σχέσεων από τη μια, τυχαίες γνωριμίες που ανθίζουν από την άλλη.

  Άλλο τίποτα;

  Η φίλη της είναι ενθουσιασμένη με μια διαδικτυακή σχέση. Μια φορά μιλούσαν συνέχεια επί δεκαεπτά ώρες.

  Στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι… αλλά για να ρωτήσω την τεχνητή νοημοσύνη. Να μην πέσω σε λεπτομέρειες, μου λέει ότι περίπου το 20% των γνωριμιών γίνονται διαδικτυακά, και η επιτυχία της σχέσης είναι περίπου η ίδια σε ποσοστό με τις σχέσεις που δεν γίνονται διαδικτυακά.

  Ξέχασα να ρωτήσω, πόσες από αυτές που ξεκινούν διαδικτυακά καταλήγουν σε αυτό το 20%, που συναντιώνται τελικά. Αλλά ας μη χάνω χρόνο, η φίλη της δεν ανήκει σε αυτό το 20%. Κάποια στιγμή ο άλλος έπαψε να επικοινωνεί μαζί της και είναι απαρηγόρητη.

  Ωραίο το ερώτημα: όταν χάνεις κάποιον και στενοχωριέσαι, είναι γιατί ήσουν ερωτευμένος/η μαζί του ή γιατί τον/την είχες συνηθίσει;

  Το συμπέρασμα είναι ότι δεν μπορεί να τον είχε ερωτευθεί διαδικτυακά, μάλλον στενοχωρέθηκε γιατί είχε συνηθίσει το chat μαζί του.

 Τι έγινε τελικά με τον Lu Shigu και την Zhang Jiayi;

 Με μια εντυπωσιακή ανατροπή υποδηλώνεται το happy end στο τέλος.

  Έξυπνο σενάριο, και πολύ καλές ερμηνείες. Παρά τη χαμηλή βαθμολογία της, 6,2, εμένα μου άρεσε, έβαλα 7.

Wu Jing (吴京), Wolf warrior 2 (战狼 2, 2017)

 Wu Jing (吴京), Wolf warrior 2 (战狼 2, 2017)

 

  Με εξέπληξε η χαμηλή βαθμολογία του «Wolf warrior» (5,3) και αναρωτιόμουνα για το franchise. Είδα τις εισπράξεις, ρώτησα το chatgpt και μου είπε ότι ήταν πολύ καλές, και ακόμη καλύτερες του «Wolf warrior 2», τρίτο σε εισπρακτική επιτυχία στα χρονικά του κινέζικου κινηματογράφου, παρά τη χαμηλή βαθμολογία που έχει και αυτό, 5,9. Τη χαμηλή βαθμολογία την αποδίδει στο ότι σε μη κινέζους μπορεί να μην άρεσε. Φυσικά δεν του είπα ότι μπορεί να υπάρχει και μια προκατάληψη απέναντι στην Κίνα.

  Είχε δίκιο, είναι μια εξαιρετική ταινία, δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 9.

  Πάλι στο παλιό μοτίβο. Μετά από ένα άγριο επεισόδιο ο Lang Fang σκοτώνει τον διευθυντή μιας real estate που ήλθε να ξεσπιτώσει κάποιους δυστυχισμένους χωριάτες (προστάτης των φτωχών, μοτίβο που είδαμε και στην ταινία «Ο άνεμος πνέει στην έρημο», και, τώρα μου πέρασε από το μυαλό, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «μοτίβο του Ρομπέν των Δασών»).

  Το αποτέλεσμα: Δυο χρόνια φυλακή και απόταξη από τον στρατό. Τη γυναίκα του την έχει απαγάγει, και φαίνεται ότι την έχει σκοτώσει, ένας μισθοφόρος. Είναι η επικεφαλής των wolf warriors. Το ειδύλλιο το είδαμε να αναπτύσσεται στην προηγούμενη ταινία, από την οποία είδαμε κάμποσες σκηνές.  

  Υπηρετεί σαν μισθοφόρος (υπάρχουν και καλοί μισθοφόροι) σε ένα πλοίο που μεταφέρει βοήθεια στους χειμαζόμενους πληθυσμούς αφρικανικών χωρών. Το σώζει κάποια στιγμή από σομαλούς πειρατές.

  Δεν θα επεκταθώ στην πλοκή την οποία, να το ξαναπώ άλλη μια φορά, μπορείτε να διαβάσετε στη βικιπαίδεια. Θα πω μόνο ότι υπάρχει μια τρομερή εξέλιξη, προφητική θα έλεγα, σε σχέση με την προηγούμενη ταινία, με την οποία τη χωρίζει διαφορά μόλις δυο χρόνων.

  Τα drones, για τα οποία διαβάζαμε και ακούγαμε συνεχώς τώρα με την αμερικανοϊρανική σύγκρουση. Τα είδαμε εκεί να επιτίθενται με αγριότητα σε άμαχους. Τα χρησιμοποιούσαν επαναστάτες που ήταν ενάντια στην κυβέρνηση.

  Ο ιός lamanla, με την καραντίνα και τα εμβόλια, που προσημαίνει τον covid.

  Και βέβαια μου άρεσε το μοτίβο της εκδίκησης, που είδαμε και στο «Ο άνεμος πνέει στην έρημο».

  Και ενώ και τα δυο έργα είναι έργα πολεμικών τεχνών, που εμένα δεν μου αρέσουν, βρίσκονται στην παράδοση της Ανατολής, στο μεγαλύτερό τους μέρος ήταν επίσης πολεμικά έργα, με ανταλλαγές πυροβολισμών, που μου αρέσουν. Εδώ ειδικά είχαμε και μάχη με τανκς. Εξουδετέρωσαν το πλήρωμα ενός τανκ των επαναστατών και το χρησιμοποίησαν εναντίον τους.

  Στο τέλος της ταινίας έφτασε το «ιππικό», ο κινέζικος στόλος, που άρχισε να ρίχνει οβίδες, με φοβερή ευστοχία, πάνω στα εχθρικά τανκς.

  Μαζί με τα γράμματα τέλους μαθαίνουμε ότι τελικά η γυναίκα του ήταν ζωντανή, και ότι αυτός επαναπροσλήφθηκε στους wolf warriors.

  Γιατί το μαθαίνουμε μόλις στο τέλος ότι η γυναίκα του ήταν ζωντανή τελικά.

  Γιατί ένα «εκ των ων ουκ άνευ» σε μια ταινία είναι η αύρα ενός ειδυλλίου. Εδώ, η γυναίκα είναι μια γιατρίνα, η οποία κάποια στιγμή θα τον φιλήσει παθιασμένα.

  Εξαιρετικά όμορφη η γιατρίνα, και με ένα εντυπωσιακό βιογραφικό η Celina Jade που την υποδύεται.