Lu Chuan, Bureau 749 (2024)

 Lu Chuan, Bureau 749 (2024)

 

  Και με το «Γραφείο 749» τελειώνουμε με τον Lu Chuan, τον οποίο είδαμε πακέτο με αφορμή την προβολή στο Στούντιο δυο ταινιών του παρουσία του, του «Kekexili» και του «Nanjing, Nanjing».

  Το «Γραφείο 749» κατά κάποιο τρόπο είναι η συνέχεια του «Chronicles of the ghostly tribe».

   To στόρι έχει περίπου τον ίδιο σκελετό. Οι δαίμονες, εξωγήινοι, που απειλούν τη γη, ένας «μιγάς», που θα τον χρησιμοποιήσουν για να σώσουν τη γη, και ένα happy end στο ειδύλλιο, που μας δείχνεται στο τέλος, μετά από 5 νομίζω χρόνια. Έχουν και ένα παιδάκι.

  Έχει ενδιαφέρον η ιστορία αυτής της ταινίας.

  Ο Λου υπηρέτησε δυο χρόνια σε…

  Ας κάνω καλύτερα αντιγραφή και επικόλληση από τη βικιπαίδεια.

  In 1988, Lu, due to his father's opposition to pursuing film studies, entered the PLA Institute of International Relations at Nanjing (now Institute of Foreign Languages in National University of Defense Technology, Nanjing) to study English. After graduation from the military institute, he was assigned to work at the Unit 749 (later known as the Bureau 749), a secret military institution involved in researching paranormal phenomena and human superpowers for weapon development, under the Commission for Science, Technology and Industry for National Defense (COSTIND).

  Η υπηρεσία του στο Γραφείο 749 τον κατατρύχει. Και στην ταινία «Chronicles of the ghostly tribe» γίνεται αναφορά σ’ αυτή την υπηρεσία. Έτσι επιχειρεί μια «θεματική» συνέχεια. Βλέπουμε τα ίδια τέρατα να πολεμούν με τους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτά τα τέρατα είναι ένα φετίχ γι’ αυτόν.

 Και το πραγματικά δραματικό της ιστορίας:

 Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2018, όμως προβλήματα λογοκρισίας και χρηματοδότησης καθυστέρησαν πολύ την προβολή της, κατά έξι ολόκληρα χρόνια. Ο Λου γύριζε διαφημιστικά για να μαζέψει λεφτά ώστε να συνεχίσει τα γυρίσματα. Κάποιοι πρόσφεραν αφιλοκερδώς το χρόνο τους.

  Το αποτέλεσμα;

  Μόλις 3,9 η βαθμολογία της. Μια ταινία, που για τα γυρίσματά της είχε χύσει κυριολεκτικά αίμα. Και δεν υπάρχει ξεχωριστό λήμμα για την ταινία, για να δούμε ποια ήταν η πρόσληψή της από τους κριτικούς.

  Εμένα όμως, περιέργως, μου άρεσε. Την απόλαυσα «εικαστικά», όπως απολαμβάνει κανείς τον ποιητικό κινηματογράφο. Όσο για την πλοκή, εξωγήινοι-τέρατα, δεν μου κολλάει καθόλου.

Lu Chuan, Chronicles of the ghostly tribe (九层妖塔, 2015)

 Lu Chuan, Chronicles of the ghostly tribe (九层妖塔, 2015)

 

  Ο εννιαόροφος πύργος δαιμόνων, ο κινέζικος τίτλος.

  Έχω γράψει ότι η επιστημονική φαντασία δεν είναι είδος που μου αρέσει, και ας έχω γράψει μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, «Το μυστικό των εξωγήινων». Όμως όταν ένα σκηνοθέτη τον βλέπω πακέτο, αναγκαστικά θα δω κάθε ταινία που έχει γράψει. Τον Lu Chuan τον βλέπω πακέτο, γιατί εκτός του ότι είναι κινέζος θα παραβρεθεί στην προβολή των ταινιών του Nanjing, Nanjing και Kekexili στις 14 του μηνός στο Στούντιο.

  Εξωγήινα τέρατα, δαίμονες, κατατροπώθηκαν από τους γήινους και φυλακίστηκαν σε ένα πύργο. Όμως κάποιοι δραπέτευσαν και ζευγάρωσαν με θνητούς (πώς διάβολο, αυτό που βλέπουμε στην ταινία είναι τέρατα, άλλαξαν μορφή;) Αυτοί που γεννήθηκαν κουβαλάνε το στίγμα, τις ικανότητες των εξωγήινων χωρίς να το ξέρουν.

  Περίπλοκη η πλοκή, δεν έχει νόημα να την αφηγηθώ, δηλαδή τι να την αφηγηθώ, εδώ δεν την γράφει η βικιπαίδεια, γιατί να μπω στον κόπο, καθώς δεν την έχω καλοκαταλάβει. Να πω μόνο ότι υπάρχουν δυο ζευγάρια, περισσότερο ή λιγότερο δεμένα. Ένα romance ανεβάζει πάντα μια ταινία.

   Αν αφήσεις στην άκρη την πλοκή απολαμβάνεις τα ψηφιακά εφέ, ιδιαίτερα στην αρχή με την ομάδα που προσπαθεί να ξεφύγει από τέρατα και νυχτερίδες, που μόλις σε ακουμπήσουν αρπάζεις φωτιά.

  Χαμηλή η βαθμολογία της, 5,1, εγώ, καθώς δεν είμαι λάτρης του είδους, δεν θα βαθμολογήσω.

8 Μαΐου, Παγκόσμια ημέρα του γαϊδάρου

 

Ναι, στις 8 Μαΐου έχει αναφερθεί σε διάφορες χώρες ως ανεπίσημη «Παγκόσμια Ημέρα του Γαϊδάρου» ή ημέρα αφιερωμένη στην ευαισθητοποίηση για τα γαϊδούρια και τη σημασία τους για τον άνθρωπο. Δεν είναι επίσημη διεθνής εορτή όπως π.χ. μια ημέρα του ΟΗΕ, αλλά χρησιμοποιείται από φιλοζωικές οργανώσεις και κοινότητες για να αναδειχθεί η αξία τους.

Ο Γάιδαρος πράγματι συνδέεται παραδοσιακά με:
• υπομονή,
• επιμονή,
• αντοχή,
• εργατικότητα,
• και ηρεμία.
Παρότι συχνά χρησιμοποιείται άδικα ως προσβολή στη λαϊκή γλώσσα, στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα έξυπνο και προσεκτικό ζώο. Η «πεισματάρικη» συμπεριφορά του συνήθως οφείλεται στο ότι αξιολογεί τον κίνδυνο πριν κινηθεί, αντί να αντιδρά παρορμητικά.
Σε πολλούς πολιτισμούς ο γάιδαρος συμβολίζει την ταπεινότητα και τη δύναμη μέσα από τη σιωπηλή επιμονή.
Πόσοι από σας ξέρετε το "Συναξάρι του τιμημένου γαϊδάρου", έργου της κρητικής λογοτεχνίας πριν την κρητική αναγέννηση; Σας προτρέπω να διαβάσετε από τη σελίδα 31 και μετά του βιβλίου μου "Η λαϊκότητα της κριτικής λογοτεχνίας" (αναρτημένο στο academia.edu στο τέλος του κεφαλαίου "Η πρώτη περίοδος της πνευματικής ζωής".

Amélie Bonnin, Θα φύγω μια μέρα (Partir un jour, 2025)

 Amélie Bonnin, Θα φύγω μια μέρα (Partir un jour, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο», λέει η Μάρω Βαμβουνάκη.

  Όταν ένας παλιός έρωτας τελειώσει, ο χρόνος τον απομακρύνει από την καθημερινή ζωή και τον τοποθετεί σε έναν «παράδεισο» της μνήμης, δηλαδή σε έναν χώρο όπου δεν υπάρχει πια σύγκρουση, φθορά ή επανάληψη, μου λέει o Perplexity.

  Όμως όταν οι παλιοί ερωτευμένοι ξανασυναντηθούν;

  Δεν είχε υπάρξει, αν κατάλαβα καλά, πραγματική ερωτική σχέση, αλλά μια βαθιά ερωτική συμπάθεια ανάμεσα στους δυο συμμαθητές.

  Έχει δυο χρόνια σχεδόν να επισκεφτεί τους γονείς της. Τους επισκέπτεται τώρα, μετά το έμφραγμα του πατέρα της. Δεν εννοεί να κλείσει το εστιατόριο που λειτουργεί με τη μητέρα της. Εκεί έμαθε μαγειρική, έγινε σεφ, μάλιστα έπαιξε και σε μια τηλεοπτική σειρά με ανάλογο περιεχόμενο, και τώρα ετοιμάζει, με τον σύζυγό της, το εστιατόριο που θα ανοίξει στο Παρίσι.

  Θα της κρύψει ότι είναι παντρεμένος. Φαντάζομαι χωρίς υστεροβουλία.

  Να πω μόνο το εξής: είναι εντελώς φαλλοκρατικό αυτό που κυκλοφορεί, και το επαναλαμβάνω και εγώ χιουμοριστικά παρά το ότι επανειλημμένα έχω δηλώσει ότι είμαι φεμινιστής, «Ο άντρας δεν ξεχνάει ποτέ την πρώτη του αγάπη, και η γυναίκα-την τελευταία».

  Φαντάζομαι και οι δυο θυμούνται την πρώτη τους αγάπη, αλλά πόσο συχνά και έντονα, σ’ αυτό θα υπάρχει πάντα διαφορά.

  Η ταινία δεν έχει εντυπωσιακά σασπένς (ας το μαρτυρήσω αυτό, ο άντρας της αποδεικνύεται πιο ζηλιάρης από ότι η γυναίκα του παλιού της φλερτ), και υπάρχει ένα αρκετά συγκινητικό επεισόδιο.

  Το σασπένς, λέει ο Syd Field, είναι εκ των ων ουκ άνευ σε ένα σενάριο (το έγραψα κι εγώ πριν διαβάσω το βιβλίο του, το διάβασα τώρα στην κριτική που έγραψα για το βιβλίο της Βαμβουνάκη, το 1992).

  Ας κάνω ένα σασπένς, εξωκειμενικό, στην κριτική μου.

  Αυτή μένει έγκυος, θέλει να το ρίξει, από την αρχή συμφώνησαν ότι δεν θα κάνουν παιδιά.

  Τι θα γίνει τελικά, θα κάνει έκτρωση;

  Τι λέει η αφηγηματική αναμονή;

  Δεν κρατιέμαι να μην κάνω ένα μικρό σπόιλερ: οι αφηγηματικές αναμονές συχνά διαψεύδονται.

  Δεν είναι καμιά συνταρακτική ταινία, το 6,3 με βρίσκει σύμφωνο. Σίγουρα βλέπεται ευχάριστα.

Να μη φοβάσαι να διαφέρεις

 Να μη φοβάσαι να διαφέρεις

 

  Μου έχουν πει: εσύ διαφέρεις από τους άλλους.

  Ο Καζαντζάκης έγραψε: Αλίμονο στο χωριό που έχει μόνο άγιους, και αλίμονο στο χωριό που κανείς δεν είναι άγιος

  Δεν βλέπω τηλεόραση, την έχω μόνο σαν μόνιτορ για να βλέπω ταινίες.

  -Μα καλά, δεν θέλεις να ενημερώνεσαι, να δεις τι συμβαίνει στον κόσμο;

  -Τη γενική εικόνα την έχω, το να προσθέσω ένα κομμάτι του παζλ της ήδη γνωστής εικόνας δεν έχει σημασία. Εξάλλου έχω άλλα πράγματα να κάνω.

  Έκανα προ ημερών μια ανάρτηση, αντιγράφω ένα απόσπασμα.

  «Πίσω από τους πολέμους κρύβονται οι βιομηχανίες παραγωγής όπλων. Οι ηγέτες των χωρών ή εκβιάζονται, ή δωροδοκούνται, ή είναι απλά ηλίθιοι. Φυσικά μπορεί να συμβαίνουν και τα τρία».

  Μπορεί να μη βλέπω τηλεόραση, αλλά υπάρχουν ενημερωτικά reels τα οποία ακούω ενώ τρώγω. Είδα δυο εικοσάλεπτα reels λίγες μέρες μετά που μιλούσαν για ένα σκάνδαλο διαπλοκής μιας ουκρανικής βιομηχανίας παραγωγής όπλων με ευρωπαίους πολιτικούς. Αναφέρθηκαν νομίζω και σε άλλα σχετικά σκάνδαλα. Το δεύτερο reel το σταμάτησα μόλις τέλειωσα το φαγητό.

Chen Shuyao (陈书瑶), Manting (曼婷2024)

 Chen Shuyao (陈书瑶), Manting (曼婷2024)

 

  Είναι η τρίτη ταινία της Chen Shuyao. Έχει γυρίσει άλλες δυο ταινίες μικρού μήκους, την εξάλεπτη Roquiem for a wrestler, a musical, και την 14λεπτη Winter by the river. Eστιάζει σε προσωπικές σχέσεις και μνήμη, κυρίως με γυναικείους χαρακτήρες.

  Δυο συμμαθήτριες που είχαν λεσβιακές σχέσεις συναντώνται μετά από δεκαετίες. Γύρω στα εξήντα τους και οι δύο. «Και θέλω και δεν θέλω…». Προσπαθούν να αποφύγουν, πότε η μια πότε η άλλη, η μια την άλλη, όμως τελικά τις βλέπουμε μαζί. Μαθαίνουμε τότε για την παλιά τους σχέση.

  Ποια άφησε την άλλη;

  -Εσύ, παντρεύτηκες.

  -Όχι εσύ, γι’ αυτό παντρεύτηκα.

  Και οι δυο με διαζύγια πίσω τους.

  Ποια θα είναι η συνέχεια;

  Έχει ενδιαφέρον το τέλος.

  Έχω γράψει συχνά για το ανοικτό τέλος, θυμάμαι το «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι. Δεν θυμάμαι αν έχω γράψει για το αμφίσημο τέλος.

  Γιατί τέτοιο είναι το τέλος αυτής της ταινίας.

  Φτάνουν στο σπίτι της μιας, η οποία εμφανίζεται και πιο συχνά στα πλάνα. Αγκαλιάζονται. Λέει στην άλλη, καθώς είναι αγκαλιασμένες. -Τα μαλλιά σου μυρίζουν ωραία. Θα μπορούσα να μοιραστώ το σαμπουάν μου μαζί σου.

  Ολοφάνερα αυτό είναι πρόσκληση για επανασύνδεση. Είναι μόνες και οι δυο. Καθώς η άλλη δεν απαντάει:

  -Σου συμβαίνει κάτι άσχημο;

  -Ξέρω. Ξέρεις, κάτι δεν πάει καλά με μας τις δυο.

  Τελικά τι έγινε;

  Μετά από ένα μακρύ, αλλά όχι σφιχτό αγκάλιασμα, η πρώτη γυρνάει για να πάει στο σπίτι της. Σταματά, γυρνάει και την κοιτάζει. Η άλλη έχει μείνει στη θέση της. Στο επόμενο πλάνο η κάμερα εστιάζει στον αναμμένο φανοστάτη (είναι νύχτα). Και στο τελευταίο η κάμερα γυρνάει στο χώρο που στεκόντουσαν. Είναι άδειος.

  Στο ανοιχτό τέλος, π.χ. στην ταινία του Φαρχάντι, δεν έχει σημασία με ποιο γονιό αποφάσισε τελικά το κοριτσάκι να μείνει. Ο Φαρχάντι θέλει να τονίσει μ’ αυτό ότι δεν έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι το τραύμα που βιώνει το κοριτσάκι από τον χωρισμό των γονιών του. Στο αμφίσημο τέλος αυτής της ταινίας δεν ξέρουμε αν η άλλη την ακολούθησε τελικά ή έφυγε.

  Γιατί το αμφίσημο τέλος;

  Ίσως γιατί έτσι ικανοποιούνται τόσο οι θεατές που θα ήθελαν το happy end μιας επανασύνδεσης όσο οι θεατές που θα προτιμούσαν το unhappy end της μη επανασύνδεσης.

  Και δυο λόγια για τη σκηνοθέτιδα.  

  Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Wenzhou (温州), παραθαλάσσια πόλη της νοτιοανατολικής Κίνας. Αρχικά σπούδασε φωτοδημοσιογραφία στο Pennsylvania State University. Το 2018 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για μεταπτυχιακές σπουδές (Master of Fine Arts) στο New York University.

  Μια ακόμη hua qiao, κινέζα της διασποράς.

  Αναρωτιέμαι πως να νιώθει, αλλά και οι άλλοι κινέζοι, με την ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στην πατρίδα της την Κίνα και στις ΗΠΑ, με τη σημερινή κρίση στον κόλπο.

Πρόστιμα τροχαίας

 Πρόστιμα τροχαίας

 

  Πριν δέκα περίπου χρόνια με έπιασε τροχονόμος χωρίς κράνος. 70 ευρώ πρόστιμο. Δεν τόλμησα να μην το ξαναφορέσω.

  Διάβασα αρκετές αναρτήσεις στο facebook ότι τα αυξημένα πρόστιμα (350 ευρώ για το κράνος) είναι μέτρο εισοδηματικής πολιτικής, για να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα.

  Έκανα δυο σκέψεις.

  Η πρώτη, με αφορμή αυτό που μου είπε μια φίλη, ότι δυο φίλοι της δεν την βγάζουν πια βόλτα με τη μηχανή χωρίς κράνος. Δεν το ανεχόταν στο κεφάλι της, προτιμούσε το ρίσκο, παρόλο που της είπα ότι μια φίλη μου γλίτωσε τη ζωή της επειδή φορούσε κράνος, όπως και εγώ, πριν 40 χρόνια.

  Ένα κράνος που της είχα κάνει δώρο το πέταξε. Τώρα ο ένας φίλος της της έκανε δώρο ένα άλλο.

  Η δεύτερη σκέψη.

  Αν όντως τα μέτρα θεσπίστηκαν σαν εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης, της ήλθαν μπούμερανγκ.

  Ποιος τολμάει πια να οδηγήσει χωρίς κράνος, με κίνδυνο μάλιστα να του πάρουν και το δίπλωμα;

  Παλιά κάποιοι θα ρίσκαραν τα εβδομηντάρια. Όμως τα τρακοσάρια, και προπαντός να τους πάρουν το δίπλωμα, πόσοι;

  Σίγουρα θα μειωθούν τα έσοδα από τις τροχαίες παραβάσεις.

  Ας το γράψω και αυτό.

  Ρίσκαρε φίλος μου μια μικρή απόσταση, χωρίς κράνος. Τον τσάκωσαν, τον έγραψαν. Έβαλε την ΑΙ και του έφτιαξε ένα κείμενο, αριστούργημα, και το έστειλε στην τροχαία.

  Του έσβησαν την κλήση.

  Εγώ την επιστράτευσα να μου κάνει την εικόνα που έχω στην ανάρτηση. Chatgpt.