Martin Brest, Άρωμα γυναίκας (Scent of a woman, 1992)

 Martin Brest, Άρωμα γυναίκας (Scent of a woman, 1992)

 

  Φυσικά την ταινία την είχα ξαναδεί, αλλά δεν τη θυμόμουνα. Κάποια στιγμή θυμήθηκα το εντυπωσιακό τέλος. Ο γιος μου όμως τη θυμότανε πολύ καλά, γιατί την είχε δει δυο φορές. Αυτός ξαναβλέπει μια ταινία που του άρεσε, σε αντίθεση με μένα, που ξαναβλέπω μια ταινία μόνο αν δεν έχω γράψει για αυτήν.

  Νομίζω θα έπρεπε να το χαρακτηρίσουμε μοτίβο: ο ήρωας έχει ένα πρόβλημα υγείας. Εδώ ο Al Pacino (μα τι εξαιρετική η ερμηνεία του, όπως και του νεαρού Chris O’ Donnell) είναι τυφλός. Στο «Tuner» που παίζεται από την Πέμπτη που μας πέρασε, ο ήρωας πάσχει από hyperacusis, υψηλή ευαισθησία στους ήχους. Σε μια άλλη ταινία που δεν έχω χρόνο να την ψάξω, περιμένω τηλέφωνο από το φίλο μου τον Γιώργη τον Μανιαδάκη να πάω να τον πάρω (έχει έλθει στο χωριό να ποτίσει) να πάμε στην Ιεράπετρα, να καθίσουμε στο café Μίνως) ο ήρωας είχε μια ειδική μορφή αυτισμού, ψυχαναγκαστικά έλεγε βρωμόλογα. Θυμάμαι τον «Άνθρωπο της βροχής», με έναν άλλο αυτιστικό ήρωα, το «Shower» (1999) με έναν άλλο επίσης αυτιστικό ήρωα, το «Iris» και το «Εσύ ποια είσαι;», με τους ήρωες που πάσχουν από Alzheimer», και βέβαια πολλές που οι ήρωες πάσχουν από καρκίνο και πρέπει να το διαχειριστούν.

  Trivia: Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στη μνήμη του χωριανού και φίλου μου Μιχάλη Βασαρμίδη, που πριν λίγο με πληροφόρησε ο Γιώργης ότι πέθανε χθες, από καρκίνο.

  Εκτός από το μοτίβο υπάρχει και το θέμα: Η απόφαση της αυτοκτονίας, όταν δεν μπορείς πια να διαχειριστείς το πρόβλημα υγείας σου. Στο μυαλό μου έρχεται η ταινία «Η θάλασσα μέσα μου», βασισμένη σε πραγματικό γεγονός.   

  Δεν είναι όλοι όσοι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δύστροποι, όμως ο Αλ Πατσίνο είναι. Τέως συνταγματάρχης, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Όμως πιο πριν θέλει να ζήσει ένα ωραίο σαββατοκύριακο. Ο νεαρός θα τον συνοδεύσει.

  Θα περάσει υπέροχες στιγμές με την καλύτερη πόρνη, αλλά δεν θα δούμε σκηνές. Θα τον δούμε όμως να οδηγεί μια φεράρι, το απαίτησε από τον νεαρό. Αυτός του δίνει οδηγίες, πού να στρίψει κ.λπ. Δεν τον ακούει όμως όταν του λέει να χαμηλώσει ταχύτητα.

  Και μια ατάκα από την ταινία: δυο πράγματα αξίζουν στη ζωή: το pussy (δεν μεταφράζω, γιατί η μετάφραση στους υπότιτλους είναι σε χαμηλό υφολογικό επίπεδο) και η φεράρι.

  Trivia: το pussy του αγόρασε μια φεράρι. Θλιβερή ιστορία, την έχω γράψει αλλού.

  Ο νεαρός θα τον πείσει να μην αυτοκτονήσει. Και αυτός με τη σειρά του θα τον ξελασπώσει. Τον είχαν για αποβολή γιατί δεν ήθελε να καρφώσει τρεις συμμαθητές του. Εξαιρετική η αγόρευσή του στο πειθαρχικό, ενώπιον όλων των μαθητών. -Θέλετε να εκπαιδεύσετε τους μαθητές να γίνουν καρφιά;….

  Θα εισπράξει θερμά χειροκροτήματα στο τέλος.

  Μου άρεσε και το, βιασμένο έστω, happy end: η υποψία μιας σχέσης με μια γυναίκα.

  Έχει εκπληκτική όσφρηση, μαντεύει το άρωμα που φοράει μια γυναίκα, μάντευσε και το δικό της, πράγμα που την εξέπληξε.

  Εξαιρετική ταινία, το 8 δεν είναι έκπληξη.

Daniel Roher, Tuner (2925)

 Daniel Roher, Tuner (2925)

 

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους

  Crime, thriller, χαρακτηρίζει την ταινία η βικιπαίδεια, ενώ το imdb heist, crime, drama, music, romance, thriller.

  Ας το σχολιάσουμε εδώ: κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτηρισμούς έχει ένα ειδικό βάρος, που έχει να κάνει με τη θέση στην οποία βρίσκεται στην απαρίθμηση.

  Που εμένα όμως δεν με βρίσκει σύμφωνο.

  Θα έβαζα πρώτο το romance. Τα υπόλοιπα είναι συνοδευτικά, για να κάνουν περίπλοκη την πλοκή.

  Μάθαμε και μια ακόμη αρρώστια, την hyperacusis. Αυτή είναι μια υψηλή ευαισθησία στην ακοή, και αυτός που πάσχει από αυτή ακούει και τους πιο λεπτούς ήχους, που καταντάει όχι απλά ανυπόφορο αλλά οδυνηρό. Όταν προσβλήθηκε από αυτήν ο Νίκι δεν μπορούσε πια να παίζει πιάνο ενώ ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος. Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού, αυτό τον έκανε έναν εξαιρετικό χορδιστή πιάνων.

  Έτσι γνώρισε την Ρουθ, πιανίστρια και συνθέτρια.

  Έτσι τον εντόπισαν οι κακοποιοί.

  Μπορούσε από τον ήχο που έκανε η ροδέλα σε ένα χρηματοκιβώτιο να μαντέψει τον κωδικό του.

  Δεν θα έμπλεκε μαζί τους αν δεν ήθελε να βοηθήσει τον μέντορά του τον Ντάστιν Χόφμαν, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και χρωστούσε πάρα πολλά νοσήλια.

  Και οι συμπτώσεις: έκανε δώρο στην Ρουθ ένα ρόλεξ, σαν αυτό που της είχε κληροδοτήσει η μητέρα της και της είχε χαλάσει.

  Από τα κλεμμένα.

  Μόνο που ανήκε στον συνθέτη Μάισνερ, που η Ρουθ κατάφερε να γίνει μαθήτριά του.

  Κρίση στη σχέση.

  Το πώς αποκαταστάθηκε…

  επί της οθόνης. Έχω την κακή συνήθεια να κάνω σπόιλερ, πρέπει να την κόψω.

  Πολύ καλός στην ερμηνεία του ο Leo Woodall, εξαιρετικό το σενάριο και η σκηνοθεσία, 7,3 η βαθμολογία της.

  Εγώ βέβαια έβαλα 8.

Alfred Hitchcock, Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Dial M. for murder, 1954)

 Alfred Hitchcock, Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Dial M. for murder, 1954)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Αντιτιθέμενες πιέσεις επιλογής, που λένε οι βιολόγοι.

  Οι επανεκδόσεις είναι μια εγγύηση.

  Δεν μου αρέσουν τα θρίλερ.

  Τελικά υπερίσχυσε η πίεση της επανέκδοσης. Όπως και να το κάνουμε, Χίτσκοκ είναι αυτός.

  Και βέβαια, η πρόωρα χαμένη Γκρέις Κέλι.

  Ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του έχει γκόμενο.

  Να την σκοτώσει μαζί με τον γκόμενο; Δεν τρελάθηκε.

  Φτωχός αυτός, πλούσια αυτή, θα εκβιάσει έναν παλιό συμμαθητή του που έχει λερωμένη τη φωλιά του με διάφορα, να τη σκοτώσει.

  Αλλά με το αζημίωτο φυσικά. Χίλια δολάρια, με αγοραστική αξία της εποχής, δεν είναι και λίγα.

  Όμως κάπου στραβώνει η δουλειά, και ο υποψήφιος δολοφόνος καταλήγει δολοφονημένος. Το θύμα του αντιστάθηκε και τον σκότωσε.

  Μήπως τον σκότωσε γιατί την εκβίαζε με ένα γράμμα που της είχε στείλει ο γκόμενος;

  Εδώ θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου.

  Τον παντρεύτηκε γιατί ήταν μια διασημότητα, κορυφαίος τενίστας. Όμως όταν αποσύρθηκε από το τένις και τα φώτα της δημοσιότητας αποσύρθηκαν από αυτόν, έπαψε να της γυαλίζει το μάτι.

  Το επόμενο βήμα ήταν αναπόφευκτο: βρίσκει γκόμενο.

  Αλλά και η συνέπεια ήταν αναπόφευκτη: ο άντρας της το μαθαίνει.

  Θα κάνω το σπόιλερ: οι ένορκοι αποφάνθηκαν ότι είναι ένοχη, τον σκότωσε γιατί την εκβίαζε.

  Καλά να πάθει, μου ήθελε και γκόμενο, ο άντρας της δεν της άρεσε πια.

  Τελικά τι φαντάζεστε, την εκτέλεσαν;

  Οι αφηγηματικές αναμονές είναι δεδομένες, παραπάνω σπόιλερ δεν μπορώ να κάνω.

  8,1 η βαθμολογία της.

  Είπαμε, επανέκδοση.

 

TEST

 

TEST 

Manuel Gomez Pereira, Το δείπνο (La cena, 2025)

  Manuel Gomez Pereira, Το δείπνο (La cena, 2025)

 

  Από μεθαύριο Πέμπτη στους κινηματογράφους

 Απολαυστικότατη κωμωδία, σας τη συνιστώ.

 Μια εβδομάδα μετά το τέλος του εμφύλιου στην Ισπανία, ο Φράνκο θέλει να παραθέσει γεύμα στους στρατηγούς του. Όμως πού; Στο καλύτερο εστιατόριο της Μαδρίτης.

  Ξεχάστηκαν όμως κάποιες μικρές λεπτομέρειες, που θα έπρεπε να επιλύσει ο υπολοχαγός Medina (εξαιρετικός στο ρόλο του ο Mario Casas) στον οποίο ανατέθηκε η διοργάνωση.

  Το εστιατόριο είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο.

  Οι μάγειροι, όλοι αριστεροί, ήσαν στη φυλακή για εκτέλεση.

  Πού να βρούνε θαλασσινά; Μα στη μαύρη αγορά. Στην Ισπανία του Φράνκο δεν υπάρχει μαύρη αγορά.

  Εμένα μου λες.

  Ο ιστορικός συμβιβασμός.

  Θα βγάλουν τους μάγειρους από τη φυλακή.

  Θα βρουν θαλασσινά στη μαύρη αγορά.

  Είναι αυτονόητο ότι θα επιχειρήσουν να δραπετεύσουν, αφού μετά το πάρτι θα πάνε για εκτέλεση.

  Υπάρχει και μια γυναίκα έγκυος, ο φίλος της και ο αντίζηλός του…

  Υπάρχουν πάρα πολλά κωμικά επεισόδια σε μια πλοκή που είναι θρίλερ.

  Θα τα καταφέρουν;

  Μα η ειδολογική αναμονή (κωμωδία η ταινία) είναι ότι θα τα καταφέρουν. Έτσι δεν έχουμε σασπένς του τι (θα γίνει στο τέλος) αλλά σασπένς του πώς (θα τα καταφέρουν).

  Και, εννιά μήνες μετά, έχουμε ένα απολαυστικό επεισόδιο και την ευχαρίστηση ότι το happy end ήταν πιο happy από ό,τι περιμέναμε.

  6,5 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

  Μάθαμε και το ότι ο Φράνκο δεν έπινε. Ξέχασα όμως το παρατσούκλι του, αλλά τι στο διάβολο έχουμε την ΑΙ; Ρώτησα την ΑΙ της google: Paquita la Culona, που σημαίνει περίπου χοντροκώλα. Το παρατσούκλι του το έβγαλε ένας στρατηγός με τον οποίο είχαν συνδιοργανώσει το πραξικόπημα και ο οποίος τον περιφρονούσε. 

Ισότητα;

   Ισότητα;

 

  Δεν είμαι ρατσιστής, πιστεύω ότι όλες οι φυλές είναι ίσες, μπορεί να βρεις σε όλες αυτές από πολύ έξυπνους έως και πολύ ηλίθιους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές, όπως πιστεύουν οι ναζιστές. Όμως πιστεύω στην ανωτερότητα της κουλτούρας. Δεν θα βάλω την κουλτούρα μας στο ίδιο επίπεδο με την κουλτούρα της Γκάμπιας, όπου ασκείται η κλειτοριδεκτομή.

Αρχοντούλα Διαβάτη, Ασπασία Καρρά, μια γυναίκα του καναπέ-μαρτυρία

 Αρχοντούλα Διαβάτη, Ασπασία Καρρά, μια γυναίκα του καναπέ-μαρτυρία, Νησίδες-Θεσσαλονίκη, 2026, σελ. 99.

  

   Με συγκίνησε πολύ το βιβλίο της Αρχοντούλας Διαβάτη «Ασπασία Καρρά-μαρτυρία», καθώς σχεδιάζω να γράψω και εγώ ένα παρόμοιο.

  Έχουμε ήδη παρουσιάσει τα βιβλία της Αρχοντούλας Διαβάτη «Η μάνα του νερού», «Το αλογάκι της Παναγίας», «Φεύγω αλλά θα ξανάρθω», «Σκουλαρίκι στη μύτη», «Όπως η Μπερλίνα», «Κινητή γιορτή», «Αίθριος και σήμερα» και «Φωτεινός θάλαμος».

  Και βέβαια, αυτό το βιβλίο είναι κάτι διαφορετικό. Είναι συγκινητικό για πολλούς λόγους.

  Πρώτον, γιατί η Ασπασία Καρρά είχε μια αναπηρία στο ένα χέρι και στο ένα πόδι, εξαιτίας πολιομυελίτιδας.

  Έχω δυο φίλους που προσβλήθηκαν από την ίδια αρρώστια. Ο ένας, απλά κουτσαίνει ελαφρά. Ο άλλος, είναι καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα. Δυστυχώς την εποχή που προσβλήθηκαν δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη το εμβόλιο.

  Δεύτερον, ήταν μια αγωνίστρια, με ενεργητική παρουσία στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. 

  Τρίτον, είχε συλληφθεί και βασανισθεί από τη χούντα, χωρίς να μπορέσουν να τη «σπάσουν», να μαρτυρήσει τους συντρόφους της.

  Τέταρτον, η κριτική της στάση απέναντι σε πρόσωπα και κόμματα.

  Πέμπτο, αναφέρει πράγματα που ο πολύς κόσμος αγνοεί.

  Και βέβαια, ενώ κυριαρχεί η αφήγηση της Καρρά, η Διαβάτη δίνει και τη δική της πινελιά, με δικά της παρενθετικά σχόλια-κείμενα.

  Η Διαβάτη δεν θέλησε να πειράξει την προφορικότητα της αφήγησης της Καρρά (αντίθετα από ό,τι σκοπεύω να κάνω εγώ), δίνοντας έτσι μια αυθεντικότητα στο κείμενο, τη σφραγίδα ενός ντοκουμέντου.

  Μετά από όλα αυτά, νομίζω πρέπει να περάσω στην παράθεση αποσπασμάτων.

  «Είδα στο “Ολύμπιον” για πρώτη φορά την Ασπασία Καρρά τον Φεβρουάριο του 2012, στην προβολή της ταινίας της Αλίντας Δημητρίου για τις αγωνίστριες της αντιδικτατορικής Αντίστασης, Τα κορίτσια της βροχής. Ήταν εκεί» (σελ. 15).

  Αυτή την παράγραφο την παραθέτω εις μνήμην της Αλίντας, της συζύγου του αξέχαστου κοινωνικού ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου, δημιουργού της ομάδας κοινωνικής ανθρωπολογίας. Πάντα συμμετείχε στα αποχαιρετιστήρια τσιμπούσια μας, κάθε Ιούνη, στο σπίτι της Λίλας.

  «Είχαμε διαβάσει το βιβλίο “Mein Kampf” του Χίτλερ» (σελ. 20).

  Έκανα την παραχώρηση να διαβάσω και εγώ ένα βιβλίο για τις μάζες. Φυσικά έκανα ανάρτηση, απλά για να δείξω ότι το διάβασα, χωρίς να σχολιάσω, για ευνόητους λόγους. Αλλά θυμάμαι, έκανα τη σκέψη: καλά, οι εβραίοι δεν το διάβασαν; Και αν το διάβασαν, πώς ήταν τόσο αισιόδοξοι ότι ο Χίτλερ δεν θα έκανε αυτά που γράφει στο βιβλίο του; Λίγοι ήταν αυτοί που κατάλαβαν και την κοπάνησαν από τη Γερμανία.

  «Ο Ε.Π. Παπανούτσος, υπουργός Παιδείας, είχε εισηγηθεί να είναι τα αναγνωστικά διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή, κάπου έχει θάλασσα και παιδιά από τα κατσάβραχα αδυνατούν να καταλάβουν χειροπιαστά κάποιες έννοιες» (σελ. 26).

  Δεν ξέρω πόσο είναι υπερτιμημένος, εντελώς ανεδαφική η εισήγησή του. Όμως δεν έγραψα το απόσπασμα για να το σχολιάσω, αλλά για να πω πόσο με ξενέρωσε, πρωτοδιορισμένος φιλόλογος στην Κάσο το 1982, που στο βιβλίο της Ψυχολογίας, γραμμένο από τον Παπανούτσο, ο Φρόιντ απουσίαζε εντελώς.

  «ΓΚΑΡΩΝΤΑΚΙΑ.

  Ήμασταν Γκαρωντάκια. Θαυμάζαμε τον Γάλλο πολιτικό…» (σελ. 27).

  Θυμάμαι σε βίπερ το «Η μεγάλη καμπή του σοσιαλισμού». Αργότερα διαγράφηκε από το ΚΚΓ, αρνήθηκε το ολοκαύτωμα και έγινε μουσουλμάνος.

  «Πάντα και παντού η μανία για εξουσία. Στο κατηχητικό που πήγα, ποίμνιο, στο κόμμα μάζα, τώρα είμαι η Ασπασία και πιστεύω στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου» (σελ. 31).

  Προσυπογράφω απόλυτα.

  «Ο Ανδριώτης ήταν κοντά στα παιδιά, ενώ ο Κριαράς όχι» (σελ. 35).

  Θα διαβάσουμε και άλλα παρόμοια.

  «Αγωνιστήκαμε για να έχουμε όλη μέρα θερμοσίφωνο, ενώ οι τροτσκίστριες είχαν άλλη γνώμη-οι αγωνιστές πρέπει να υποφέρουν-πήγαιναν και το χαλούσαν» (σελ. 44).

  Απίστευτο!!!

  «…πράγμα που δεν το επέτρεπε το κόμμα. Θεωρούσε τη Διεθνή Αμνηστία όργανο της CIA» (σελ. 55).

  Το ξέρατε εσείς αυτό;

  «Ο Θοδωράκης με το “Καραμανλής ή τανκς”, το άκουσαν, θυμάμαι, οι Λαμπράκηδες, η αδελφή μου τότε η «Λαμπράκισσα, και έπεσαν να πεθάνουν» (σελ. 56).

  Εγώ όχι.

  Και θα σας πω γιατί.

  Εκείνη την εποχή υπηρετούσα έφεδρος ανθυπολοχαγός στη Λάρισα. Ήταν ένας αξιωματικός, ας μη πω το όνομά του, πατριώτης μου, που είχε τη φήμη του πιο μαύρου χουντικού. Έγινε τότε μια συνομωσία από αξιωματικούς, και φυσικά τον μύησαν και αυτόν, θεωρώντας τον δικό τους. Αυτός ήλθε αμέσως σε επικοινωνία με το ΓΕΣ. Του είπαν να μείνει στην ομάδα τους και να ενημερώνει το αρχηγείο, όπως και έγινε. Φυσικά, με βάση τις δικές τους πληροφορίες, τους συνέλαβαν. Μάλιστα ένας από τους συνωμότες βρέθηκε φυλακή ενώ η γυναίκα του ήταν ετοιμόγεννη. Τη λυπηθήκαμε την καημένη.

  Και εγώ ρωτώ: Ο αξιωματικός αυτός θα τους είχε καρφώσει, αν στην εξουσία δεν ήταν ο Καραμανλής αλλά κάποιος άλλος, ας πούμε ο Παπανδρέου; Και αν έκαναν το κίνημα, και είχε επιτυχία; Αλλά και να μην είχε, δεν θα υπήρχαν νεκροί; Πιστεύω και εγώ ότι ο Καραμανλής εκείνη την περίοδο ήταν η πιο ρεαλιστική λύση. Φυσικά το πιστεύω, ξέροντας τα παραπάνω. Αν δεν τα ήξερα θα σοκαριζόμουν κι εγώ.

  ΦΡΟΥΡΟΙ ΚΑΙ ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΒΟΗΘΗΣΑΝ

  Νομίζω είναι γνωστό αυτό. Ο «καπετάνιος» όπως τον ξέρουμε, ας μην πω το πραγματικό του όνομα, σαν εσατζής και φύλακας της Τζένης Καρέζη την βοήθησε πολύ. Συναντήθηκαν κάποιες φορές μετά την πτώση της χούντας και τον ευχαριστούσε πάντα.

  «Ο Γλέζος με τον Σάντα κατέβασαν τη σημαία, αλλά μόνο μετά το ’83 αναφέρθηκε το όνομα του Σάντα…. Κι ο Ρίτσος, ο μεγάλος ποιητής, αντέδρασε όταν στην “Επιθεώρηση Τέχνης” ήταν να γίνει αφιέρωμα στον Τάσο Λειβαδίτη. Όσο ζούσε εκείνος, δεν έπρεπε να τιμηθεί άλλος» (σελ. 56).

  Κάτι ανάλογο άκουσα και με τον Καρούζο, έχω ξεχάσει. Και οι μεγάλοι έχουν τις μικρότητές τους, γνωστό αυτό. Εν τάξει, ο Γλέζος έγινε γνωστός, αλλά πόσοι έχουν στο μυαλό τους ότι μαζί με τον Μπελογιάννη εκτελέστηκαν άλλοι τρεις; Και εγώ μόνο τον Μπάτση θυμάμαι σαν όνομα. Στην ιστορία μένουν αυτοί που έχουν υψηλό προφίλ.

  Εξαιρετικό και το βιβλίο αυτό της Αρχοντούλας Διαβάτη, εύχομαι να είναι καλοτάξιδο.