Bian Zhuo (卞灼) AKA 王籽璇 (Wang Zixuan), As the water flows (翠湖, 2026)

 Bian Zhuo (卞灼) AKA 王籽璇 (Wang Zixuan), As the water flows (翠湖, 2026)

 

  Δεν βρήκα στοιχεία για τον σκηνοθέτη με την κλασική αναζήτηση (βικιπαίδεια, imdb) και κατέφυγα στην τεχνητή νοημοσύνη. Μια και αυτή είναι η πρώτη του ταινία και δεν μπορώ να κάνω πορτραίτο, αντιγράφω τα στοιχεία που μου έδωσε η Claude.ai

  «Ο Bian Zhuo (本名 Wang Zixuan) γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1988 στο Kunming της επαρχίας Yunnan. Σπούδασε στο San Francisco Art University και είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής (director of photography) από την ηπειρωτική Κίνα.

  Ξεκίνησε την καριέρα του ως διευθυντής φωτογραφίας και πάντα ονειρευόταν να γίνει σκηνοθέτης. Το 2023, ενώ ανάρρωνε από κάταγμα στο πόδι, βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του παππού του, που είχε πεθάνει το 2016 — η πρώτη σελίδα ξεκινούσε με τη φράση «Yuanqin, μου λείπεις τόσο πολύ» (το όνομα της γιαγιάς του). Αυτό το ημερολόγιο έγινε η αφορμή για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.

  Η ταινία 《翠湖》(Cuihu / "As the Water Flows") — όπου είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης, μοντέρ και διευθυντής φωτογραφίας — είναι η ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας στο Kunming, με αφορμή έναν ηλικιωμένο χήρο που ψάχνει μια νέα σχέση μετά τον θάνατο της συζύγου του, προκαλώντας οικογενειακές συγκρούσεις που τελικά οδηγούν σε συμφιλίωση».

  Aς ξεκινήσουμε από αυτό το τελευταίο: του κάνει πρόταση να συζήσουνε. Έτσι θα είναι στήριγμα ο ένας για τον άλλο. Τελικά χωρίζουνε. Δεν θυμάμαι αν έπαιξε ρόλο η αντίθεση των τριών θυγατέρων του: Μήπως του φάει τα λεφτά;

  Πάντως η ταινία είναι χωρίς σασπένς. Αυτό που βλέπουμε είναι οικογενειακές σκηνές, τσακωμοί συνήθως. Οι κεντρικοί χαρακτήρες, εκτός από τον παππού, είναι οι τρεις αδελφές και τα τρία παιδιά τους, ένα η κάθε μία: ένας νεαρός, μια κοπέλα και ο χοντρούλης μικρός.

  Μα πώς ντύνεσαι έτσι κοπέλα μου; Σαν καμιά του δρόμου.

  Τι, θα πάρεις αυτό τον φτωχό νέο;

  Ο παππούς, όπως γενικά οι παππούδες, είναι με το μέρος των εγγονών.

  Μέσα από τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και συγκρούσεις βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί στη σημερινή Κίνα: Οι νέοι, εντελώς μοντέρνοι, έχουν κάνει τους συντηρητικούς γονείς να αγανακτούν.

  Trivia: O πατέρας ενός φίλου και συμμαθητή μου προσποιήθηκε ότι δεν τον αναγνώρισε όταν τον είδε να κατεβαίνει από το λεωφορείο, με μια μαλλούρα τόση, όπως ήταν τότε της μόδας (περίοδος της δικτατορίας). Τα δικά μου μαλλιά ήταν τόσο μεγάλα που έπιαναν ψαλίδα, και έπρεπε να τα κόβω στις άκρες. Και καθώς ήταν τότε σγουρά, μετά από κάθε λούσιμο έβαζα φιλέ για να τα ισιώσω.

  Ο Bian Zhuo είναι αισιόδοξος, είναι με το μέρος των νέων, για αυτό τελειώνει την ταινία του με το πιο κλασικό happy end: το γάμο της εγγονής με τον «φτωχό» νέο.

  Δεν γράφω συχνά για τα υφολογικά στοιχεία μιας ταινίας, με ενδιαφέρει περισσότερο το στόρι. Εδώ όμως έχει ενδιαφέρον το «εικαστικό» βλέμμα του Bian. Ακούμε συχνά, «αντιρεαλιστικά», τον διάλογο δυο προσώπων που βρίσκονται στο βάθος. Ο Bian ενδιαφέρεται εξίσου για το τοπίο, όπως κάνει ο Bruegel σε κάποιους πίνακές του. Άλλες φορές ακούμε διάλογο off-stage, καθώς η κάμερα περιφέρεται σε ένα τοπίο -μια φορά στον ελαφρά συννεφιασμένο ουρανό. Ακόμη, πολλές φορές μας παρουσιάζει τα πρόσωπα να μιλούν πίσω από την τζαμαρία ενός παραθύρου, όπως κάνει ο Vermeer σε δικούς του πίνακες.

  Μήπως είναι μια οιονεί αποστασιοποίηση; Να τα κρίνουμε, όχι να τα συμπονέσουμε;

  Λέμε τώρα.  

  Παρά λίγο να το ξεχάσω.

  Η Πολιτιστική Επανάσταση κατατρύχει τους κινέζους σκηνοθέτες, έχω αναφερθεί σ’ αυτό σε άλλη ανάρτηση. Εδώ, ο παππούς, καθηγητής, χαρακτηριζόμενος δεξιός, στέλνεται από τους ερυθροφρουρούς στην επαρχία, σε ένα δάσος, να «αναμορφωθεί» γινόμενος υλοτόμος.

  Τι ξέρει αυτός από υλοτομία;

  Ένας κορμός πέφτει πάνω του και τον τραυματίζει σοβαρά στο πόδι.

  Τον βάζουν σε ένα εργαστήριο για να πεθάνει.

  Ευτυχώς η μακαρίτισσα η γυναίκα του έτρεξε και τον περιμάζεψε. Είχε αντιταχθεί στις πιέσεις της οικογένειάς της να τον χωρίσει.

  Όμως να μην πάει χαμένη η αναζήτηση, παραθέτω και τα υπόλοιπα στοιχεία που μου έδωσε η Claude.ai

  Διακρίσεις της ταινίας:

• Υποψηφιότητα για το Silk Road Award στο 12ο Silk Road International Film Festival.
• Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στην ενότητα Asian New Talent (亚洲新人单元) του Golden Goblet Award, στο 27ο Shanghai International Film Festival.
• Βραβείο Νέου Σκηνοθέτη Ασίας (Asian New Director Award) στο 22ο Hong Kong Asian Film Festival. Σε συνέντευξή του αναφέρει ως μεγαλύτερες επιδράσεις τον Edward Yang (杨德昌, ειδικά το Yi Yi) και τον Ang Lee (Eat Drink Man Woman, The Wedding Banquet), καθώς και τους Jim Jarmusch και Stanley Kubrick.

 

John Huston, Η ζούγκλα της ασφάλτου (The asphalt jungle, 1950)

 John Huston, Η ζούγκλα της ασφάλτου (The asphalt jungle, 1950)

 

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους

  Σύμπτωση: όπως και το «Fuze», που προβάλλεται επίσης από την Πέμπτη που μας πέρασε, έχει σαν θέμα μια ληστεία.

  Πολλές ταινίες με θέμα τη ληστεία παρουσιάζουν απλά την καταδίωξη της αστυνομίας και την προσπάθεια διαφυγής των ληστών. Όμως αυτές οι δυο ταινίες διαφέρουν, και έχουν δυο κοινά χαρακτηριστικά.

  Το πρώτο: κάποιος/οι από τους ληστές προσπαθούν να τη φέρουν στους άλλους, παίρνοντας οι ίδιοι τα κλοπιμαία.

  Το δεύτερο: βλέπουμε μια διαπλοκή με την «εξουσία», άμεση στο «Fuze», έμμεση στη «Ζούγκλα της ασφάλτου». Στρατιωτικός στο «Fuze», αστυνομικός στην «Ζούγκλα της ασφάλτου». Άμεσα μπλεγμένος στην υπόθεση ο στρατιωτικός, απλή διαπλοκή με τους ληστές ο αστυνομικός.

  Βλέπουμε και την Μέριλιν Μονρόε, κούκλα, δεν την αναγνώρισα παρά μόνο τώρα που διαβάζω τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Γιατί δεν την αναγνώρισα:

  Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, και τώρα την βρήκα πραγματική κούκλα, η «σπιτωμένη» γκόμενα του Έμεριχ, πλούσιου δικηγόρου που θα χρηματοδοτήσει την επιχείρηση.

  Υπάρχουν ταινίες που τις έχω ξαναδεί και δεν το θυμάμαι, τώρα πια η συντριπτική πλειοψηφία, και ταινίες που αναγνωρίζοντας σκηνές καταλαβαίνω ότι τις έχω ξαναδεί.

  Ο Doc, που μόλις έχει αποφυλακισθεί έχοντας εκτίσει τα 5 χρόνια της ποινής του και είναι ο διοργανωτής της ληστείας, είναι μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία, που τον θυμήθηκα από την αρχή. Δεν οπλοφορεί από τα είκοσί του χρόνια. Αν οπλοφορείς, λέει, κινδυνεύεις να σκοτώσεις αστυνομικό, και τότε την έχεις πραγματικά βαμμένη.

  Θυμήθηκα επίσης το επεισόδιο που, για να απολαύσει το χορό μιας νέας κοπέλας (της είχε δώσει ένα σωρό κέρματα να βάλει στο τζουκ μποξ), καθυστέρησε τη φυγή του, ακριβώς τόσο χρόνο όσο χρειάστηκε να φτάσει η αστυνομία και να τον συλλάβει.

  Το τρίτο δεν θα σας το πω γιατί θα κάνω σπόιλερ.

  Να το ξαναπούμε, οι επανεκδόσεις είναι πάντα μια εγγύηση ποιότητας.

  7,8 η βαθμολογία της (εγώ δεν βαθμολόγησα, απλά γιατί δεν μου αρέσει το είδος), αξίζει να την (ξανα)δείτε.

  Τώρα μου ήλθε στο μυαλό, να το σχολιάσω: πόσο μπορεί να επηρεάσει την κρίση μας το αν μας αρέσει το είδος ή όχι;

  Τα crime και τα thriller δεν είναι της αρεσκείας μου, ενώ τα horror, αγαπημένο είδος στα νεανικά μου χρόνια, δεν τα βλέπω καθόλου, με εξαίρεση, αν βλέπω έναν σκηνοθέτη πακέτο. Το «Ψυχώ» που προβάλλεται σε επανέκδοση δεν το είδα. Θυμάμαι ακόμη την προβολή του στην «Ίριδα», όταν ήμουν φοιτητής, και το βουητό στην αίθουσα όταν είδαμε το κρανίο της μαμάς, ενώ περιμέναμε να δούμε τη μαμά.

  Όμως αξίζει να παραθέσω την κριτική που έγραψα για το remake του Gus van Sant:

  «Πρόκειται για remake της ομώνυμης ταινίας του Χίτσκοκ. Τα θρίλερ δεν εντάσσονται στις προτιμήσεις μου, όμως μια και αποφάσισα να δω πακέτο τον Gus van Sant είπα να το δω.   

  Καλογυρισμένο έργο, αλλά ένα θρίλερ στηρίζεται στο εφέ του απροσδόκητου, και μια και το εφέ αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν ξέρεις ήδη την υπόθεση, δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε την ίδια εντύπωση που μου άφησε το «Ψυχώ» πριν χρόνια, όταν το είδα στην Ίριδα, στον κινηματογράφο όπου γίνονταν οι φοιτητικές προβολές. Θυμάμαι τη σκηνή που γυρνάει η πολυθρόνα, και αντί τη γυναίκα που περιμένουμε να δούμε βλέπουμε ένα σκελετό. Βουβαμάρα στην πλατεία και στα θεωρεία –θυμάμαι ότι έβλεπα από θεωρείο- και αμέσως μετά ένα μεγάλο βουητό καθώς άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί, σαν να έγινε σεισμός». 

 Ξέχασα να γράψω την ατάκα, του Doc: «Η πείρα με δίδαξε να μην εμπιστεύομαι τους αστυνόμους. Εκεί που νομίζεις ότι είναι εντάξει, γίνονται νομοταγείς». 😂

  

 

David Mackenzie, Fuze (2025)

 David Mackenzie, Fuze (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Πρωτότυπη αστυνομική ταινία.

  Θα πω δυο λόγια για την πλοκή, την οποία εξάλλου μπορείτε να διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Ανακαλύφθηκε μια βόμβα κάτω από κάτι χώματα, προφανώς απομεινάρι του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Έρχονται οι ειδικοί για να την απασφαλίσουν, ή να φροντίσουν να γίνει μια έκρηξη ελεγχόμενη, δηλαδή να έχουν απομακρύνει τον κόσμο από την περιοχή και να φτιάξουν προστατευτικό τοίχος.

  Όμως η βόμβα δεν ήταν απομεινάρι του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Και, ενώ στην αρχή βλέπουμε την κινητοποίηση της αστυνομίας και κάποιων ειδικών στρατιωτικών, στη συνέχεια περνάμε σε άλλα πλάνα. Κάποιοι διαρρήκτες, τρυπώντας τοίχους, μπαίνουν μέσα στην τράπεζα και αρπάζουν ό,τι βρουν στις θυρίδες φύλαξης, από χαρτονομίσματα μέχρι κοσμήματα.

  Και διαμάντια.

  Γιατί είναι πρωτότυπη η πλοκή.

  Γιατί και οι διαρρήκτες αλληλοϋπονομεύονται, συγκρούονται μεταξύ τους, υπάρχουν και νεκροί.

  Γιατί τελικά αποδεικνύεται ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσά τους και ανάμεσα σε έναν από εκείνους που κλήθηκαν να απασφαλίσουν τη βόμβα.

  Όσο για το τέλος…

  Θα κάνω ένα quasi spoiler.

  Το να ληστέψεις τους πλούσιους δεν είναι ληστεία, το έκανε και ο Ρομπέν, μόνο που αυτός το έκανε στα δάση.

  Ανάμεσα στους τρεις ληστές είναι και ένας Καραλής.

  Δεν νομίζω να έχει σχέση με τον Βρασίδα.  

  Ακούσαμε και το ελληνικό, ενώ σηκώνουν τα ποτήρια με την μπύρα για πρόποση: Στην υγειά μας.

  6,2 η βαθμολογία της, νομίζω την αδικεί, εγώ έβαλα 7.

Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους

  Ήξερα πόσο σημαντικό ήταν για τη νίκη των συμμάχων το σπάσιμο των κωδίκων του εχθρού. Οι άγγλοι με τον Turing των γερμανών, οι αμερικάνοι, δεν ξέρω με ποιον, των γιαπωνέζων. Αυτό στοίχισε τη ζωή στον Γιαμαμότο.

  Τώρα έμαθα κάτι άλλο.

  Το διάβασα στην ταινία: Ο Κένεντι ρώτησε τον Αϊζενχάουερ πώς τα κατάφεραν και πέτυχαν την απόβαση στη Νορμανδία. Η απάντησή του ήταν: Είχαμε καλύτερους μετεωρολόγους από τους γερμανούς.

  Για την ακρίβεια, είχαν τον James Stagg, εκπρόσωπο των άγγλων και επικεφαλή της ομάδας των μετεωρολόγων.  

  Υπήρχε όμως και ο Irving P. Krick, ο εκπρόσωπος των αμερικανών στην ομάδα των μετεωρολόγων.

  Υπήρχε διάσταση απόψεων. Τελικά έγινε δεκτή η πρόταση του Σταγκ να αναβληθεί η απόβαση, να μη γίνει στις 5 Ιουλίου αλλά στις 18. Όμως διαπίστωσε ένα κενό στην κακοκαιρία, που ήταν ακριβώς πάνω από τις ακτές της Νορμανδίας που είχε προγραμματισθεί η απόβαση. Και πρότεινε να γίνει η απόβαση την επομένη, στις 6 Ιουλίου, πρόταση που έγινε δεκτή.

  Μάθαμε ότι είχε γίνει πιο πριν μια δοκιμή που κατέληξε σε πλήρη αποτυχία. Πολλοί πεζοναύτες σκοτώθηκαν από φίλια πυρά.

  Σε όλη την ταινία βλέπουμε την πίεση (ο αγγλικός τίτλος της ταινίας) που ασκούνταν στους μετεωρολόγους να δώσουν όσο πιο σύντομα μπορούσαν τις προβλέψεις τους. Επίσης την κόντρα ανάμεσα στους δυο μετεωρολόγους. Τελικά ο Σταγκ είχε δίκιο, και αργότερα παρασημοφορήθηκε.

  Βλέπουμε και σκηνές από την απόβαση, στο τέλος της ταινίας.

  7,4 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο, παρόλο που βλέπω ότι οι έλληνες κριτικοί έχουν διαφορετική άποψη από το κοινό που ψήφισε.

Carla Simón, Romería (2025)

 Carla Simón, Rimería (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Και οι δυο προηγούμενες ταινίες της Σιμόν, «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι» (2017) και «Οι ροδακινιές του Αλκαράς» (2022) προβλήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες.

  Όπως και το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι», έτσι και η «Ρομερία» είναι ημιαυτοβιογραφική. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι ένα στοιχείο είναι καθαρά αυτοβιογραφικό μια και υπάρχει και στις δυο ταινίες: οι γονείς πέθαναν από aids.

  Ένα υφολογικό χαρακτηριστικό της Σιμόν είναι casual σκηνές, σκηνές αυτόνομες, πολυμοναδικές θα τις λέγαμε, όπως στην αφηγηματολογία, που εικονογραφούν ένα περιβάλλον. Το σασπένς είναι υποτυπώδες, ενώ σ’ αυτή την ταινία θα κάνει έντονη την εμφάνισή του μόλις μετά το μέσο της: όταν θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται μυστικά.

  Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η δραματοποίηση καταγραφών του ημερολογίου της μητέρας της Μαρίνας, το οποίο κουβαλάει μαζί της στο ταξίδι για να συναντήσει τους παππούδες της. Πρέπει να επιβεβαιώσουν την πατρότητά της, γιατί στο πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα της δεν γίνεται αναφορά στο ότι έχει μια κόρη. Το χρειάζεται, γιατί μόνο έτσι μπορεί να πάρει υποτροφία για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο -τι άλλο: κινηματογράφο.  

  Ας κάνω ένα έμμεσο σπόιλερ: το είχα διαβάσει παλιά, τότε που το aids ήταν σε όξυνση καθώς ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητά του και δεν λάβαινε προστατευτικά μέτρα, ότι πολλοί γονείς έδιωχναν τα παιδιά τους όταν μάθαιναν ότι είχαν aids. Έ, να μην κολλήσουν και αυτοί.

  Και ένα ακόμη έμμεσο σπόιλερ: εκτός από τους ομοφυλόφιλους, ανάμεσα στα πρώτα θύματα ήταν και οι τοξικομανείς. Κοινές σύριγγες, ήταν ένας εύκολος τρόπος μετάδοσής του.

  Το σασπένς, εκ των ων ουκ άνευ σε μια ταινία κατά τον Syd Field, εμφανίζεται μόλις στο τέλος, ενώ το romance, εκ των ων ουκ άνευ κατ’ εμέ, απουσιάζει εντελώς.

  Ναι, δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα η ταινία, παρά το 6,8 της βαθμολογίας της, όμως με αποζημίωσε η όμορφη Llúcia Garcia Mitch, η οποία μάλλον εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ταινία, καθώς δεν βλέπω να υπάρχει σελίδα για αυτήν στην βικιπαίδεια.

  Ε, ναι, όμορφοι πρωταγωνιστές είναι πάντα ένα συν στην ταινία.

  Χωρίς να είναι sine qua non, να μην παρεξηγούμαι.

Yang Larry (1981 - )

 Yang Larry  (1981 - )

 

  Ο Larry Yang γεννήθηκε το 1981 στο Baoquanling της κινεζικής επαρχίας Heilongjiang. Σπούδασε στη Σχολή Σκηνοθεσίας της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, ενώ το 2006 επιλέχθηκε για μεταπτυχιακές σπουδές κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

  Το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία το έκανε με τη Nana (2012). Στην ταινία αυτή αφηγείται πώς μια κινέζα δώρισε τον νεφρό της σε έναν νεαρό Ουγούρο που έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια.

  Η επόμενη ταινία του ήταν η «Sorry, I love you» (2014).

  Και εδώ θα δούμε το θέμα της δωρεάν οργάνου, εδώ καρδιάς.  

  Είναι ένα συγκινητικό romance που πλέκεται με μια αστυνομική πλοκή που επιτρέπει στον Γιανγκ να μπάσει πολλές σκηνές wu xia (πολεμικές τέχνες), καθώς και το μοτίβο της αναζήτησης (είναι υιοθετημένος και θα ψάξει για τη μητέρα του και την αδελφή του). Με μια σφαίρα στο κεφάλι, καταδικασμένος να πεθάνει αργά ή γρήγορα, θα δωρίσει την καρδιά του στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του, ενώ η κοπέλα που αγαπά και τον αγαπά θα θρηνεί απαρηγόρητη στον τάφο του.

  Η επόμενη ταινία του, το «Mountain cry» (2015) θα τον κάνει διεθνώς γνωστό. Είναι μια συγκινητική ιστορία αγάπης δυο νέων σε ένα ορεινό χωριό, που αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες μιας παραδοσιακής νοοτροπίας. Μουγκή αυτή, θα δώσει αγώνα να την υπερασπιστεί. Όμως το τέλος εδώ είναι happy, αυτή ξαναβρίσκει τη φωνή της.

  Η επόμενη ταινία του, το «Adoring» (2019) είναι μια απολαυστική κωμωδία, με κεντρικούς «ήρωες» ένα σκυλί, ένα γατί και ένα γουρούνι.

  Στην επόμενη ταινία του, «Ride on» (2023), ένας από τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες είναι πάλι ζώο, ένα άλογο κασκαντέρ, ενώ ο άλλος είναι το αφεντικό του, επίσης κασκαντέρ. Η αγάπη τους είναι οιονεί romance, τόσο στενή. Υπάρχει και το θέμα της επαναπροσέγγισης πατέρα και κόρης.

  Η τελευταία μέχρι στιγμής ταινία του, «The shadow’s edge» (2025) είναι μια αστυνομική ταινία με πάρα πολλές σκηνές wu xia. Όπως και στην προηγούμενη, πρωταγωνιστής είναι ο Τσάκι Τσαν.

  «Πολύτροπος» ο Λάρι, δεν έχει θεματικά κέντρα όπως η Λίνα (Γιανγκ), κάθε ταινία του είναι ξεχωριστή από τις άλλες.

Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Εξαιρετική ταινία, με τον αξέχαστο Gian Maria Volonté, τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών στις Κάννες.

  Έξυπνο σενάριο, σατιρίζει τα υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας μέσω ενός ευφάνταστου σεναρίου.

  Οι αποκαλύψεις γίνονται σιγά σιγά, όμως εμείς θα τις αναφέρουμε μονομιάς.

  Η φιλενάδα του έχει τη διαστροφή να την φωτογραφίζει σε στάσεις γυναικών που δολοφονήθηκαν. Του φέρεται προκλητικά. Τον κοροϊδεύει για την σεξουαλικότητά του, σεξουαλικότητα ενός παιδιού.

  Και φυσικά τον φέρνει στα άκρα.

  Όμως η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει, είναι όταν τη βλέπει να πηδιέται με έναν νεαρό γείτονα, αναρχοτέτοιο… των οποίων είναι απηνής διώκτης.

  Δεν μπορεί παρά να είναι διαταραγμένος. Αλλιώς δεν εξηγείται, γιατί να αφήσει τεκμήρια της ενοχής του, απλά για να αποδείξει ότι είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Όμως μέσω των επεισοδίων που βλέπουμε στη συνέχεια, ο Πέτρι σατιρίζει τους υψηλά ιστάμενους, που είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν είναι καθόλου υπεράνω πάσης υποψίας, τα κοινωνικά δίκτυα (δεν μιλάμε για τα ΜΜΕ, που είναι ελεγχόμενα) ξεσκεπάζουν τα άπλυτά τους, όμως είναι στο απυρόβλητο. Συχνά κάθονται στο σκαμνί, και αθωώνονται. Και αν δεν αθωωθούν, καταδικάζονται σε αστείες ποινές. Αλλά και αυτές τις ποινές δεν τις εκτίουν, πολύ γρήγορα βγαίνουν έξω. Ένας που δεν ήταν δικός τους και βγήκε δυο χρόνια πριν εκτίσει τα 20 χρόνια της ποινής του, τον ξαναέχωσαν μέσα (ονόματα δεν λέμε).

  Πιστεύω ότι τα στατιστικά στοιχεία που παρατίθενται είναι αληθινά: Τόσες απεργίες, τόσες διαδηλώσεις… τόσες αφίσες των μαοϊκών, τόσες των αναρχικών, τόσες των σταλινικών…

  Αυτό δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: Τόσες υπέρ της Πολιτιστικής Επανάστασης…

  Η ταινία γυρίστηκε το 1970. Για τις συνέπειες αυτής της Πολιτιστικής Επανάστασης μάθαμε μετά το θάνατο του Μάο.

  Οι νέοι είναι ικανοί για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο.

  Για το καλύτερο: οι νέοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο.

  Για το χειρότερο: οι κινέζοι νεολαίοι που, με την Πολιτιστική Επανάσταση παράτησαν τα βιβλία τους και ξεχύθηκαν στους δρόμους να καταδιώξουν τους αστούς. Η χαμένη γενιά, όπως μας είπε η Helen (δεν θυμάμαι το κινέζικο όνομά της), η δασκάλα μας στον Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάδας Κίνας, ότι τους ονομάζουν σήμερα. Ανάμεσά τους και ο πατέρας της. Είναι ένα θέμα που «καταδιώκει» τον Zhang Yimou («Coming home», «One second» και «To live» (1994). Και όχι μόνο. «The blue kite», «Farewell my concubine» του Chen Kaige, «Youth»…   

  Μπορεί να σοκάρω μερικούς, αλλά θα το πω: όχι, δεν ήμουν με τους νεολαίους που ξεσηκώθηκαν στην πλατεία Τιάν Ανμέν. Αν είχαν πετύχει την ανατροπή του καθεστώτος, η Κίνα δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα, το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, ένας καθοριστικός παράγοντας για την αποτροπή της εισβολής τους στο Ιράν.

  8 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.