Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 

  Το έχω ξαναπεί, μου αρέσουν οι (αυτό)βιογραφίες. Όμως στον κινηματογράφο βλέπεις μόνο βιογραφίες. Η ταινία «Λο» αποτελεί μια εξαίρεση: είναι αυτοβιογραφική.

  Ο Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γαλλία όπου είναι εγκατεστημένος. Πέθανε η μητέρα του και γυρνάει στην πατρίδα του για να τακτοποιήσει τα κληρονομικά.

  Χρέη βαραίνουν την κληρονομιά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις αν η αξία της κληρονομιάς υπερβαίνει το ύψος το χρεών, ώστε να την αποδεχτείς. Ο Βασιλείου όμως την αποδέχεται, μας λέει τελικά. Αν δεν την αποδεχτεί, χάνει το σπίτι που μεγάλωσε.

  Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε. Δεν τον επισκεπτόταν συχνά, είχε κάνει δική του οικογένεια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, όμως πέθανε, όπως και ο πατριός του.

  Ο παππούς του λέει ότι ο πατέρας του ήταν στην ΕΣΑ. «Λο», του φωνάζει η κόρη του, σώπα στα ηπειρώτικα.

  Πού πάει το μυαλό σας;

  Φυσικά ότι ήταν ένας βασανιστής της ΕΣΑ.

  Βλέπουμε (και βλέπει) ντοκιμαντερίστικα πλάνα την εποχή της χούντας. Θα δει μήπως ανάμεσα στους εσατζίδες που κτυπάνε τον κόσμο και τον πατέρα του;

  Μου θύμισε την ταινία «One second» του Τζανγκ Γιμόου. Αντιγράφω από την ανάρτησή μου: «Αυτός θέλει να δει την κόρη του που, όπως του είπαν, βρίσκεται στα επίκαιρα υπαριθ. 22. Κτύπησε έναν ερυθροφρουρό με αποτέλεσμα να βρεθεί σε ένα στρατόπεδο εργασίας, νομίζω τα λέγανε αναμόρφωσης. Η γυναίκα του τον χώρισε, η κόρη του δεν θέλει να έχει παρτίδες μαζί του αλλιώς διακυβεύεται το μέλλον της. Έχουν περάσει έξι χρόνια, τώρα είναι δεκατεσσάρων χρονών, και είναι ανάμεσα στα άτομα που διακρίθηκαν για την προσφορά τους σε μια περιοχή».

  Έχει έξι χρόνια να δει την κόρη του, και θα την δει για ένα δευτερόλεπτο στα επίκαιρα υπαριθ. 22.

  Η ανατροπή.

  Σε μια συνάντηση με τον πατέρα του, αργότερα, μαθαίνει ότι ναι, ήταν στην ΕΣΑ, όταν έκανε τη θητεία του, 1961-1962. Δεν είχε σχέση με τη χούντα.

  Αναρωτιέμαι γιατί έχει αμφιβολίες. Οι χρονολογίες κολλάνε. Ογδονταπεντάρης τώρα, σίγουρα τότε πρέπει να υπηρέτησε τη θητεία του.

  Ανάμεσα στα βιβλία της μητέρας του βρίσκει ένα, αυτό που έγραψε η Οριάνα Φαλάτσι, ιταλίδα δημοσιογράφος, για τον άντρα που αγαπούσε, τον Αλέκο Παναγούλη.

  Και μια ατάκα από την ταινία:

  «Η Φαλάτσι έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για τον άντρα που αγαπούσε, εσύ;»

  Εγώ έγραψα δύο. Για την τελευταία, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

  Θα ήθελα να προσθέσω και τα παρακάτω, για να υπάρχουν κάπου.

  Έκανα μια κοινοποίηση μιας ανάρτησης του Ανδρέα Ρουμελιώτη για τον Γιώργο Παναγούλη, που είχε τη φωτογραφία του. Επικολλώ από το κείμενο:

  «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ... ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. ΣΤΙΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ και ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ του μεγαλύτερου αδερφού τους, του ΓΙΩΡΓΟΥ, 28 ετών, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ λιποτάκτησε από τον στρατό για να πολεμήσει τη στρατιωτική δικτατορία.

ΙΚΑΝΟΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ, τέλειος αναρριχητής. Κολυμπούσε επί 5,5 ώρες, καλύπτοντας 10 ναυτικά μίλια. Έτρεχε την απόσταση Θήβα – Σκαραμαγκά με πλήρη εξάρτυση και είχε εκπαιδευτεί ως ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΠΕΡΑΣΕ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ από τον Έβρο στην Τουρκία, παρουσιάστηκε στην ιταλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε πολιτικό άσυλο, δεν τα κατάφερε, πήγε στη Συρία και μετά στη Δανία. Όταν επέστρεψε στη Συρία και από εκεί πέρασε στον Λίβανο, ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ που τον έβαλαν σιδεροδέσμιο στο πλοίο «Άννα-Μαρία» για να δικαστεί από το Στρατοδικείο της χούντας στην Ελλάδα.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΤΑΣΕ στον Πειραιά, αλλά ΧΩΡΙΣ τον Γιώργο.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ τον Τύπο μεταπολιτευτικά, αλλά και αυτή δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Ήταν μία από τις πολλές σκοτεινές ιστορίες της επτάχρονης δικτατορίας.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ τον Γιώργο ήταν ένας καμαρότος που άνοιξε την καμπίνα έξω από τη Σύρο: «Βρήκα εκείνο το παιδί και μου είπε (…) Του ’δωσα το φαγητό και του είπα “καλή τύχη”, κύριε υπολοχαγέ». Ο πλοίαρχος του «Άννα-Μαρία» καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε μηνών, καθώς θεωρήθηκε ένοχος απελευθέρωσης κρατουμένου από αμέλεια…

Η ΣΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΟΤΕ».

  Κάτω από την κοινοποίηση μου έγραψε σχόλιο μια φίλη. Το αντιγράφω:

  «αμαλια λεοντοπουλου

Δεν τα γνώριζα, καλώς τα δημοσίευσης, το μόνο που έχω να προσθέσω, όχι ότι έχει καμία σημασία, μόνο χάριν της πληροφόρησης, είναι ότι σκοτώθηκε ο Αλέκος, στο τροχαίο, εντελώς μπροστα μας, ειμαστον οικογενειακώς στο αυτοκίνητο, κόντεψε να πεζή απάνω μας, μας προσπέρασε, έτρεχε απίστευτα, και σε δύο δευτερα,γυρισε δεξιά, και έπεσε σε μια ράμπα, ίσια στον τοίχο. Φεύγοντας εμείς, δεν σταματήσαμε, δεν γνωρίζαμε ποιος είναι, μετά από λίγο, μάθαμε».

  Για μένα έχει σημασία, που πριν λίγες μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση στο blog μου και στο facebook για τις θεωρίες συνομωσίας.

  Πολύ καλή ταινία, 7,5 η βαθμολογία της.

Εύη Στάμου, Who was Here? (2025)

 Εύη Στάμου, Who was Here? (2025)

 

  Λένε ότι η ΑΙ θα προκαλέσει μια διανοητική νωθρότητα, καθώς δεν θα σκεφτόμαστε γιατί θα σκέφτεται αυτή για μας.

  Σε κάποιο βαθμό έχουν δίκιο αυτοί που το υποστηρίζουν, και θα το επιβεβαιώσω με τη δική μου περίπτωση. Έχω τελειώσει το τμήμα αγγλικών σπουδών του ΕΚΠΑ, και φυσικά θα μπορούσα να κάνω μόνος μου τη μετάφραση των πληροφοριών που βρήκα στο διαδίκτυο για την ταινία. Όμως…

  Γιατί να χάνω χρόνο και να πονοκεφαλιάζω; Έτσι κι αλλιώς η ΑΙ θα την κάνει καλύτερα. Ξέρω, κάνει λάθη, έχει μεταφράσει κάμποσα βιβλία μου, και εγώ περιορίζομαι στην επιμέλεια, συχνά με τη βοήθεια άλλης ΑΙ. Τα έχω αναρτήσει στο amazon.com και στο academia.edu

  Να οι μεταφράσεις δυο κειμένων που βρήκα στο διαδίκτυο για την ταινία.

  Είναι ένα πειραματικό μικρο-ιστορικό ντοκιμαντέρ που εμβαθύνει στην επεξεργασία προσωπικών αρχείων και μαρτυριών, με τη συνδρομή — σε διαφορετικά στάδια της παραγωγής — εργαλείων και λογισμικών τεχνητής νοημοσύνης. Έχοντας εκπαιδεύσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης με απομαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις και αρχειακό υλικό από την παιδική και εφηβική ηλικία του πατέρα της — μια περίοδο που συνέπεσε με την άνοδο της ελληνικής στρατιωτικής χούντας — η σκηνοθέτης ξεκινά μια συνομιλία με το γλωσσικό μοντέλο, αναζητώντας βοήθεια στην προσπάθειά της να καλύψει τα κενά και τις ασυνέπειες που έχει εντοπίσει στην οικογενειακή της ιστορία. Οι απρόβλεπτες στροφές στον διάλογό τους θα αναδείξουν με ακόμα πιο καθαρό τρόπο την εύθραυστη φύση της ιστορικής αλήθειας και θα φωτίσουν τις νέες απειλές που αντιμετωπίζει αυτή η έννοια στη μετα-ανθρώπινη τεχνολογική εποχή. «Ποιος ήταν Εδώ;» είναι μια ταινία για τη μνήμη, τη μεταβίβαση του διαγενεακού τραύματος και τις μικρο-ιστορικές αφηγήσεις στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.

 

 Το ντοκιμαντέρ διερευνά τη βιογραφία του πατέρα της μέσα από έναν διάλογο με την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία έχει τροφοδοτηθεί με αρχεία και μαρτυρίες, συνδυάζοντας την προσωπική μνήμη με το ιστορικό, διαγενεακό τραύμα.

 

  Τελικά βλέπω ότι με τον πατέρα της είχαμε βίους παράλληλους. Είμαστε σχεδόν, αν όχι, της ίδιας ηλικίας.

  Με τις αναπόφευκτες διαφορές.

  Η ομοιότητα:

  Και οι δυο καταγόμαστε από φτωχές αγροτικές οικογένειες.

  Η διαφορά:

  Αν δεν σπούδαζε θα γινόταν αγρότης ή παπάς.

  Εγώ, μόνο αγρότης. Παπάς αποκλειόταν.

  Η ομοιότητα:

  Και οι δυο σπουδάσαμε, εκπαιδευτικοί.

  Η διαφορά: εγώ καθηγητής, αυτός δάσκαλος.

  Τα χωριά μας. 

  Διαφορές:

  Το δικό του, φτωχό χωριό. Φόρεσε παπούτσια στα επτά του. Ο μόνος που πήγε γυμνάσιο.

  Το δικό μου: Το πιο πλούσιο χωριό της επαρχίας εκείνη την εποχή, μόνο ένας συμμαθητής μου, από πολύ φτωχή οικογένεια, δεν φορούσε παπούτσια. Πολλοί πήγαν στο γυμνάσιο, και αρκετοί ήταν ήδη με πανεπιστημιακές σπουδές, πριν από πολλές δεκαετίες. Ανάμεσά τους ο συμμαθητής του πατέρα μου, Αριστείδης Δερμιτζάκης, γιατρός, γεννηθείς το 1903.

  Ομοιότητα:

  Και οι δυο κάναμε τη θητεία μας την εποχή της χούντας.

  Διαφορές: Αυτός, απλός φαντάρος.

  Εγώ: Έφεδρος ανθυπολοχαγός.

  Θυμήθηκα και το πηλήκιο, που με τόση ανακούφιση το πετάξαμε όταν έγινε κυβέρνηση η Ένωση Κέντρου, το 1964. 

  Πάντως, για να συνοψίσω για την ανάρτηση, μεγάλο εργαλείο η ΑΙ.

 

Tony Scott, Top gun (1986)

 

Tony Scott, Top gun (1986)

 

  Εν όψει της προβολής του sequel την Πέμπτη, αποφάσισα να ξαναδώ το Top gun.

  Στην ανάρτησή μου για το Razzia έγραψα για τις ειδολογικές μου προτιμήσεις, και ότι στην κορυφή είναι τα drama (κοινωνικές). Μετά είναι οι κωμωδίες και αυτές που σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη.

  Ανάμεσα σ’ αυτές είναι και οι πολεμικές.

 Μια υποκατηγορία είναι οι αερομαχίες.

 Που πολύ μου αρέσουν.

 Και εδώ έχουμε πάλι το μοτίβο: Ο χαρισματικός, που όμως είναι ιδιόμορφος, απείθαρχος.

  Τέτοιος είναι ο Τομ Κρουζ.

  Και βέβαια υπάρχει το ειδύλλιο. Είπαμε, αν ο Syd Field θεωρεί το σασπένς ως εκ των ων ουκ άνευ σε ένα σενάριο, εγώ θεωρώ ότι όταν δεν υπάρχουν στο σενάριο un homme et une femme, κάτι λείπει.

  Πολύ ωραίο το ειδύλλιο ανάμεσα στον Τομ Κρουζ και στην Kelly McGillis.

  Μα μόνο εκπαιδευτικές πτήσεις θα βλέπουμε, σκηνές από πραγματικές αερομαχίες δεν θα δούμε;

  Τελικά είδαμε, στο τέλος, με Ming.

  Βλάβη στο αεροπλάνο, πέφτει (σε εκπαιδευτική πτήση), προλαβαίνουν μεν να εκτιναχθούν και να πέσουν στη θάλασσα με τα αλεξίπτωτα, όμως ο σύντροφός του πεθαίνει.

  Νιώθει ενοχές, παρόλο που αθωώνεται, δεν ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα.

  Και ακούμε την ατάκα: Να πετάξει (ο Τομ Κρουζ) όσο πιο σύντομα γίνεται.

  Το είχα διαβάσει πριν δεκαετίες σε ένα βιβλίο ψυχολογίας που μετάφρασα.

  Αυτούς που καταρρίπτονταν, μόλις έβγαιναν από το νοσοκομείο τους έστελναν κατευθείαν να πετάξουν, γιατί αν καθυστερούσαν, τους έπιανε μετά φοβία.

  Δυστυχώς ένας φίλος, επώνυμος, δεν το είχε διαβάσει το βιβλίο. Όταν χώθηκε κάτω από ένα φορτηγό με τη μηχανή του, δεν τόλμησε να την ξανακαβαλήσει.  

  Εγώ όμως το είχα διαβάσει.

  Πριν σαράντα χρόνια μια γυναίκα, που πήγαινε για πρώτη φορά στο κέντρο της Αθήνας, με πέταξε στο απέναντι πεζοδρόμιο, στην Κυψέλης. Ευτυχώς φορούσα το κράνος, μια εποχή που δεν ήταν υποχρεωτικό. Έκανε μια τρύπα αλλά εγώ γλίτωσα τη ζωή μου. Όμως έσπασα το χέρι μου, που μπήκε στο γύψο.

  Και τι έκανα μόλις τον έβγαλα;

  Καβάλησα αμέσως τη μηχανή.

  7 η βαθμολογία της, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Αντιστροφές: kiss and fuck

 Αντιστροφές: kiss and fuck

 

  Βλέποντας στον Τομ Κρουζ να φιλιέται με την παρτενέρ του στο Top gun (είπα να το ξαναδώ, μια και το sequel του, Top gun: Maverick, θα προβληθεί την Πέμπτη) έκανα τη σκέψη:

  Στον κινηματογράφο ισχύει το αντίθετο από ό,τι στα μπουρδέλα .

  Στα μπουρδέλα έχει μόνο fuck. Το kiss αποτελεί εξαίρεση, από κάποιες, και μόνο για κάποιους.

  Στον κινηματογράφο υπάρχει μόνο kiss, όχι fuck.

  Εδώ οι εξαιρέσεις είναι σπανιότατες. Να μην επεκταθώ, να αναφέρω μόνο το 9 songs του Michael Winterbotom.

Nabil Ayouch, Razzia (2017)

 Nabil Ayouch, Razzia (2017)

 

  Νομίζω είναι ευκαιρία να μιλήσω εδώ πιο εκτεταμένα για τις κινηματογραφικές μου προτιμήσεις.

  Στην κορυφή βρίσκονται τα κοινωνικά έργα (drama), που μιλάνε για τον άνθρωπο και για την κοινωνία. Όλα τα άλλα, που απλά προσφέρουν γέλιο, ή αγωνία ανεβάζοντας την αδρεναλίνη, έρχονται στη συνέχεια.

  Η ταινία «Razzia» του Nabil Ayouch, τον οποίο βλέπω πακέτο, εικονογραφεί καθαρά την προτίμησή μου.

  Στην ταινία παρακολουθούμε πέντε ιστορίες που σε κάποιο βαθμό διαπλέκονται.

  Γιατί πέντε ιστορίες.

  Δεν θυμάμαι ποια ταινία είδα που επίσης ήταν τέσσερις πέντε ιστορίες που εικονογραφούσαν ένα θέμα. Το θέμα για να καλυφθεί δεν ήταν δυνατόν να καλυφθεί μόνο με μια ιστορία. Έτσι ο σκηνοθέτης παρουσίασε τις ιστορίες αυτές, που κάθε μία έδειχνε μια πλευρά του θέματος.

  Το ίδιο κάνει και ο Nabil Ayouch.

  Το θέμα του είναι η ζωή στο Μαρόκο. Με μια ιστορία δεν θα μπορούσε να δείξει όλες τις πλευρές, ενώ με κάθε μια ξεχωριστά μπορεί να παρουσιάσει αρκετές.

  Οι άραβες του Μωάμεθ κατέλαβαν το Magreb, τις βόρειες χώρες της Αφρικής. Οι ντόπιοι κάτοικοι, οι Καμβύλοι, ήσαν όπως εμείς επί τουρκοκρατίας, ή καλύτερα όπως οι Κούρδοι στην Τουρκία. Ή μάλλον χειρότερα: ένα μεγάλο μέρος τους αφανίστηκε, και σήμερα είναι μειοψηφία στην ίδια τους την πατρίδα.

  Δεν μπορώ να μην το γράψω αυτό.

  Όλοι είμασταν στο πλευρό των Αλγερινών, που προσπάθησαν να αποτινάξουν τον γαλλικό ζυγό και τα κατάφεραν.

  Όμως οι Βερβέροι δεν κατάφεραν να αποτινάξουν τον αραβικό ζυγό, και σήμερα είναι μια μειονότητα στην πατρίδα τους, 15-20% του πληθυσμού, μου λέει ο Perplexity, προσθέτοντας «Ελληνικό διπλωματικό σημείωμα αναφέρει περίπου 17% Βερβέροι στον πληθυσμό».

  Μια υποομάδα των Βερβέρων είναι οι Καμβύλοι. Μια Καμβύλη, τραγουδίστρια, τραγουδούσε τον πόνο της για την κατάκτηση της πατρίδας της από τους άραβες. Την απείλησαν ότι θα τη σκοτώσουν και το έσκασε στη Γαλλία.

  Το ίδιο έγινε και στο Μαρόκο. Οι κατακτητές άραβες κάθισαν στα πεδινά ενώ οι Βερβέροι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, ζουν στα βουνά του Άτλαντα.

  Ρωτάω πάλι τον Perplexity, και μου απαντάει: «Η βερβερική (Amazigh) έχει ανακηρυχθεί συν‑επίσημη γλώσσα στο Μαρόκο, δίπλα στα αραβικά, από το συνταγματικό ανασχηματισμό του 2011».

  Όμως πριν το 2011, ίσως μια πενταετία πιο πριν, μου είπε η φίλη μου – κατά το ένα τέταρτο Βερβέρα, από τη γιαγιά της, τη μητέρα της μητέρας της – ότι οι Βερβέροι αγωνίζονται να τους επιτραπεί να διδάσκονται τη γλώσσα τους. Μου έφερε μάλιστα και μια γραμματική, και το αλφάβητό της ήταν σαν το δικό μας, όχι σαν τα αραβικά «σκωληκογράμματα» όπως τα χαρακτήρισε προσφυώς μια φίλη μου.

  Το 1982 που διαδραματίζεται η μια ιστορία, ο προοδευτικός δάσκαλος διδάσκει τους μαθητές σε ένα βερβέρικο χωριό κάπου στα βουνά του Άτλαντα στη βερβέρικη γλώσσα. Έρχεται ο επιθεωρητής. Μήπως δεν έχει υπόψη του την καινούρια εγκύκλιο, που λέει ότι η διδασκαλία πρέπει να γίνεται αποκλειστικά στα αραβικά, τη γλώσσα του Κορανίου; Μα δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά αραβικά, μόνο βερβέρικα. Δεν έχει σημασία, εσύ πρέπει να διδάσκεις στα αραβικά.

  Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν να απολυθεί. Θα φύγει από το χωριό. Λέει στην αγαπημένη του ότι θα επιστρέψει. Αυτή ξέροντας ότι δεν θα επιστρέψει, πηγαίνει στην Καζαμπλάνκα για να τον αναζητήσει.

  Τον πρώτο καιρό, μετά σταμάτησε, την ακούμε να λέει, ηλικιωμένη πια.

  Ο Nabil Ayouch έχει μόνο κατά τα τρία τέταρτα αραβικό αίμα στις φλέβες του, το άλλο τέταρτο είναι εβραϊκό, από την προγιαγιά του, από την πλευρά της μητέρας του. Μάλιστα, διάβασα παλιά, ότι θα προσπαθούσε για τη συμφιλίωση αράβων και εβραίων στην Παλαιστίνη. Προφανώς στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας γύρισε και τα ντοκιμαντέρ «My land» και «To my land».

  Ο ηλικιωμένος εβραίος θρηνεί για το θάνατο του φίλου του στη Μεδίνα. Δεν υπήρχε εκεί εβραίικο νεκροταφείο για να τον θάψουν, τον πήγαν αεροπορικώς στη Γαλλία. Όμως μην ανησυχείς, τον καθησυχάζει ο γιος του, εδώ υπάρχουν αρκετοί εβραίοι.

  Πώς βρέθηκαν εκεί;

  Κατά την ισπανική Reconquista, κατά την οποία οι ισπανοί έδιωξαν από τα εδάφη τους, μετά από 700 χρόνια κατοχή, τους άραβες, υποχρεώνοντας όσους ήθελαν να μείνουν, άραβες και εβραίους, να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Πολλοί κατέφυγαν στο Μαρόκο, και σαν διωχθέντες και οι δυο υπήρχε μια ανοχή από τους άραβες απέναντι στους εβραίους.

  Αλήθεια, πόσο μεγάλη;

  Η νεαρή πόρνη το βάζει στα πόδια μόλις βλέπει στο δωμάτιό του ένα πίνακα με την πεντάλφα, και ασφαλώς και άλλα εβραϊκά σύμβολα που δεν αναγνώρισα.

  Αναβίωση του ισλαμισμού, που την ήξερα από τη φίλη μου. Διαδήλωση στο δρόμο με άντρες και γυναίκας να φωνάζουν Σαρία, και Η γυναίκα δεν είναι ίση με τον άντρα.

  Ανεργία. Οι νέοι διαδηλώνουν στους δρόμους, σπάζοντας και καίγοντας.

  Ο άντρας, ενώ καπνίζει ο ίδιος, δυσανασχετεί όταν η γυναίκα του παίρνει και αυτή τσιγάρο. Και δεν του αρέσει καθόλου η ιδέα να πάει να δουλέψει.

  Η γυναίκα καταφέρνει και κάνει έκτρωση. Δεν θα ήθελε να της τύχει κόρη, και να υποφέρει όσα υποφέρουν οι γυναίκες στην κοινωνία τους. Τυχερή, δεν έμαθε ο άντρας της ότι ήταν έγκυος. Δεν είχε όμως την ίδια τύχη και η γυναίκα στην ταινία «Θα φύγω μια μέρα» που προβάλλεται από την Πέμπτη που μας πέρασε. Ο πατέρας της το μαρτύρησε στον άντρα της, άθελά του, νόμισε ότι το ήξερε. Βέβαια εμμένει στην απόφασή της.

  Βλέπουμε και τους νέους να διασκεδάζουν.

  Και κοριτσάκια να μιλάνε για το σεξ και για την παρθενιά.

  Οι γυναίκες δεν φοράνε μαντήλα.

  Και βλέπουμε και σκηνή σεξ.

  Μια τέτοια ταινία δεν θα μπορούσε ποτέ να γυριστεί στο Ιράν.

 

Lu Chuan, Bureau 749 (2024)

 Lu Chuan, Bureau 749 (2024)

 

  Και με το «Γραφείο 749» τελειώνουμε με τον Lu Chuan, τον οποίο είδαμε πακέτο με αφορμή την προβολή στο Στούντιο δυο ταινιών του παρουσία του, του «Kekexili» και του «Nanjing, Nanjing».

  Το «Γραφείο 749» κατά κάποιο τρόπο είναι η συνέχεια του «Chronicles of the ghostly tribe».

   To στόρι έχει περίπου τον ίδιο σκελετό. Οι δαίμονες, εξωγήινοι, που απειλούν τη γη, ένας «μιγάς», που θα τον χρησιμοποιήσουν για να σώσουν τη γη, και ένα happy end στο ειδύλλιο, που μας δείχνεται στο τέλος, μετά από 5 νομίζω χρόνια. Έχουν και ένα παιδάκι.

  Έχει ενδιαφέρον η ιστορία αυτής της ταινίας.

  Ο Λου υπηρέτησε δυο χρόνια σε…

  Ας κάνω καλύτερα αντιγραφή και επικόλληση από τη βικιπαίδεια.

  In 1988, Lu, due to his father's opposition to pursuing film studies, entered the PLA Institute of International Relations at Nanjing (now Institute of Foreign Languages in National University of Defense Technology, Nanjing) to study English. After graduation from the military institute, he was assigned to work at the Unit 749 (later known as the Bureau 749), a secret military institution involved in researching paranormal phenomena and human superpowers for weapon development, under the Commission for Science, Technology and Industry for National Defense (COSTIND).

  Η υπηρεσία του στο Γραφείο 749 τον κατατρύχει. Και στην ταινία «Chronicles of the ghostly tribe» γίνεται αναφορά σ’ αυτή την υπηρεσία. Έτσι επιχειρεί μια «θεματική» συνέχεια. Βλέπουμε τα ίδια τέρατα να πολεμούν με τους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτά τα τέρατα είναι ένα φετίχ γι’ αυτόν.

 Και το πραγματικά δραματικό της ιστορίας:

 Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2018, όμως προβλήματα λογοκρισίας και χρηματοδότησης καθυστέρησαν πολύ την προβολή της, κατά έξι ολόκληρα χρόνια. Ο Λου γύριζε διαφημιστικά για να μαζέψει λεφτά ώστε να συνεχίσει τα γυρίσματα. Κάποιοι πρόσφεραν αφιλοκερδώς το χρόνο τους.

  Το αποτέλεσμα;

  Μόλις 3,9 η βαθμολογία της. Μια ταινία, που για τα γυρίσματά της είχε χύσει κυριολεκτικά αίμα. Και δεν υπάρχει ξεχωριστό λήμμα για την ταινία, για να δούμε ποια ήταν η πρόσληψή της από τους κριτικούς.

  Εμένα όμως, περιέργως, μου άρεσε. Την απόλαυσα «εικαστικά», όπως απολαμβάνει κανείς τον ποιητικό κινηματογράφο. Όσο για την πλοκή, εξωγήινοι-τέρατα, δεν μου κολλάει καθόλου.

Lu Chuan, Chronicles of the ghostly tribe (九层妖塔, 2015)

 Lu Chuan, Chronicles of the ghostly tribe (九层妖塔, 2015)

 

  Ο εννιαόροφος πύργος δαιμόνων, ο κινέζικος τίτλος.

  Έχω γράψει ότι η επιστημονική φαντασία δεν είναι είδος που μου αρέσει, και ας έχω γράψει μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, «Το μυστικό των εξωγήινων». Όμως όταν ένα σκηνοθέτη τον βλέπω πακέτο, αναγκαστικά θα δω κάθε ταινία που έχει γράψει. Τον Lu Chuan τον βλέπω πακέτο, γιατί εκτός του ότι είναι κινέζος θα παραβρεθεί στην προβολή των ταινιών του Nanjing, Nanjing και Kekexili στις 14 του μηνός στο Στούντιο.

  Εξωγήινα τέρατα, δαίμονες, κατατροπώθηκαν από τους γήινους και φυλακίστηκαν σε ένα πύργο. Όμως κάποιοι δραπέτευσαν και ζευγάρωσαν με θνητούς (πώς διάβολο, αυτό που βλέπουμε στην ταινία είναι τέρατα, άλλαξαν μορφή;) Αυτοί που γεννήθηκαν κουβαλάνε το στίγμα, τις ικανότητες των εξωγήινων χωρίς να το ξέρουν.

  Περίπλοκη η πλοκή, δεν έχει νόημα να την αφηγηθώ, δηλαδή τι να την αφηγηθώ, εδώ δεν την γράφει η βικιπαίδεια, γιατί να μπω στον κόπο, καθώς δεν την έχω καλοκαταλάβει. Να πω μόνο ότι υπάρχουν δυο ζευγάρια, περισσότερο ή λιγότερο δεμένα. Ένα romance ανεβάζει πάντα μια ταινία.

   Αν αφήσεις στην άκρη την πλοκή απολαμβάνεις τα ψηφιακά εφέ, ιδιαίτερα στην αρχή με την ομάδα που προσπαθεί να ξεφύγει από τέρατα και νυχτερίδες, που μόλις σε ακουμπήσουν αρπάζεις φωτιά.

  Χαμηλή η βαθμολογία της, 5,1, εγώ, καθώς δεν είμαι λάτρης του είδους, δεν θα βαθμολογήσω.