Wei Shujun, 魏书钧 (1991 - )

 Wei Shujun, 魏书钧, (1991 - )

 

  Ο Wei Shujun ξεκίνησε την καριέρα του μόλις στα δεκατέσσερά του χρόνια, σαν ηθοποιός. Στα είκοσί του είχε τη φιλοδοξία να γίνει μουσικός, όμως σπούδασε ηχοληψία. Μετά τις δυο πρώτες μεγάλου μήκους ταινίες του και μια μικρού μήκους που βραβεύτηκε, γύρισε τέσσερις ταινίες μυθοπλασίας με τις οποίες έγινε ευρύτερα γνωστός.

  Οι δυο πρώτες, «Striding into the wind» (2020) και «Ripples of life» (2021) είναι αυτοαναφορικές (η πρώτη μάλιστα εν πολλοίς αυτοβιογραφική), καθώς η θεματική τους στρέφεται γύρω από τον κινηματογράφο. Χωρίς συναρπαστική πλοκή, αποτελούνται κυρίως από επεισόδια με χαλαρή σύνδεση.

  Με την επόμενη ταινία του ο Wei κάνει μια θεαματική στροφή, γυρίζοντας μια ταινία noir με άφθονο σασπένς, την «Only the river flows» (2023). Η τέταρτη, «Mostly sunny» (2024) είναι κοινωνική, με δυο θέματα: τη διαχείριση ενός επερχόμενου θανάτου και το σμίξιμο, μετά από τριάντα χρόνια, δυο ερωτευμένων.

  Οι δυο τελευταίες έχουν το κοινό στοιχείο μιας διαταραχής, παροδικής στην περίπτωση του αστυνομικού, μόνιμης (ελαφρά πνευματική καθυστέρηση) στην περίπτωση του γιου της τελευταίας ταινίας. Επίσης και στις δυο ταινίες εισχωρεί το φανταστικό, σαν ρεαλιστική παραίσθηση στην περίπτωση του αστυνομικού, σαν όνειρο ή επεισόδιο φαντασίας στην περίπτωση της τελευταίας ταινίας.

  Ο Wei Shujun είναι ένας πολύ χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της μετα-έκτης (έβδομης) γενιάς των κινέζων σκηνοθετών.  

Wei Shujun, Mostly sunny (阳光俱乐部, 2024)

 Wei Shujun, Mostly sunny (阳光俱乐部, 2024)

 

  De gustibus non est disputandum. Είπα, επειδή τις κριτικές μου τις γράφω αρκετά χύμα (είμαι ραμπελαιικός είπαμε) να μη γράψω το περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αυτό, για το 5,8 της βαθμολογίας της ταινίας, που όμως εμένα μου άρεσε πολύ.

  Μου το είπε ο Γιάννης ο Καραμπίτσος (Να τον ευχαριστήσω άλλη μια φορά και από εδώ, μου πρόσφερε πολλά στην κινηματογραφική μου παιδεία, και χάρη σε κάποιες συμπτώσεις και στο camera stylo περιοδικό απέκτησα κάρτα διαπίστευσης για να βλέπω τις ταινίες avant premiere): Δυο κατά τα άλλα έγκριτοι κριτικοί, βαθμολόγησαν μια ταινία ο ένας με 5 και ο άλλος με 0, και μια άλλη αντίστροφα, κάπου τους έχω σημειώσει.

  Το ξαναλέω, μου αρέσουν οι ταινίες drama, κοινωνικές, που θίγουν προβλήματα.

  Ο Wei Shujun στις δυο τελευταίες του ταινίες φλερτάρει με την ψυχική διαταραχή. Στην προηγούμενή του, «Only the river flows», ο αστυνομικός, δεχόμενος πιέσεις στη δουλειά και στην οικογένεια, κάποια στιγμή έχει παραισθήσεις. Εδώ βλέπουμε έναν νεαρό με μια πολύ ελαφρά νοητική καθυστέρηση.

  Ζει με τη μητέρα του η οποία πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος.

  Trivia: την έπαθε ο διπλανός μου στον Ευαγγελισμό, αμέλησε τη χολή του. Τώρα παίρνει creon, για να μπορεί να χωνέψει.

  Δυστυχώς η μητέρα του είναι στο τέταρτο στάδιο, με μεταστάσεις, πολύ αργά για χειρουργεία, μόνο χημειοθεραπεία. Ο γιατρός της δίνει τέσσερις μήνες ζωής. Ο άλλος της γιος είναι συνάδελφός του, τον ενημερώνει.

  Θα πάει στην Αμερική και θα στείλει ένα καινούριο φάρμακο για τη θεραπεία.

  Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Για αυτό έχουν πέραση ένα σωρό εναλλακτικές θεραπείες, όταν η ορθόδοξη ιατρική δεν δίνει ελπίδες. Ένας πετεινός (συγνώμη, κόκορας, αλλά να μην κάνω άλλη παρέκβαση με trivia παραθέτοντας απόσπασμα από το βιβλίο μου «Το χωριό μου: από την αυτοκατανάλωση στην αγορά», ΑΛΔΕ 1995) με το κρώξιμό του παράτεινε για ένα χρόνο τη ζωή μιας καρκινοπαθούς. Ο γιος της ο γιατρός, ναι, ο γιατρός, θα προμηθευτεί δυο, και θα τους προτρέπει να κράζουν, όχι πάντα με επιτυχία, σε κωμικοτραγικές σκηνές.

  Είναι γνωστό ότι οι αρρώστιες επηρεάζονται από την ψυχολογική μας κατάσταση.

  Παραθέτω δυο ατάκες: «Η ευτυχία είναι σίγουρα η καλύτερη θεραπεία» (Η μητέρα συμμετέχει σε μια λέσχη ενίσχυσης της ψυχολογίας που ονομάζεται «Η λέσχη του ήλιου»-ο κινέζικος τίτλος-ήδη πριν από την εμφάνιση της αρρώστιας).

  Η άλλη, στίχος από ένα τραγούδι, αγγλικό (θα ακούσουμε πολλά τραγούδια στην ταινία), που ακούμε στο μεγάλο πλάνο του τέλους, βλέποντας τον καθυστερημένο γιο να βαδίζει σε ένα μακρύ δρόμο προχωρώντας προς την κάμερα: Don’t worry, be happy now (μια κουβέντα είναι, εδώ που τα λέμε).

  Όμως το θέμα της διαχείρισης ενός επερχόμενου θανάτου από καρκίνο (το έχουμε δει σε κάμποσες ταινίες) συνοδεύεται από ένα άλλο θέμα: το σμίξιμο της μητέρας με έναν παλιό αγαπημένο της, που γύρισε από τη Γερμανία μετά από τριάντα χρόνια. Δεν ήταν ευτυχισμένος εκεί, της εξομολογείται ότι είχε κάνει τρεις απόπειρες αυτοκτονίας.

  Η μητέρα δεν θέλει να την βλέπει στα τελευταία της, όμως αυτός επιμένει, θα σταθεί στο πλάι της μέχρι την τελευταία στιγμή.

  Trivia:

  Ήταν βιολονίστας. Γιατί να μην της παίξει το Butterfly lovers;

  Θα τον δούμε να το παίζει σε μια σκηνή φαντασίας, μέσα σε μια έρημο.

  Είναι μια μελωδία που έχει συντεθεί πάνω στο μύθο των δυο ανέφικτα ερωτευμένων. Συγκινητικός μύθος, έχω δει τις ταινίες «The butterfly lovers» του Jingle ma, «The lovers» του Tsui Hark και «The love eterne» του Han Hsiang Li.

  Παραλίγο να το ξεχάσω. Υπάρχει και μια όμορφη στην ταινία, φίλη του καθυστερημένου γιου, και ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένα σχεδόν πλατωνικό αίσθημα. Όμως με την επανεμφάνιση του πρώην της θα επιστρέψει στη Σαγκάη, στις ρεαλιστικές προοπτικές (το αν θα χωρίσει ξανά με αυτόν ή όχι είναι έξω από τα πλαίσια της ταινίας)

  Είπαμε, η ταινία μου άρεσε, δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 8.  

 

                                                                                                                

 

Wei Shujun, Only the river flows (河边的错误, 2023)

 Wei Shujun, Only the river flows (河边的错误, 2023)

 

  Το λάθος στην όχθη του ποταμού, ο κινέζικος τίτλος.

  Στην προηγούμενη ταινία του «Ripples of life» ο Wei βάζει τον σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο να διαπληκτίζονται. Η ταινία πρέπει να έχει δράση, σασπένς, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης.

  Ακολουθεί τη συμβουλή του, και η επόμενη ταινία του είναι μια αστυνομική ταινία. Την ιστορία τη βρήκε έτοιμη σε μια νουβέλα και τη μετέφερε στη μεγάλη οθόνη.

  Δυο φόνοι διαπράττονται στην όχθη του ποταμού, για τους οποίους ύποπτος είναι ένας τρελός. Όμως ο αστυνομικός πιστεύει ότι δεν είναι αυτός ο ένοχος. Ένας πιτσιρικάς λέει ότι είδε στο μέρος του φόνου μια γυναίκα με μακριά μαλλιά.

  Όλες οι ενδείξεις οδηγούν σ’ αυτόν επιμένει ο προϊστάμενός του, βιάζοντάς τον να κλείσει την υπόθεση. Είναι γνωστό ότι οι αστυνομικοί βιάζονται να ξεμπερδεύουν με μια υπόθεση, με αποτέλεσμα συχνά να ενοχοποιούνται αθώοι, αν και τα στοιχεία είναι ελλιπή.

  Ένας κομμωτής ανακρίνεται.  

  -Τι κάθεσαι και με ρωτάς, αφού στο τέλος θα με ενοχοποιήσεις. Μπορείς να με συλλάβεις από τώρα.

  -Πρέπει να ακολουθηθούν όλες οι νόμιμες διαδικασίες.

  Ψάχνοντας στο σπίτι του βρήκε μια περούκα με μακριά μαλλιά και γόβες. Αυτός σίγουρα είναι ο ένοχος, τελικά η υπόθεση φαίνεται να έχει κλείσει.

  Ο κομμωτής κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, πιθανόν γιατί αποκαλύφθηκε ότι είναι τραβεστί. Ο αστυνομικός διατάζει να τον μεταφέρουν γρήγορα στο νοσοκομείο, να μην περιμένουν την έγκριση της οικογένειάς του, και πότε θα έλθει αυτή. Έτσι σώζεται ο κομμωτής.

  Στο μεταξύ έχουμε και τρίτο φόνο.

  Άρα δεν είναι αυτός ο ένοχος.

  Έρχεται στο γραφείο του να τον ευχαριστήσει που του έσωσε τη ζωή, φέρνοντάς του ένα δώρο.

  Καθώς ο αστυνομικός βγαίνει έξω από το κτίριο της αστυνομίας βλέπει τον κομμωτή να σκάζει πάνω στην οροφή ενός αυτοκινήτου.

  Δεν μας λέγεται, η αφηγηματική προσδοκία είναι ότι αυτή τη φορά τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Στο διήγημα, υποθέτω, αυτό λέγεται με σαφήνεια.

  Τώρα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία,  ο δολοφόνος είναι ο τρελός.

  Ο αστυνομικός δεν είναι ένας άχρωμος χαρακτήρας. Κουβαλάει τα προσωπικά του προβλήματα. Η γυναίκα του επιμένει να κρατήσουν το παιδί, αν και υπάρχει μια πιθανότητα 10%, που δεν είναι αμελητέα υπογραμμίζει η γυναικολόγος, το παιδί να βγει με νοητική καθυστέρηση.

  Παρά τις αντιρρήσεις του η γυναίκα θα επιμείνει να το κρατήσουν.

  Η ένταση στη δουλειά και στην οικογενειακή του ζωή τον κάνει να βλέπει εφιάλτες όταν αποκοιμιέται μέσα στο αμφιθέατρο του κτιρίου της αστυνομίας, εφιάλτες που έχουν να κάνουν με τους φόνους.

  Το παρακάτω επεισόδιο όμως είναι κουφό. Ίσως υπάρχει στο διήγημα, όμως η μεταφορά του δεν είναι πειστική στη μεγάλη οθόνη.

  Βλέπει τον τρελό, τον κυνηγάει και τον πυροβολεί. Είναι σίγουρος ότι τον σκότωσε, του έριξε τέσσερις σφαίρες, λέει στον προϊστάμενό του.

  Όμως δεν λείπει καμιά σφαίρα από το πιστόλι του.

  Μήπως είχε την παραίσθηση αυτή γιατί ήταν μεθυσμένος; Είχε πιει προηγουμένως.

  Είναι αναστατωμένος ψυχολογικά. Τον βλέπουμε να περπατάει μέσα στο νερό του ποταμού, με τα ρούχα. Μόνο το σακάκι έχει αφήσει έξω. Στο διήγημα ίσως λέγεται το γιατί.

  Έρχεται ο τρελός και το φοράει.

  Βγαίνει έξω.

  Του ρίχνει μια γροθιά και τον ρίχνει κάτω.

  Αφηγηματικό κενό.

  Βλέπουμε να του απονέμεται ένα μετάλλιο τρίτης τάξης, που κατάφερε να κλείσει την υπόθεση.

  Ένα χρόνο μετά: τον βλέπουμε με τη γυναίκα του να κάνουν μπάνιο το μωρό τους στην μπανιέρα. Δεν φαίνεται να έχει νοητική καθυστέρηση.

  Δεν είναι από τα αστυνομικά που θα συνάρπαζαν τον μέσο θεατή. Παρόλα αυτά η βαθμολογία της ταινίας είναι ικανοποιητική, 6,6.

  Δεν μου αρέσουν τα αστυνομικά. Αλλά σ’ αυτή την ταινία μου άρεσε το ότι δείχνεται η ανθρώπινη πλευρά του αστυνομικού, με τα οικογενειακά του προβλήματα αλλά και τον ευαίσθητο ψυχισμό του.

  Και για ένα ακόμη λόγο: ακούσαμε σε μουσική υπόκρουση το πρώτο μέρος της «Σονάτας του σεληνόφωτος» του Μπετόβεν, και μάλιστα σε δυο ξεχωριστά επεισόδια. Μου αρέσει πολύ μια ταινία στην οποία ακούγεται κλασική μουσική.

Wei Shujun, Ripples of life (永安镇故事集, 2021)

 Wei Shujun, Ripples of life (永安镇故事集, 2021)

 

  Ιστορίες από την κωμόπολη Yongan, είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Trivia: Γιονγκ Αν, όχι Γιονγκάν. Shanghai, Shang hai, 上海, Σανγκ χάι, στη θάλασσα, όχι Σανγκάι. Είδαμε και πάθαμε μέχρι που να γίνει το Peking Beijing. Εμείς βέβαια στην Ελλάδα εξακολουθούμε να το λέμε Πεκίνο.

  Και ενώ ο κινέζικος τίτλος παραπέμπει στο χώρο της πλοκής, ο αγγλικός στο περιεχόμενο: κύματα της ζωής.

  Ειρωνικά κατ’ ευφημισμό. Η ζωή στην επαρχία είναι ακύμαντη, μια γενική αλήθεια, που όμως με την εξέλιξη παύει να είναι και τόσο αλήθεια. Ακύμαντη η ζωή στο Yong An, όμως ένα τουριστικό θέρετρο κτίζεται σ’ αυτό εκείνη την εποχή.

  Από το βιβλίο μου «Το χωριό μου: από την αυτοκατανάλωση στην αγορά» (ΑΛΔΕ, 1995): Τα γαϊδουράκια τα αντικατέστησαν αρχικά τα ντάτσουν και αργότερα και άλλες μάρκες αγροτικών αυτοκινήτων.

  Η ταινία με πληροφόρησε το google είναι ένα «Μετα-κινηματογραφικό έργο».

  Δηλαδή.

  Ένα έργο που αναφέρεται στον εαυτό του.

  Το θέμα του έργου είναι το γύρισμα της ταινίας ripples of life, και σίγουρα τον αγγλικό τίτλο τον έδωσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης.   

  Τρεις ιστορίες παρακολουθούμε στην ταινία.

  Στην πρώτη βλέπουμε μια σερβιτόρα που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, σαν μητέρα να φροντίσει το μωρό της και σαν γυναίκα να φροντίσει τον εαυτό της. Η σκηνή που με το ένα χέρι κρατάει το μωρό και με το άλλο βάφει τα βλέφαρά της είναι αρκετά χιουμοριστική.

  Κατηγορεί τον άντρα της ότι επέλεξε τη νυχτερινή βάρδια για να αποφύγει το μερίδιό του στη φροντίδα του μωρού ενώ ο ίδιος λέει ότι το κάνει γιατί τότε υπάρχει λιγότερη κυκλοφορία στους δρόμους και βγάζει περισσότερα λεφτά.

  Και ο άντρας μιας φίλης μου δούλευε ταξιτζής τη νύχτα, υποθέτω για τους ίδιους λόγους.

  Δούλευε, γιατί πέθανε πριν χρόνια από έμφραγμα, αν και μικρότερος από μένα. Να ήταν άραγε η νυχτερινή βάρδια η κύρια αιτία;

  Ελένη Καζαντζάκη η φίλη μου, φυσικά όχι η Λιένοτσκα του Νίκου.

  Το συνεργείο που έφτασε στην επαρχιακή πόλη για να γυρίσει την ταινία την επισημαίνει στο εστιατόριο. Τέλεια, να τη χρησιμοποιήσουν στην ταινία, την θέλουν να μιλήσει στο ιδίωμα της επαρχίας Hunan, όπου βρίσκεται η κωμόπολη.

  Η Laura Ramsey (έχω δει όλες τις ταινίες της) είχε καλύτερη τύχη. Από σερβιτόρα έκανε καριέρα στον κινηματογράφο.

  Στη δεύτερη ιστορία βλέπουμε την σταρ που επιστρέφει στην κωμόπολη που γεννήθηκε. Της έχουν ετοιμάσει μια πανηγυρική υποδοχή. Ο Wei την παρουσιάζει σατιρικά με μεγάλη υπερβολή, σαν να πρόκειται για φεστιβαλικό εορτασμό.

  Δυο είναι τα κεντρικά επεισόδια.

  Το πρώτο, που η καμαριέρα που παρουσιάζεται στο δωμάτιό της στο ξενοδοχείο που μένει ήταν παλιά της φίλη ή συμμαθήτρια. Μεγάλη η απόσταση που τις χωρίζει. Η καημένη άλλαξε βάρδια για να μην την συναντά.

  Όμως το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό επεισόδιο είναι αυτό στο οποίο συναντάει ένα παλιό φίλο της που τώρα έχει συνεργείο αυτοκινήτων. Αρνείται την πρόσκλησή της να τους κεράσει, αυτόν, τη γυναίκα του και το γιο του, σε εστιατόριο. Η γυναίκα του τη θαυμάζει, θα ετοιμάσει δείπνο ειδικά για αυτήν.

  Δυο πράγματα ξεχωρίζουν σ’ αυτό το επεισόδιο: τα ρουσφέτια που της ζητάνε και ο καυγάς του ζευγαριού. Μη αντέχοντας, χωρίς να τηρήσει καν τα προσχήματα, σηκώνεται και φεύγει.

  Η τρίτη ιστορία είναι και η πιο ενδιαφέρουσα, για μένα τουλάχιστον. Τσακώνονται ο σκηνοθέτης με το σεναριογράφο (μα γιατί καθυστερεί τόσο να διορθώσει το σενάριο σύμφωνα με τις υποδείξεις του; ). Στον καυγά θα μπει αργότερα και ο παραγωγός, ενώ πιο ύστερα θα κάνει την εμφάνισή του και ο κινηματογραφικός κριτικός.

  -Δεν τα βάζεις μαζί τους, ωρύεται ο σκηνοθέτης, γιατί ο σεναριογράφος του πέταξε κάτι προσβλητικό.   

  Η ιστορία αυτή είναι σαν πλατωνικός διάλογος, όπου εκτίθενται απόψεις για τη συγγραφή του σεναρίου κυρίως. Δηλαδή τι διάλογος, κανονικός διαπληκτισμός ανάμεσα σε σεναριογράφο και σκηνοθέτη. Για αυτό βλέπω σχεδόν πάντα στα credits του σεναρίου και το όνομα του σκηνοθέτη. Τελικά συνειδητοποίησα ότι η ταινία είναι προϊόν ενός «ιστορικού συμβιβασμού» (οι παλιότεροι αναγνωρίζουν το διακείμενο) ανάμεσα στους δυο αυτούς. Κάποιες φορές ανάμεσα σε τρεις, με τρίτο τον παραγωγό.

  Η καίρια διαφωνία: είναι δυνατόν να γυριστεί ταινία με θέμα την ακύμαντη ζωή της επαρχίας; Μια ταινία πρέπει να έχει σασπένς (εκ των ων ουκ άνευ κατά τον Syd Field) και ανατροπές, για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή.

  Και πώς χειρίζεται τις συζητήσεις τους ο Wei;

  Κάνοντας τέτοιες λήψεις και σε τέτοιους χώρους που να μην πλήττει ο θεατής. Πιο χαρακτηριστικά είναι τα πλάνα με συζητήσεις πάνω σε μια σχεδία.

  6,8 η βαθμολογία της, ίσως γιατί της λείπει το αριστοτελικό «Πράξη σπουδαία και τέλεια», δηλαδή μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Εδώ έχουμε τρεις ιστορίες που καμιά τους δεν έχει αρχή, μέση και τέλος αλλά απαρτίζεται από επεισόδια, «σημαίνοντα» καθ’ αυτά, που εικονογραφούν πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά που δεν έχουν καταλυτικό ρόλο σε μια έτσι κι αλλιώς απούσα πλοκή.

 

 

William Wyler, Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The best years of our lives, 1946)

 William Wyler, Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The best years of our lives, 1946)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Πολύ καλή ταινία, με πολύ ενδιαφέρον θέμα, την επιστροφή των βετεράνων. Στόχος της, να ενθαρρύνει τους βετεράνους και να τους βοηθήσει να προσαρμοστούν στην πολιτική ζωή.

  Παρακολουθούμε τρεις βετεράνους που ταξίδεψαν μαζί στην επιστροφή. Οι ζωές τους συμπλέκονται.

  Και βλέπουμε την αντιστροφή στο status, ας το ονομάσουμε έτσι. Ο αξιωματικός στην πολιτική του ζωή εργαζόταν ως παρασκευαστής και σερβιτόρος αναψυκτικών. Θα βρεθεί απολυμένος και θα ψάχνει για δουλειά. Ο υπαξιωματικός, μεγαλύτερος σε ηλικία, είναι υπάλληλος σε τράπεζα. Θα τον δούμε να γίνεται στέλεχος, υπεύθυνος για τα μικρά δάνεια. Δεν θα διστάσει να δώσει δάνεια σε έναν βετεράνο χωρίς εγγύηση. Είναι αγρότης, ξέρει από αγροτικές δουλειές, αυτό είναι μια εγγύηση. Όμως θα εισπράξει την κατσάδα του προϊσταμένου του. Σε ένα γεύμα θα κάνει μια «πύρινη» πρόποση, υποστηρίζοντας ότι για το καλό της πατρίδας πρέπει να προσφέρουν τέτοια δάνεια στους βετεράνους, έστω και με ρίσκο.

  Ο τρίτος της παρέας, ο ναύτης, είναι με κομμένα χέρια, ευτυχώς κάτω από τον αγκώνα. Για παλάμες έχει γάντζους, που όμως τους χειρίζεται στην εντέλεια. Μπορεί και κάνει τις πιο δύσκολες κινήσεις, από το να βγάζει και να ανάβει τσιγάρο μέχρι να παίζει πιάνο.

  Ταινία του 1946, είναι δυνατόν να είναι τρυκ;

  Όταν τον βλέπουμε με τα χέρια κομμένα, χωρίς τους γάντζους, στην κρεβατοκάμαρα, ήμασταν πια σχεδόν σίγουροι, και το επιβεβαιώσαμε. Πράγματι είναι κομμένα τα χέρια του, και ο Γουάιλερ, βλέποντάς τον σε ένα άλλο έργο, τον προσέλαβε. Ενδιαφέρον το βιογραφικό του Harold John Russel.

  Βετεράνοι, μην απογοητεύεστε.

  Και δάνεια θα πάρετε.

  Και εσείς που γυρίσατε τραυματισμένοι, η κοπέλα σας δεν θα πάψει να σας αγαπά.

  Και εσάς που η γυναίκα σας σας απάτησε, μην απογοητεύεστε, ένας έρωτας παραμονεύει στη γωνιά.

  Εσείς που χάσατε τις δουλειές σας, μην αποθαρρύνεστε, θα βρείτε κάποια άλλη, δεν θα χαθείτε.

  Το 8,1 της ταινίας με βρίσκει σύμφωνο.

   

Κώστας Μαζάνης, Pope Joan vs Mephisto (2026)

 

Κώστας Μαζάνης, Pope Joan vs Mephisto (2026)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  Είχαμε δει και την προηγούμενη ταινία του Κώστα Μαζάνη, «Blessing in disguise».

  Τα δίπολα είναι εντελώς αντιθετικά και ευδιάκριτα, όπως «Ο κομισάριος και ο γιόγκι», «Μαρά-Σαντ», «Το μηδέν και το άπειρο», «Το είναι και το μηδέν», όμως εδώ έχουμε άραγε δίπολο; Η πάπισα Ιωάννα (αντιπρόσωπος του Θεού) και Μεφιστοφελής (αντιπρόσωπος του διαβόλου);

  Ίσως όχι, εδώ έχουμε την πάπισα Ιωάννα versus Mephisto, ενάντια στον Μεφιστοφελή.

  Διαβάζω στο ενημερωτικό που μου έστειλε ο Βελισσάριος:  

  «Ένα φιλοσοφικό θρίλερ… Με μια βαθιά κατάδυση στα σκοτεινά βάθη του ανθρώπινου νου, η ταινία θέτει τα πιο κρίσιμα ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη, την πίστη, την ενοχή, την ελευθερία και τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Όταν αυτά τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό, στη λογική και την παράνοια, στο ανθρώπινο και το υπερφυσικό αρχίζουν να καταρρέουν και να παίρνουν απειλητικές διαστάσεις, σε μια ολοένα και πιο ανησυχητική σύγχρονη πραγματικότητα».

  Φιλοσοφικό θρίλερ λοιπόν.

  Δεν μου αρέσουν τα θρίλερ, ούτε και τα δοκίμια. Και εδώ έχουμε μακρά πλάνα, με τους ήρωες σε ένα θεατρικό στήσιμο, να συζητούν αδιάκοπα. Τα πλάνα είναι οιονεί ποιητικά, ώστε να μην κουράζουν τον θεατή.

  Την εμμονή του με την Ήπειρο ο Μαζάνης τη δείχνει με έναν φλαουτίστα που παίζει τη φλογέρα του μέσα στο δάσος.

  Ασπρόμαυρη, μόνο ένα πλάνο είναι έγχρωμο, παραπέμπει στον μεσαιωνικό κόσμο. Όμως στο τέλος… αλλά ας μη κάνω σπόιλερ.

  Γενικά βρήκα την ταινία πληκτική για τα γούστα μου.

  Καλά, δεν μου άρεσε τίποτα στην ταινία;

  Μου άρεσε το romance. Η πάπισα Ιωάννα είναι ερωτευμένη με τον Φάουστ.

  Και η Στεφανία Ντελιέβα στο ρόλο της Ιωάννας, πολύ όμορφη. Τη βρήκα και στο Instagram και την έκανα follow.

Romain Gavras, Θυσία (Sacrifice, 2025)

 Romain Gavras, Θυσία (Sacrifice, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Ας ξεκινήσω από τη βαθμολογία. 5,1.

  Πολύ χαμηλή.

  Όπως και να είναι επηρεάστηκα, αν και ήξερα ότι πιθανώς οφείλεται στο ότι Romain μπήκε στον προκρούστη του πατέρα του και βγήκε ελλειμματικός, πράγμα σχεδόν αναπόφευκτο.

  Αυτή η «πυροβολημένη» ομάδα ήταν άραγε σατανιστές;

  Δεν λέει κάτι τέτοιο η ταινία, όμως η πρακτική τους ήταν καθαρά σατανιστική.

  Ο πατέρας της επιστήμονας, όμως η όμορφη κοπέλα έχει την εμμονή ότι ένα ηφαίστειο που βρισκόταν εκεί γύρω, σε ένα ελληνικό νησί (ο Γαβράς υιός δεν ξέχασε την εντοπιότητά του) θα εκραγόταν, με αποτέλεσμα να καταστραφεί όχι μόνο μια πόλη, όπως η Πομπηία, όχι μόνο το νησί, αλλά ολόκληρη η γη.

  Πώς να το αποτρέψουν;

  Με θυσία.

  Θα θυσίαζαν τρία άτομα, ώστε να καταπραΰνουν το ηφαίστειο και να μην εκραγεί.

  Σατανιστικά και θρίλερ δεν μου αρέσουν, όμως αυτή η ταινία μου άρεσε για δυο λόγους. Ο πρώτος, γιατί είχε διάσπαρτο χιούμορ. Ο δεύτερος, για τους όμορφους πρωταγωνιστές, για τους οποίους υπήρχε ένα διαφαινόμενο romance, που επιβεβαιώθηκε με δραματικό τρόπο στο τέλος.

  Έβαλα 7 λόγω της εξωκειμενικής ανατροπής: περίμενα ότι η ταινία θα με απογοήτευε, αλλά τελικά μου άρεσε.

  Trivia: Μου θύμισε τον Εμπεδοκλή που πήδηξε στο ηφαίστειο της Αίτνας, αν και εικάζεται ότι αυτό είναι μύθος.