Alan Parker, Το εξπρές του μεσονυχτίου (Midnight express, 1978)

 Alan Parker, Το εξπρές του μεσονυχτίου (Midnight express, 1978)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Θυμάμαι τότε που προβλήθηκε, είχε κάνει πάταγο. Όμως είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν την είχα δει, αλλιώς θα θυμόμουνα ότι το εξπρές του μεσονυχτίου απλά σήμαινε την απόδραση από τις τουρκικές φυλακές.

  Καθώς είμαι κατά των ναρκωτικών θα έλεγα, τα ’θελε και ο κώλος του. Τι του ήλθε, επιστρέφοντας στην Αμερική από την Τουρκία, να ζωστείς με δυο κιλά χασίσι;

  Αλλά σίγουρα η ποινή ήταν δυσανάλογη του εγκλήματος. Μικρή η ποσότητα, σε φίλους θα το πουλούσε. Και δεν μιλάμε για τα τέσσερα χρόνια, αλλά για τα τριάντα που επεδίκασε η έφεση του εισαγγελέα, καθώς του φάνηκε πολύ μικρή η ποινή.

  Ακούσαμε για τη διαφθορά των δικηγόρων, στην οποία ήταν υποχρεωμένοι να υποκύψουν. Ένας τίμιος δικηγόρος εξοστρακιζόταν. Ασύλληπτο, αν είναι αλήθεια.

  Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας βλέπουμε τις οικτρές συνθήκες διαβίωσης στη φυλακή, τη σκληρή συμπεριφορά των αρμοδίων, τόσο των φυλάκων όσο και των ανωτέρων τους.

  Και το σασπένς: Θα καταφέρουν, οι τρεις τους, να δραπετεύσουν;

  Θα τα καταφέρει μόνος του, σε άλλη απόπειρα.

  Ο ίδιος, μου λέει η ΑΙ, δήλωσε ότι…

  Αλλά ας αντιγράψω τι μου είπε το chatgpt όταν το ρώτησα αν η ταινία προβλήθηκε στην Τουρκία.

  «Όταν κυκλοφόρησε το 1978, το Midnight Express προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στην Τουρκία, επειδή παρουσίαζε τις τουρκικές φυλακές και γενικότερα τους Τούρκους με εξαιρετικά αρνητικό τρόπο. Η ταινία δεν προβλήθηκε τότε στους κινηματογράφους της Τουρκίας και ουσιαστικά ήταν απαγορευμένη. Η πρώτη επίσημη προβολή της στην Τουρκία έγινε το 1992, από το ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι HBB, μετά τις αλλαγές που επέτρεψαν την ιδιωτική τηλεόραση. Έχει ενδιαφέρον επίσης ότι αργότερα: ο σεναριογράφος Όλιβερ Στόουν παραδέχτηκε ότι η ταινία δραματοποίησε και υπερέβαλε αρκετά γεγονότα, ενώ και ο ίδιος ο Billy Hayes, στον οποίο βασίζεται η ιστορία, έχει δηλώσει ότι η ταινία δεν απεικονίζει πιστά όσα συνέβησαν και ότι δεν θα ήθελε να θεωρείται καταδίκη του τουρκικού λαού συνολικά».

  Το τελευταίο βέβαια είναι αυτονόητο.

  Πάντα είχα την περιέργεια, δηλαδή θα ήθελα να ξέρω, πόσο «αποκλίνει» μια ταινία από το πραγματικό γεγονός πάνω στο οποίο βασίζεται. Σπάνια θα μάθω κάτι.

  Πάντως η ταινία είναι συναρπαστική, έχει βαθμολογία 7,5 που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

  Και, διάβολε, έχουν περάσει πενήντα χρόνια, δεν πιστεύω να επικρατεί και σήμερα η ίδια κατάσταση στις τουρκικές φυλακές.

  Και οι φαντάροι δεν νομίζω να δέρνονται πια από τους ανωτέρους τους.

Alan J. Pakula, Η εξαφάνιση (Klute, 1971)

 Alan J. Pakula, Η εξαφάνιση (Klute, 1971)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Πάλι θα μιλήσω για την πρόσληψη.

  Μου αρέσουν τα romance, και έτσι για μένα σε μια ταινία αυτό που θα με συγκινήσει περισσότερο είναι το romance, ακόμη και αν η προτειθέμενη σκηνοθετική (κατά το συγγραφική) πρόσληψη δεν είναι αυτή, ο σκηνοθέτης με την ταινία του ήθελε να δείξει περισσότερο κάτι άλλο.

  Όμως να πω χοντρικά την πλοκή πριν προχωρήσω σε διευκρινήσεις.

  Ο φίλος του Ντόναλντ Σάδερλαντ, ιδιωτικού ντετέκτιβ, εξαφανίστηκε. Η εξαφάνισή του πιθανόν να έχει σχέση με ένα call girl, την Τζέην Φόντα. Ο Σάδερλαντ θα προσληφθεί για να διαλευκάνει την υπόθεση.

  Ένας πελάτης κτυπάει άγρια τα call girl των οποίων μισθώνει τις υπηρεσίες. Στη λίστα είναι τρία. Η πρώτη αυτοκτόνησε ταυτόχρονα με την εξαφάνιση του φίλου του, πριν ένα χρόνο. Η δεύτερη φαίνεται να αυτοκτόνησε και αυτή, πρόσφατα. Ο Σάδερλαντ δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι δολοφονήθηκαν, και αυτός ο πελάτης δεν μπορεί παρά να είναι ο δολοφόνος. Σειρά έχει η Τζέην Φόντα, καθώς η έρευνα σίγουρα θα οδηγήσει σ’ αυτήν και στη συνέχεια  στα ίχνη του.

  Μια σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα στην Τζέην και τον Ντόναλντ. Φοβάται. Του ζητάει να τη φιλοξενήσει για λίγες μέρες.

  Το ότι θα πηδηχτούν είναι σίγουρο, όμως το πρώτο πήδημα είναι mercy fuck. Όχι, δεν νιώθει οργασμό με τους πελάτες. Όμως αργότερα τα πράγματα αλλάζουν, νιώθει αισθήματα για αυτόν, που την τρομάζουν. Από ό,τι φαίνεται, ο Ντόναλντ θα ήταν διατεθειμένος για μια μόνιμη σχέση μαζί της.

  Και πηγαίνουμε στην πρόσληψη.

  Ο σκηνοθέτης μπορεί να ήθελε να δώσει ένα συναρπαστικό θρίλερ, αυτό θα συγκινήσει τον μέσο θεατή και θα γεμίσει τις αίθουσες. Εγώ όμως ξεχωρίζω το πορτραίτο της Τζέην. Οι περισσότερες (για να μη γενικεύσω, πέφτοντας θύμα ενός από τα είδωλα του Μπέηκον,  λέγοντας όλες) οι κοπέλες του επαγγέλματος έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Επισκέπτεται συχνά την ψυχίατρό της, σε επεισόδια άσχετα με την πλοκή, που έχουν σαν στόχο να μας φωτίσουν το ψυχολογικό της πορτραίτο.

  Και πώς τελειώνει η ταινία;

  Το τέλος του θρίλερ το καταλαβαίνετε, δεν κάνω σπόιλερ, είναι δεδομένη η αφηγηματική αναμονή, όμως το romance;

  Θα δεχόταν ένα happy end στο ειδύλλιο ο μέσος αμερικάνος, εκείνη την εποχή; Σίγουρα όχι.

  Όμως ο σκηνοθέτης αφήνει μια υποψία (το έχω δει συχνά αυτό) για θεατές που δεν ανήκουν στον μέσο όρο. She admits that, although she will miss Klute, she is unable to tell him and jokes that the doctor will likely see her again the next week, αντιγράφω από την πλοκή που δίνει η βικιπαίδεια. Φεύγει από τη Νέα Υόρκη αλλά, αν και το λέει αστεία, η ψυχίατρός της είναι πιθανόν να την ξαναδεί.

  Αυτό πού κολλάει;

  Στην υποψία ενός happy end. Θα δει την ψυχίατρό της, αλλά πιθανόν και τον Ντόναλντ. Και τότε δεν αποκλείεται να πει το ναι σε μια μόνιμη σχέση, που τώρα την αρνήθηκε.

  Άρεσε πολύ η ερμηνεία του Σάδερλαντ, σαν αντιήρωα ντετέκτιβ. Όσο για την Τζέην, δίνει με μεγάλη πειστικότητα το πορτραίτο του call girl, σε ένα ρόλο με τον οποίο κέρδισε το όσκαρ της καλύτερης ηθοποιού.  

  7,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Georgi M. Unkovski, Dj βοσκός (Диџеј Ахмет, 2025)

 Georgi M. Unkovski, Dj βοσκός (Диџеј Ахмет, 2025)

   Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Θέμα της ταινίας η διάσταση ανάμεσα στην παράδοση και στο σύγχρονο. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να τονίσει εντονότερα αυτή την αντίθεση ο σλαβομακεδόνας Georgi M. Unkovski παρά μέσα από μια ιστορία αγάπης σε ένα άκρως συντηρητικό περιβάλλον όπως είναι η κοινότητα των γιουρούκων, μουσουλμανική μειονότητα στη βόρεια Μακεδονία;

  Αυτός, ένας δεκαπεντάχρονος νεαρός βοσκός. Όμως μοντέρνος, οι κοπέλες τον τραβούν συχνά με το κινητό τους και τον ανεβάζουν στα media, χωρίς αυτός να το έχει πάρει χαμπάρι. Θέλει να γίνει dj.

  Αυτή, μόλις έχει έλθει από τη Γερμανία, πολύ όμορφη και πολύ μοντέρνα κοπέλα. Οι γονείς της έχουν αποφασίσει ποιον θα πάρει, της έχουν έτοιμο το γαμπρό.

  Αυτή όμως δεν τον θέλει, όχι βέβαια γιατί είναι κανένας άσχημος, απλά δεν της αρέσει η ιδέα να την παντρέψουν οι γονείς της με το ζόρι, ενώ ήδη η καρδιά της κτυπάει για τον βοσκό.

  Πώς θα ξεφύγει από αυτό το γάμο;

  Σε ένα ετήσιο καλλιτεχνικό φεστιβάλ θα χορέψει με δυο άλλες κοπέλες ένα εξαιρετικά μοντέρνο χορό, και πιστεύει ότι μ’ αυτό θα σοκάρει τα μελλοντικά πεθερικά της και θα τα κάνει να ακυρώσουν το γάμο.

  Αμ δε.

  Η αντίθεση ανάμεσα στο παραδοσιακό και το καινούριο δείχνεται σε πολλά μεμονωμένα επεισόδια, χιουμοριστικά τα περισσότερα. Για παράδειγμα ο νεαρός  δείχνει στον μουλά πώς να χειρίζεται έναν υπολογιστή που στο σκληρό του δίσκο είναι οι προσευχές, και συνδέεται με ένα μεγάφωνο στον μιναρέ. Δεν χρειάζεται να πηγαίνει κάθε τρεις και μια να λέει την προσευχή και να ξελαρυγγιάζεται, θα το χειρίζεται με τον υπολογιστή.

  Εξαιρετική ταινία, ευφάνταστα επεισόδια, και πολύ ωραία η ερμηνεία των δύο νεαρών.

   Θα κάνω μισό σπόιλερ.

  Η ταινία τελειώνει κατά το ήμισυ όπως ο «Πρωτάρης» και όπως «Η νύφη το ’σκασε».

  Τι θα πει κατά το ήμισυ;

  Δεν θα σας πω για να σας κινήσω την περιέργεια και να πάτε να τη δείτε. Είναι εξαιρετική ταινία.  

  Εδώ κολλάει και η μαντινάδα:

Ένα κομπιούτερ δυνατό θα βάλω στο μιτάτο,
για να πουλώ στο ίντερνετ το γάλα τω προβάτω.

  Αξίζει να το σχολιάσω εγώ.

  Οι μακεδονομάχοι μάχονταν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, με τους Έλληνες να είναι η πλειοψηφία. Οι Βούλγαροι μάχονταν, γιατί; Για τους σλαβομακεδόνες; Είστε Βούλγαροι, τους λένε. Όχι είμαστε (σλαβο) μακεδόνες, τους λένε. Και τους μισούν.

  Ξέροντας ρώσικα, έχω διαβάσει σε βασικό επίπεδο και τις άλλες σλάβικες γλώσσες, που μοιάζουν βέβαια μεταξύ τους. Ήταν πολύ εύκολο για μένα, σε αντίθεση π.χ. με τα αλβανικά, ανάδελφη γλώσσα. Τα βουλγάρικα χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο. Το ίδιο και τα македонски, που όμως έχουν ήχους που δεν μπορούν να αποδοθούν με το κυριλλικό αλφάβητο. Έτσι πρόσθεσαν γράμματα. Εκτός από τα δύο που είναι στον τίτλο, το ένα λατινικό και το άλλο επινοημένο, έχουμε και τα ѓ, ќ και ѕ.

  Και μια και πήραμε φόρα: κοκορευόμαστε για τη γλώσσα μας, την κοινή νεοελληνική, που δεν είναι άλλη από το πελοποννησιακό ιδίωμα που κατέκλυσε την Αθήνα, όπου το ιδίωμα που μιλιόταν ήταν παρόμοιο με το κρητικό. Στην «Ιστορία των Αθηνών», έκδοση 1898 που την αγόρασα (δεν θυμάμαι ποιο τόμο) πέντε δραχμές σε μια λαϊκή, διαβάζω πλατεία Καρύκη. Προφανώς προφερόταν Καρύchι, όμως καθώς το πελοποννησιακό ιδίωμα δεν έχει τον ήχο ch, μεταγράφηκε στον πλησιέστερο, τσ και έτσι έγινε Καρύτση. Να μη μιλήσω τώρα και για το Γαλάτσι και την οδό Γαλακηδών και πάει μακριά η βαλίτσα. Ο Shakespeare γίνεται Σέξπηρ, όμως στα κρητικά διατηρείται η αυθεντική προφορά. Ο κρητικός, το χέξπηρ θα διαβάσει Shέξπηρ, ακριβώς όπως προφέρεται και στην Αγγλία.  

  Ο Σεφέρης είπε ότι η γλώσσα τη «Ερωτόκριτου» είναι η αρτιότερη γλώσσα που μίλησε ο νέος ελληνισμός.

 Και εξακολουθεί.  

  7,3 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

 

Martin Brest, Άρωμα γυναίκας (Scent of a woman, 1992)

 Martin Brest, Άρωμα γυναίκας (Scent of a woman, 1992)

 

  Φυσικά την ταινία την είχα ξαναδεί, αλλά δεν τη θυμόμουνα. Κάποια στιγμή θυμήθηκα το εντυπωσιακό τέλος. Ο γιος μου όμως τη θυμότανε πολύ καλά, γιατί την είχε δει δυο φορές. Αυτός ξαναβλέπει μια ταινία που του άρεσε, σε αντίθεση με μένα, που ξαναβλέπω μια ταινία μόνο αν δεν έχω γράψει για αυτήν.

  Νομίζω θα έπρεπε να το χαρακτηρίσουμε μοτίβο: ο ήρωας έχει ένα πρόβλημα υγείας. Εδώ ο Al Pacino (μα τι εξαιρετική η ερμηνεία του, όπως και του νεαρού Chris O’ Donnell) είναι τυφλός. Στο «Tuner» που παίζεται από την Πέμπτη που μας πέρασε, ο ήρωας πάσχει από hyperacusis, υψηλή ευαισθησία στους ήχους. Σε μια άλλη ταινία που δεν έχω χρόνο να την ψάξω, περιμένω τηλέφωνο από το φίλο μου τον Γιώργη τον Μανιαδάκη να πάω να τον πάρω (έχει έλθει στο χωριό να ποτίσει) να πάμε στην Ιεράπετρα, να καθίσουμε στο café Μίνως) ο ήρωας είχε μια ειδική μορφή αυτισμού, ψυχαναγκαστικά έλεγε βρωμόλογα. Θυμάμαι τον «Άνθρωπο της βροχής», με έναν άλλο αυτιστικό ήρωα, το «Shower» (1999) με έναν άλλο επίσης αυτιστικό ήρωα, το «Iris» και το «Εσύ ποια είσαι;», με τους ήρωες που πάσχουν από Alzheimer», και βέβαια πολλές που οι ήρωες πάσχουν από καρκίνο και πρέπει να το διαχειριστούν.

  Trivia: Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στη μνήμη του χωριανού και φίλου μου Μιχάλη Βασαρμίδη, που πριν λίγο με πληροφόρησε ο Γιώργης ότι πέθανε χθες, από καρκίνο.

  Εκτός από το μοτίβο υπάρχει και το θέμα: Η απόφαση της αυτοκτονίας, όταν δεν μπορείς πια να διαχειριστείς το πρόβλημα υγείας σου. Στο μυαλό μου έρχεται η ταινία «Η θάλασσα μέσα μου», βασισμένη σε πραγματικό γεγονός.   

  Δεν είναι όλοι όσοι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δύστροποι, όμως ο Αλ Πατσίνο είναι. Τέως συνταγματάρχης, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Όμως πιο πριν θέλει να ζήσει ένα ωραίο σαββατοκύριακο. Ο νεαρός θα τον συνοδεύσει.

  Θα περάσει υπέροχες στιγμές με την καλύτερη πόρνη, αλλά δεν θα δούμε σκηνές. Θα τον δούμε όμως να οδηγεί μια φεράρι, το απαίτησε από τον νεαρό. Αυτός του δίνει οδηγίες, πού να στρίψει κ.λπ. Δεν τον ακούει όμως όταν του λέει να χαμηλώσει ταχύτητα.

  Και μια ατάκα από την ταινία: δυο πράγματα αξίζουν στη ζωή: το pussy (δεν μεταφράζω, γιατί η μετάφραση στους υπότιτλους είναι σε χαμηλό υφολογικό επίπεδο) και η φεράρι.

  Trivia: το pussy του αγόρασε μια φεράρι. Θλιβερή ιστορία, την έχω γράψει αλλού.

  Ο νεαρός θα τον πείσει να μην αυτοκτονήσει. Και αυτός με τη σειρά του θα τον ξελασπώσει. Τον είχαν για αποβολή γιατί δεν ήθελε να καρφώσει τρεις συμμαθητές του. Εξαιρετική η αγόρευσή του στο πειθαρχικό, ενώπιον όλων των μαθητών. -Θέλετε να εκπαιδεύσετε τους μαθητές να γίνουν καρφιά;….

  Θα εισπράξει θερμά χειροκροτήματα στο τέλος.

  Μου άρεσε και το, βιασμένο έστω, happy end: η υποψία μιας σχέσης με μια γυναίκα.

  Έχει εκπληκτική όσφρηση, μαντεύει το άρωμα που φοράει μια γυναίκα, μάντευσε και το δικό της, πράγμα που την εξέπληξε.

  Εξαιρετική ταινία, το 8 δεν είναι έκπληξη.

Daniel Roher, Tuner (2925)

 Daniel Roher, Tuner (2925)

 

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους

  Crime, thriller, χαρακτηρίζει την ταινία η βικιπαίδεια, ενώ το imdb heist, crime, drama, music, romance, thriller.

  Ας το σχολιάσουμε εδώ: κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτηρισμούς έχει ένα ειδικό βάρος, που έχει να κάνει με τη θέση στην οποία βρίσκεται στην απαρίθμηση.

  Που εμένα όμως δεν με βρίσκει σύμφωνο.

  Θα έβαζα πρώτο το romance. Τα υπόλοιπα είναι συνοδευτικά, για να κάνουν περίπλοκη την πλοκή.

  Μάθαμε και μια ακόμη αρρώστια, την hyperacusis. Αυτή είναι μια υψηλή ευαισθησία στην ακοή, και αυτός που πάσχει από αυτή ακούει και τους πιο λεπτούς ήχους, που καταντάει όχι απλά ανυπόφορο αλλά οδυνηρό. Όταν προσβλήθηκε από αυτήν ο Νίκι δεν μπορούσε πια να παίζει πιάνο ενώ ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος. Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού, αυτό τον έκανε έναν εξαιρετικό χορδιστή πιάνων.

  Έτσι γνώρισε την Ρουθ, πιανίστρια και συνθέτρια.

  Έτσι τον εντόπισαν οι κακοποιοί.

  Μπορούσε από τον ήχο που έκανε η ροδέλα σε ένα χρηματοκιβώτιο να μαντέψει τον κωδικό του.

  Δεν θα έμπλεκε μαζί τους αν δεν ήθελε να βοηθήσει τον μέντορά του τον Ντάστιν Χόφμαν, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και χρωστούσε πάρα πολλά νοσήλια.

  Και οι συμπτώσεις: έκανε δώρο στην Ρουθ ένα ρόλεξ, σαν αυτό που της είχε κληροδοτήσει η μητέρα της και της είχε χαλάσει.

  Από τα κλεμμένα.

  Μόνο που ανήκε στον συνθέτη Μάισνερ, που η Ρουθ κατάφερε να γίνει μαθήτριά του.

  Κρίση στη σχέση.

  Το πώς αποκαταστάθηκε…

  επί της οθόνης. Έχω την κακή συνήθεια να κάνω σπόιλερ, πρέπει να την κόψω.

  Πολύ καλός στην ερμηνεία του ο Leo Woodall, εξαιρετικό το σενάριο και η σκηνοθεσία, 7,3 η βαθμολογία της.

  Εγώ βέβαια έβαλα 8.

Alfred Hitchcock, Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Dial M. for murder, 1954)

 Alfred Hitchcock, Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Dial M. for murder, 1954)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Αντιτιθέμενες πιέσεις επιλογής, που λένε οι βιολόγοι.

  Οι επανεκδόσεις είναι μια εγγύηση.

  Δεν μου αρέσουν τα θρίλερ.

  Τελικά υπερίσχυσε η πίεση της επανέκδοσης. Όπως και να το κάνουμε, Χίτσκοκ είναι αυτός.

  Και βέβαια, η πρόωρα χαμένη Γκρέις Κέλι.

  Ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του έχει γκόμενο.

  Να την σκοτώσει μαζί με τον γκόμενο; Δεν τρελάθηκε.

  Φτωχός αυτός, πλούσια αυτή, θα εκβιάσει έναν παλιό συμμαθητή του που έχει λερωμένη τη φωλιά του με διάφορα, να τη σκοτώσει.

  Αλλά με το αζημίωτο φυσικά. Χίλια δολάρια, με αγοραστική αξία της εποχής, δεν είναι και λίγα.

  Όμως κάπου στραβώνει η δουλειά, και ο υποψήφιος δολοφόνος καταλήγει δολοφονημένος. Το θύμα του αντιστάθηκε και τον σκότωσε.

  Μήπως τον σκότωσε γιατί την εκβίαζε με ένα γράμμα που της είχε στείλει ο γκόμενος;

  Εδώ θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου.

  Τον παντρεύτηκε γιατί ήταν μια διασημότητα, κορυφαίος τενίστας. Όμως όταν αποσύρθηκε από το τένις και τα φώτα της δημοσιότητας αποσύρθηκαν από αυτόν, έπαψε να της γυαλίζει το μάτι.

  Το επόμενο βήμα ήταν αναπόφευκτο: βρίσκει γκόμενο.

  Αλλά και η συνέπεια ήταν αναπόφευκτη: ο άντρας της το μαθαίνει.

  Θα κάνω το σπόιλερ: οι ένορκοι αποφάνθηκαν ότι είναι ένοχη, τον σκότωσε γιατί την εκβίαζε.

  Καλά να πάθει, μου ήθελε και γκόμενο, ο άντρας της δεν της άρεσε πια.

  Τελικά τι φαντάζεστε, την εκτέλεσαν;

  Οι αφηγηματικές αναμονές είναι δεδομένες, παραπάνω σπόιλερ δεν μπορώ να κάνω.

  8,1 η βαθμολογία της.

  Είπαμε, επανέκδοση.

 

TEST

 

TEST