Neeraj Ghaywan, Σαν αδέλφια (Homebound, 2025)

  Neeraj Ghaywan, Σαν αδέλφια (Homebound, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

 

  Ο Shoaib και ο Chandan είναι σαν αδέλφια, με μια στενή σχέση σαν αυτή που είχαν ο Δάμων και ο Φιντίας. Στην ταινία θα δούμε και την Sudha, συμφοιτήτρια του Chandan. Είπαμε, μια νέα γυναίκα σε μια ταινία είναι εκ των ων ουκ άνευ.

  Ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί ώστε να τους σέβονται, να μη δέχονται ταπεινώσεις. Το ίδιο όνειρο όμως έχουν και χιλιάδες άλλοι ινδοί, για αυτό και οι υποψήφιοι είναι πάρα πολλοί, ενώ μόνο λίγοι θα επιλεγούν, αυτοί που θα γράψουν καλύτερα στις εξετάσεις.

  Πετυχαίνει μόνο ο Chandan.

  Όμως πρέπει να περιμένει.

  Ο Shoaib δανείζεται λεφτά για την εγχείρηση του πατέρα του, αρθροπλαστική στο γόνατο. Μόλις ξεχρεώσει θα φύγει για το Ντουμπάι.

  Δεν είναι που δεν θέλω να κάνω spoiler, πραγματικά δεν ξέρω αν πήγε τελικά. Αν πήγε,   τώρα θα καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα, μήπως του ερχόταν καμιά βόμβα στο κεφάλι από κάποιο ιρανικό drone.

  Η ταινία διεκτραγωδεί τη μοίρα των νέων ινδών, που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τη φτώχεια, να πετύχουν κάτι στη ζωή τους. Παγκόσμιο πρόβλημα η ανεργία των νέων, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο οξυμένο.

  Όμως υπάρχουν και δυο άλλα θέματα που θίγονται στην ταινία και είναι ειδικά ινδικά.

  Το πρώτο είναι η κάστες, που εξακολουθούν, παρά την κατάργησή τους, να βασανίζουν τους ιρανούς που κατάγονται από χαμηλές κάστες.

  Το δεύτερο είναι οι θρησκευτικές διαφορές.

  Δεν πήγαν όλοι οι μουσουλμάνοι στο Πακιστάν. Ο Shoaib είναι ένας από αυτούς, δηλαδή οι παππούδες του. Κάποια στιγμή θα αντιμετωπίσει ειρωνικά σχόλια. Καλοπροαίρετα, του εξηγεί το αφεντικό, όμως αυτός τα παίρνει στο κρανίο.

  Και ενώ μέχρι λίγο μετά τη μέση της ταινίας το κοινωνικό πλαίσιο είναι δεδομένο, το γνωστό, φτώχεια, ανεργία κ.λπ., στο τέλος όμως δεν είναι δεδομένο.  

  Πολλά πράγματα ανατρέπονται.

  Για ποιο λόγο;

  Εξαιτίας του covid.

  Οι ινδοί που μένουν στις πόλεις, άνεργοι λόγω της καραντίνας, επιστρέφουν στα χωριά τους.

  Δεν είναι εύκολο για αυτούς που έχουν covid.

  Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες και σε μια χώρα του τρίτου κόσμου, όπου συχνά κατατάσσεται η Ινδία; Στις ευρωπαϊκές χώρες αν παραβίαζες την καραντίνα έτρωγες πρόστιμο. Στην Ινδία, έτρωγες ένα μπερντάχι ξύλο-τουλάχιστον αυτό είδα στην ταινία.

  Το τέλος είναι συγκλονιστικό, όμως δεν θα κάνω spoiler.

  Πολύ καλή ταινία, 7,9 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Agniezska Holland, Franz (2025)

 Agniezska Holland, Franz (2025)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

 

  Μια κινηματογραφική βιογραφία έχει ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα. Το πλεονέκτημα είναι ότι, από τη στιγμή που μας ενδιαφέρει ο βιογραφούμενος, δεν υπάρχει περίπτωση να μη δούμε την ταινία. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη δω την ταινία του Σμαραγδή για τον Καζαντζάκη, και ας ήξερα ότι δεν θα έβλεπα κανένα αριστούργημα. Το μειονέκτημα είναι ότι δεν υπάρχει πλοκή με σασπένς, ιδιαίτερα αν ξέρεις τη βιογραφία. Έτσι δεν με εξέπληξε το 6,2 της ταινίας (εγώ έβαλα 7).

  Ο Κάφκα είναι από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20^ου αιώνα. Ξαναδιάβασα τα βιβλία του με την ευκαιρία που τον παρουσιάσαμε στη Λέσχη Ανάγνωσης της πλατείας Βικτώριας – Πρέπει να ήταν η «Δίκη» που θεωρείται και κορυφαίο του, και διάβασα επίσης διηγήματα που δεν είχα διαβάσει. Ψάχνω στην ιστοσελίδα-ευρετήριο babisdermitzakis.eu όπου παραθέτω τους συνδέσμους από το blog όπου κάνω την ανάρτηση και βλέπω ότι έχω γράψει (χρονολογικά) για τη «Μεταμόρφωση», «Τα γράμματα στη Φελίτσε», «Το σινικό τοίχος», την «Αμερική», τον «Πύργο», τη «Δίκη», την «Απόρριψη», τα «Γράμματα στη Μίλενα», το «Γράμμα στον πατέρα», τους «Αφορισμούς», τα «Μπλε τετράδια», την «Περιγραφή ενός αγώνα» και «Τον καλλιτέχνη της πείνας», και επίσης τον «Κάφκα» του Βάλτερ Μπένγιαμιν.

  Ουκ ολίγα τελικά ουκ.

  Η πλοκή προχωράει στο μεγαλύτερο μέρος ευθύγραμμα, ενώ διακόπτεται κατά διαστήματα με αναδρομές στο παρελθόν, αλλά και με μεγάλα πηδήματα στο παρόν, με ξεναγήσεις στο μουσείο Κάφκα.

  Τελικά μοιάζει αρκετά στον Κάφκα ο Idan Weiss, και τον ερμηνεύει εξαιρετικά.

  Βλέπουμε πάρα πολύ τη Φελίτσε, λιγότερο τη Μίλενα, όμως καθόλου την Ντόρα Ντιάμαντ, τον τελευταίο έρωτα της ζωής του που του στάθηκε τόσο πολύ στις τελευταίες του στιγμές, πράγμα που αποτελεί κατά τη γνώμη μου μεγάλη αδυναμία της ταινίας.

  Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι δυο προ-προηγούμενες ταινίες της ήταν επίσης βιογραφικές.  

Agniezska Holland, Pokot (2017)

 Agniezska Holland, Pokot (2017)

 

  Εν όψει της αυριανής προβολής του «Franz» (Κάφκα).

  Βλέποντας την ταινία θυμήθηκα ένα βιβλίο που διάβασα πριν χρόνια, το «Αντικυνήγι» ενός Κώστα Τσίπρα, που μάλλον δεν έχει σχέση με τον Αλέξη.

  Η Janina Duszejko είναι μια μεσήλικας, τέως μηχανικός, που εδώ και ένα χρόνο διδάσκει αγγλικά σε ένα σχολείο. Έχει δυο σκυλιά. Είναι σφόδρα ενάντια στο κυνήγι. Δυο σκυλιά που έχει της τα σκοτώνουν. Δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι τα σκότωσαν κυνηγοί. Κάποια στιγμή θα βρει την απόδειξη σε μια φωτογραφία.

  Θα πιάσει φιλίες με έναν τσέχο εντομολόγο (βρίσκονται στα σύνορα, εύκολα τα περνά κανείς σε δασωμένες περιοχές). Από αυτόν θα μάθει ότι οι φερομόνες προσελκύουν ορισμένα σκαθάρια. Διέλυσαν κυριολεκτικά το σώμα ενός αγνοούμενου εδώ και μήνες.  

  Καταγγέλλει το παράνομο κυνήγι, εκτός εποχής, στην αστυνομία. Φυσικά δεν την παίρνουν στα σοβαρά.

  Θα αρχίζει να εκτελεί τους κυνηγούς. Κάποιοι είναι με λερωμένες φωλιές, με παράνομες δραστηριότητες. Στο δήμαρχο, που φέρεται άσχημα στη γυναίκα του και είναι ένας από τους κυνηγούς, θα του δώσει να πιει φερομόνη πριν προσφερθεί να τον μεταφέρει, μεθυσμένο, σπίτι του. Στο δρόμο θα του πει για κάποια κρυμμένα λεφτά, θα τον παρασύρει στο δάσος και θα τον κτυπήσει θανάσιμα. Τα σκαθάρια θα κάνουν μετά τη δουλειά τους.

  Και τα ζώα έχουν ψυχή, πονάνε. Όχι, δεν έχουν, αντιτείνει ο παπάς.

  Που ευλογεί τους κυνηγούς.

  Θα βάλει φωτιά στην εκκλησία και ο παπάς θα καεί.

  Βέβαια είναι σίγουρο ότι η αστυνομία θα την υποπτευθεί. Θα το σκάσει, προφανώς για Τσεχία, με τον εντομολόγο με τον οποίο τους είδαμε σε μια ερωτική περίπτυξη πάνω στο κρεβάτι (μου θύμισε μια ανάλογη σχέση στην «Οδό Μάλαγα» που εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους), και ένα ζευγάρι νεαρών.

  Στο τέλος τους βλέπουμε ευτυχισμένους μαζί, σε ένα σπίτι.

  Και η ποιητική δικαιοσύνη, που θέλει τον δολοφόνο να πληρώνει τα έγκληματά του;

  Σίγουρα η σκηνοθέτις συμφωνεί με την μυθιστοριογράφο της οποίας το μυθιστόρημα μετέφερε στη μεγάλη οθόνη: Καλά τους έκανε.

Nabil Ayouch, Ali Zaoua, prince of the streets (2000)

 Nabil Ayouch, Ali Zaoua, prince of the streets (2000) 

 

  Την είδα πριν χρόνια την ταινία, αλλά δεν έγραψα για αυτή γιατί τότε δεν είχα blog. Αποφάσισα να την ξαναδώ για να γράψω, θέλοντας να ολοκληρώσω του πακέτο του Nabil Ayouch.

  Ταπεινωμένα και καταφρονεμένα, παιδιά του δρόμου της Καζαμπλάνκα. Αυτά πρωταγωνιστούν στην ταινία. Μόνο ο μεγάλος, ο αρχηγός της συμμορίας, είναι επαγγελματίας, ο Saïd Taghmaoui, τον οποίο είδαμε και στην ταινία του Mathieu Kassovitz «Το μίσος».

  Σκληρή η ζωή στο δρόμο. Τα παιδιά για να επιβιώσουν δουλεύουν σαν τα παιδιά των φαναριών, επιδίδονται και στην κλεψιά, ακόμη και στην πορνεία. Δύσκολη η ζωή, πρέπει να αντέξουν, πού λεφτά για ναρκωτικά, μυρίζουν κόλλα, με τις φοβερές συνέπειες που έχει.

  Είναι οργανωμένα σε συμμορία. Όμως τέσσερα από αυτά, τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, αποφασίζουν να φύγουν. Αυτό δεν αρέσει στον αρχηγό της συμμορίας και τα μέλη της (Θυμήθηκα τον «Όλιβερ Τουίστ»), προσπαθούν να τα φέρουν πίσω. Σε ένα καυγά ο Ali Zaoua δέχεται μια πέτρα στο κεφάλι και σκοτώνεται.

  Τα παιδιά τον κρύβουν σε ένα λαγούμι, αποφασισμένα να τον θάψουν. Προσπαθούν να μαζέψουν λεφτά.

  Ένα από τα παιδιά πηγαίνει στο σπίτι του. Έχει ένα ωραίο δωμάτιο όμως o Αλί προτιμούσε να ζει στο δρόμο, δεν άντεχε να ακούει τις κραυγές της μητέρας του που δουλεύει σαν πόρνη στο διπλανό δωμάτιο. Η μητέρα του είχε παρακαλέσει τα παιδιά να τον πείσουν να γυρίσει σπίτι.

  Τα παιδιά ονειρεύονται. Ο Αλί ονειρεύεται να πάει στο νησί με τους δυο ήλιους, όπως στο παραμύθι που του έλεγε η μητέρα του. Ένας καλόκαρδος βαρκάρης με τον οποίο είχε πιάσει φιλίες θα βοηθήσει τα παιδιά στην ταφή. Θα φτιάξει από σανίδες φέρετρο.

  Στην τελευταία σκηνή βλέπουμε την βάρκα με τον νεκρό Ζάουα, τη μητέρα του και τα τρία παιδιά να απομακρύνονται με τη βάρκα ενώ τα παιδιά της συμμορίας στη προκυμαία παρακολουθούν. Τα τρία παιδιά θα ψάλλουν μια σούρα.

  Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα ταφεί όπως οι ναυτικοί που πεθαίνουν μεσοπέλαγα, θα τον ρίξουν στη θάλασσα.

  Σκληρή ταινία, πολύ συγκινητική. Σε πόλεις του τρίτου κόσμου υπάρχουν πράγματι παιδιά του δρόμου που ζουν μια παρόμοια ζωή. Εμείς εδώ έχουμε μόνο άστεγους, δεν έχω ακούσει για παιδιά του δρόμου.

  Η προηγούμενη ταινία του Ayouch που είδαμε ήταν η «Μπλε πέτρες της ερήμου».

Liane-Cho Han, Jin Kuang, Maïlys Vallade, Η μικρή Αμελί (Amélie et la Métaphysique des Tubes, 2025)

 Liane-Cho Han, Jin Kuang, Maïlys Vallade, Η μικρή Αμελί (Amélie et la Métaphysique des Tubes, 2025)

 

Από προχθές στους κινηματογράφους

 

  Δεν μου αρέσουν τα animation, αλλά αυτή τη φορά είπα να κάνω μια εξαίρεση. Ένας λόγος είναι ότι η πλοκή διαδραματίζεται στην Ιαπωνία, μια χώρα με μια περίεργη κουλτούρα. Οι ιαπωνικές ταινίες μου αρέσουν, και έχω δει πακέτο τους τρεις κορυφαίους ιάπωνες σκηνοθέτες, τον Yasujiro Ozu, τον Kenji Mizoguchi και τον Akira Kurosawa.

  Έχω δει ένα σωρό ταινίες που είναι μεταφορά μυθιστορημάτων, όμως πρώτη φορά βλέπω animation να είναι μεταφορά μυθιστορήματος, του The Character of Rain (Métaphysique des tubes) by Amélie Nothomb, αυτοβιογραφικό.  

  Βλέποντας την ταινία μου ήλθε στο μυαλό ο Γκωγκέν. Όμως τα σχήματα με τα καθαρά περιγράμματα δεν είχαν τα έντονα χρώματα των φοβιστών, ήταν αχνά.

  Η Αμελί είναι ένα κοριτσάκι που το παρακολουθούμε από τη γέννησή του μέχρι τα τρία του χρόνια. Έχει ένα περίεργο ψυχισμό, αρχικά αμφιθυμικές σχέσεις με την οικογένειά της, μόνο με μια γιαπωνέζα τα πάει καλά, αλλά και με τους γονείς της σιγά σιγά. Όχι όμως με τον μεγάλο της αδελφό, μέχρι που της έσωσε τη ζωή.

  Δεν έχει νόημα να γράψω την πλοκή, που εξάλλου μπορείτε να τη διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Έμαθα όμως μια ακόμη γιαπωνέζικη λέξη (τα γιαπωνέζικα τα παράτησα στο μισό δεύτερο βιβλίο της Assimil, ευτυχώς): την βροχή. Η βροχή λέγεται Άμε, οι δυο πρώτες συλλαβές της Αμελί.

  Και πώς γράφεται;

  Αυτό το ξέρω από τα κινέζικα.

  雨.

  Βέβαια στα κινέζικα προφέρεται yu, σε τρίτο τόνο, κάτι σαν γιούου.

  7,5 η βαθμολογία της.

  Φυσικά δεν μετάνιωσα που την είδα, και ας μην είναι τα animation του γούστου μου, όπως είπα.

Silvio Soldini, Οι δοκιμάστριες (Le assagiattrici, 2025)

 Silvio Soldini, Οι δοκιμάστριες (Le assagiattrici, 2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Ήξερα ότι οι αυτοκράτορες είχαν δοκιμαστές, για να δοκιμάζουν το φαγητό πριν το φάνε, μήπως είχε δηλητήριο, δεν ήξερα ότι είχε και ο Χίτλερ. Το αποκάλυψε μια δοκιμάστρια το 2012, λίγο πριν πεθάνει.  

  7, σαν πολλές δεν είναι;

  Τους πλήρωναν μισθό.

  Αναρωτιέμαι, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο Μητσοτάκης, ο Τραμπ, έχουν δοκιμαστές;

  Πάντως μου φάνηκε εντελώς αντιρεαλιστικό να τους φέρονται σαν να ήταν γυναίκες από κατακτημένες χώρες, με αρκετή βιαιότητα.

  Αλλά πολύ ρεαλιστικό, να έχουν ανάγκη το σεξ, και να υποκύπτουν σε ερωτιδείς αξιωματικούς.

  Βέβαια, να πούμε και του στραβού το δίκιο, η Ρόζα (η κεντρική ηρωίδα, και η πιο όμορφη από όλες) πληροφορήθηκε ότι ο άντρας της μετά από μια επιχείρηση φέρεται αγνοούμενος. Δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι είναι νεκρός.

  Δεν ήξερα ότι ήταν τρομερό παράπτωμα η έκτρωση εκείνη την εποχή. Όχι για λόγους ηθικούς ή θρησκευτικούς, αλλά καθαρά πολιτικούς. Η Γερμανία θα έπρεπε να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες.

  Παρένθεση: ήμουν σίγουρος για αυτό, αλλά ήθελα την επιβεβαίωση από το chatgpt. Σε κάθε απάντηση με ρωτούσε αν ήθελα να μου πει και αυτό ακόμη. Έτσι έμαθα φοβερά πράγματα (το ότι ήταν χορτοφάγος ξέχασα να το γράψω). Αλλά φυσικά δεν μπορώ να τα μεταφέρω εδώ, όποιος είναι περίεργος μπορεί να τα ρωτήσει στο chatgpt.

  A, ναι, να το πούμε αυτό, η Margot Wölk που αποκάλυψε την ιστορία, είπε ότι βιάστηκε επανειλημμένα από κάποιον αξιωματικό, σε αντίθεση με τη Ρόζα που ήταν κοινή συναινέσει. Ακόμη, δεν τους φέρονταν βίαια όπως δείχνει η ταινία, όπου βλέπουμε τους αξιωματικούς να χειροδικούν κάποιες φορές πάνω τους, αλλά κάθε φορά που δοκίμαζαν το φαγητό ήταν έντρομες, από το φόβο μην πεθάνουν.

  Κλείνει η παρένθεση.

  Η μάλλον όχι ακόμη. Οι αλλεπάλληλες ερωτήσει του chatgpt, μήπως θέλω να μου πει και αυτό επίσης, ίσως είναι πολιτική της εταιρείας που το έφτιαξε, για να εξαντλήσουμε κάποια στιγμή τις ερωτήσεις της δωρεάν έκδοσης και από την περιέργεια να αποδεχτούμε το plus, δηλαδή να πληρώσουμε.

  Η ταινία αποκτά στο τέλος μια συναρπαστική πλοκή με σασπένς.

  Πώς έληξε αυτή η ιστορία;

  Σίγουρα όχι με τη δηλητηρίαση του Χίτλερ. Μια απόπειρα του έγινε, άκουσαν την έκρηξη της βόμβας, όμως όλοι ξέρουμε ότι ο Χίτλερ τη γλίτωσε. Αν δεν την είχε γλιτώσει, κάποιες χιλιάδες θα είχαν γλιτώσει τη ζωή τους.

  Ξεχάσαμε να πούμε ότι η ταινία είναι μεταφορά ενός μπεστ σέλερ μυθιστορήματος. Προφανώς το μόνο πραγματικό στην ιστορία είναι οι δοκιμάστριες.

  6,4 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Τριανταπεντάρα τότε η Πέπη στην ταινία του Αλμοδόβαρ, τώρα είναι ογδοντάρα στην ταινία της Τουζανί.

  Κάτι που δεν το ήξερα: με τον ισπανικό εμφύλιο και τη νίκη του Φράνκο πολλοί ισπανοί πήγαν στην Ταγγέρη, που είναι απέναντι, στο Μαρόκο. Με το θάνατο του Φράνκο πολλοί επέστρεψαν, όχι όμως και η Μαρία, που γεννήθηκε εκεί. Η Ταγγέρη είναι η πατρίδα της.

  Εδώ οι μαροκινοί πηγαίνουν στην Ισπανία (τα δυο αδέλφια μιας φίλης μου) αυτή δεν θα πήγαινε; Το «Αυτή» είναι η κόρη της.

  Έχει δυο παιδιά, είναι χωρισμένη. Δουλεύει νοσοκόμα. Με 1700 ευρώ το μήνα πώς να τα βγάλει πέρα;

  Να σχολιάσουμε εδώ: όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια χώρα, τόσο πιο μεγάλοι είναι οι μισθοί, ενώ το κόστος ζωής πάντα ακολουθεί, αν και όχι σε παράλληλη διαδρομή. Στην Ελλάδα, ο μισθός μιας νέας νοσοκόμας δεν ξεπερνάει τα 1000 ευρώ.

  Ο πατέρας το σπίτι το έγραψε στην κόρη του πριν πεθάνει.

  Πού να φανταζόταν ότι η κόρη τους θα ήθελε κάποια στιγμή να το πουλήσει, γιατί δεν τα έβγαζε πέρα.

  Σ’ αυτή την περίπτωση γράφεις κοινή επικαρπία. Βέβαια αν το έκανε δεν θα είχαμε την ταινία.

  Η κόρη της της λέει να έλθει να ζήσει μαζί της στην Ισπανία.

  Με τίποτα αυτή.

  Ο πατέρας μου αφού καθόταν λίγο στην Αθήνα για να συνέλθει από το ΧΑΠ που είχε, έφευγε κατευθείαν για το χωριό, παρά τις παροτρύνσεις μου να μείνει λίγο ακόμα.

  -Δεν κάθομαι εγώ σε αυτή τη φυλακή.

  Όμως κάθισε σε αυτή τη φυλακή για εννιά χρόνια, μέχρι τα 94 του, όταν είδε ότι πια δεν μπορούσε να ζήσει μόνος στο χωριό.

  Αλήθεια, αυτή δεν σκέφτηκε τα γεράματα; Σε ένα σπίτι με σκάλες;

  Αν τα σκεφτόταν, δεν θα είχαμε την ταινία.

  Το σπίτι πρέπει να αδειάσει, οι υποψήφιοι αγοραστές θα προτιμούσαν να το βλέπουν άδειο.

  Πουλάει τα πράγματά της σε έναν παλαιοπώλη.

  Θα μείνει σε ένα γηροκομείο, δωρεάν.

  Δεν κάνει καθόλου εκεί.

  Και επιστρέφει στο σπίτι της.

  Αγοράζει τα πράγματά της από τον παλαιοπώλη.

  Ένα ειδύλλιο αναπτύσσεται ανάμεσά τους.

  Το σπίτι της το κάνει περίπου καφενείο όταν υπάρχει ποδοσφαιρικός αγώνας για να τον βλέπουν διάφοροι τους οποίους μαζεύει ένας δικός της, στην τηλεόρασή της. Μέχρι τώρα ποδοσφαιρικούς αγώνες έβλεπαν στα καφενεία.

  Η κόρη της πουλάει το σπίτι τελικά.

  Επιστρέφει και πέφτει πάνω σ’ αυτή τη μάζωξη.

  Δεν θα αποκαλύψω τι έγινε στο τέλος, είπαμε, όταν η ταινία παίζεται στους κινηματογράφους δεν κάνω σπόιλερ.

  Υπάρχει η προτιθέμενη σκηνοθετική πρόσληψη: η Τουζανί είναι με το μέρος της μαμάς.

  Εγώ όχι, και ας λέει ο Αλομοδόβαρ «Όλα για τη μητέρα μου». Εγώ λέω, «Όλα για το παιδί μου».

  7,4 η βαθμολογία της, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο ο «Αδάμ», η προηγούμενη ταινία της, παρά το χαμογελαστό πρόσωπο της Carmen Maura, που πραγματικά σε κατακτά.