Γεώργιος Γεωργόπουλος, Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Patty (2025)

 Γεώργιος Γεωργόπουλος, Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Patty (2025)

 

  Είναι η δεύτερη ταινία που βλέπω με τζούντο. Η προηγούμενη ήταν το «Τατάμι».

  Δεν το έγραψα στην κριτική μου για αυτή την ταινία, ας το γράψω τώρα: τατάμι είναι το ειδικό χαλί πάνω στο οποίο αγωνίζονται οι αθλητές του τζούντο, το οποίο αποσβένει τους κραδασμούς, κάνοντας λιγότερο επικίνδυνη μια πτώση.

  Το «Τατάμι», που επίσης προβλήθηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους, ήταν μια πολιτική ταινία, με φόντο το τζούντο. Είχε να κάνει με το Ιράν.

  Η Δάφνη είναι από την Ικαρία. Υπάρχει πράγματι εκεί σχολή τζούντο, ή είναι μυθοπλαστική επινόηση; Ρώτησα τη φίλη μου τη Ντίνα, που με τον άντρα της, το φίλο μου τον Γιάννη, παραθερίζουν στην Ικαρία, το νησί καταγωγής του Γιάννη. Περιμένω την απάντηση στο messenger.  

  Η τύχη θα της χαμογελάσει. Θα την αναλάβει ο Γιούρι, με καταγωγή από τη Γεωργία (παρεμπιπτόντως η πλοκή του «Τατάμι» τοποθετείται στη Γεωργία, παγκόσμια διοργάνωση τζούντο. Ίσως υπάρχει παράδοση εκεί). Θα την προπονήσει.

  Η Ζωή θα της αποκαλύψει ένα μυστικό για τον Γιούρι. Την παρενόχλησε σεξουαλικά.

  Είναι αλήθεια;

  Υπάρχει η τάση γενίκευσης. Πριν λίγα χρόνια βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καταιγισμό καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση αθλητριών από τους προπονητές τους. Δεν μπορεί παρά να είναι αλήθεια.

  Και όμως ήταν ψέματα.

  Μια ομοφυλόφιλη σχέση μαζί της θα πάρει τέλος, όταν αυτή αποφασίζει να επιστρέψει στην πρώην της.

  Η Δάφνη, μαθαίνοντας την αλήθεια για το τι συνέβη πραγματικά ανάμεσα στη Ζωή και στο Γιούρι, γυρίζει μετανιωμένη. Ήταν έτοιμη να επιστρέψει στην πατρίδα της.

  Και βρισκόμαστε στον τελικό, που τελικά θα γίνει ανάμεσα στη Δάφνη και στη Ζωή.

  Η ταινία δεν είναι αμερικανιά, όπως δεν ήταν αμερικανιά και το «Μαζί» του Chen Kaige. Στις αμερικανιές, σε τέτοιου είδους αγώνες, πάντα νικάει ο κεντρικός ήρωας. Εδώ όμως όχι, νικάει η Ζωή.

  Σημασία έχει η προσπάθεια, την παρηγορεί ο Γιούρι. Τον αγκαλιάζει (το frame).  

  Πολύ καλές ερμηνείες, και βέβαια εξαιρετικός όπως πάντα ο Βασίλης Μουρίκης.

Katarina Zhu, Bunnylovr (2025)

 Katarina Zhu, Bunnylovr (2025)

 

  Κινέζικης καταγωγής η Katarina Zhu, το «Bunnylovr» είναι το σκηνοθετικό της ντεμπούτο.

  Με ενδιαφέρουν οι κινέζοι σκηνοθέτες, όπως και οι ιρανοί, ακόμη και αυτοί είναι της διασποράς.

  Έχω δει πολλές ταινίες με πόρνες, αλλά με cam girl δεν έχω ξαναδεί. Βέβαια οι ιερόδουλες χάνονται στα βάθη της ιστορίες, ενώ τα cam girls είναι εντελώς πρόσφατα, με την ανάπτυξη του διαδικτύου.

  «Η ταινία ακολουθεί τη Rebecca, μια Κινεζοαμερικανή cam girl στη Νέα Υόρκη, που προσπαθεί να ισορροπήσει τη δουλειά της, μια ολοένα πιο τοξική διαδικτυακή σχέση με έναν πελάτη, και την επαφή με τον αποξενωμένο, ετοιμοθάνατο πατέρα της.
Όταν ο πελάτης της στέλνει ως δώρο ένα λευκό κουνέλι, η σχέση τους γίνεται πιο ανησυχητική και πιεστική, ενώ ταυτόχρονα η Rebecca αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη μοναξιά, τα όρια και την ανάγκη της για ανθρώπινη επαφή».

  Αυτή την πλοκή μου την έδωσε το perplexity.

  Να κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις:

  Τα cam girls δεν έχουν πελάτες, έχουν followers. Κάποιες ίσως δέχονται dating. Αυτό το κατάλαβα γιατί μια δήλωνε στο προφίλ της «No dating». Μετά το έβγαλε.

  Αναρωτιέμαι αν η Zhu είχε υπόψη της κάποια περίπτωση και τη δραματοποίησε. Ο ακόλουθος της στέλνει δώρο ένα κουνέλι. Μετά σε private της λέει να κρατάει το κουνέλι από τα αυτιά και να το ανεβοκατεβάζει στο στήθος της. Περίεργη διαστροφή, μόνο έτσι διεγείρεται και μπορεί να τελειώσει.

  Αυτό την ξενερώνει. Το κουνέλι παθαίνει σοκ, έτσι της λέει η κτηνίατρος.

  Τώρα τι την έπιασε και θέλησε να τον συναντήσει;

  Ήταν δεδομένο: ξενέρωσε για δεύτερη φορά και όπου φύγει φύγει.

  Δίπλα σ’ αυτή την ιστορία έχουμε και την αναθέρμανση της σχέσης με τον πατέρα της, από τον οποίο είχε αποξενωθεί, και ο οποίος μετά από λίγο πεθαίνει.

  Ποζάρει και σε μια φίλη της που ζωγραφίζει.

  5,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7. Για την πρωτοτυπία του θέματος αλλά και αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες για το γύρισμά της. Ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, στο ρόλο του cam girl είναι η ίδια η σκηνοθέτις.

  Όποιος ενδιαφέρεται να δει πώς δουλεύουν τα cam girls, μπορώ να του συστήσω το stripchat. Παρακολουθώ κάποιες φορές κάποια λαλίστατα cam girls, κινέζες. Είναι ένας τρόπος να μη χάσω την επαφή μου με τα κινέζικα. Φυσικά ποτέ private, και όχι μόνο γιατί στοιχίζει. Μόνο δύο tokens (0,20 ευρώ) δίνω σε κάποια, και κάποιες άλλες φορές για σεφτέ.  

Geörgy Pálfi, Kότα (2025)

 Geörgy Pálfi, Kότα (2025)

 

  Έχουμε δει μια ταινία του Geörgy Pálfi, το Final cut: ladies and gentlemen (2012), πολύ πρωτότυπη. Ήταν έκπληξη για μας να δούμε ότι γύρισε και μια ελληνική ταινία, την «Κότα».

  Το να πρωταγωνιστεί ένα ζώο σε μια ταινία για μεγάλους είναι κάτι σπάνιο, εντελώς το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στα παιδικά animation. Η μόνη ταινία που έχω υπόψη μου είναι ο «Ασπροδόντης», μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον, όπου κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα λυκόπουλο.

  Την ταινία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε χοντρικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η κότα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Τα επεισόδια έχουν να κάνουν με το πώς καταφέρνει και ξεφεύγει κάθε φορά, και γλιτώνει τη ζωή της. Συναρπαστικό αυτό με την αλεπού, που την έχει πάρει κυνήγι.

  Στο δεύτερο μισό, υποχωρεί σαν κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής και γίνεται μάρτυρας. Μάρτυρας των τεκταινόμενων από μια ομάδα τράφικερ.

  Δυο είναι τα κομβικά επεισόδια. Στο πρώτο, οι λαθρομετανάστες πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στο κοντέινερ. Του βάζουν φωτιά, για να μην αφήσουν ίχνη. Η κότα μόλις που τη γλιτώνει, με σοβαρά εγκαύματα. Στο δεύτερο, οι λαθρομετανάστες δεν πεθαίνουν, όμως τους τράφικερ τους συλλαμβάνει η αστυνομία.

  Και το τέλος;

  Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

  Trivia.

  Με ξενέρωσε η αρχή της ταινίας, με τα κοτοπουλάκια στρυμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, και να κυλούν, αλλά και να κατρακυλούν, πάνω σε conveyor belt. Μου θύμισε μια φοβερή σκηνή, στο αμπάρι ενός πλοίου, πριν δεκαετίες. Κακός εξαερισμός, τα κοτοπουλάκια ξεφώνιζαν στρυμωγμένα μέσα σε καφάσια, αγωνιζόμενα να αναπνεύσουν.

  Όψιμη ευαισθησία.

  Όταν ήμουν μικρός, στο περιβόλι μας είχαμε κοτέτσι. Ένα Πάσχα, θυμάμαι, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον παιγνίδι. Άναβα ένα παρτατζίκι και το έριχνα μέσα στο κοτέτσι. Οι κότες ορμούσαν να το τσιμπολογήσουν, νομίζοντας ότι τους πέταξα κάτι φαγώσιμο. Το παρτατζίκι έσκαγε και αυτές τινάζονταν στον αέρα τρομαγμένες.

  Και εγώ;

  Έσκαγα στα γέλια.

  Και η μάνα μου;

  Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά. 

  Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της. 

 

  Έχουμε δει μια ταινία του Geörgy Pálfi, το Final cut: ladies and gentlemen (2012), πολύ πρωτότυπη. Ήταν έκπληξη για μας να δούμε ότι γύρισε και μια ελληνική ταινία, την «Κότα».

  Το να πρωταγωνιστεί ένα ζώο σε μια ταινία για μεγάλους είναι κάτι σπάνιο, εντελώς το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στα παιδικά animation. Η μόνη ταινία που έχω υπόψη μου είναι ο «Ασπροδόντης», μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον, όπου κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα σκυλί.

  Την ταινία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε χοντρικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η κότα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Τα επεισόδια έχουν να κάνουν με το πώς καταφέρνει και ξεφεύγει κάθε φορά, και γλιτώνει τη ζωή της. Συναρπαστικό αυτό με την αλεπού, που την έχει πάρει κυνήγι.

  Στο δεύτερο μισό, υποχωρεί σαν κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής και γίνεται μάρτυρας. Μάρτυρας των τεκταινόμενων από μια ομάδα τράφικερ.

  Δυο είναι τα κομβικά επεισόδια. Στο πρώτο, οι λαθρομετανάστες πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στο κοντέινερ. Του βάζουν φωτιά, για να μην αφήσουν ίχνη. Η κότα μόλις που τη γλιτώνει, με σοβαρά εγκαύματα. Στο δεύτερο, οι λαθρομετανάστες δεν πεθαίνουν, όμως τους τράφικερ τους συλλαμβάνει η αστυνομία.

  Και το τέλος;

  Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

  Trivia.

  Με ξενέρωσε η αρχή της ταινίας, με τα κοτοπουλάκια στρυμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, και να κυλούν, αλλά και να κατρακυλούν, πάνω σε conveyor belt. Μου θύμισε μια φοβερή σκηνή, στο αμπάρι ενός πλοίου, πριν δεκαετίες. Κακός εξαερισμός, τα κοτοπουλάκια ξεφώνιζαν στρυμωγμένα μέσα σε καφάσια, αγωνιζόμενα να αναπνεύσουν.

  Όψιμη ευαισθησία.

  Όταν ήμουν μικρός, στο περιβόλι μας είχαμε κοτέτσι. Ένα Πάσχα, θυμάμαι, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον παιγνίδι. Άναβα ένα παρτατζίκι και το έριχνα μέσα στο κοτέτσι. Οι κότες ορμούσαν να το τσιμπολογήσουν, νομίζοντας ότι τους πέταξα κάτι φαγώσιμο. Το παρτατζίκι έσκαγε και αυτές τινάζονταν στον αέρα τρομαγμένες.

  Και εγώ;

  Έσκαγα στα γέλια.

  Και η μάνα μου;

  Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά. 

  Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της.

Fernand Rivers & Simone Berriau, Τα βρώμικα χέρια (Les mains sales, 1951)

 Fernand Rivers & Simone Berriau,  Τα βρώμικα χέρια (Les mains sales, 1951)

 

  Ο Σαρτρ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μαθητής δευτέρας γυμνασίου διάβασα το «Ο θεός και ο διάβολος» και με ενθουσίασε. Αλλά δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στη σχέση μου με τον Σαρτρ, έχω γράψει αλλού.

  Βρήκα την ταινία και είπα να διαβάσω το βιβλίο. Αυτό, αρκετές μέρες πριν. Μεσολάβησε μια αρρώστια μου, τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο. Θυμάμαι όμως την πλοκή, θα διαβάσω και τις υπογραμμίσεις μου.

  Ας ξεκινήσω από μνήμης.

  Η ταινία ακολουθεί πιστά το θεατρικό έργο. Προσθέτει μόνο ένα επεισόδιο στην αρχή, όταν προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Ουγκώ, οι σύντροφοί του. Αυτό δεν υπάρχει στο θεατρικό, είναι κινηματογραφική προσθήκη. Όμως το κόμμα τον έχει ξεγραμμένο (η πλοκή διαδραματίζεται σε μια πλασματική Δαλματία).

  Αυτό που προσέλαβα καταρχάς από την ταινία είναι ότι η πολιτική είναι κάτι βρώμικο. Όμως στοχοποιεί συγκεκριμένα το ΚΚ.

  Η ταινία ξεκινάει in media res.

  Μόλις έχει αποφυλακισθεί για τον φόνο του Χέντερερ, του γενικού γραμματέα. Είχε αναλάβει να τον δολοφονήσει.

  Γιατί;

  Διότι η πολιτική του, συνεργασία με τους αυτοκρατορικούς και τους αστούς, ήταν προδοσία για κάποια στελέχη του κόμματος και έπρεπε να βγει από τη μέση.

  Ο Χέρντερερ έχει τα επιχειρήματά του: μια συνεργασία, με διαβλεπόμενη ήττα των γερμανών, θα αποτρέψει ένα πιθανόν αιματοκύλισμα. Δεν λέγεται στην ταινία, αλλά εύκολα θα το χαρακτήριζε κανείς ως οπορτουνισμό.

  Μα οι ρώσσοι όπου να ’ναι θα έφταναν, θα τους παρέδιδαν την εξουσία, γιατί να τη μοιραστούν;

  Μα για να αποφευχθεί το αιματοκύλισμα. Οι αυτοκρατορικοί και οι αστοί θα εξεγείρονταν, οδηγώντας σε έναν εμφύλιο.

  Τελικά τον σκοτώνει, ενώ είχε πεισθεί για τις θέσεις του, γιατί τον είδε στην αγκαλιά της γυναίκας του· η οποία τον θαύμαζε, όμως αυτός την απέκρουσε. Αλλά ο Ουγκό δεν το είχε αντιληφθεί.

  Και μπαίνει εδώ και το άλλο ζήτημα: η δυσπιστία του κόμματος απέναντι στους αστούς διανοούμενους. Ο εργάτης πηγαίνει στο κόμμα γιατί πεινάει, ο αστός όμως πηγαίνει από ιδεαλισμό, να δώσει νόημα στην ύπαρξή του αφοσιωνόμενος σε κάτι ανώτερο.

  Trivia: Και εγώ έγινα κομμουνιστής στα 14 μου, πριν διαβάσω ένα εξαιρετικό εκλαϊκευτικό βιβλίο για τον κομμουνισμό που έπεσε στα χέρια μου τρία χρόνια αργότερα της ακαδημίας επιστημών ΕΣΣΔ (ο τίτλος ήταν «Διαλεκτικός υλισμός»), όχι γιατί υπερασπιζόταν τα δίκαια της εργατικής τάξης (εγώ ανήκα στην αγροτική) ή επειδή ευαγγελιζόταν μια πιο δίκαιη κοινωνία, αλλά γιατί ο κομμουνισμός απορρίπτει την ύπαρξη του θεού, και εγώ μόλις λίγο πριν είχα γίνει άθεος.

  Η φίλη του του λέει να φύγει. Είχε ζητήσει προθεσμία μέχρι τα μεσάνυχτα για να τον μεταπείσει, να μην απαρνηθεί το κόμμα. Έμαθε ότι η πολιτική του κόμματος άλλαξε, ήταν αυτή του Χέντερερ, κατόπιν ντιρεκτίβας από την ΕΣΣΔ.

  Δεν το έσκασε. Ήταν μια πράξη καταγγελίας. Τον Χέντερερ τον σκότωσε το κόμμα γιατί διαφωνούσε με την πολιτική του, και τώρα ακολουθεί αυτή την πολιτική.

  Δεν το σκάει, αφήνεται να τον σκοτώσουν, ώστε να φανεί η αλήθεια, για το τι είναι το κόμμα.

  Τον Σαρτρ τον καταλαβαίνω. Κανείς διανοούμενος δεν δέχεται την κομματική πειθαρχία. Και όχι βέβαια γιατί είναι θέσει (μικρο) αστός.

  Αλλά ας ρίξω μια ματιά στις υπογραμμίσεις μου.

  «…τους έλεγα και τους ξανάλεγα πως τους αγαπώ, πως τους ζηλεύω, πως τους θαυμάζω. Τίποτα δεν γινότανε. Απολύτως τίποτα. Είμαι γι’ αυτούς ένα πλουσιόπαιδο, ένας διανοούμενος που δε δουλεύει με τα χέρια του».

  Για τη δυσπιστία του κόμματος απέναντι στους διανοούμενους που λέγαμε.

  «ΧΕΡΝΤΕΡΕΡ: Δεν είμαι εναντίον μιας πολιτικής δολοφονίας. Αυτό εφαρμόζεται από όλα τα κόμματα».

  Ακόμη και για τα κομμουνιστικά είναι υπερβολικό.

  «ΧΕΡΝΤΕΡΕΡ: Εσείς οι άλλοι, οι διανοούμενοι, οι αναρχικοί αστοί, το βρίσκετε πρόσχημα για να μην κάνετε τίποτα. Απολύτως τίποτα. Στέκεστε ακίνητοι με κολλημένους τους αγκώνες στο κορμί σας, φορώντας γάντια. Εγώ έχω βρώμικα χέρια. Μέχρι τους αγκώνες. Τα έχω βουτήξει στα σκατά και στο αίμα. Κι έπειτα; Μήπως φαντάζεσαι ότι μπορείς να κυβερνήσεις αθώα;».

  Σαν υπεράσπιση του Στάλιν μου φαίνεται.

  «ΟΥΓΚΩ: Ένας άνθρωπος σαν τον Χέντερερ δεν σκοτώνεται τυχαία. Σκοτώνεται για τις ιδέες του, για την πολιτική του. Είναι υπεύθυνος για τον θάνατό του. Αν διεκδικήσω το έγκλημά μου μπροστά σας, θα διακηρύξω το όνομα του Ρασκόλνικοφ και αν δεχτώ να πληρώσω το αντίτιμο που πρέπει, τότε ο Χέντερερ θα έχει το θάνατο που του αξίζει».

  Ποιο θάνατο;

  Πέθανε για τις ιδέες του, όχι εξαιτίας κάποιου ζηλότυπου συζύγου.

  Ας μείνουμε σ’ αυτό: η πολιτική είναι κάτι βρώμικο. Είχε δίκιο ο Πυθαγόρας που έλεγε «Κυάμων απέχεσθε», δηλαδή από τις εκλογές, και κατά συνεκδοχή από την πολιτική.

  6,5 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Γάζα

 Γάζα

 

Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσετε τη γη.

 

Ας ξεκινήσουμε από τη Γάζα.

Jing Yi (景一), the botanist (植物学家, 2025)

 Jing Yi (景一), the botanist (植物学家, 2025)

 

  Ο «Βοτανολόγος» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Jing Yi.

  Πολλές φορές γράφω ότι το στόρι είναι το πρόσχημα για να αναδειχθεί το φόντο. Όμως σίγουρα δεν είναι εδώ αυτή η περίπτωση, αν και το φόντο έχει ανθρωπολογικό ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για ένα μη κινέζο θεατή.

  Ορεινό χωριό, κτηνοτροφικό, στα σύνορα με το Καζακστάν. Οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι καζάκοι.

  Τον μεγάλο αδελφό τον λένε θείο. Ο μικρός όμως επιμένει να τον φωνάζει αδελφό.

  Ξορκίζουν τα κακά πνεύματα πάνω από τον άρρωστο, περιφέροντας ένα αναμμένο δαδί.

  Και τώρα το στόρι.

  Τα σύνορα της αγάπης.

  Αυτός, καζάκος.

  -Και τι πειράζει που αυτή είναι χαν; (η κυρίαρχη εθνότητα), μονολογεί.

  Η ηλικία τους, λίγο μικρότερη από αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

  Περίπου δωδεκάχρονοι και οι δυο.

  Περνούν πολύ χρόνο μαζί.

  Όμως  του χρόνου θα φύγει, θα πάει εσώκλειστη σε κολλέγιο στη Σανγκάη.

  Αλήθεια, πόσο χρόνο θα χρειαστεί να ταξιδέψει για να τη συναντήσει;

  Πικρός ο χωρισμός, και για τους δύο.

  Εκτός από τη δική τους ιστορία αγάπης ακούμε και για άλλες δυο τέτοιες ιστορίες.

  Ξεχάσαμε, υπάρχει και το φανταστικό στοιχείο.

  Αυτός, συνομιλεί με ένα άλογο, που του δίνει συμβουλές.

  Ο μαγικός ρεαλισμός σε τέτοιο context φαίνεται φυσιολογικός.

  Χαριτωμένο και συγκινητικό έργο, 6,6 η βαθμολογία του, εγώ έβαλα 7.

John Huston, Το γεράκι της Μάλτας (The maltese falcon, 1941)

John Huston, Το γεράκι της Μάλτας (The maltese falcon, 1941)

  

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Φυσικά την ταινία την είχα δει, αλλά την ξαναείδα με την ευκαιρία της επανέκδοσής της. Δεν είμαι λάτρης του film noir, αλλά Τζων Χιούστον είναι αυτός, και το «Γεράκι της Μάλτας» είναι κλασική ταινία.

  Το μοτίβο της αναζήτησης, πιο ειδικά του holy grail, είναι το μοτίβο της ταινίας. Στη θέση του άγιου δισκοπότηρου είναι το γεράκι της Μάλτας, χρυσό, διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους.

  Και πάλι το μοτίβο, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ σε κόντρα με την αστυνομία.

  Εδώ υπάρχει και η προσωπική εμπλοκή στους φόνους: μήπως τους διέπραξε αυτός;

  Φυσικά θα ξελασπώσει.

  Βλέπουμε ένα ειδύλλιο να σχηματίζεται, ανάμεσα στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και στην Mary Astor.

  Θα ευοδωθεί;

  Πολλοί θα το ήθελαν, ανάμεσα στους οποίους και εγώ. Όμως δεν μπορείς να έχεις και την πίττα σωστή και το σκύλο χορτάτο. Ο Χιούστον έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στο romance των romance και στην ανατροπή των film noir, και γενικά των ταινιών crime και thriller.  

  Φυσικά επέλεξε το δεύτερο.

  Συναρπαστική ταινία, 7,9 η βαθμολογία της.