Han Hsiang Li, The love eterne (1963)

 Han Hsiang Li, The love eterne (1963)

 

  Πήραμε σβάρνα τους «Butterfly lovers». Το έχω ξανακάνει με το «Άσπρο φίδι».

  Μετά την «Liang Shanbo and Zhu Yingtai» του Sang Hu είδαμε την «Αιώνια αγάπη» του Han Hsiang Li, επίσης όπερα, όμως όχι Yue όπως η ταινία του Sang Hu αλλά Huangmei, γυρισμένη στο Hong Kong.

  Βαριέμαι να γράψω την πλοκή, σας παραπέμπω στην προηγούμενη ανάρτησή μου. Απλά να πω, για αυτούς που θα βαρεθούν να ανοίξουν τον σύνδεσμο, ότι, αφού δεν ευοδώθηκε ο έρωτάς τους, το αγόρι πέθανε από μαράζι και η κοπέλα αυτοκτόνησε στον τάφο του. Και οι δυο έγιναν πεταλούδες μετά το θάνατό τους και πετούσαν μαζί.

  Μου άρεσε περισσότερο, ίσως γιατί ήταν διανθισμένη σε πάνω από το μισό της με χιούμορ.

  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube, όμως χωρίς υπότιτλους.

 

Shi Dongshan, Sons and daughters (Aka The new heroes and heroines, 新儿女英雄传,1951)

 Shi Dongshan, Sons and daughters (Aka The new heroes and heroines, 新儿女英雄传,1951)

 

  Η πλοκή τοποθετείται στις αρχές του δεύτερου σινο-ιαπωνικού πολέμου, το 1937. Βασίζεται σε μυθιστόρημα που μεταφράστηκε αργότερα στα αγγλικά με τον τίτλο που είναι γνωστή η ταινία.

  Δυο την αγαπούν, όμως η μητέρα της την πιέζει να παντρευτεί τον πλούσιο, ο οποίος είναι στην υπηρεσία ενός φεουδάρχη. Ο φτωχός, μαζί με άλλους, επιστρατεύεται από τον κυβερνητικό στρατό του Guomintang να ανοίξουν χαρακώματα. Δεν τους αφήνουν στιγμή να ξαποστάσουν, και ποιο το αποτέλεσμα; Όταν βλέπουν ότι οι γιαπωνέζοι πλησιάζουν οπισθοχωρούν.

  Όμως πριν από τους γιαπωνέζους έρχεται ο 八路军, τον θυμάμαι ακόμη από το κινέζικο αναγνωστικό, η στρατιά του 8^ου δρόμου, του ΚΚΚ. Όμως δεν κάθεται, απλά ενθαρρύνει τους χωρικούς.

  Η γυναίκα, διστακτική στην αρχή, μπαίνει στις τάξεις του ΚΚ. Είναι αγράμματη, την μαθαίνουν ανάγνωση και γραφή. Όσο για τον άντρα της, είναι στην υπηρεσία του φεουδάρχη, ο οποίος ξεζουμίζει τους φτωχούς. Όμως την τελευταία φορά οι χωρικοί αρνούνται να του δώσουν αυτά που τους ζητάει, είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους άντρες τους. Βρίσκονται οι μεν απέναντι στους δε με τα όπλα προτεταμένα.

  Δεν επιμένει. Και λίγο αργότερα, βλέποντας τα σκούρα, φεύγει για την πόλη αφήνοντας τους δικούς του να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις του. Όμως θα ξαναγυρίσει. Και όταν μπουν οι γιαπωνέζοι στο χωριό, που θα βασανίσουν και θα σκοτώσουν, θα μπουν στην υπηρεσία τους.

  Συναρπαστική η πλοκή στο τέλος της ταινίας, με τους κρατουμένους που είναι προς εκτέλεση να δραπετεύουν, να τους κυνηγούν, να συλλαμβάνουν τον αρχηγό τους. Τον έχουν έτοιμο για εκτέλεση, όμως οι αντάρτες έχουν συλλάβει το γιο του φεουδάρχη, και προτείνουν ανταλλαγή. Μόλις που προλαβαίνει να ειδοποιήσει να μην τον εκτελέσουν.

  Οι γυναίκες εκπαιδεύονται στη χρήση εκρηκτικών. Πολλοί γιαπωνέζοι σκοτώνονται από τα εκρηκτικά που τοποθετούν σε καίριες θέσεις. Αργότερα η γυναίκα, που στο μεταξύ θα πειστεί να χωρίσει με τον άντρα της, ας παραβιάσουμε και μια φορά τις παραδόσεις της λένε, μαθαίνει για τις κινήσεις τους και πληροφορεί τους αντάρτες. Όσοι δεν σκοτώνονται συλλαμβάνονται, ανάμεσα στους οποίους είναι ο φεουδάρχης και ο γιος του.

  Εξαιρετική ταινία. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο Shi Dongshan έπεσε σε δυσμένεια και αργότερα (το 1955) αυτοκτόνησε.

  Ρώτησα το perplexity και μου είπε κάτι που δεν ήξερα. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’50 ξεκίνησε μια δίωξη εναντίων διανοουμένων και σκηνοθετών, και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που στοχοποιήθηκαν. Ο Zhou Enlai διέταξε να κατασχεθεί το σημείωμα αυτοκτονίας του και να αποσιωποιηθούν οι ειδήσεις για το θάνατό του, πράγμα που υποδηλώνει ότι μάλλον δεν άντεξε την ψυχολογική πίεση της δίωξης που υπέστη.

Sang Hu, Liang Shanbo and Zhu Yingtai, (1954)

  Sang Hu, Liang Shanbo and Zhu Yingtai, (1954)

 

  Πρόκειται για μια κινηματογραφημένη παράσταση της Shaoxing όπερας (ή Yueju όπως λέγεται αλλιώς, με πληροφορεί το deepseek), η πρώτη έγχρωμη κινέζικη ταινία, της ερωτικής ιστορίας Butterfly lovers. Σε παρένθεση: για τους δυτικούς, οι διαφορές ανάμεσα στις διάφορες κινέζικες όπερες, συμπεριλαμβανομένης και της όπερας του Πεκίνου, είναι ψιλά γράμματα. Κλείνει η παρένθεση. Φυσικά θα δω και την κινηματογραφική μεταφορά του μύθου σε Huangmei όπερα (Ταϊβάν) με τίτλο «The love eterne» (1963) του Han Hsiang Li.

  Η γυναίκα δεν είναι ανάγκη να σπουδάσει. Όμως η Zhu Yingtai θέλει να σπουδάσει. Με χίλια παρακάλια, και αφού του λέει ότι θα μεταμφιεστεί σε αγόρι, την αφήνει ο πατέρας της.

  Για τρία χρόνια. Μόλις τελειώσει τις σπουδές της να γυρίσει πίσω.

  Στο δρόμο συναντάει τον Liang Shanbo, γιο φτωχής οικογένειας που πηγαίνει και αυτός στο ίδιο πανεπιστήμιο.

  Τρία χρόνια παρέα, τον ερωτεύεται. Του λέει ότι έχει μια δίδυμη αδελφή, θα ήθελε να την πάρει γυναίκα του;

  Αν ήθελε λέει;

  Στο μεταξύ αυτός είχε ανακαλύψει την πραγματική της ταυτότητα από τη γυναίκα του διευθυντή.

  Όμως γυρνώντας σπίτι ο πατέρας της την πληροφορεί ότι την πάντρεψε.

  Εν αγνοία της; Η βικιπαίδεια μας λέει ότι η ιστορία τοποθετείται στην εποχή της ανατολικής δυναστείας Jin, 266-420, δηλαδή πολύ παλιά, και φαίνεται ότι τότε αυτά γινόντουσαν. Την πάντρεψε με τον γιο του διοικητή της περιοχής, και μάλιστα έχει πάρει τα γαμήλια δώρα, τώρα πια είναι αργά.

  Ο Liang Shanbo μαθαίνει τα νέα, και φεύγει απελπισμένος.

  Πεθαίνει.

  Το μαθαίνει Zhu Yingtai και πηγαίνει στον τάφο του. Γίνεται σεισμός, κατακλυσμός, ο τάφος του ανοίγει και αυτή πηδάει μέσα.

  Πεθαίνει.

  Γίνονται και οι δυο πεταλούδες, που φτερουγίζουν σε έναν ολάνθιστο κήπο.

  «Το δεν εκάμαν τα κορμιά να κάμου οι ψες (ψυχές) στον Άδη», ταιριάζει εδώ ο στίχος από τον «Ερωτόκριτο» που λέει η Αρετούσα.

  Βλέπω να συγκρίνεται ο μύθος με το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

  Οι διαφορές:

  Οι οικογένειες δεν είναι εχθρικές, απλά ο πατέρας της την πάντρεψε εν αγνοία της. Και επιμένει σ’ αυτό το γάμο, γιατί ο γαμπρός είναι πλούσιος.

  Δεν αυτοκτονεί αυτός, αυτοκτονεί αυτή.

Sang Hu (桑弧), New year’s sacrifice (1956)

 Sang Hu (桑弧), New year’s sacrifice (1956)

 

  Φυσικά διάβασα και το ομώνυμο διήγημα του Lu Xun. 

  Αριστερός, για την ακρίβεια αναρχικός, ο Lu Xun στο διήγημά του διεκτραγωδεί τη μοίρα μιας γυναίκα, σε μια ιστορία που συνέβη στην αυτοκρατορική Κίνα, πριν την επανάσταση του 1911 που ανέτρεψε τον τελευταίο αυτοκράτορα.

  Είναι χήρα, και η πεθερά της λογαριάζει να την «πουλήσει» σε κάποιον σε ένα ορεινό χωριό. Της το προτείνει ένας προξενητής. Δύσκολο να βρουν γυναίκες εκεί.

  Συμβαίνει και σήμερα, το είδα στη σοκαριστική ταινία του Li Yang, «The blind mountain», βασισμένη σε αληθινό περιστατικό, η οποία, μου λέει τώρα το Perpexity, είχε απαγορευτεί στην Κίνα.

  Το κρυφακούει, και το σκάει. Μια γυναίκα που θα την συναντήσει τυχαία στο δρόμο θα τη συστήσει σε ένα πλουσιόσπιτο, όπου θα δουλέψει σαν υπηρέτρια.

  Είναι δουλευταρού.

  Όμως ο προξενητής της πεθεράς της θα την δει κάποια στιγμή στην όχθη του ποταμού να πλένει. Θα έλθει με δυο άλλους και θα την απαγάγουν.

  Και θα την παντρέψουν με τη βία.

  Και εδώ βλέπουμε να διαφέρει η ταινία από το διήγημα.

  Στην ταινία ο Sang Hu διεκτραγωδεί και τη μοίρα αυτών των ανθρώπων, που για να μην μείνουν άγαμοι η μόνη διέξοδος είναι η απαγωγή μιας γυναίκας. Είναι καλός άνθρωπος. Βλέποντας την αντίδρασή της στην πρώτη νύχτα του γάμου, αντί να επιβάλει τα συζυγικά του δικαιώματα της λέει αν θέλει να φύγει να φύγει. Θα την πάει ο ίδιος. Πού θέλει; Στην πεθερά της ή στο σπίτι που δούλευε;

  Αλήθεια πού να πάει; Δεν έχει άλλη επιλογή από το να μείνει.

  Και βλέπουμε έναν τρυφερό σύζυγο που τη νοιάζεται.

  Ο σύζυγός της δουλεύει σκληρά για να εξοφλήσουν τον τοκογλύφο που τους δάνεισε για να την «αγοράσουν». Το αποτέλεσμα είναι να τραυματιστεί και να πεθάνει.

  Άφησε το γιο της στην αυλή να καθαρίσει φασόλια γιατί έπρεπε να περιποιηθεί τον άντρα της. Ο γιος της βλέπει ένα πουλάκι και το παίρνει από πίσω. Βγαίνει από την αυλή.

  Τον τρώνε οι λύκοι.

  Θα καταλήξει στα παλιά της αφεντικά μετά το θάνατο του άντρα της.

  Δεν είναι πια δουλευταρού.

  «Ήξερα ότι οι λύκοι κατεβαίνουν στα χωριά το χειμώνα, δεν φανταζόμουν ότι θα κατέβαιναν και την άνοιξη…».

  Θα λέει την ιστορία της όπου βρεθεί και όπου σταθεί.

  Καταδικάζονται οι προλήψεις.

  Να μην αγγίζει τα αντικείμενα που είναι για τη θυσία στους προγόνους, με τον νέο χρόνο.   

  Αυτό από τη μεριά των αφεντικών.

  Για να εξαγοραστούν οι αμαρτίες της (σίγουρα αμάρτησε για να πεθάνουν οι δυο σύζυγοί της) πρέπει να αγοράσει ένα «κατώφλι» που θα το βάλει μπροστά στο ναό του Βούδα, για να πατούν οι επισκέπτες. Αλλιώς στον άλλο κόσμο η ψυχή της θα μοιραστεί στα δυο, και θα πάρουν από ένα κομμάτι οι δυο σύζυγοι.

  Φαίνεται δεν ήταν μόνο τα συγχωροχάρτια του Πάπα, σε κάθε θρησκεία για να εξαγοραστούν οι αμαρτίες σου πρέπει να πληρώσεις.

  Θα κάνει ένα χρόνο οικονομίες για να το αγοράσει.

  Το μάθαμε και αυτό: οι βουδιστές δεν επιτρέπεται να σκοτώνουν. Επειδή η άλλη υπηρέτρια είναι βουδίστρια, θα σφάξει αυτή τον κόκορα.

  Την έχουν βαρεθεί όλοι ακούγοντας ξανά και ξανά την ιστορία της. Τα αφεντικά της την πετάνε στο δρόμο. Αρχίζει να ζητιανεύει. Σαν ζητιάνα τη συνάντησε ο αφηγητής στο διήγημα, που στην ταινία απουσιάζει.

  Πολύ καλή ταινία, 6,8 η βαθμολογία της.

Jim Jarmusch, Stranger than paradise (1984)

 Jim Jarmusch, Stranger than paradise (1984)

 

  Μου αρέσει πολύ ο Jim Jarmusch. Τα μεγάλα σε διάρκεια πλάνα που δίνουν ένα αργό ρυθμό στην ταινία δεν με κουράζουν, όπως με κουράζουν συνήθως οι αμερικανιές. Όμως ο «Πιο παράξενος από τον παράδεισο» μου άρεσε ιδιαίτερα, παρά το 7,4 της βαθμολογίας του.

  absurdist deadpan comedy χαρακτηρίζει την ταινία η βικιπαίδεια.

  Πρώτη φορά βλέπω τέτοιο χαρακτηρισμό. Μου αρέσουν οι κωμωδίες, όμως δεν μπορώ να πω ότι αυτή η κωμωδία με ενθουσίασε. Την είδα βέβαια ευχάριστα.

  Είναι ούγγρος. Θα έλθει μια ξαδέλφη του από τη Βουδαπέστη, που δεν την έχει δει ποτέ. Ήταν να πάει σε μια θεία τους, όμως η θεία θα νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, και τον παρακάλεσε να την φιλοξενήσει για κανένα δεκαπενθήμερο.

  Τον ξεβολεύει η επίσκεψή της, αλλά τι να κάνει. Δεν φαίνεται ενθουσιασμένος μαζί της, σε αντίθεση με τον φίλο του που του αρέσει πολύ.

  Ανεπρόκοποι και οι δυο (το έχω ξαναγράψει, δεν μου αρέσουν οι αρνητικοί ήρωες, έχω ακόμη κόλλημα με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό), θα αποφασίσουν να πάνε στη θεία του για μίνι διακοπές, στην πραγματικότητα για να τη δούνε.

  Αστείες καταστάσεις.

  Την παίρνουν να πάνε διακοπές στη θάλασσα. Και την παρατάνε στα κρύα του λουτρού δυο μέρες συνεχόμενες, τη μια για να δούνε κυνοδρομίες, όπου χάνουν σχεδόν όλα τους τα λεφτά, και την άλλη για να δούνε ιπποδρομίες, που όμως αυτή τη φορά η τύχη τους χαμογέλασε.

  Όπως και σ’ αυτήν.

  Κάποιος της δίνει ένα μάτσο χρήματα, νομίζοντας ότι είναι αυτή που πρέπει να πληρώσει για τη μαριχουάνα που πήρε.

  Καθώς ξέρει μόνο για τις κυνοδρομίες που ξεπαραδιάστηκαν, τους αφήνει κάμποσα χρήματα με ένα σημείωμα ότι φεύγει για την πατρίδα της.

  Θα πάνε στο αεροδρόμιο. Ο ένας θα βγάλει εισιτήριο για να μπει μέσα στο αεροπλάνο και να την πείσει να μην ταξιδέψει, να κατέβη. Όμως δεν το προλαβαίνουν, το βλέπουν που μόλις έχει απογειωθεί.

  Στο τελευταίο πλάνο τη βλέπουμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που έχουν νοικιάσει. Μετάνιωσε και δεν ταξίδεψε.

  Κουφό, όπως και οι περισσότερες καταστάσεις.

  Ρώτησα το perplexity πώς λέγεται αυτός ο τρόπος που ο Jarmusch σκοτεινιάζει για δυο τρία δευτερόλεπτα την οθόνη πριν περάσει στο επόμενο πλάνο, και μου είπε: fade to black. Δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει.

Sang Hu (桑弧), Ζήτω η κυρία (太太万岁, 1947)

 Sang Hu (桑弧), Ζήτω η κυρία (太太万岁, 1947)

 

  Μυριόχρονη (να είστε) κυρία, η κατά λέξη μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Είναι η δεύτερη συνεργασία του Sang Hu με την Eileen Chang, διάσημη συγγραφέα της εποχής της. Η πρώτη ήταν με την «Everlasting love» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά.

  Ενώ η προηγούμενη ταινία του Sang ήταν κοινωνική, αυτή ήταν μια απολαυστική κωμωδία με έξυπνη πλοκή και ξεκαρδιστικά επεισόδια.

  Αυτός, πατέρας αφέντης. -Φέρε μου τα τσιγάρα, τον ακούμε κάμποσες φορές να της λέει, καθισμένος αναπαυτικά στον καναπέ. Δεν είναι κακός, είναι η φαλλοκρατία της εποχής την οποία θίγει έμμεσα η σεναριογράφος.

  Θέλει να παραιτηθεί από τραπεζικός υπάλληλος και να ανοίξει επιχείρηση. Ο πεθερός του αρνείται να τον δανείσει. Όταν όμως η κόρη του του λέει ψέματα ότι η συμπεθέρα του έχει ράβδους χρυσού στο χρηματοκιβώτιό της, τον δανείζει για να ανοίξει την επιχείρηση.

  Η επιχείρηση πηγαίνει μια χαρά. Όμως μια γυναίκα την έχει πέσει στο φίλο του (την κουβάλησε από το Χονγκ Κονγκ), η οποία κουβαλάει και μια φίλη που του την πέφτει με τη σειρά της. Απατεώνισσες, έχουν στήσει παιχνίδι για να μαδήσουν τους άντρες. Και ο πεθερός του τέτοιος ήταν στα νιάτα του, γυναικάς.

  Μαθαίνει τα καθέκαστα και πηγαίνει στο σπίτι όπου ο γαμπρός του την είχε σπιτώσει. Τον βρίσκει με τη φίλη του και τη φίλη της η οποία είχε χωρίσει (αφού πρώτα είχε μαδήσει) το φίλο του, τώρα είναι ελεύθερη. Και την πέφτει κανονικά στον πεθερό του.

  Η γυναίκα του η κακομοίρα το είχε αντιληφθεί από καιρό, αλλά ήλπιζε ότι θα ερχόταν στα σύγκαλά του. Όταν όμως της αποκαλύπτουν την αλήθεια δεν μπορεί πια να υποκρίνεται ότι δεν το ξέρει, και ομολογεί ότι το ήξερε από καιρό.

  Κάποιος κλέβει την επιχείρηση με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει. Δεν έχει πια τίποτα να ξεζουμίσει, τον παρατάει. Η γυναίκα του αποφασίζει επί τέλους να τον χωρίσει, όσο και αν την παρακαλάει να τον συγχωρέσει.

  Όμως κωμωδία έχουμε, όχι κοινωνικό δράμα όπως είναι η «Νόρα» του Ίψεν. Στο τέλος τον συγχωρεί.

  Δυστυχώς η ταινία δεν έχει λήμμα ούτε στη βικιπαίδεια ούτε στο IMDb, όπου θα έβαζα ευχαρίστως ένα 8. Είχα καιρό να δω τόσο απολαυστική κωμωδία. 

Sang Hu (桑弧), Sorrows and joys of a middle-aged man (Aka miserable at middle age, 哀乐中年, 1949)

 Sang Hu (桑弧), Sorrows and joys of a middle-aged man (Aka miserable at middle age, 哀乐中年, 1949)

  Πένθιμο εμβατήριο της μέσης ηλικίας είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Είναι διευθυντής ενός δημοτικού σχολείου, που υπήρξε δημιουργός του. Από 12 μαθητές στο ξεκίνημα έφτασε να έχει κάπου 600.

  Έχει δυο γιους και μια κόρη. Ο ένας του γιος σπούδασε, έγινε στέλεχος σε τράπεζα. Ο άλλος όχι, δεν είχαν τότε τους πόρους για να τον σπουδάσουν.

  Αναλαμβάνει υπό την προστασία του την κόρη του φίλου του που πέθανε. Η καημένη υπέφερε στα χέρια της μητριάς της, ειδικά από τότε που πέθανε ο πατέρας της. Χάρη στη δική του παρέμβαση δεν παντρεύτηκε τον ηλικιωμένο που ήθελε να της πλασάρει η μητριά της.

  Ο σπουδαγμένος γιος ντρέπεται για την θέση του πατέρα του (το να είσαι δάσκαλος ήταν παρακατιανό, σε σχέση με τον τραπεζικό υπάλληλο στην Κίνα εκείνης της εποχής, σήμερα δεν ξέρω), και τον πείθουν να πάρει σύνταξη. Αφήνει τη θέση του διευθυντή στην κόρη του φίλου μου, που μεγάλωσε και έγινε και αυτή δασκάλα και υπηρετεί στο ίδιο σχολείο.

  Μου αρέσει να κάνω παραφράσεις. Μια από τις παραφράσεις που έκανα είναι η horror vacui temporis. Ο τρόμος του κενού χρόνου. Εδώ έχουμε μια ειδική περίπτωση: horror vacui temporis pensionarii, ο τρόμος του κενού χρόνου του συνταξιούχου.

  Όλα τα χόμπι που του προτείνουν τα παιδιά του, βοτανική, γραμματόσημα, μελέτη, ψάρεμα, δεν τον ικανοποιούν. Θέλει να γυρίσει στο σχολείο, στην τάξη, σαν απλός καθηγητής.

  Και το κάνει, παρά τις διαμαρτυρίες των παιδιών του.

  Η δασκάλα είναι ερωτευμένη μαζί του, το βλέπουμε. Και όταν της προξενεύει έναν άλλο δάσκαλο, αυτή αποκαλύπτει τα αισθήματά της. Και ο ίδιος φυσικά δεν ήταν αδιάφορος, αλλά το θεωρούσε απαράδεκτο για την ηλικία του.

  Τον πείθε να παντρευτούνε.

  Και θα βρεθεί αντιμέτωπος και με τα τρία του παιδιά τώρα.

  Χ…τηκε.

  Θα χτίσουν σπίτι στο κτήμα που είχαν αγοράσει τα παιδιά του για τον τάφο του, και στο ίδιο κτήμα θα κτίσουν ένα σχολείο.

  Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη συνέχεια.

  Μετά από ένα χρόνο, τον βλέπουμε να διδάσκει μπροστά σε δώδεκα μαθητές -τι σύμπτωση, τους λέει. Και ξαφνικά ακούμε μωρουδίστικο κλάμα.

  Φεύγει από την τάξη και πηγαίνει παραδίπλα, στο σπίτι, όπου είναι ξαπλωμένη η γυναίκα του με το μωρό.

  Πολύ happy end, έτσι, για να πάρουν κουράγιο οι middle-aged.

  Πάντως σοβαρό το θέμα που θίγει, ότι συχνά οι ηλικιωμένοι γονείς πέφτουν θύματα των επιθυμιών των παιδιών τους.

  Τη χειρότερη εκδοχή βέβαια δεν την δείχνει η ταινία: τους πετάνε στα γηροκομεία.

  Πολύ ωραία ταινία, μου άρεσε για το αισιόδοξο μήνυμά της.

  Πάντως δεν έχουν όλοι την τύχη του. Για να σε ερωτευτεί μια κοπέλα κατά είκοσι χρόνια μικρότερή σου πρέπει να είσαι κανένας Πικάσο, Τσάπλιν, Ζουλάφσκι… αναφέρω μόνο ονόματα που ξέρετε.

  Και εγώ συνταξιούχος είμαι, αλλά όχι middle-aged.

  Έχω και εγώ τον τρόμο του κενού χρόνου.

  Φοβάμαι μην με εγκαταλείψει το ενδιαφέρον μου για το διάβασμα, για τις ταινίες, και το να τελειώσω την Εισαγωγή στον κινέζικο κινηματογράφο.