Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 

  Θα προβληθεί σήμερα Σάββατο στις 22.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Εφέ της δισημίας. Xuke, το όνομα της ηρωίδας, που σημαίνει ταυτόχρονα και «επιτρέπω». Εγώ, επιτρέπω, δηλαδή δεν με νοιάζει, και Εγώ, η Σουκέ. Το εφέ της δισημίας το βλέπουμε στο τέλος, όπου δίπλα στα γράμματα τέλους υπάρχει παράθυρο με βίντεο, στα οποία κάποια πρόσωπα λένε κάτι ξεκινώντας με το «Επιτρέπω», με τη σημασία του Δεν με νοιάζει, ή Δεν πειράζει, όπως είναι ο ελληνικός τίτλος: «Επιτρέπω στα γατιά και στα σκυλιά να είναι φίλοι, μέλη της οικογένειάς μας». «Επιτρέπω στη μαμά μου να κάνει ό,τι θέλει». «Επιτρέπω στη μαμά μου να ξοδεύει ελεύθερα και να αγοράζει ό,τι θέλει», κ.λπ. κ.λπ.

  Την Lina Yang την είδαμε πακέτο, αφενός γιατί βλέπω πακέτο κινέζους σκηνοθέτες στα πλαίσια της συγγραφής μιας εισαγωγής στον κινέζικο κινηματογράφο (έχω αναρτήσει ήδη για τρεις περιόδους, μέχρι το 1937) και αφετέρου γιατί η ταινία της αυτή θα προβληθεί σήμερα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Η ταινία αυτή έχει κοινά σημεία, αλλά και διαφέρει από τις προηγούμενες ταινίες της.

  Ας πούμε τις διαφορές.

  Είναι μια απολαυστική κωμωδία, στην οποία βλέπουμε κωμικοτραγικά επεισόδια ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Διαφωνώ όμως για το romance, όπως τη χαρακτηρίζει το imdb. Δεν υπάρχει romance, το οποίο μόνο στην προηγούμενη ταινία της, το «Big world», στην μόνη που κεντρικός ήρωας είναι ένας άντρας, θα το δούμε.

  Κεντρικό θέμα, όπως και στην πρώτη της ταινία, την «Longing for the rain», είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα. Εκεί, η αδιαφορία του άντρα για τη γυναίκα, δεν ενδιαφέρεται να κάνει σεξ μαζί της. Εδώ, η αδυναμία του να την ικανοποιήσει σεξουαλικά. Το μαθαίνουμε στο τέλος. Τριάντα χρόνια γάμου, δεν ένιωσε ποτέ σεξουαλική ικανοποίηση.

  Και αποφασίζει, μετά από τριάντα χρόνια γάμου, να τον χωρίσει.

  Υπάρχει και εδώ το πρόβλημα υγείας. Στην προ-προηγούμενη ταινία της, «Song of spring» (στην οποία βλέπουμε πάλι τη σχέση μητέρας-κόρης, μόνο που και οι δυο είναι γριές) ήταν το Alzheimer, στο «Big world» ήταν μια εγκεφαλική βλάβη (σπαστικότητα), εδώ είναι ένας πολύποδας.

  Η διαφορά:

  Στις προηγούμενες ταινίες τα συμπτώματα της αρρώστιας είναι έντονα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος τους. Εδώ δεν υπάρχουν συμπτώματα παρά ελάχιστα (μια λιποθυμία είδαμε όλη κι όλη), όμως ο πολύποδας πρέπει να βγει. Και αρχίζει μια οδύσσεια μέχρι να καταφέρει η κόρη να κάνει την εγχείρηση, στο τέλος της ταινίας.

  Στο «Spring tide» βλέπουμε πάλι τις σχέσεις μητέρας-κόρης, γεμάτες ένταση που κορυφώνεται στο τέλος, όμως υπάρχει και η εγγονή.

  Η κόρη είναι δασκάλα, και διδάσκει στα παιδιά σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Έχει τοποθετήσει στην αίθουσα ένα κουτί με σερβιέτες, μήπως έλθει ξαφνικά σε κάποια μαθήτρια η περίοδος.

  Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ρωτάει, πρώτα τις μαθήτριες, ποιες είχαν έμμηνο ρύση. Μια σηκώνει το χέρι της.

  Στη συνέχεια ρωτάει τους μαθητές, ποιοι είχαν ονείρωξη. Ένας σηκώνει το χέρι του.

  Όταν η μαμά λέει στον κόρη ότι βρήκε δουλειά σε ένα toy shop, δεν είχα καμιά αμφιβολία για τι είδους shop ήταν.

  Όταν ένας φίλος από τα παλιά (ίσως διαβάσει αυτές τις γραμμές) μου είπε ότι έχει ένα μαγαζί με τουριστικά, δεν είχα λόγο να αμφιβάλλω. Χρόνια αργότερα μου αποκάλυψε ότι ήταν sex shop.  

  Απολαυστική κωμωδία, 6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Αν δεν είστε μακριά από την αρχή της Ιεράς Οδού όπου βρίσκεται η Ταινιοθήκη της Ελλάδας και δεν έχετε αποφασίσει πώς να περάσετε το σαββατόβραδό σας, θα σας συνιστούσα να τη δείτε. Είναι απολαυστικότατη.

Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 

  Ο μικρούλης εαυτός μου, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Η Λίνα Γιανγκ με την τέταρτη ταινία της εγκαταλείπει τις γυναίκες, εδώ κεντρικό πρόσωπο είναι ένας νεαρός, όμως και αυτός, όπως και η κόρη στην προηγούμενη ταινία, έχει προβλήματα υγείας. Η κόρη είχε Alzheimer, ο νεαρός πάσχει από μια εγκεφαλική παράλυση, που τα συμπτώματά της είναι ασυντόνιστες κινήσεις, χεριών κυρίως.

  Trivia: πριν τρεις μήνες είδαμε το «Δυστυχώς, βρίζω». Εγκεφαλική βλάβη και αυτός, σύνδρομο Τουρέτ, που τον κάνει να βρίζει ιδεοψυχαναγκαστικά.

  Μια τέτοια κατάσταση συνεπάγεται προβλήματα, και εδώ τονίζονται κυρίως τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με το πώς τον αντιμετωπίζει η κοινωνία. Τον βλέπουν σαν περίεργο ον, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι καθυστερημένος. Μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι τον εκτιμούν γιατί τους λύνει προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το κινητό τους.

  Ζει με τη γιαγιά του, η οποία τον φροντίζει όσο μπορεί. Η μητέρα του που είναι έγκυος δεν τολμάει να του μιλήσει για την εγκυμοσύνη της. Του λέει μόνο ότι θα λείψει για λίγο χρόνο.

  Η γιαγιά είναι σε μια χορωδία. Δίνουν παραστάσεις, έχουν και μουσικούς. Ένας ντράμερ θα αποχωρήσει. Μήπως να τον αντικαταστήσει ο νεαρός;

  Και πράγματι έτσι γίνεται.

  Υπάρχει και κάτι που δεν υπήρχε στις προηγούμενες ταινίες: το romance. Η κοπέλα τον βλέπει με κατανόηση, και συγκινείται αφάνταστα, όχι μόνο διαβάζοντας κάποια ποιήματά του, αλλά κυρίως ένα ποίημα που έγραψε ειδικά για αυτήν.

  Υπάρχει και ένα επεισόδιο που κάνουν σεξ. Η κάποια αφηγηματική ασάφεια αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να είναι φαντασίωση.

  Θα μάθει κάποια πράγματα που του εξομολογείται η γιαγιά του, αλλά και η μητέρα του, όταν έρχεται σπίτι με την αδελφούλα του.

  Εξαιρετική ταινία, με εντυπωσιακά επεισόδια, δεν εκπλήσσομαι για το 7,6 της βαθμολογίας της, εγώ της έβαλα 8 χωρίς δισταγμό.

  Και ο Jackson Yee εξαιρετικός στην ερμηνεία του.

  Trivia: πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο. Ο νεαρός ιδιοκτήτης τον προσλαμβάνει. Το ξέραμε, το ακούσαμε και μετά, θα έχει κάποια έκπτωση στην εφορία για αυτό. Όμως τον προσέλαβε κυρίως από συμπόνια.

  Ανακοινώνει το μενού στους πελάτες. Ένα κατεβατό. Ανάμεσα στα άλλα, «βάτραχοι βατραχοτροφείου» (κατά το ιχθυοτροφείου).

  Ξέρω ότι οι διατροφικές συνήθειες δεν έχουν να κάνουν τόσο με την υγιεινή διατροφή όσο με την κουλτούρα. Έχω ακούσει για άτομα που τα πιάνει αλλεργία στη σκέψη ότι θα φάνε χοχλιούς (σαλιγκάρια), αγαπημένο μου έδεσμα, όπως και όλων των κρητικών.

  Στην κατοχή κάποιοι ιταλοί στρατιώτες έκαναν τραπέζι στον μετέπειτα άντρα της ξαδέλφης μου, νεαρός τότε, εικοσάρης. Αφού τέλειωσαν οι ιταλοί του έκαναν κοροϊδευτικά: «νιάου, νιάου». «Ωρέ κερατάδες, κάτη με ταΐσατε;».

  Φυσικά δεν το είπε στα ιταλικά, αλλά αυτοί φυσικά κατάλαβαν από την αγανακτισμένη έκφρασή του.

  Αν ήξερα αυτά που ξέρω τώρα, ότι η διατροφή είναι ζήτημα κουλτούρας, θα μάζευα τα βατράχια που ήταν ένα σωρό στη στέρνα του Χαρίτου, δυο βήματα πριν στρίψω στο μονοπάτι για το σπίτι μου, και που έδιναν συναυλία κάθε βράδυ. Τώρα πάει και η Χαρίτος, πάει και η στέρνα του.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε (είπαμε, τη βλέπουμε πακέτο) ήταν η «Song of spring».

Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 

Για τρίτη συνεχόμενη φορά στον τίτλο η «Άνοιξη». 

  Μπορεί η Γιανγκ να καταπιάνεται με ένα θέμα κάθε φορά, τη σεξουαλική ματαίωση των γυναικών στην πρώτη της ταινία, τις ενδοοικογενειακές εντάσεις που έχουν εν πολλοίς να κάνουν με το χάσμα των γενεών στη δεύτερη, τώρα όμως, με την τρίτη της ταινία διαπιστώνουμε ότι ο κοινός παρονομαστής είναι οι δυστυχίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι, και κυρίως οι γυναίκες. Και αυτό φαίνεται καθαρά σ’ αυτή την ταινία.

  Θέμα της είναι το Alzheimer.

  Θυμάμαι την ταινία «Και εσύ ποια είσαι;» του Antonio Mercero. Σ’ αυτήν, η εγγονή φροντίζει τον παππού, που βρίσκεται σε γηροκομείο. Τον επισκέπτεται συχνά. Εντυπωσιακό το εφέ τέλους:

  Και εσύ ποια είσαι;

  Είχε πάψει να την αναγνωρίζει.

  Θυμήθηκα και τη βιογραφική ταινία «Iris», της Iris Murdoch (φοιτητής είχα διαβάσει το βιβλίο της για τον Σαρτρ), όπου ο σύζυγός της την φρόντιζε όταν την κτύπησε το Alzheimer.

  Αυτές οι δυο περιπτώσεις είναι τυπικές. Έχω υπόψη μου περίπτωση ηλικιωμένης που την φροντίζει η εγγονή της.

  Η περίπτωση όμως σ’ αυτή την ταινία δεν είναι καθόλου τυπική, και για αυτό είπα ότι ο κοινός παρονομαστής των ταινιών της είναι η ανθρώπινη δυστυχία. Η ογδονταπεντάχρονη μητέρα, δασκάλα, πρέπει να φροντίζει την εξηνταπεντάχρονη κόρη της, καθηγήτρια αρχαιολογίας, που έχει προσβληθεί από Alzheimer. Βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, την συχνή επιθετικότητά της, και βέβαια κάποια στιγμή παύει να την αναγνωρίζει σαν μητέρα της.

  Γιατί μη τυπική περίπτωση;

  Γιατί το αντίθετο συμβαίνει σχεδόν πάντα. Το παιδί φροντίζει τον γονιό που έχει προσβληθεί από Alzhemer. Σαφώς η κατάσταση είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμη από ότι στην περίπτωση των δυο γυναικών στην ταινία.

  Την Γιανγκ δεν την ενδιαφέρει να δείξει και το τυπικό τέλος, που είναι ο θάνατος της κόρης, για αυτό τελειώνει την ταινία, όπως και στην προηγούμενή της, ποιητικά. Η κόρη είναι πια σε καροτσάκι, και η μητέρα την πηγαίνει στην παραλία. Την προειδοποιούν, η παλίρροια σε λίγο αρχίζει, πρέπει να φεύγουν.

  Όμως δεν φεύγουν. Απολαμβάνουν το νερό που έχει αρχίσει να ανεβαίνει μέχρι τους αστραγάλους τους. Και για να κάνει γλυκόπικρο το πικρό end, η κόρη αναγνωρίζει τη μαμά.

  Εκτός από τις δυο γυναίκες υπάρχει και μια παραβατική κοπέλα. Κλέβει στο λεωφορείο, αλλά η κόρη την ξελασπώνει. Της δίνει μάλιστα και λεφτά. Αργότερα τη βλέπουμε να συγκατοικεί μαζί τους για κάποιο διάστημα, μαζί με το μωρό της, και να φροντίζει την κόρη.

  Δεικτική η ιστορία, για να μας δείξει πόσο καλόψυχη είναι η κόρη.

  Ξέχασα, υπάρχει και δεύτερος τίτλος στην ταινία, «Μαμά». Δίπλα στα γράμματα τέλους, σε παράθυρο με βίντεο, βλέπουμε πρόσωπα (πιο πάνω γράφεται η ηλικία τους), προφανώς με Alzheimer, να μιλάνε για τη μαμά.

  6,6 η βαθμολογία της, πολύ καλή.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν η «Spring tide».

  Την Γιανγκ τη βλέπουμε πακέτο. 

Lina Yang, Spring tide (春潮, 2019)

 Lina Yang, Spring tide (春潮, 2019)

 

  Μετά το 春梦 έχουμε το 春潮,με διατήρηση του κινέζικου τίτλου.

  Κεντρικά πρόσωπα στην ταινία είναι γιαγιά, η κόρη (δημοσιογράφος) και η εγγονή. Τρεις γενιές, με το σχετικό χάσμα που τις χωρίζει.

  Μου θύμισε κάποια κινέζικα σήριαλ που έβλεπα παλιά. Βέβαια στόχος τους δεν ήταν να καταδείξουν το χάσμα των γενεών, αλλά να απευθυνθούν σε ευρύτερο κοινό. Βλέπαμε παππούδες, γονείς και παιδιά.

  Μέχρι την αρχή της ταινίας, όπως και στην προηγούμενη, βλέπουμε τυπικά επεισόδια. Μικρές καθημερινές εντάσεις, σαν αυτές που συμβαίνουν σε κάθε οικογένεια. Ακόμη ακούμε ιστορίες άλλων οικογενειών.

  Η θετή τους κόρη τους εγκατέλειψε αφού τους ξάφρισε τις οικονομίες. Ο άντρας της έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε. Αυτή αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

  Ένας άλλος αποφάσισε να αυτοκτονήσει πριν χρόνια. Δυο φορές. Έγραψε ένα βιβλίο για αυτό.

  Ένας αντικληρικαλισμός που παρατηρήσαμε στην προηγούμενη ταινία κάνει και εδώ την εμφάνισή του. Η εγγονή κοροϊδεύει μια ηλικιωμένη, που προσεύχεται στον Βούδα κάθε μέρα, με αποτέλεσμα να καούν τα δάκτυλά της. Εγώ λέει, τη γιαγιά μου δεν θα την άφηνα. Βέβαια αν το έκανε, όταν θα πέθαινε και την έβλεπε ο Βούδας με καμένα δάκτυλα, θα τη λυπόταν και θα την άφηνε να μπει στον παράδεισο.

  Όμως μετά τη μέση δεν έχουμε πια τυπικά επεισόδια. Μας αποκαλύπτονται μυστικά. Η γιαγιά λέει στην εγγονή ότι η μητέρα της ήθελε να κάνει έκτρωση. Ο άντρας με τον οποίο συζούσε δεν ήταν φαίνεται ο καλύτερος, ίσως για αυτό. Τώρα έχει περιστασιακούς εραστές. Η γιαγιά της πήρε την κόρη της, για να την αναθρέψει καλύτερα. Μετά όμως η εγγονή πήγε με τη μητέρα της. Επισκέπτονται τη γιαγιά, που τώρα συζεί με έναν ηλικιωμένο. Του εξομολογείται ότι είχε 30 χρόνια να κάνει σεξ. Ο συγχωρεμένος ο άντρας της ήταν μανιακός με το σεξ. Όχι μόνο δεν την άφηνε ήσυχη, κάνοντάς τη να σιχαθεί το σεξ, αλλά πήγαινε και με άλλες γυναίκες. Ήταν τέτοιο καθίκι που μια φορά έφερε μια πόρνη στο σπίτι. Δεν ήθελε να την πληρώσει όσο είχαν συμφωνήσει και αυτή φώναξε την αστυνομία, κατηγορώντας τον για βιασμό.

  Η συμπάθεια της σκηνοθέτιδος είναι με την κόρη. Σε έναν εκτενή μονόλογο η κόρη αφηγείται αρκετά για τη γιαγιά. Δεν θα ήθελε η εγγονή της να της μοιάσει. Πιο πριν είχαμε δει τη γιαγιά να καίει γράμματα που βρήκε σε μια βαλίτσα, το μοναδικό απομεινάρι της κόρης της στο σπίτι της. Φυσικά όταν αυτή το βλέπει της βάζει τις φωνέςΕγ. Η άλλη δεν μιλάει.  

  Trivia:

  -Παλιά τρώγαμε 饺子 (Jiaozi, σαν τα δικά μας τυροπιττάκια, που έχουν μέσα κρέας και λαχανικά) μόνο την πρωτοχρονιά. Τώρα όλο το χρόνο.

  Και εμείς στην Κρήτη καλλιτσούνες, μόνο το Πάσχα. Τώρα τα ζαχαροπλαστεία πουλάνε όλο το χρόνο.

  Η κόρη έχει αγοράσει σε δυο αντίτυπα τους «Γελοίους έρωτες» του Κούντερα. Έτσι κάνει, βιβλία που της αρέσουν (υποθέτω ότι αυτό το συγκεκριμένο άρεσε πολύ στη Γιανγκ) τα αγοράζει δυο φορές.

  Εγώ έχω αγοράσει δυο φορές βιβλία, όμως σε χρονική απόσταση. Το βρήκα ευκαιρία, το αγόρασα για να το διαβάσω κάποια στιγμή, πέρασε καιρός χωρίς να το διαβάσω, το βλέπω πάλι σε προσφορά και το αγοράζω ξανά, ξεχνώντας ότι το είχα ήδη αγοράσει.

  Πεταμένα λεφτά.

  Είναι μια ταινία χωρίς σασπένς, δεν περιμένουμε να γίνει κάτι συνταρακτικό, μια ρήξη π.χ. των σχέσεων, για αυτό η Γιανγκ τελειώνει την ταινία με ένα ποιητικό τρόπο:  Κατακλύζονται διάφοροι χώροι με νερά. Και στο τελευταίο πλάνο βλέπουμε την εγγονή να μπαίνει σε ένα ποτάμι και να πλατσουρίζει με το νερό.

  6,8 η βαθμολογία της, φαίνεται άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Εμένα όμως μου άρεσε περισσότερο η προηγούμενη, η «Longing for the rain».

Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Χαριτωμένη κομεντί, με δυο συνεσταλμένους νεαρούς. Όμως πριν εμφανιστεί ο νεαρός, στη μέση της ταινίας, βλέπουμε χιουμοριστικά επεισόδια, που έχουν να κάνουν όχι τόσο με την πλοκή (δεν πυροδοτούν παραπέρα δράση) αλλά με το πλέγμα προσώπων που βρίσκονται γύρω από την Αμελί. Μετά τη μέση της ταινίας είναι που δημιουργείται το σασπένς, σασπένς του πώς, θα φτάσουμε στο ευτυχές happy end. Και εδώ τα επεισόδια είναι από απλά χιουμοριστικά έως κωμικά. Κάποια από αυτά έχουν να κάνουν με το ότι και οι δυο, ιδιαίτερα η Αμελί, είναι ευφάνταστοι, και πνίγονται στις φαντασιώσεις τους.

  Η Αμελί έχει και εμμονές, όπως να πετάει πέτρες στα παράθυρα. Επίσης σκαρώνει φάρσες.

  Το ευφάνταστο των νεαρών επιτρέπει στο σκηνοθέτη το φανταστικό κάποιων επεισοδίων, όπως π.χ. το να μιλάει το πρόσωπο μιας φωτογραφίας.

  Το 8,3 της βαθμολογίας της δείχνει ότι άρεσε πολύ. Και εμένα μου άρεσε πολύ, όμως δεν θα έβαζα 9, και για αυτό προτίμησα να μη βαθμολογήσω.

 

Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 

  Ανοιξιάτικο όνειρο είναι η κινέζικος τίτλος, με την μεταφορική σημασία της παροδικής χαράς.

  Μετά από κάμποσα ντοκιμαντέρ η Λίνα Γιανγκ γυρίζει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους.

  Το θέμα της ταινίας είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, θέμα που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε ταινία.

  Η Φανγκ Λέι πλησιάζει τον άντρα της ερωτικά, πάνω από μια φορά, όμως αυτός δεν έχει διάθεση. Συχνά είναι κολλημένος στο tablet του.  

  Κάποια στιγμή η γυναίκα του του λέει, κοιμήσου με το tablet σου. Αυτή έχει ξαπλώσει σε άλλο, μονό κρεβάτι.

  Αλλά φαίνεται ότι γενικά δεν έχει διάθεση να κάνει σεξ με τη γυναίκα του, τον βλέπουμε κάποια στιγμή να αυνανίζεται.

  Και η γυναίκα τότε, τι επιλογές έχει;

  Μια φίλη της της κάνει δώρο ένα δονητή.

  Να βρει φίλο, είναι μια άλλη επιλογή που της προτείνεται.

  Η πιο συνηθισμένη, η καταφυγή στις φαντασιώσεις.

  Όμως η Γιανγκ, για να τονίσει τη ματαίωση της γυναίκας, καταφεύγει στο φανταστικό.

  Οι φαντασιώσεις αυτές υλοποιούνται. Νιώθει ότι κάνει έρωτα με έναν άντρα που δεν τον βλέπει, δεν τον αγγίζει, που όμως είναι πραγματικός.

  Μια φίλη της της λέει να πάνε σε ένα ταοιστή ιερέα, να δούνε τι θα της πει.

  Υπάρχει ένα κακό πνεύμα μέσα της, τόσο ψηλό κ.λπ. που έχει καταλάβει το σώμα της, και μετά από τόσες μέρες θα καταλάβει και την ψυχή της. Πρέπει να το διώξει οπωσδήποτε.

  Η βουδίστρια όμως της λέει άλλα πράγματα, να βοηθήσει στην ενσάρκωση αυτού του πνεύματος.

  Βλέπουμε ένα σωρό κόσμο (έχω δει ανάλογα και στα καθ’ ημάς) να καταφεύγει στους βουδιστές μοναχούς για εξορκισμούς.

  Διαβλέπω μια σάτιρα σ’ αυτές τις σκηνές. Η θρησκεία είναι πάντα μια καταφυγή για τους απελπισμένους.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να καταφεύγει πάλι στη φαντασίωσή της.

  Όταν η πλήρης ερωτική επαφή απουσιάζει, τα υποκατάστατα είναι μια καλή εναλλακτική.

  Αυτά που αφηγήθηκα μέχρι τώρα είναι τυπικά, όμως υπάρχει και κάτι μη τυπικό.

  Η μικρή κόρη της επιμένει να την ακολουθήσει. Την παίρνει μαζί της στο αμάξι, της δίνει κάτι σαν χαρταετό, και την αφήνει. Κατευθύνεται μέσα στα δέντρα για να συναντήσει τον φανταστικό εραστή της. Όταν όμως γυρνάει, η κόρη της δεν είναι εκεί. Τη φωνάζει απεγνωσμένα. Βλέπει το σαν αετό να επιπλέει στο νερό του ποταμού.

  Αφηγηματικό κενό.

  Τη βλέπουμε με τον άντρα της στο νοσοκομείο, η μικρή είναι εκτός κινδύνου.

  Κάνει το μεγάλο λάθος: του εκμυστηρεύεται τις φαντασιώσεις της.

  Αυτός την αποκαλεί πουτάνα και φεύγει.

  Θα εξαφανιστεί παίρνοντας το παιδί μαζί του.

  Αυτή θα καταφύγει στην αστυνομία, και δεν θυμάμαι πού αλλού, για να το βρει.

  Τελικά θα το βρει;

  Στο «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι, στην τελευταία σκηνή στο δικαστήριο, δεν μας λέγεται με ποιον από τους δυο γονείς έχει αποφασίσει το κοριτσάκι να μείνει. Ο Φαρχάντι δεν μας λέει, γιατί αυτό θα αδυνάτιζε το «μήνυμά» του, τα τραύματα των παιδιών όταν χωρίζουν οι γονείς τους.

  Με παρόμοιο τρόπο δεν μας λέει η Γιανγκ αν η Φανγκ Λέι βρήκε τελικά την κόρη της, πράγμα που θα αδυνάτιζε το μήνυμά της, που είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας.

  6,2 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8, εκτιμώντας τον τολμηρό τρόπο που καταπιάνεται με ένα θέμα, σχεδόν ταμπού στον κινηματογράφο, τις σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, και μάλιστα μέσα στα πλαίσια του γάμου, και τις υποκατάστατες ικανοποιήσεις της.

Wu Jing (1974 - )

 Wu Jing (1974 - )

 

  O Wu Jing είναι κατά βάση ηθοποιός, όμως γύρισε και τρεις εξαιρετικές ταινίες, και έτσι αποφάσισα να του κάνω το σκηνοθετικό πορτραίτο του.

  Γεννήθηκε το 1974 και είναι μαντζουριανής καταγωγής. Δραστηριοποιήθηκε στο Χονγκ Κονγκ, όπου πρωταγωνίστησε σε ταινίες πολεμικών τεχνών (wu xia), ενώ γύρισε και ο ίδιος τρεις, στις οποίες πρωταγωνίστησε κιόλας. Η πρώτη ήταν η «Legendary assassin», (2008), με το romance σε πρώτο πλάνο και αρκετές κωμικές πινελιές. Η επόμενη ήταν η «Wolf warrior» (2015), με τη δράση να διαδραματίζεται στην Κίνα, όπου οι wolf warriors, επίλεκτο σώμα των ενόπλων δυνάμεων, είχαν να αντιμετωπίσουν εμπόρους ναρκωτικών και μισθοφόρους. Στην ταινία «Wolf warrior 2» (2017) η δράση μεταφέρεται στην Αφρική. Πρέπει να εκκενωθούν οι κινέζοι καθώς κινδυνεύουν από τους επαναστάτες και τους μισθοφόρους τους. Ο Wu θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την επιχείρηση εκκένωσης. Και στις δυο ταινίες υπάρχουν όχι μόνο σκηνές wu xia, αλλά και καθαρά πολεμικές σκηνές, με τον πόλεμο των drones και τον covid να προσημαίνονται στη δεύτερη.

  Δεν έχω δει πολλές ταινίες του, γιατί δεν είμαι λάτρης των ταινιών wu xia. Είδα όμως «The battle of the lake Changjin», Ι (2021) και ΙΙ, (2022), καθώς γυρίστηκαν από τον Chen Kaige τον οποίο είδα πακέτο, όπως και την ταινία «Blades of the guardians» (2026).