Διάφορα μικρά, Ι

 Διάφορα μικρά, μέχρι 11-1-2026

Μπορείτε να τα κατεβάσετε από εδώ

Sean Baker, Shih-Ching Tsou, Take out (2004)

 Sean Baker, Shih-Ching Tsou, Take out (2004)

 

  Τον Sean Baker τον βλέπω πακέτο. Η αφορμή δόθηκε με τη συνεργασία του με την Shih-Ching Tsou στην ταινία «Το αριστερό μου χέρι» που προβάλλεται από την Πέμπτη που μας πέρασε, στην οποία συνυπογράφει το σενάριο.

  Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, μετανάστης από την Κίνα, πρέπει να μαζέψει χρήματα που δανείστηκε από έναν loan shark, μέχρι το βράδυ. Έχει υποχρεώσεις, να στείλει στη γυναίκα του που την άφησε έγκυο και έχει να μεγαλώσει το γιο τους, και να ξεχρεώσει τους τράφικερ.

  Πώς να βρει αυτά τα χρήματα;

  Υπάρχει η αλληλεγγύη.

  Δουλεύουν σε ένα φαγάδικο και κάνουν ντελίβερι. Ο συνάδελφός του προθυμοποιείται να πάει και τις δικές του παραγγελίες ώστε να εισπράξει τα φιλοδωρήματα. Σήμερα, επειδή βρέχει, θα υπάρχουν αρκετές παραγγελίες. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

  Εγώ ποτέ δεν παραγγέλνω όταν ο καιρός είναι βροχερός, δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρούνται οι ντελιβεράδες.

  Όλα καλά, μέχρι που τον ληστεύουν.

  Είναι απελπισμένος.

  Ευτυχώς υπάρχει η συναδελφική αλληλεγγύη. Ένας συνάδελφός του τον δανείζει, θα του τα επιστρέψει όταν μπορέσει.

  Μου έκανε εντύπωση που οι ντελιβεράδες είναι με ποδήλατα. Το είχα δει και σε μια άλλη ταινία, δεν θυμάμαι ποια.

  Έχοντας δει και το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης ταινίας του διαπιστώνω το στιλ του: αεικίνητη κάμερα και μικρά πλάνα που δίνουν ένα γρήγορο, ασθματικό ρυθμό στην ταινία, αναπαράγοντας υφολογικά την αγωνία του κεντρικού χαρακτήρα μπροστά στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

  7,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Iran

 

O Σάχης όταν είδε να πληθαίνουν οι νεκροί από τις διαδηλώσεις τα μάζεψε και έφυγε. Οι χομεϊνί μπορούν να σκοτώσουν τους μισούς ιρανούς στο όνομα του Αλλάχ. Δεν νομίζω να έχουν αυτές οι διαδηλώσεις διαφορετική κατάληξη από τις διαδηλώσεις του 2022 με αφορμή το φόνο της Mahsa Amini, ενώ μάλλον θα έχουν περισσότερους νεκρούς.

Μπόρχες και Ι (ΑΙ)

 Μπόρχες και Ι (ΑΙ)

 

  Ο Μπόρχες είχε πει: Γιατί να γράψεις μυθιστόρημα όταν, δυο πράγματα που έχεις να πεις, μπορείς να τα γράψεις σε ένα διήγημα;

  I say: Γιατί, όταν έχεις δυο πράγματα να πεις, να καθίσεις να γράψεις ένα διήγημα, αντί να τα πεις στην ΑΙ και να σου το γράψει αυτή;

Gemini: Δρόμος Χωρίς Επιστροφή

 

Gemini: Δρόμος Χωρίς Επιστροφή

 

  Ο ήλιος δεν είχε ανατείλει ακόμα όταν η μικρή λέμβος έλυσε τα σχοινιά της. Μέσα σε αυτήν, δεκαεννέα ψυχές κουβαλούσαν ολόκληρη τη ζωή τους σε μια πλαστική τσάντα.

Για τον Αχμέντ, η απόφαση είχε παρθεί ανάμεσα στα ερείπια της πόλης του στη Συρία. Δεν ήταν η φτώχεια που τον έδιωξε πρώτα, αλλά ο φόβος. Όταν οι τοίχοι του πατρικού του σπιτιού έγιναν σκόνη από τους βομβαρδισμούς, κατάλαβε ότι το μέλλον του δεν μπορούσε να ριζώσει σε χώμα που ποτιζόταν με αίμα. Η μετανάστευση δεν ήταν επιλογή, ήταν η μόνη οδός διαφυγής από έναν πόλεμο που δεν έλεγε να τελειώσει.

  Δίπλα του, ένας νεαρός άνδρας από την υποσαχάρια Αφρική κοιτούσε τη σκοτεινή θάλασσα. Εκείνος δεν έφευγε από βόμβες, αλλά από την αργή «σιωπή» της πείνας. Στο χωριό του, η γη είχε ξεραθεί και οι ευκαιρίες είχαν εξαφανιστεί προτού καν προλάβει να ονειρευτεί. Για εκείνον, η Ευρώπη δεν ήταν ένας παράδεισος πολυτελείας, αλλά ένας τόπος όπου η εργασία θα σήμαινε φαγητό για την οικογένεια που άφησε πίσω.

  Συναντήθηκαν σε μια ακτή, ξένοι μεταξύ τους αλλά αδέλφια στην ίδια μοίρα. Πλήρωσαν το υστέρημά τους για μια θέση στο άγνωστο, πιστεύοντας πως η παγωμένη θάλασσα ήταν λιγότερο επικίνδυνη από τη σιγουριά της καταστροφής στην πατρίδα τους. Καθώς το σκάφος άρχισε να μπάζει νερά 36 μίλια έξω από την Κρήτη, κοντά στο νησί Χρυσή της Ιεράπετρας, η ελπίδα μετατράπηκε σε μια τελευταία προσευχή μέσα στο κρύο.

  Πέθαναν από κρύο και ασιτία, μόνο δύο σώθηκαν. Βρέθηκαν στις 6 Δεκεμβρίου 2025.  

 

Carl Dreyer, Γερτρούδη (Gertrud, 1964)

 Carl Dreyer, Γερτρούδη (Gertrud, 1964)

 

  Από χθες στο Στούντιο

  Ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας για την ταινία:

  It was later screened at the 1965 Cannes Film festival, where it was booed.[7] It was later screened to a packed house at the 1965 Venice Film Festival, but more than half of the audience walked out during the film. Those who remained gave the film a standing ovation, causing Dreyer to become visibly moved.

  Θα σχολιάσω μόνο το δεύτερο, όπου η αντίδραση του κοινού ήταν ψηφιακή, ναι-όχι. Εμένα ποτέ μια κριτική δεν είναι ψηφιακή, ακόμη και στο «The loner», που δυο κριτικοί δεν του έβαλαν καθόλου αστεράκι, εγώ βρήκα θετικά στοιχεία.

  Όχι, δεν μου άρεσε η ταινία. Σκανδιναβική σίγουρα, όμως όχι Μπέργκμαν. Και σ’ αυτόν οι σχέσεις του ζευγαριού είναι από τα κεντρικά θέματα, όμως στις συζητήσεις τους υπάρχει συχνά μια ένταση, τα πρόσωπά τους χαρακώνονται από συγκίνηση, εκφράζουν συναισθήματα. Εδώ οι ηθοποιοί, σχεδόν ανέκφραστοι, ήταν σαν να διάβαζαν ένα θεατρικό έργο, το θεατρικό έργο του οποίου έγινε μεταφορά η ταινία.

  Μια γυναίκα, τρεις άντρες. Ξεκινάμε με τον νυν, πολιτικός, που ήδη από την αρχή της ταινίας προαλείφεται για υπουργός. Ο επόμενος είναι συνθέτης (η ίδια είναι τραγουδίστρια). Ο νυν είναι Καρένιν, συναινεί να μείνουν τα πράγματα όπως είναι, να μείνει μαζί του και ας έχει τον συνθέτη. Όμως ο συνθέτης δεν είναι Βρόνσκι, δεν είναι ερωτευμένος μαζί της, στη σχέση αυτή δεν έβλεπε παρά μια από τις πολλές περιπέτειες που είχε.

  Υπάρχει όμως και ο τέως. Ποιητής. Τον παράτησε.

  Δεν θα σταθώ στην επιχειρηματολογία. Κάποια επιχειρήματα πιθανόν ευσταθούν, άλλα όμως είναι σίγουρα εκλογικεύσεις, κοινώς δικαιολογίες.

  Με ένα μεγάλο χρονικό άλμα τη βλέπουμε γριά. Έχει έναν φίλο, απλά φίλο. Τελικά έμεινε στη ζωή μόνη, χωρίς σύζυγο.

  Και μια ατάκα της: Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή εκτός από τα νιάτα και την αγάπη. Amor omnia.

  Οι ισπανοί το λένε καλύτερα. Vida, salud, amor, lo demas sobra. Ζωή, υγεία, έρωτας, τα υπόλοιπα είναι επί πλέον.

  Μπορεί και η αγάπη να είναι ψηφιακή, υπάρχει δεν υπάρχει, όμως το «υπάρχει» υπόκειται σε διαβαθμίσεις: μεγάλη, μέτρια, μικρή αγάπη.

7,3 η βαθμολογία της.

Dylan Southern, Ένα πράγμα με φτερά (The thing with feathers, 2025)

 Dylan Southern, Ένα πράγμα με φτερά (The thing with feathers, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Σαν θέμα είναι συγκινητικό: ο άντρας που προσπαθεί να διαχειριστεί το πένθος του από το θάνατο της γυναίκας του, και να ανταποκριθεί σαν πατέρας στις απαιτήσεις της ανατροφής δυο μικρών παιδιών.

  Όμως μπαίνει και το ζήτημα της πραγμάτευσης.

  Ο άντρας γράφει «εικονογραφημένα μυθιστορήματα», σαν τον Chester Brown. Στα σκίτσα του πρωταγωνιστεί συχνά ένα κοράκι. Και αυτό το κοράκι αρχίζει να γίνεται πραγματικό. Το βλέπει πότε στα όνειρα, πότε σαν παραίσθηση, όμως και σαν πραγματικό. Ακόμη και τα παιδιά αντιλαμβάνονται την παρουσία του.

  Είναι τόσο μεγάλος ο πόνος του που βλέπει εφιάλτες, έχει παραισθήσεις, καλά όλα αυτά, αλλά και το φανταστικό;

  Βλέπω ότι οι ταινίες horror έχουν πάντα πολύ χαμηλή βαθμολογία, σίγουρα δεν αρέσουν σε πολλούς. Εγώ τις προσπερνώ πάντα. Αλλά και τα θρίλερ βρίσκονται απλά μια σκάλα πιο κάτω, παρόλο που η βικιπαίδεια την ταινία τη χαρακτηρίζει ως δράμα, και το IMDb ψυχολογικό δράμα, απλά δράμα, τραγωδία. Εγώ θα το χαρακτήριζα απλά ψυχολογικό δράμα και θρίλερ.

  Όχι, δεν με εξέπληξε καθόλου το 5,8 της βαθμολογίας.