Sun Yu (1900-1990)

 Sun Yu (1900-1990)

 

  Ο Sun Yu γεννήθηκε στο Chongqing το 1900. Σπούδασε στο Πεκίνο και αργότερα στην Αμερική. Το 1926 γύρισε την πρώτη του ταινία «The romantic swordsman» με την εταιρεία παραγωγής Minxin, αλλά την καριέρα του την έκανε με την εταιρεία Lianhua, σαν ένας από τους πιο διακεκριμένους αριστερούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’30.

  Στο «Wild rose» (1932) βλέπουμε τον έρωτα πάνω στο μοτίβο της Σταχτοπούτας, υποπερίπτωση του άλλου μοτίβου, Τα σύνορα της αγάπης. Οι πλούσιοι γονείς της δεν την θέλουν, και η ίδια θα τον απαρνηθεί όπως η Μαργαρίτα Γκωτιέ, για χάρη της κοινωνικής του θέσης (το υπομοτίβο της Κυρίας με τις Καμέλιες του μοτίβου Αυτοθυσία της γυναίκας για τον άντρα). Όμως εδώ το τέλος, αντίθετα από ό,τι στην «Κυρία με τις καμέλιες», είναι happy.

  Δίπλα στο θέμα των ταξικών αντιθέσεων υπάρχει και ο πατριωτισμός, που έχει οξυνθεί με την επίθεση των γιαπωνέζων στη Σαγκάη.

  Στο «Loving blood of the volano» που γυρίστηκε αμέσως μετά την ίδια χρονιά βλέπουμε τα βάσανα των φτωχών στα χέρια των πλουσίων, και κυρίως τη γυναίκα που πέφτει θύμα των ερωτικών ορέξεων του πλούσιου. Θα προτιμήσει να αυτοκτονήσει. Ο αδελφός της θα εκδικηθεί μερικά χρόνια αργότερα.

  Στο «Daybreak» (1933) η γυναίκα δεν θα γλιτώσει το βιασμό. Θα καταφέρει να ξεφύγει έναν δεύτερο, όμως θα πέσει στα χέρια ενός πονηρού αρπακτικού και θα καταλήξει σε πορνείο. Περιζήτητη καθώς είναι, με τα χρήματα που κερδίζει βοηθάει τους φτωχούς.

  Στη συνέχεια η ταινία έχει σαν θέμα τον πατριωτισμό. Ο φίλος της, κομμουνιστής που επιστρέφει, undercover, θα αποκαλυφθεί αλλά θα καταφέρει να το σκάσει. Αυτή όμως θα συλληφθεί, θα καταδικαστεί σε θάνατο και θα εκτελεστεί. Όχι από την εθνικιστική κυβέρνηση αλλά από κάποιον πολέμαρχο. Η πλοκή προφανώς διαδραματίζεται πριν το 1927, χρονιά κατά την οποία οι πολέμαρχοι εξοντώθηκαν. Οι πολέμαρχοι ήσαν εξίσου φανατικοί πολέμιοι των κομμουνιστών, όπως και οι εθνικιστές.

  Να αναπτυχθεί η εγχώρια βιομηχανία είναι το μήνυμα της ταινίας «Little toys» (1934), που έχει σαν θέμα την ανάπτυξη της βιομηχανίας παιχνιδιών. Αυτό, μέσα στο πλαίσιο μιας ερωτικής ιστορίας που έχει ένα γλυκόπικρο τέλος.

  Η επόμενη ταινία του «Queen of sports» (1934) έχει σαν θέμα τον αθλητισμό. Και το μήνυμά της: φιλ-αθλητισμός, όχι πρωταθλητισμός.

  Στον «Big road» το θέμα είναι καθαρά πατριωτικό. Πρέπει να φτιάξουν οπωσδήποτε το μεγάλο δρόμο για να περάσουν τα στρατεύματα. Όμως ο προδότης προσπαθεί να τους αποτρέψει.

  Δεν θα τα καταφέρει.

  Μετά την εισβολή των γιαπωνέζων στην Κίνα το 1937 ο Sun Yu έφυγε από τη Σαγκάη που είχε καταληφθεί από τους γιαπωνέζους και κατέφυγε στο εσωτερικό της χώρας, στην πρωτεύουσα της εθνικιστικής κυβέρνησης Chongqing, όπου συνέχισε να γυρίζει ταινίες με θέμα την αντίσταση των κινέζων ενάντια στην γιαπωνέζικη εισβολή.

  Το 1949 γύρισε την ταινία «Η ζωή του Wu Xun», ενός μεγάλου δασκάλου της δυναστείας Τσινγκ, που προκάλεσε την οργή του Μάο Τζεντόνγκ, ο οποίος μάλιστα την κριτίκαρε σε ένα δοκίμιό του. Αυτό είχε σαν συνέπεια μια κάμψη στην καριέρα του, όμως αργότερα επανέκτησε τη φήμη του ως ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της χρυσής εποχής του κινέζικου κινηματογράφου. To 1985 μέλη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ παραδέχτηκαν ότι ήταν άδικη η επίθεση στον Sun Yun.

Sean Baker, Tangerine (2015)

 

Sean Baker, Tangerine (2015)

 

  H Jane στο «Starlet» ήταν πορνοστάρ, που έκανε private περιστασιακά. Το ίδιο και η συγκάτοικός της. Στο «Tangerine» έχουμε πόρνες, όμως όχι όποιες και όποιες, αλλά transgender.

  Ρώτησα το perplexity για τη διαφορά. Και οι δυο νοιώθουν σαν γυναίκες, όμως οι transexual υποβάλλονται σε εγχείρηση και ορμονοθεραπεία, προσπαθώντας να γίνουν όσο πιο πολύ γίνεται γυναίκες.

  Δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους έργα, όμως αν είναι του Αλομοδόβαρ θα το δω, και επίσης αν είναι ταινία ενός σκηνοθέτη που τον βλέπω πακέτο, όπως καληώρα τον Baker.

  Αρχικά μπήκα στον πειρασμό να μην το δω, όμως άλλαξα γνώμη.

  Την ταινία τη «σώζει» το ότι είναι, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του IMDb, quirky comedy, περίεργη κωμωδία. Γιατί πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζαμε το επεισόδιο που η τρανς σέρνει από τα μαλλιά την πόρνη με την οποία την απάτησε ο φίλος της, επίσης τρανς; Και το επεισόδιο αυτό τραβάει σε μάκρος, διακοπτόμενο βέβαια από πλάνα από άλλα επεισόδια.

  Ο αρμένιος ταξιτζής είναι ομοφυλόφιλος. Παίρνει μια πόρνη στο ταξί του, αλλά όταν πάει να της πάρει πίπα βλέπει αγανακτισμένος ότι δεν είναι trans, δεν έχει πουλί, και τη διώχνει. -Να μην ξανακάνει πιάτσα εκεί που κάνουν οι τρανς.

  Η πόρνη αυτή είναι η μόνη που ανήκει στην κατηγορία των ταλαιπωρημένων πορνών. Αφού έχει ξεμαλλιαστεί, πηγαίνει στο μπουρδέλο που δουλεύει αλλά η τσατσά τη διώχνει, άργησε, πήραν άλλη κοπέλα.

  Κωμικό το επεισόδιο:

  Ο ταξιτζής, νιώθοντας την ανάγκη να πάρει πίπα, εγκαταλείπει την οικογένειά του την παραμονή των Χριστουγέννων για να πάρει λέει κανένα αγώι, να βγάλει χρήματα. Η πεθερά του τον υποπτεύεται, παίρνει ταξί και τον παρακολουθεί, και τον βλέπει που πηγαίνει σε ένα κέντρο με τρανς. Κάνει σκηνή (εδώ έχουμε αρκετά κωμικά επεισόδια). Παίρνει τηλέφωνο την κόρη της να έλθει να δει τον προκομένο της. Αυτή έρχεται κρατώντας και το μωρό στην αγκαλιά της. Ναι, το ξέρει, αλλά τι να κάνει; είναι ο μόνος που φέρνει λεφτά στην οικογένεια (το ακούσαμε και πιο πριν), έτσι αναγκαστικά το κάνει γαργάρα.

  Στο οικογενειακό τραπέζι τους ακούσαμε να μιλάνε αρμένικα.

  Η ιστορία έχει happy end, όπως όλες οι ιστορίες του Baker. Το τρανς ζευγάρι τελικά συμφιλιώνεται.

  Μόνο η καημένη η straight πόρνη κάθεται απελπισμένη στο κατώφλι του μπουρδέλου, και σε μια κίνηση αγανάκτησης πετάει πέρα το τακούνι της.

  Εμένα η ταινία δεν μου άρεσε, όμως η βαθμολογία της είναι 7,1.

Sean Baker, Starlet (2012)

 Sean Baker, Starlet (2012)

 

  Εγκαταλείπει τους λαθρομετανάστες ο Baker και ασχολείται με δυο μοναξιασμένες ψυχές. Η μια είναι η Jane. Μένει μαζί με τη φίλη και το φίλο της, πληρώνοντας βέβαια νοίκι. Δουλεύουν και οι δυο σαν πορνοστάρ. Παίρνουν καλά λεφτά. Κάνουν και private, όπως κάποια cam girls, δηλαδή εκδίδονται.

  Επειδή η φίλη της θέλει να ανακαινίσει το δωμάτιό της της κάνει κάτι μικρά δωράκια, τα οποία έχει αγοράσει από το παζάρι της γειτονιάς, κάτι σαν αυτό στο Μοναστηράκι. Είχαμε πουλήσει και εμείς παλιά εκεί, διάφορα που δεν τα χρειαζόμασταν, δώρα από το γάμο μας και ρούχα που δεν φορούσαμε πια.

  Αγοράζει ένα δοχείο. Όχι, δεν είναι το δοχείο που βάζουν μέσα τη στάχτη των νεκρών. Είναι θερμός. Και, πρόσεξε, επιστροφές δεν έχει.

  Ανακαλύπτει ότι μέσα υπάρχουν χρήματα. Θέλει να τα επιστρέψει στη γριά που της το πούλησε. Αυτή της κλείνει την πόρτα πριν προλάβει να της εξηγήσει, φωνάζοντάς της ότι την είχε προειδοποιήσει, δεν γίνονται επιστροφές.

  Καταφέρνει να αποκτήσει σχέση μαζί της μεταφέροντάς της τα πράγματα από το σουπερμάρκετ. Μια φορά αυτή φοβάται ότι πρόκειται για απατεώνισσα, της ρίχνει σπρέι στα μάτια, έρχεται η αστυνομία. Διερευνά την υπόθεση, όχι, δεν είναι μια κακή γυναίκα, είναι μια «καλή σαμαρείτισσα».

  Εγώ δεν είμαι καλός σαμαρείτης, έχω το σύμπλεγμα του καλού σαμαρείτη (έχω κάνει αυτοανάλυση πάνω σ’ αυτό, προσπαθώ να το αποβάλω). Ναι μην κάνω μεγάλη παρέκβαση, να δώσω μόνο ένα παράδειγμα, έδωσα το ρολόι που φορούσα, φτηνιάρικο όμως, από τη λαϊκή, είχα άλλα δύο ίδια, σε έναν μαύρο που με ρώτησε τι ώρα είναι, έχω γράψει αλλού αυτή την ιστορία με χιουμοριστικό τρόπο.

  Και οι προσημάνσεις:

  Το αφεντικό την προειδοποιεί: να φύγει από τη φίλη της, θα της βγει σε κακό αν εξακολουθεί να μένει μαζί της.

  Πράγματι μετά από ένα καυγά η Jane σηκώνεται και φεύγει. Αυτή, για να την εκδικηθεί, πηγαίνει και λέει στη γριά για τα λεφτά. Της λέει όμως ότι μετά τη λυπήθηκε, γι’ αυτό και έπιασε σχέση μαζί της. Της αγόρασε μάλιστα τα εισιτήρια να πάνε στο Παρίσι, όπου τόσο λαχταρούσε να πάει η γριά.

  Στη γριά μέτρησε αυτό το «τη λυπήθηκε», έτσι δεν το έκανε θέμα. Στο τέλος της ταινίας τις βλέπουμε να σταματάνε στο νεκροταφείο όπου είναι θαμμένος ο άντρας της. Της δίνει τα λουλούδια να τα τοποθετήσει στον τάφο, θα κάνει πιο γρήγορα, έχουν αργήσει ήδη για το αεροδρόμιο. Και η Jane ανακαλύπτει ότι είχε και μια κόρη που πέθανε 18 χρονών, δυο χρόνια πριν από τον άντρα της. Της το είχε κρύψει.

  Υπάρχουν δυο προσημάνσεις. Αλλά, να σημειώσουμε εδώ, κάποιες είναι quasi προσημάνσεις, δηλαδή στη συνέχεια διαψεύδονται.

  Το αφεντικό της λέει να εγκαταλείψει τη συγκάτοικο, δεν είναι καλός άνθρωπος. Μάλιστα ήταν έτοιμος να την απολύσει, τελικά, μετά από παράκληση της Jane, της έδωσε αργία ενός μήνα. Αποδεικνύεται πράγματι ότι δεν ήταν καλός άνθρωπος αφού πήγε και την κάρφωσε στη γριά.

  Η γριά της είχε πει ότι δεν οδηγεί πια ενώ έχει δίπλωμα, λόγω γήρατος.

  Και ένας φίλος μου σταμάτησε την οδήγηση για τον ίδιο λόγο, δεν έβλεπε πια τόσο καλά και δεν ήθελε να ρισκάρει.

  Μετά τις αποκαλύψεις της συγκατοίκου μου δημιουργείται ένα σασπένς, πιθανόν και σε άλλους  θεατές. Όταν της λέει να πάει αυτή τα λουλούδια, θα κάνει πιο γρήγορα, υποπτεύομαι ότι η γριά θα πάρει το αμάξι και θα φύγει.

  Δεν βιάζεται ο Baker να ξεπετάξει τη σκηνή στο νεκροταφείο. Συχνά βλέπουμε την Jane να στρέφει το κεφάλι της στο αυτοκίνητο που είναι η γριά.

  Λες να το πάρει και να σηκωθεί να φύγει; υποθέτω ότι σκέφτεται.

  Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει.

  Μπορεί να θύμωσε η γριά με τα λεφτά, όμως υπερίσχυσε αυτό που της είπε η συγκάτοικός της Jane, ότι τελικά τη λυπήθηκε.

  Και η «Starlet» πού κολλάει;

  Είναι το όνομα που έχει το μικρό σκυλάκι της Jane, που παρά λίγο να διαταράξει τις σχέσεις τους. Και λειτουργεί σαν εφέ δισημίας. Και αυτή, σαν πορνοστάρ, είναι κάτι σαν στάρλετ.

  Δυο μοναχικές ψυχές, μια πορνοστάρ και μια γριά χήρα (η γυναίκα που την ενσαρκώνει πέθανε την επόμενη χρονιά, η μοναδική της ταινία), αμβλύνουν τις μοναξιές τους ενώνοντάς της.

  Απογειώθηκε η καριέρα της Dree Hemingway, δισέγγονης του συγγραφέα, μετά από αυτή την ταινία.

  Η οποία πολύ μου άρεσε. Η βαθμολογία της είναι 7, και εγώ δεν θα έβαζα με τίποτα παρακάτω.

Arunas Zebriunas, Walnut bread (1977)

 Arunas Zebriunas, Walnut bread (1977)

 

  Αφού είδαμε το «Living heroes», τέσσερις «νουβέλες» από τις οποίες η μια είναι του Arunas Zebriunas, είπαμε να δούμε και το «Walnut bread».

  Τα romance μου αρέσουν, και αυτή ήταν μια ερωτική ιστορία, χαριτωμένη, πάνω στο μοτίβο του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

  Ο πατέρας του νεαρού, μουσικός, πούλησε στο γείτονά του, πατέρα της κοπέλας, παπουτσή, μια γελάδα, η οποία μετά από λίγο ψόφησε. Ο παπουτσής έγινε τούρκος από το κακό του, λες και ο άλλος το έκανε εξεπίτηδες.

  Χαριτωμένο το romance, που όμως δεν είχε happy end, χωρίς να έχει το τραγικό τέλος του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του νεαρού, όμως πήρε την οικογένειά του και έφυγε.

  Ο ταινία είχε πολύ καλές σκηνές, γι’ αυτό και το 8,2 της βαθμολογίας της.

Arunas Zebriunas, Balys Bratkauskas, Marijonas Gierdrys and Vytautas Zalakevicius, Living heroes (1960)

 Arunas Zebriunas, Balys Bratkauskas, Marijonas Gierdrys and Vytautas Zalakevicius, Living heroes (1960)

 

  Τέσσερις λιθουανοί σκηνοθέτες σκηνοθετούν τέσσερις μικρού μήκους ταινίες με ήρωες μικρά παιδιά. Η εκπληκτική βαθμολογία της, 8,2, με παρώθησε να τη δω.

 

1^η Marijonas Giedrys, We don’t need.

  -Θα σε πουλήσουν; ρωτάνε το μικρό αγόρι.

  Νόμιζα ότι αυτό γινόταν μόνο στην Κίνα.

  Στην πραγματικότητα έδιναν τα παιδιά τους σε κάποιον αγρότη από τον οποίο εισέπρατταν μια αμοιβή.

  Τα γύριζε, λέει, μετά από ένα χρόνο για να συνεχίσουν το σχολείο τους.

  Τον «αγόρασε».

  Όμως φτάνοντας σπίτι, ένα άλλο παιδί που είχε ο αγρότης και το οποίο το είχε σκάσει, είχε επιστρέψει.

  Δεν τον χρειάζεται πια.

  Να γυρίσει σπίτι του.

  -Να μείνω τουλάχιστον για τη νύχτα.

  -Είναι νωρίς ακόμη, προλαβαίνεις να γυρίσεις.

  Τι νωρίς, νύχτα.

  Του χώνει ένα νόμισμα στο χέρι, και δρόμο.

  Και το αγόρι παίρνει το δρόμο της επιστροφής μέσα στη νύχτα.

 

2^η, Balys Bratkauskas, Nightingale, αηδόνι

  Οι γερμανοί καίνε το χωριό.

  Προχωρούν.

  Σταματούν κάπου να φάνε.

  Ακούνε ένα αηδόνι.

  Προχωρούν.

  Τελικά το αηδόνι είναι ένα παιδί που παίζει κάτι σαν φυσαρμόνικα, κάνοντας το αηδόνι.

  -Πώς να πάμε στο…

  -Εγώ θα σας οδηγήσω.

  Και τους οδηγεί εκεί που βρίσκονται οι παρτιζάνοι, οι οποίοι τους αποδεκατίζουν.

 

3^ο Arunas Zebriunas, The last shot

  Ένας αντικομμουνιστής αντάρτης είχε σκοτώσει τον κομμουνιστή δάσκαλο του χωριού (μετά το 1945 οι βαλτικές χώρες έγιναν μέλος της ΕΣΣΔ). Βλέπουμε τον τάφο του, 1920-1947. Το perplexity μου μετάφρασε την ταφόπλακα από τα λιθουανικά: σκοτώθηκε από τη σφαίρα αντάρτη.

  Ένα κοριτσάκι είναι στην άκρη του ποταμού. Έρχεται ένας αντάρτης. Του δίνει το μισό ψωμί της. Όμως ο αντάρτης πετάει το αυγό ενός πελαργού. Τον εμποδίζει να πετάξει τα υπόλοιπα. -Δεν θα σου ξαναδώσω ψωμί, του λέει.

  Ο αντάρτης πηγαίνει σε μια σπηλιά. Σε λίγο έρχεται και το κοριτσάκι. Μαζεύει σφαίρες που είναι πεταμένες.

  Σε μεταγενέστερη σκηνή τον βλέπουμε μέσα στο νερό και το κοριτσάκι να του πετάει τις σφαίρες μια μια. Προσπαθεί να τις βρει.

  Ξαφνικά μια σφαίρα κτυπάει το κοριτσάκι, που πέφτει κάτω νεκρό.

  Από πού ήλθε; Άγνωστο.

  Ο ληστής φαίνεται να πνίγεται στο νερό.

  Ή μήπως από αυτόν τον ληστή, σε ένα αφηγηματικό κενό;

 

  4^ο, Vytautas Zalakevicius, Living heroes

  Η τέταρτη «νουβέλα» που δίνει και τον τίτλο της ταινίας συνδέεται με την προηγούμενη. Τα παιδιά τη βλέπουν στην τηλεόραση.

  Τα δυο παιδιά κάνουν θελήματα στο ταχυδρομείο. Πηγαίνουν τηλεγραφήματα. Ένα τηλεγράφημα είναι για έναν γλύπτη. Μπαίνουν στο ατελιέ του, βλέπουν ένα μισοτελειωμένο άγαλμα. Είναι το άγαλμα ενός «ζωντανού ήρωα».

  Και πάλι δεν κατάλαβα. Είναι μήπως το παιδί της δεύτερης νουβέλας, που τώρα δουλεύει σε ένα γερανό; Ή απλά είναι ένας «ήρωας εργάτης»;

  Τα παιδιά ανεβαίνουν στον γερανό, συζητούν μαζί του. Ονειρεύονται να γίνουν και αυτοί χειριστές γερανών.

  Μου άρεσε περισσότερο η δεύτερη νουβέλα.

Hong Sang-soo, On the beach at night alone (2017)

 Hong Sang-soo, On the beach at night alone (2017)

 

  Και με την ταινία «Μόνη στην παραλία τη νύχτα» τελειώνουμε με τον Hong Sang-soo· ή καλύτερα με την σύντροφό του, την Kim Min-hee, της οποίας είχαμε την περιέργεια να δούμε δυο παλιές ταινίες της, την «Right now, wrong then» (2015), που τότε τα έφτιαξε με τον σκηνοθέτη της τον Hong Sang-soo, και αυτήν εδώ, που τότε παραδέχτηκαν τη σχέση τους. Η αφορμή βέβαια στάθηκε η τελευταία της ταινία που προβάλλεται από προχθές στις ελληνικές αίθουσες, η «Τι σου είναι αυτή η φύση».

  Έγραψα σε προηγούμενη ανάρτησή μου ότι δεν σκοπεύω να τον δω πακέτο, αλλά δεν αποκλείεται να τον δω. Ας κάνω ένα διάλειμμα. Το ύφος του και η α-πλοκή των ταινιών του, οι ωραίοι όμως διάλογοι, τις κάνουν ενδιαφέρουσες αν και όχι κορυφαίες, και βλέπονται ξεκούραστα.

  Είπαμε, μεγάλης διάρκειας μεσαία πλάνα, ακίνητη συνήθως κάμερα, casual διάλογοι (ξανά αναφορά στην ποίηση, και μάλιστα απαγγελία ενός ποιήματος), ο Hong Sang-soo έχει μια ξεχωριστή ποιητική.

  Αναρωτιέμαι αν σ’ αυτή την ταινία του (αυτός γράφει τα σενάρια) εκδραματίζει δικά τους προβλήματα.

  Αυτή, ηθοποιός, εγκαταλείπει τη Σεούλ καθώς η σχέση της με έναν παντρεμένο σκηνοθέτη γίνεται γνωστή. Στη βιογραφία της Κιμ στη βικιπαίδεια διαβάζω ότι η εταιρεία-manager της δεν της ανανέωσε το συμβόλαιο για αυτό το λόγο, πλήρωσε πρόστιμα σε εταιρίες που διαφήμιζε τα προϊόντα της λόγω «ηθικής στάσης» μου διευκρινίζει το chatgpt, και ουσιαστικά εξορίστηκε από την κινηματογραφική βιομηχανία, και γυρίζει μόνο ταινίες του Hong Sang-soo. Να πούμε ότι ο σκηνοθέτης βρισκόταν σε διάσταση με τη γυναίκα του, η οποία εξακολουθεί να μην του δίνει διαζύγιο, και πέρυσι το ζευγάρι απέκτησαν ένα αγοράκι.

  Την βλέπουμε να κοιμάται στην παραλία. Εκεί ονειρεύεται ότι βρίσκεται σε μια παρέα με τον σκηνοθέτη, όπου τσακώνονται αλλά τα βρίσκουν πάλι.

  Όταν τη βλέπω στην παραλία να κοιμάται και κάποιος να την ξυπνάει, και να της προτείνει να τον ακολουθήσει σε μια παρέα όπου έχουν ανάψει φωτιά (είναι χειμώνας, αυτή είναι με το παλτό της), και αυτό το βλέπω για δεύτερη φορά μετά τη σκηνή με την παρέα στην οποία βρίσκεται και ο σκηνοθέτης, αρχίζω να υποπτεύομαι ότι αυτό ήταν όνειρο ή φαντασίωση. Μου το επιβεβαίωσε η βικιπαίδεια.

  Δεν αποκλείεται όντως η σχέση τους να είχε περάσει ένα σκαμπανέβασμα εκείνο τον καιρό και ο Hong το εκδραμάτισε.

  Εκπληκτική η ερμηνεία της, ειδικά σε αυτό το επεισόδιο. Δίκαια κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου ως καλύτερη ηθοποιός.

  6,8 η βαθμολογία της. Βλέπω ότι κοντά στο 7 είναι η βαθμολογία των ταινιών του Hong, το οποίο σπάνια το περνούν.

  Χέστο, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει, θα τον δω πακέτο, να κάνω ένα διάλειμμα βλέποντας ταινίες που με κάνουν να χαλαρώνω. Ξέχασα να γράψω ότι στις ταινίες του μου αρέσει που βλέπω γελαστά πρόσωπα.

  Είδα 7 ταινίες του, μένουν 27. Πάρα πολλές, μάλλον δεν θα τον δω πακέτο.

  Και κάτι άλλο: μου έκαναν εντύπωση οι συχνές υποκλίσεις τους. Να είναι άραγε κατάλοιπο της γιαπωνέζικης κατάκτησης;

 

Hong Sang-soo, Right now, wrong then (2015)

 Hong Sang-soo, Right now, wrong then (2015)

 

  Το now είναι το δεύτερο μέρος της ταινίας, με την πρωταγωνίστρια της οποίας, την Kim Min-hee, τα έφτιαξε ο σκηνοθέτης.

  Το then είναι το πρώτο μέρος.

  Το δεύτερο μέρος είναι περίπου ένα remake του πρώτου, στο οποίο ακούμε συχνά τους ίδιους διαλόγους και βλέπουμε τα ίδια επεισόδια.

  Αυτός είναι σκηνοθέτης, και «την πέφτει» στην θαυμάστριά του.

  Την πρώτη φορά δεν τα κατάφερε, κάτι πήγε wrong, ενώ τη δεύτερη, όχι πώς τα κατάφερε, αλλά αποχαιρετίστηκαν πολύ φιλικά. Το ότι θα ξανασυναντηθούν είναι πολύ πιθανόν.

  Δεν ξέρω πόσο όταν right να ξεγυμνωθεί μπροστά σε δυο κοπέλες, οι οποίες απέστρεψαν τα βλέμματά τους με αποτροπιασμό. Η δικιά του όμως, που μεθυσμένη και μισοκοιμισμένη είχε ακουμπήσει το κεφάλι της στο γραφείο ενός δωματίου, σκάει στα γέλια όταν της αφηγείται την ιστορία. Πολύ θα ήθελε να τον είχε δει ξεβράκωτο.

  Τον ρωτάει αν είναι womanizer, αν την πέφτει σε όποια βρει.

  Ενδιαφέρουσα ερώτηση, και για τον ίδιο τον Hong San-soo.

  Πάντως είναι μαζί της εδώ και δέκα χρόνια, αφού πρωταγωνιστεί και στην τελευταία του ταινία, την «Τι σου λέει αυτή η φύση», η οποία προβάλλεται από χθες στους κινηματογράφους. Πέρυσι η Κιμ γέννησε το γιο τους.  

  Πάντως πολύ καλή ερμηνευτικά η Kim Min-hee, κέρδισε κάμποσα βραβεία καλύτερης ηθοποιού.