Zheng Lu Xinyuan, The cloud in her room, (她房间里的云, 2020)

 Zheng Lu Xinyuan, The cloud in her room, (她房间里的云, 2020)

  Σκληρά ρεαλιστικό έργο, χωρίς δραματικές κορυφώσεις αλλά ούτε και ωραιοποιήσεις.

  Ένα romance έχει λίγο μετά την αρχή προβλήματα, για να καταλήξει σε ένα σαρδόνιο τέλος.

  Η Zhao Muzi γυρνάει στην πατρίδα της τη Hangzhou για το φεστιβάλ της άνοιξης.

  Οι γονείς της είναι χωρισμένοι. Η μητέρα τα έχει με έναν γιαπωνέζο. Ο πατέρας έχει κάνει οικογένεια, έχει και ένα παιδί.

  -Σ’ αγαπώ, του λέει.

  -Τι είπες;

  Κάνει ότι δεν κατάλαβε;

  Αυτή δεν επαναλαμβάνει.

  Τον καλεί σε ένα άδειο διαμέρισμα του πατέρα της (σκοπεύει να το πουλήσει, χρειάζεται χρήματα). Θα κάνουν σεξ. Βλέπουμε σκηνές γεμάτες τρυφερότητα.

  Όμως από την αρχή φαίνεται ότι η σχέση τους είναι χωρίς προοπτική, μια «καλοκαιρινή σχέση», όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα.

  Ο ιδιοκτήτης ενός μπαρ την καθίζει στα γόνατά του μπροστά στο τιμόνι και την βάζει να οδηγεί.

  Ενθουσιασμένη αυτή.

  Να τον συνοδέψει στο σπίτι;

  Μα και βέβαια.

  Μένει στον …όροφο.

  Περιμένει να την καλέσει πάνω, όπως κάλεσε και αυτή το φίλο της.

  Δεν την καλεί.

  Χυλόπιττα.

  Το σαρδόνιο τέλος που λέγαμε:

  -Θέλω να σου κάνω ένα δώρο αποχαιρετισμού. Κλείσε τα μάτια σου και άρχισε να μετράς.

  Τα κλείνει και αρχίζει να μετράει.

  Αυτός βγάζει μια φωτογραφική μηχανή και τη φωτογραφίζει. Μετά φεύγει αθόρυβα.

  Αυτή εξακολουθεί να μετράει.

  Τα επόμενα πλάνα είναι τα γνωστά της Κίνας. Κατεδάφιση, με σκοπό την ανοικοδόμηση.

  Δεν ξέρω αν το ασπρόμαυρο είναι αισθητική ή συμβολική επιλογή.

  Κάποιες φορές παίζει και με το αρνητικό του φιλμ.

  Ασπρόμαυρη η ζωή στην Κίνα σήμερα; Διαζύγια, εύθραυστες, προσωρινές σχέσεις, ερωτικές απογοητεύσεις…

  Η Zheng Lu Xinyuan, γεννημένη το 1991, ανήκει στη μετα-έκτη (έβδομη) γενιά. Όμως το google με πληροφορεί ότι

  «Οι θεωρητικοί του κινηματογράφου συχνά ονομάζουν αυτή τη γενιά και «Παγκόσμια Γενιά» (Global Generation), καθώς οι περισσότεροι εκπρόσωποί της σπούδασαν στο εξωτερικό, επηρεάστηκαν από το διεθνές πειραματικό σινεμά και κινούνται άνετα ανάμεσα σε Κίνα και Δύση.

  Θα πρόσθετα ότι και στην οθόνη μεταφέρουν κοινωνικά προβλήματα που δεν είναι ειδικά κινέζικα, αλλά παγκόσμια.

  6,2 η βαθμολογία της, όμως εμένα μου άρεσε και έβαλα 7.

Huang Ji and Ryuji Otsuka (1984 - ), (1972 - )

 Huang Ji and Ryuji Otsuka (1984 - ), (1972 - )

 

  Γεννημένος στο Τόκιο o Ryuji Otsuka (1972) μετακόμισε στο Πεκίνο το 2005 για να καταγράψει τις ραγδαίες αλλαγές της χώρας. Εκεί γνώρισε τη Huang Ji (γενν. 1984 στην επαρχία Χουνάν), η οποία σπούδαζε σενάριο στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου.

  Μαζί δημιούργησαν μια άτυπη τριλογία με πρωταγωνίστρια την ερασιτέχνη ηθοποιό Yao Honggui. Η τριλογία αποτελείται από τις ταινίες «Egg and Stone» (2012, Βραβείο Tiger στο Ρότερνταμ), «The Foolish Bird» (2017, Ειδική Μνεία στη Μπερλινάλε) και «Stonewalling» (2023, Καλύτερη Ταινία στα βραβεία Golden Horse).

  Στις δύο πρώτες ταινίες η Huang Ji υπέγραψε τη σκηνοθεσία και ο Ryuji Otsuka τη διεύθυνση φωτογραφίας (στη δεύτερη φέρεται να συνυπογράφει και τη σκηνοθεσία), καθώς οι ιστορίες βασίζονταν στα δικά της αυτοβιογραφικά βιώματα. Στο «Stonewalling» συνυπέγραψαν τη σκηνοθεσία.

  Ένα θέμα που διαπερνάει και τις τρεις ταινίες, με κυρίαρχο στην τρίτη, είναι αυτό της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Στην πρώτη η ηρωίδα θα φροντίσει να αποβάλλει ενώ στη δεύτερη η φίλη της αυτοκτονεί. Η σεξουαλική αφύπνιση έχει και στις δυο δυσάρεστη κατάληξη. Και στις δυο η ηρωίδα εγκαταλείπεται στην επαρχία για να πάνε οι γονείς της στην πόλη να δουλέψουν, στην πρώτη στους θείους, στη δεύτερη στους παππούδες.

  Στην τρίτη βλέπουμε την ηρωίδα να βρίσκεται στην πόλη. Σπουδάζει στο κολλέγιο αεροσυνοδός. Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη θα κάνει δύσκολα τα πράγματα. Ο φίλος της μιλάει για έκτρωση. Αυτή προτιμάει, αντί να σκοτώσει το έμβρυο, να γεννήσει και να δώσει το παιδί.

  Το αποχωρίζεται με σπαραγμό.

  Υφολογικά διαφέρουν οι τρεις ταινίες όσο η μέρα με τη νύχτα. Νυχτερινά, σκοτεινά πλάνα στις δυο πρώτες, με άπλετο φως στην τελευταία. Αρκετή αφηγηματική ασάφεια στην πλοκή στις δυο πρώτες, σαφέστατη η πλοκή στην τελευταία.  

  Να σημειώσουμε ότι η Huang Ji ανήκει στην μετα-έκτη (έβδομη) γενιά, με το γυναικείο πρόβλημα της σεξουαλικότητας και της εγκυμοσύνης να την απασχολεί, καθώς και της εγκατάλειψης των παιδιών στο χωριό για να πάνε οι γονείς στην πόλη να δουλέψουν (left-behind children).   

  Ανάλογα θέματα απασχολούν και τον Ying Liang στις δυο πρώτες ταινίες του, «Taking father home» (2005) και «The other half» (2006).  

Huang Ji & Ryuji Otsuka, Stonewalling (石门, 2022)

 Huang Ji & Ryuji Otsuka, Stonewalling (石门, 2022)

 

  Google: «Κυριολεκτικά μεταφράζεται ως «Πέτρινη Πύλη». Είναι το όνομα της κωμόπολης στην οποία διαδραματίζεται η πλοκή. Ο αγγλικός τίτλος Stonewalling αποδίδει μεταφορικά την έννοια της κωλυσιεργίας, της υπεκφυγής και των εμποδίων που αντιμετωπίζει η ηρωίδα».

  Είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας του ζευγαριού, με τις άλλες δυο να είναι η «Egg and stone» (2012) και «The foolish bird» (2017).

  Και στις τρεις πρωταγωνιστεί η Yao Honggui.

  Δεν έχω θίξει ποτέ το θέμα:

  Στη δεύτερη ταινία φέρεται ως συνσκηνοθέτης ο άντρας της.

  Όμως σε ποιο βαθμό συμμετέχει στη σκηνοθεσία;

  Το λέω αυτό γιατί η τρίτη, τη σκηνοθεσία της οποίας υπογράφουν και ο δυο, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα από τις άλλες δυο. Αφηγηματικά κενά που δημιουργούν αβεβαιότητα στην πλοκή και σκοτεινά πλάνα στις δυο πρώτες, σαφήνεια στην πλοκή και άπλετα στο φως πλάνα σ’ αυτή.

  Έχω διαβάσει να χαρακτηρίζεται η ταινία ως ταινία της ενηλικίωσης, η οποία με βρίσκει αντίθετο. Μπορεί να είναι η ίδια πρωταγωνίστρια, όμως τα στόρι είναι διαφορετικά. Θα τη χαρακτήριζα ως τριλογία της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

  Η Honggui φοιτάει σε κολλέγιο για να γίνει αεροσυνοδός. Όμως μένει έγκυος. Ο φίλος της είναι υπέρ του να κάνει έκτρωση. Αυτή όμως διστάζει.

  Φαντάζομαι είναι το δίλημμα κάθε γυναίκας με ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Θέλει να κρατήσει το παιδί, όμως οι αντικειμενικές συνθήκες την αναγκάζουν στην έκτρωση.

  Τελικά δεν θέλει να «σκοτώσει» το έμβρυο μέσα της. Θέλει να γεννήσει και να δώσει το παιδί. Υπάρχουν γυναίκες που θα το έπαιρναν ευχαρίστως.

  Υπάρχουν βέβαια προβλήματα σ’ αυτή τη διαδικασία.

  Πώς να το πει η μητέρα της στον πατέρα της;

  Και η γυναίκα που θα το αναλάβει, που την εκπροσωπεί ο εξάδελφός της, θέλουν να είναι σίγουροι ότι το μωρό θα είναι υγιές. Κάνουν ένα σωρό ερωτήσεις. Αλλά και για μετά έχουν τις αμφιβολίες τους.

  Να το κρατήσει για κάποιο διάστημα, και να δουν έπειτα πώς είναι το μωρό.

  Και αν δημιουργηθεί ένας ισχυρός δεσμός ανάμεσα στη μητέρα και στο παιδί;

  Όχι, πρέπει να το παραλάβουν τώρα.

  Η τελευταία σκηνή είναι ιδιαίτερα συγκινητική.

  Η Honggui είναι στο αυτοκίνητο με το μωρό, περιμένοντας να έλθουν να το παραλάβουν. Το μωρό κλαίει. Κτυπάει το στήθος της από απελπισία.

  Δεν αντέχει να το ακούει.

  Ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω.

  Τη βλέπουμε και πάλι, με το μάτι της κάμερας που είναι μέσα στο αυτοκίνητο, να κτυπάει τα στήθη της.

  Και η ταινία τελειώνει.

  Σε αντίθεση με τις δυο πρώτες αυτή μου άρεσε πάρα πολύ.

  6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα επτά.

  Οι άλλες δυο είχαν 6,3 και 6,1 αντίστοιχα.

Huang Ji & Ryuji Otsuka, The foolish bird (笨鸟, 2017)

 Huang Ji & Ryuji Otsuka, The foolish bird (笨鸟, 2017)

  Και σ’ αυτή την ταινία πρωταγωνιστεί η Yao Honggui.

  Αυτή τη φορά οι γονείς της Yao Honggui δεν άφησαν την κόρη τους στους θείους της στο χωριό για να πάνε στην πόλη να δουλέψουν αλλά στους παππούδες.

  Και η δεκαεξάχρονη πια Honggui έχει τα προβλήματα και τις περιπέτειές της.

  Στο σχολείο ο καθηγητής κατάσχει τα κινητά των μαθητών. Αυτή τα κλέβει και τα πουλάει. Ένα από αυτά, στο γιο του αστυνομικού διευθυντή, με την ελπίδα ότι θα μεσολαβήσει να την προσλάβουν στην αστυνομία. Ένα romance θα αναπτυχθεί μεταξύ τους.

  Ο παππούς της θα πρέπει αργότερα, όταν θα ανακαλυφθεί ποιος έκανε την κλοπή, να αποζημιώσει στο δεκαπλάσιο. Και αυτό με τη μεσολάβηση του δασκάλου, για να μη φτάσει η υπόθεση στην αστυνομία.

  Ένας δήθεν κομμωτής σαγηνεύει αυτή και τη φίλη της με την κόμμωση που τους κάνει. Θα τις παρασύρει, θα τις μεθύσει, και θα τις βιάσει.

  Η φίλη της θα μείνει έγκυος.

  Μεγάλο πρόβλημα, όπως και το ότι οι θετοί γονείς της την υιοθέτησαν για να την παντρέψουν με τον γιο τους που έχει κινητικά προβλήματα λόγω εγκεφαλικής βλάβης. Στην απελπισία της θα αυτοκτονήσει.

  Η Honggui δεν θέλει να κάνει σεξ με το φίλο της. Εν τάξει, πίπα.

  Όταν κάποια στιγμή το αποφασίσει και τον καλέσει στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου που έχει κλείσει, δεν ήταν και τόσο ευχάριστη η εμπειρία. Και αυτός βλέπει με έκπληξη ότι δεν είναι παρθένα.

  Στο τέλος της ταινίας τους βλέπουμε να κοιτάζονται από μακριά. Αυτή καβαλάει το ποδήλατό της και απομακρύνεται. Πετάει το κινητό της στο ποτάμι, σε μια συμβολική κίνηση, αφήνοντας πίσω της ένα τραυματικό παρελθόν.

  Σκοτεινά πλάνα, αφηγηματικά κενά που δίνουν μια ασάφεια στην πλοκή, ε, δεν είναι μια ταινία που θα μου άρεσε. Το 6,1 της βαθμολογίας της δεν με εξέπληξε.  

Michal Leszczylowski, Regi Andrej Tarkovskij (1988)

 

Michal Leszczylowski, Regi Andrej Tarkovskij (1988)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  Έχω δει ένα ακόμη ντοκιμαντέρ για τον Ταρκόφσκι, «μονταρισμένα πλάνα» από το γιο του, το «Σινεμά σαν προσευχή» (2019).

  Έχω (ξανα)δει όλες τις ταινίες του Ταρκόφσκι, και διάβασα το «Σμιλεύοντας το χρόνο».

  Φυσικά δοκιμιογραφεί κάποιες φορές στην ταινία, όπως και στο «Σμιλεύοντας το χρόνο».

  Εδώ ξεκινάει με κάποιες σκέψεις για το χρόνο.

  Ευκαιρία να καταθέσω τη δική μου άποψη.

  Οι βυζαντινολογίες για το χρόνο και οι σοφιστικέ αναλύσεις του δεν με τράβηξαν καθόλου. Νομίζω το «Είναι και χρόνος» το παράτησα στην αρχή. Για μένα ο χρόνος είναι ένας, αυτός που μετράει το ρολόι, και υπάρχει επίσης η υποκειμενική αίσθηση του χρόνου (Δεν περνάει η ώρα, όταν περιμένουμε). Η σχετικότητα του χρόνου δεν με ενδιαφέρει, γιατί εγώ ζω στον γήινο χρόνο, όπως δεν με ενδιαφέρει και η γεωμετρία του Λομπατσέφσκι (από ένα σημείο εκτός ευθείας μπορούμε να φέρουμε άπειρες παραλλήλους), γιατί εγώ μόνο την ευκλείδεια γεωμετρία μπορώ να χρησιμοποιήσω.

  Όμως να παραθέσω κάποιες ατάκες από την ταινία.

  «Πολλοί κριτικοί ερμήνευαν τις ονειρικές σεκάνς ως ένα είδος συμβολισμού. Αλλά αυτό είναι εντελώς λάθος, πρόκειται για παρερμηνεία».

  Υπερερμηνεία, θα έλεγε ο Έκο. Γράφω κάποια πράγματα στην κριτική μου για το «Σμιλεύοντας το χρόνο».

  «Τα όνειρα τον γοήτευαν. Χρησιμοποίησε πολλές από τις ονειρικές του εμπειρίες στις ταινίες του», λέει η γυναίκα του.

  Εμένα όχι, όμως συχνά με τη φαντασία μου επισκέπτομαι τόπους των ονείρων μου. Το Κεντρί, το χωριό της μάνας μου, ήταν διαφορετικό στα όνειρά μου, όπως και τα «Μουλκάτα» και ο «Καλαμάτης», δυο χωράφια μου. Υπάρχουν και άλλοι τόποι.

  «Οι ισλανδοί συνήθιζαν να ρίχνουν τις άπιστες συζύγους στη θάλασσα», λέει ο Ταρκόφσκι.

  Και εγώ ρωτώ: και οι ισλανδές; Συνήθιζαν και αυτές να ρίχνουν τους άπιστους συζύγους στη θάλασσα;

  Είμαι δηλωμένος φεμινιστής, το έχω ξαναγράψει.

  «Γι’ αυτό δεν πιστεύω στο θάνατο. Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ο πόνος και η οδύνη», λέει ο Ταρκόφσκι.

  Δεν θα παρέθετα την ατάκα αν δεν είχα υπόψη μου τη ρήση του Επίκουρου, ο οποίος τόσο άρεσε στο συγχωρεμένο το φίλο μου Τέλη Ράπτη. «Το πιο φρικτό, λοιπόν, από όλα τα κακά, ο θάνατος, είναι ένα τίποτα για εμάς, ακριβώς επειδή όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι ανύπαρκτος, και όταν έρχεται ο θάνατος, δεν υπάρχουμε εμείς.».

  Είμαι δηλωμένος (επίσης) οπαδός της φιλοσοφικής σχολής του απλοϊκού ρεαλισμού. Ο θάνατος υπάρχει, όλοι το ξέρουν. Το παραπάνω το είπε ο Επίκουρος σαν παραμυθία.

  Εμένα, στα 76 μου, δεν με φοβίζει ο θάνατος, αλλά το πώς θα πεθάνω. Όχι, δεν θα ήθελα όπως ο Ποκοπίκο να πεθάνω από βαθιά γερατειά, αλλά στον ύπνο μου, όταν θα είναι σίγουρο ότι σε λίγο δεν θα μπορώ να πηγαίνω στην τουαλέτα μόνος μου.

  Βέβαια και ο Κάλβος αλλιώς ευχόταν το θάνατό του και αλλιώς του ήλθε.

  Θα δούμε πολλές σκηνές από το γύρισμα της «Θυσίας».

  Το ότι δεν συμφωνώ με την θρησκευτικότητα του Ταρκόφσκι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσει σαν σκηνοθέτης. Και η ποιητικότητα που ενυπάρχει στις ταινίες του δεν οδηγεί σε αφηγηματική ασάφεια, όπως συμβαίνει με άλλους σκηνοθέτες.

  Είμαι σίγουρος ότι οι λάτρεις του Ταρκόφσκι – και δεν είναι λίγοι – θα θελήσουν να δουν την ταινία.

 

 

Tereza Nvotová, Πατέρας (Otec, 2025)

 Tereza Nvotová,  Πατέρας (Otec, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Έχω μάθει πολλές παθήσεις από ταινίες, όπως π.χ. το σύνδρομο Tourette. Με αυτή την ταινία έμαθα για το forgotten baby syndrome.

  Τι είναι αυτό;

  Ο γονιός ξεχνάει το παιδί του στο αυτοκίνητο. Με κλειστά παράθυρα, καλοκαίρι, το παιδί πεθαίνει.

  Αυτό το σύνδρομο έπαθε ο «πατέρας».

  Οι συνέπειες:

  Απίστευτη οδύνη.

  Πρόβλημα στην οικογένεια.

  Δίκη.

  Μπορεί και…

  Αυτό στο τέλος, που δεν θα το μαρτυρήσουμε.

  Το μυαλό παθαίνει μπλοκάρισμα. Κάτι του συμβαίνει στο δρόμο, ένα ατύχημα… και «ξεχνάει» να σταματήσει και να αφήσει το παιδί στον παιδικό σταθμό. Νομίζει ότι το άφησε, και ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή για τη δουλειά.

  Το έχω πάθει και εγώ, είναι η «συνήθεια διαδρομής» (αυτό δεν είναι σύνδρομο, περιγράφεται όμως στην ηθολογία, νομίζω μιλάει για αυτό ο Κόντραντ Λόρεντς, του οποίου μετέφρασα το βιβλίο «Η πίσω όψη του καθρέφτη», εκδόσεις Θυμάρι). Θέλω να πάω κάπου, μετά από κάποιο σημείο της συνηθισμένης μου διαδρομής πρέπει να στρίψω κάπου αλλά «ξεχνώ», και συνεχίζω. Το αντιλαμβάνομαι σχεδόν αμέσως, αλλά μπορεί και αργότερα. Αναστροφή, χάσιμο χρόνου…

   Η δίκη καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της ταινίας. Αποτελεί ένα μοτίβο που άρεσε πολύ στη μητέρα μου, εμένα όχι ιδιαίτερα.

  Αλήθεια, υπάρχει «Forgotten dog syndrome»;

  Και να υπάρχει, τα αίτια θα είναι τα ίδια.

  Ο ιδιοκτήτης μπορεί να είναι απαρηγόρητος, η γυναίκα του και τα παιδιά του θα του τα ψάλουν άγρια, αλλά σίγουρα δεν θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

  Ψυχοπλακωτική ταινία, όμως πολύ καλή, 7,3 η βαθμολογία της. Όμως εσείς που έχετε μικρά παιδιά πρέπει να τη δείτε, για να έχετε το νου σας

Huang Ji, Egg and stone (鸡蛋和石头, 2012)

 Huang Ji, Egg and stone (鸡蛋和石头, 2012)

 

  Ξανά το θέμα που συναντήσαμε στην ταινία «Taking father home» (2005) του Ying Liang.

  Αυτή τη φορά είναι και οι δυο γονείς που παρατούν την κόρη τους στο θείο της για να πάνε στην πόλη να δουλέψουν. Τους χρωστάει ευγνωμοσύνη, τον βοήθησαν να πάρει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως γιατρός (ή να διοριστεί ως γιατρός, δεν θυμάμαι). Υποτίθεται ότι θα την άφηναν για δυο χρόνια, όμως έχουν περάσει επτά.

  Παρά τα κάποια αφηγηματικά κενά, δεν υπάρχει σημαντική αφηγηματική ασάφεια.

  Η Honggui πουλάει αυγά. Δίνει σε ένα φίλο της. Αυτός της δίνει μια σκαλιστή πέτρα. Όμως σε ένα επόμενο επεισόδιο της αφήνει ένα χαρτονόμισμα σε ένα πεζούλι με μια πέτρα πάνω του, προφανώς για να μην παρασυρθεί από τον αέρα.

  Παίρνει τηλέφωνο τη μητέρα της, βρίσκεται λέει στο μπάνιο. Σίγουρα δεν έχει διάθεση να επικοινωνήσει μαζί της.

  Εξακολουθούν τα κορίτσια να είναι ανεπιθύμητα, όχι μόνο στην αυτοκρατορική Κίνα.

  Η Honggui ζωγραφίζει, θέλει να αποδείξει ότι είναι άξια όσο και ένα αγόρι.

  Μένει έγκυος. Από ποιον έμεινε έγκυος, δεν διευκρινίζεται, αν και έμμεσα μπορούμε να υποθέσουμε ότι είναι ο φίλος της που του πηγαίνει αυγά, και κάποιες φορές τη μεταφέρει με τη μηχανή.  

 Η θεία της θέλει να κρατήσει το παιδί. Μπορεί να είναι αγόρι, να το έχουν σαν δικό τους, αντί να υιοθετήσουν ένα ξένο που δεν θα ξέρουν από πού κρατάει η σκούφια του.

  Να πιει τη γλυκόζη, αλλιώς θα τα μαρτυρήσουν όλα στους γονείς της.

  Αυτό και αν με κούφανε:

  Διαβάζει μια σούτρα στη γιαγιά της. Η σούτρα αυτή πρέπει να διαβάζεται από τις γυναίκες, γιατί τα έμμηνά τους μολύνουν τα ποτάμια, φτάνουν στον κάτω κόσμο, και ο θεός του κάτω κόσμου θα τις αναγκάσει να τα πιουν όταν πεθάνουν αν δεν έχουν διαβάσει τη σούτρα.

  Η Honggui κτυπάει την κοιλιά της. Δεν θέλει να γεννήσει το παιδί. Σε μια μακράς διάρκειας σκηνή βλέπουμε την απόξεση.

  Μια σκηνή που χαράζουν το λαιμό μιας κότας με ξενέρωσε. Η κότα σπαρταράει επί πολλή ώρα πριν ψοφήσει. Ρίχνουν το αίμα της σε ένα μπωλ.

  Η Honggui βουτάει το δάχτυλό της στο αίμα και το κοιτάζει με περιέργεια.

  Και το θέμα της εκμετάλλευσης:

  Ο φίλος της δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Απουσίαζε όμως κάποιες μέρες. Το αφεντικό του κόβει το ένα τρίτο του μηνιάτικου. Διστάζει να πάρει τα λεφτά. Αν τα θέλει, αλλιώς να ξεκουμπιστεί.

  Παρά το θέμα της γυναίκας που υποφέρει, που είναι ανεπιθύμητη, η ταινία, με τόσα σκοτεινά πλάνα και αφηγηματικά κενά, δεν μου άρεσε. Αν και πήρε το βραβείο Tiger στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ δεν άρεσε προφανώς στο κοινό, όπως δείχνει το 6,3 της βαθμολογίας της.

  Να σημειώσουμε ότι συμπαραγωγός της και διευθυντής φωτογραφίας είναι ο γιαπωνέζος σύζυγός της Ryuji Otsuka.