Book review, movie criticism

Wednesday, November 14, 2018

Yasujiro Ozu, 6.I failed in the exams, but… (Rakudai wa shitakeredo, (1930)


Yasujiro Ozu, 6.I failed in the exams, but… (Rakudai wa shitakeredo, (1930)


  Απολαυστική νεανική κωμωδία, πάλι με φοιτητές. Βρισκόμαστε ακόμη στην περίοδο του βωβού κινηματογράφου.
  Οι πέντε φίλοι βρίσκονται στο τελευταίο έτος, ετοιμάζονται για τις πτυχιακές εξετάσεις. Δεν είναι και πολύ μελετηροί, θα αντιγράψουν. Ο Takahasi, που κάνει το σκονάκι πάνω στο πουκάμισό του, είχε μια μεγάλη ατυχία: η μητέρα του το βρήκε βρώμικο και το έστειλε στο καθαριστήριο. Έτσι δεν μπόρεσε να γράψει καλά και φυσικά δεν πήρε το πτυχίο, αν και ήταν ο καλύτερος από την τεμπελοπαρέα, και τους είχε βοηθήσει παλιά στις εξετάσεις.
  Αλλά και οι άλλοι που πέρασαν τι κατάλαβαν; Αδύνατο να βρουν δουλειά. Τι ωραία που ήταν η φοιτητική ζωή. Γιατί να αποφοιτήσουν τόσο γρήγορα; αναρωτιούνται στο τέλος της ταινίας κοιτάζοντας το κτήριο του πανεπιστημίου.
  Πολύ καλή κωμωδία, με άφθονα χιουμοριστικά επεισόδια.
  Και αυτή η ταινία με ιταλικούς υπότιτλους, στο youtube.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Walk Cheerfully».



Yasujiro Ozu 5. Walk cheerfully (Hogaraka ni ayume, 1930)


Yasujiro Ozu 5. Walk cheerfully (Hogaraka ni ayume, 1930)


  Τελικά ο έρωτας είναι παντοδύναμος. Ο γκάγκστερ ερωτεύθηκε και έγινε τίμιος, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να κρατήσει το κορίτσι, που όταν έμαθε τις δουλειές του τον εγκατέλειψε, λέγοντάς του ότι δεν θέλει να τον ξαναδεί παρά μόνο όταν βρει να κάνει μια τίμια δουλειά. Ταπεινή η δουλειά που βρήκε, υαλοκαθαριστής, αλλά δεν την γνοιάζει, είναι τίμια δουλειά του λέει. Η οποία πολύ μου θύμισε την Τζούλια.
  Και εδώ με αρκετές πινελιές χιούμορ ο Όζου. Από τα υφολογικά χαρακτηριστικά του, οι οπερετικές κινήσεις των ομάδων, όπως το σκέπασμα των γραφομηχανών, και η λήψη των ποδιών, εκφραστικές συχνά όσο και τα πρόσωπα.
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους. 
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για το «A straightforward boy».

Yasujiro Ozu, 4. A straightforward boy (Tokkan kozō, 1929)


Yasujiro Ozu,  4. A straightforward boy (Tokkan kozō, 1929)

 Πρόκειται για μια απολαυστική ταινία μικρού μήκους, 13 μόλις λεπτών. Ο «απαγωγέας» ψωνίζει διάφορα σε ένα πιτσιρικά για να τον παρασύρει μαζί του. Τον πηγαίνει στον αγοραστή, όχι χωρίς κόπο. Αυτός βρίσκει τον μπελά του μαζί του, γιατί του κάνει διάφορα. Το να τον βρέξει με το νεροπίστολο είναι ένα από αυτά. Αγανακτισμένος λέει στον απαγωγέα να τον πάρει και να τον αφήσει εκεί που τον βρήκε.
  Δεν είναι και τόσο εύκολο, ο μικρός τού έχει γίνει κολλιτσίδα. Για να τον ξεφορτωθεί του λέει ότι είναι απαγωγέας. Δεν τον πιστεύει. Με τα πολλά καταφέρνει να τον πάει εκεί που είναι η παρέα του. Ο πιτσιρικάς λέει στα παιδιά ότι όλα αυτά που κρατάει του τα πήρε αυτός – και τον δείχνει, καθώς απομακρύνεται. Τα παιδιά θέλουν κι αυτά, και τον παίρνουν από πίσω. Αυτός το βάζει στα πόδια τρομαγμένος ενώ αυτά τον καταδιώκουν.
  Είχε πολύ πλάκα με τον πιτσιρικά.
  Μπορείτε να δείτε την ταινία στο youtube μα αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για το «I graduated, but…».


Tuesday, November 13, 2018

Yasujiro Ozu 3.I graduated, but.. (Daigaku wa detakeredo, 1929)


Yasujiro Ozu 3.I graduated, but.. (Daigaku wa detakeredo, 1929)


  Αποφάσισα να δω πακέτο τον Yasujiro Ozu πριν καταπιαστώ με τους κινέζους μου (με τους ιρανούς έχω ξεμπερδέψει). Κάνω όμως κατ’ εξαίρεση ανάρτηση για αυτή την ταινία στο facebook γιατί είδα ότι πραγματεύεται κάτι εξαιρετικά επίκαιρο για μας τους έλληνες.
  Η ιστορία φαίνεται επαναλαμβάνεται κατά καιρούς σε διάφορα μήκη και πλάτη. Το «πήρα το πτυχίο μου, αλλά…» ήταν μια ατάκα που κυκλοφορούσε στην Ιαπωνία γύρω στο 1930. Οι τελίτσες υποδηλώνουν το ευκόλως εννοούμενο: αλλά δεν βρίσκω δουλειά.
  Ο Tetsuo Namoto απορρίπτει κάθε δουλειά που του προτείνουν: δεν αντιστοιχεί στα προσόντα του. Όταν η μητέρα του, με τα λεφτά της οποίας ζει, τον επισκέπτεται μαζί με τη Machiko, την αρραβωνιαστικιά του, της λέει ψέματα ότι βρήκε δουλειά. Όταν όμως φεύγει αποκαλύπτει στην αρραβωνιαστικιά του την αλήθεια. Αυτή, βλέποντας ότι σε λίγο θα μείνουν άφραγκοι, πιάνει δουλειά σε ένα μπαρ, σερβιτόρα. Του το κρύβει όμως. Θα το ανακαλύψει όταν πάει με ένα φίλο του σ’ αυτό το μπαρ. Νοιώθει θυμωμένος, όμως τελικά καταλαβαίνει ότι η Machiko είναι προσγειωμένη στην πραγματικότητα. Την επομένη πηγαίνει να πει ότι δέχεται τη δουλειά που του είχαν προτείνει: ρεσεψιονίστας. Όμως τον περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη: Του προσφέρουν υπαλληλική δουλειά πλήρους απασχόλησης.
  Αυτή η αισιοδοξία των νιάτων!!!
  Ο εικοσιεξάχρονος Όζου (γεννήθηκε το 1903, ίδια χρονιά με τον πατέρα μου) γυρίζει μια ταινία γεμάτη χιούμορ, και με το αναπόφευκτο χάπι εντ.
  Διαβάζω ότι για πρώτη φορά ο Όζου χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς σε ταινία του. Επίσης ότι δεν σώθηκε παρά μόνο ένα εντεκάλεπτο δείγμα· που όμως είναι χωρίς αφηγηματικά κενά, και λειτουργεί μια χαρά σαν ταινία μικρού μήκους.
 Μπορείτε να δείτε την ταινία στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Fighting friends Japanese style»




Yasujiro Ozu 2.Fighting friends Japanese style (Wasei kenka tomodachi 1929)


Yasujiro Ozu 2.Fighting friends Japanese style (Wasei kenka tomodachi  1929)


  Νόμιζα ότι δεν θα την έβλεπα αυτή την ταινία, αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχει στο youtube.
  Έχουν σωθεί μόνο 14 λεπτά, διαβάζουμε στο βιογραφικό του Όζου στη βικιπαίδεια, αλλά αρκετά για να μας δώσουν την ιστορία και να μας αποκαλύψουν το στυλ του.
  Οι δυο φίλοι είναι πραγματικά αχώριστοι, όμως μια φορά παλεύουν για ψύλλου πήδημα. Παραμένουν όμως πάντα φίλοι και συγκάτοικοι.
  Μαζί τους είναι και μια κοπέλα. Πηγαίνοντας κάποτε με το φορτηγάκι της δουλειάς την βρήκαν πεσμένη στο δρόμο. Τη συνεφέρουν. Προσφέρονται να την πάνε σπίτι. Δεν έχει σπίτι. Τη φιλοξενούν. Μια γυναίκα φέρνει πάντα τάξη σε ένα σπίτι.
  Στα χαμένα μέτρα του φιλμ η κοπέλα τα φτιάχνει με ένα νεαρό. Παντρεύονται. Στο τέλος του έργου βλέπουμε το ζευγάρι να πηγαίνει ταξίδι του μέλιτος με το τραίνο. Σε ένα παράλληλο δρόμο οι δυο φίλοι στο αμάξι τους τούς χαιρετούν με ενθουσιασμό. Συνεχώς, μέχρι που σε κάποια στιγμή κλείνει ο δρόμος μπροστά τους.
  Βουβή ταινία, με αρκετές χιουμοριστικές σκηνές.
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους
  Η προηγούμενη ταινία ήταν «Student romance: days of youth».
 



Sunday, November 11, 2018

Yasujiro Ozu. 1.Student romance: days of youth (Gakusei romansu: wakaki hi, 1929)


Yasujiro Ozu. 1.Student romance: days of youth (Gakusei romansu: wakaki hi, 1929)


  Έχω δει όλες τις σωζόμενες ταινίες του Όζου και έχω γράψει γι’ αυτές σε ένα αρχείο. Σκοπός μου ήταν να γράψω και μια εισαγωγή αφού διαβάσω για τον Όζου, και κυρίως το βιβλίο «Ozu and the poetics of cinema» του Stam Bordwell, 416 σελίδες, και να το αναρτήσω σαν βιβλίο αυτοέκδοσης. Επειδή αυτό βλέπω να πηγαίνει στις καλένδες, και επειδή ποιοι θα καθίσουν να το διαβάσουν, είπα να αναρτήσω σιγά σιγά ό,τι έχω γράψει για τις ταινίες του. Για κάθε ταινία θα δίνω τον σύνδεσμο της προηγούμενης. Και, πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να καταφέρω να γράψω αυτή την εισαγωγή.

  Το «Φοιτητικό ρομάντζο: μέρες νιότης» είναι το πιο παλιό σωζόμενο έργου του Όζου. Πρόκειται για μια νεανική κωμωδία, με αρκετά gang του βωβού. Δυο φοιτητές και μια κοπέλα είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές.
  Ο πρώτος φοιτητής, ανεπρόκοπος, έχει επινοήσει ένα τρόπο για να βρει κοπέλα: βάζει επιγραφή «ενοικιάζεται» στο δωμάτιό του. Απορρίπτει όλους τους επίδοξους ενοικιαστές μέχρι να έλθει η όμορφη κοπέλα. Της πιάνει κουβέντα, παίρνει τα πράγματά του, αλλά της αφήνει ως δώρο ένα πίνακα. Θα επιστρέψει την επομένη, τάχα για να τον πάρει. Αυτή του θυμίζει ότι της τον έκανε δώρο. Μα και βέβαια, το είχε ξεχάσει.
  Πάνω στην κουβέντα μαθαίνει ότι θα πάει σκι. Μα και αυτός σκοπεύει να πάει. Στο μεταξύ είχε θρονιαστεί με το έτσι θέλω στο δωμάτιο του άλλου φοιτητή. Αυτός είναι μελετηρός.
  Τελικά θα βρεθούν και οι δυο στο χιονοδρομικό και θα φλερτάρουν την κοπέλα. Όμως ο ανεπρόκοπος συνεχώς του βάζει εμπόδια, ώστε να μένει μόνος μαζί της.
  Εδώ ταιριάζει η παροιμία: δυο γάιδαροι παλεύανε για ξένο αχυρώνα. Η κοπέλα έχει φίλο. Έρχεται και η μητέρα της, θα κάνουν τον αρραβώνα στο χιονοδρομικό καταφύγιο.
  Οι δυο νέοι παίρνουν απογοητευμένοι το δρόμο της επιστροφής. –Μα τόσο γρήγορα φεύγετε; Τους ρωτάνε οι συμφοιτητές τους.
  Ναι, τόσο γρήγορα.
  Βρίσκονται στο τραίνο και συζητούν για τις εξετάσεις. Ο ανεπρόκοπος πιστεύει ότι έχει πιάσει το 40, που από ό,τι κατάλαβα είναι η βάση. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται τον καθηγητή στο μάθημα του οποίου έδωσαν εξετάσεις. Αλλά τους αντιλαμβάνεται και αυτός. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά: πηγαίνουν και τον χαιρετούν ταπεινά. Αυτός κοιτάζει τις βαθμολογίες. 37. -Πρέπει νεαροί μου να διαβάζετε αντί να τρέχετε στα χιονοδρομικά, τους λέει.
  Στο τέλος τους βλέπουμε θλιμμένους στο δωμάτιό τους. Ο ανεπρόκοπος συνέρχεται γρήγορα. Του λέει το κόλπο για να βρει κοπέλα. Σε ένα χαρτί γράφει «ενοικιάζεται δωμάτιο» και το κολλάει απ’ έξω.
  Ο εικοσιεπτάχρονος τότε Όζου γυρίζει μια εύθυμη ταινία για τα φοιτητικά νιάτα. Ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να περάσει στο πανεπιστήμιο, ούτε στο οικονομικό ούτε στο παιδαγωγικό τμήμα. Βρήκε όμως δουλειά σαν βοηθός δασκάλου, όπως και ο Αρμαντέηλ στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Wilkie Collins, που συμπτωματικά διαβάζω τώρα. Στην ταινία αυτή είδαμε τα σκονάκια (τον φοιτητή που τα επιδείκνυε θριαμβευτικά στους συμφοιτητές του μετά το διαγώνισμα τον πήρε χαμπάρι ο καθηγητής του που περνούσε δίπλα. Τα κόβει κομματάκια και τα τρώει. Φυσικά μάταια, την έχει βάψει), και θυμηθήκαμε τον τρόπο που είχαμε για να βρούμε τα σος: πετάγαμε το βιβλίο στον αέρα και κοιτάζαμε σε πια σελίδα άνοιξε πέφτοντας.
  Ανάλαφρη, ευχάριστη κωμωδία. Μπορείτε να τη δείτε στο Youtube.



Friday, November 9, 2018

Cornel Wilde, Beach red (1967)


Cornel Wilde, Beach red (1967)


  Τα πολεμικά είναι αγαπημένο μου είδος, όμως δεν έχω την πολυτέλεια να τα βλέπω συχνά, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως π.χ. όταν είναι ενός σκηνοθέτη που παρακολουθώ και όταν είναι στις δημοσιογραφικές προβολές.
  Χθες κατά τις μία το μεσημέρι νύσταζα, και ήξερα ότι ο μόνος τρόπος για να μείνω ξύπνιος και να μην κάνω τη σιέστα μου πριν τις τρεις ήταν να δω μια πολεμική ταινία. Και είδα το «Beach red».
  Αναφέρεται στην απόβαση των Αμερικανών σε ένα νησί το οποίο κατέχουν οι Ιάπωνες. Βλέπουμε σκηνές μάχης κατά την απόβαση, για να περάσουμε μετά σε ένα θρίλερ αγωνίας, πού κρύβονται οι γιαπωνέζοι, τι ετοιμάζουν. Μετά από μικροσυγκρούσεις και μικροεπεισόδια θα το ανακαλύψουν: μεταμφιεσμένοι σε Αμερικάνους θα κατέβουν στην ακτή, και από εκεί θα πλευροκοπήσουν τους Αμερικάνους που έχουν εισχωρήσει στη ζούγκλα. Η αεροπορία, ειδοποιημένη, θα τους πετσοκόψει. Ο γιαπωνέζος επικεφαλής αξιωματικός, μπροστά σ’ αυτή την αποτυχία, θα κάνει χαρακίρι.
  Δεν ήμουν σίγουρος αν είχα ξαναδεί την ταινία, όμως τελικά πείστηκα όταν είδα το χαρακίρι, μια σκηνή που τη θυμόμουνα.
  Η ταινία δείχνει τη φρίκη του πολέμου και για τους δυο εμπόλεμους. Έχουμε αρκετά flash back των κεντρικών ηρώων, Αμερικανών και Γιαπωνέζων, που θυμούνται ευτυχισμένες στιγμές με τις οικογένειές τους. Εξαιρετική είναι επίσης η σκηνή που ο πληγωμένος Αμερικανός πετάει το παγούρι με τον νερό στον πληγωμένο Γιαπωνέζο που βρίσκεται εκεί πλάι του, και αυτός με τη σειρά του του πετάει ένα πακέτο τσιγάρα. Ο τραυματισμός τους τους ενώνει.
  Πρέπει να βλέπω πιο συχνά πολεμικές ταινίες.