Book review, movie criticism

Saturday, September 10, 2022

Jules Dassin, Rififi (1955)

Jules Dassin, Rififi (1955)

 


  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους

  Κλασική ταινία στο είδος της, ένα είδος που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, το crime. Φοβάμαι μην την αδικήσω, γι’ αυτό λέω από τώρα ότι η βαθμολογία της στο IMDb είναι 8,1.

  Έχω δει κι άλλες ταινίες, μια θυμάμαι βασιζόταν σε πραγματικό γεγονός και στα γυρίσματά της υπήρξε ένας σύμβουλος που συμμετείχε στη ληστεία.  

  Τέσσερις ήταν, μπήκαν από διπλανό σπίτι και έκλεψαν το χρηματοκιβώτιο που είχε κοσμήματα αξίας νομίζω 250.000 δολαρίων, αλλά βέβαια με αγοραστική αξία εκείνης της εποχής.

  Τα κατάφεραν.

  Αλλά όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, για να υπάρξει η ποιητική δικαιοσύνη, κάποιος έπρεπε να κάνει τη μ@λ@κία.

  Δίνει ένα δακτυλίδι στη φιλενάδα του η οποία το θεωρεί δεδομένο ότι είναι ψεύτικο. Έτσι τους ανακαλύπτει, όχι η αστυνομία, αλλά μια αντίπαλη συμμορία, που ήταν ανακατεμένη με ναρκωτικά. Γιατί να μην τα βάλει στο χέρι της;

  Εν τάξει, με ενδιαφέρον την είδα, αν και έπληξα φοβερά με την ίδια τη ληστεία, και προπαντός με την προσπάθεια να ανοίξουν το χρηματοκιβώτιο. Νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε περιοριστεί η διάρκεια των σχετικών σκηνών.  

  Είδαμε για μια ακόμη φορά το κλασικό κλισέ: οι ληστές έχουν τα ελαφρυντικά τους, δεν είναι κατά βάθος κακοί. Ο ένας είχε ταλαιπωρημένη παιδική ηλικία, ο άλλος, το κεντρικό πρόσωπο, ανέλαβε όλη την ευθύνη μιας ληστείας πάνω του για να μην μπλέξει ο μικρός της παρέας. Είναι «κακοί», όμως δεν γίνεται να μην τους συμπαθήσουμε κάπως, ιδιαίτερα εγώ που έχω δηλώσει ότι δεν μου αρέσει να βλέπω ταινίες όπου οι κεντρικοί ήρωες είναι αρνητικά πρόσωπα.

  Και το άλλο: χέστηκα αν έκλεψαν ένα χρηματοκιβώτιο με κοσμήματα πανάκριβα. Είναι για να τα φοράνε οι πλούσιες, δεν πα να…   

   

 

Friday, September 9, 2022

Carla Simón, Οι ροδακινιές του Αλκαράς (Alcarras, 2022)

 

Carla Simón, Οι ροδακινιές του Αλκαράς (Alcarras, 2022)

 


  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους, για τρίτη βδομάδα.

  Έχουμε δει μια ακόμη ταινίας της καταλανής Κάρλας Σιμόν, το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι».

  «Οι ροδακινιές του Αλκαράς» παίζονται για τρίτη βδομάδα.

  Γιατί άργησα τόσο να γράψω για την ταινία.

  Γιατί είπα δεν θα θυσιάζω τις διακοπές μου και το διάβασμα για τις ταινίες.

  Αλλά για το διάβασμα θα μιλήσουμε σαν απολογισμό, λίγο πριν επιστρέψω στην Αθήνα.

  Αντιγράφω την πλοκή από το Αθηνόραμα.

  «Η ζωή μιας οικογένειας καταλανών ροδακινοπαραγωγών αλλάζει όταν ο ιδιοκτήτης της γης τους πεθαίνει και οι κληρονόμοι αποφασίζουν να εγκαταστήσουν εκεί φωτοβολταϊκά».

  Ο παππούς την πάτησε.

  Στον εμφύλιο έσωσε τον μεγαλοκτηματία από τους δημοκρατικούς κρύβοντάς τον. Αυτός, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του που του έσωσε τη ζωή, του δώρισε ένα μεγάλο κομμάτι γης.

  Στα λόγια, όπως κάνουν συχνά οι γονείς, καλοπροαίρετα, με αποτέλεσμα να σφαχτούν μετά οι κληρονόμοι.

  Μα γιατί να μην κάνουν χαρτιά για τη μεταβίβαση γης;

  Ο παππούς καταλαβαίνει το λάθος του αλλά είναι αργά.

  Μα δεν θα τους διώξουν, αντί να καλλιεργούν ροδακινιές θα ασχολούνται με τα φωτοβολταϊκά.

  Μα είναι δυνατόν να αλλάξουν επάγγελμα; Αυτοί είναι ροδακινοπαραγωγοί.

  Το στόρι αυτό είναι το πρόσχημα για να δούμε μια «λαογραφική» ταινία, με τις ζωές των καταλανών αγροτών. Τα γλέντια τους, αλλά και τους ξεσηκωμούς τους για την πτώση της τιμής των προϊόντων, κάτι που και εδώ στην Ελλάδα το ξέρουμε πολύ καλά.

  Ταινία χωρίς σασπένς, το οποίο είναι εκ των ων ουκ άνευ για τον Syd Field (Δεν έγραψα για το έργο του «Screenplay, the foundations of screenwriting» γιατί ήθελα να γράψω αφού το ξαναδιάβαζα, αλλά δεν τα κατάφερα, μέχρι τη μέση έφτασα), δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Σίγουρα για τους καταλανούς έχει περισσότερο ενδιαφέρον, αλλά και για τους έλληνες σίγουρα, αφού παίζεται είπαμε για τρίτη εβδομάδα, ενώ οι «Έρωτες της Αναΐς» κρατήθηκαν μόλις μια βδομάδα, ταινία που επίσης δεν μου άρεσε.

  Γιατί δεν μου άρεσε ιδιαίτερα;

  Γιατί υπήρχε κάτι που μου άρεσε: τα παιδιά. Τα παιδιά που ασχολούνται με τα δικά τους, ενώ μπλέκονται συχνά στα πόδια των μεγάλων. Και ενώ εδώ τους κύριους ρόλους τους έχουν οι μεγάλοι, στην άλλη ταινία που είδαμε, το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι», τους κεντρικούς ρόλους τους είχαν παιδιά. 

Thursday, September 8, 2022

Francois Ozon, Όλα πήγαν καλά (Tout s'est bien passé, 2021)

 

Francois Ozon, Όλα πήγαν καλά (Tout s'est bien passé, 2021)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Ωραία κοπέλα η Σοφί Μαρσώ, έβγαλα την καραντίνα βλέποντας τις ταινίες της. Δυο ή τρεις μου έμειναν. Πενηνταπεντάρα σήμερα, διατηρεί τη γοητεία της, αλλά εκείνη η ομορφιά που είχε στις προηγούμενες ταινίες της πάει. Το καλό παπούτσι κάνει και καλό χλαμπούτσι, όπως λέει ο φίλος μου ο Σταύρος.

  Βέβαια σαν ηθοποιός είναι σπουδαία, ευτυχώς το ταλέντο δεν γερνάει.

  Ο πατέρας της έπαθε ημιπληγία. Είναι 85 χρονών. Δεν αντέχει να ζει ανάπηρος, δεν μπορεί να περπατήσει, θέλει να πεθάνει.

  Εκλιπαρεί τις κόρες τους να του κάνουν ευθανασία.

  Το διάβασα πριν λίγους μήνες, ή ίσως πριν λίγες βδομάδες, ότι η ευθανασία στην Ελβετία είναι νόμιμη, αφού ακολουθηθούν βέβαια κάποια πρωτόκολλα. Κάποιος αστέρας του Χόλυγουντ είχε ενδιαφερθεί, ξέχασα ποιος.

  Οι κόρες του αφού αποτύχουν να τον μεταπείσουν θα του κάνουν το χατίρι. Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες.

  Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ. Δεν θα ήθελα ποτέ να καταπέσω, θα ήθελα πριν πεθάνω να πάω μόνος μου στην τουαλέτα.

  Υπάρχουν χάπια γι’ αυτή την περίπτωση. Θα προμηθευόμουν, αλλά φοβάμαι ότι σε μια κρίση γεροντικής κατάθλιψης μπορεί να τα πάρω χωρίς να είναι καιρός. Τελικά πιθανόν να πεθάνω με την αξιοπρέπεια των ζώων, όπως και των φτωχών. Γιατί για την ευθανασία στην Ελβετία χρειάζονται πολλά χρήματα, κάπου 10.000 ευρώ άκουσα. Είναι πλούσιος, πολύ πλούσιος, μπορεί να τα διαθέσει.

  Τρία αστεράκια βάζει ο Μήτσης, 6,8 είναι η βαθμολογία της στο ΙΜDb, έτσι κι αλλιώς θα σας συνιστούσα να τη δείτε οπωσδήποτε. Είναι ένα θέμα που, αν δεν σας ενδιαφέρει τώρα, μπορεί να σας ενδιαφέρει κάποια στιγμή.

 

 

Carine Tardieu, Νεαροί εραστές (Les Jeunes Amants, 2021)

 

Carine Tardieu, Νεαροί εραστές (Les Jeunes Amants, 2021)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Κατ’ ευφημισμό το «Νεαροί εραστές». Αυτή, 71 χρονών. Αυτός, σαραντάρης.

  Συναντήθηκαν πριν δεκαπέντε χρόνια, υπήρξε κάποια χημεία ανάμεσά τους, γι’ αυτό δεν λησμόνησαν ο ένας τον άλλο. Η γυναίκα σίγουρα προσποιήθηκε ότι δεν τον θυμόταν.

  Η ταινία αυτή επιβεβαιώνει το γνωστό «Ο έρως χρόνια δεν κοιτά».

  Όμως είναι μόνο για την επιβεβαίωση της παροιμίας;

  Στο φαντασιακό των ανδρών είναι να πηδάνε μια γυναίκα πολύ μικρότερή τους, και φυσικά όμορφη. Αλλά το ίδιο υπάρχει και στο φαντασιακό των γυναικών. Όλοι ξέρετε τη λέξη «τεκνατζούδες».

  Όμως εδώ δεν μιλάμε για πήδημα, μιλάμε για έρωτα. Και η ταινία επιβεβαιώνει κάτι που είναι γνωστό, στους περισσότερους τουλάχιστον: ο έρωτας δεν έχει να κάνει τόσο με την εξωτερική ομορφιά όσο με την εσωτερική ομορφιά. Όλοι σας θα έχετε συναντήσει ωραίες γυναίκες που πολύ θα θέλατε να τις πηδήσετε, όμως ούτε που σας περνάει από το μυαλό ότι θα μπορούσατε να τις ερωτευθείτε.

  Μίλησα προηγουμένως για το φαντασιακό αυτό των γυναικών. Θυμάμαι και μια άλλη ταινία, του ελληνοαμερικάνου Μίλτον Κατσέλας, τα «40 καράτια», της οποίας η πλοκή μάλιστα διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Εδώ η διαφορά ηλικίας ήταν μικρότερη, σαράντα αυτή (στην πραγματικότητα η Λιβ Ούλμαν ήταν τότε 36 χρόνων), αυτός εικοσάρης.

(Κοίτα να δεις, καθώς την έχω δει πριν χρόνια δεν έχω γράψει γι’ αυτήν. Θα την ξαναδώ).

  Ο άνδρας στην ταινία του Ταρντιέ είχε μια νεαρή και όμορφη γυναίκα. Στην περίπτωσή του δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν είχε ξεπεράσει το οιδιπόδειο, πράγμα που συμβαίνει με αρκετούς, που θέλουν μεγαλύτερες γυναίκες απ’ αυτούς (εγώ δεν ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία. Το ξεπέρασα νωρίς. Όμως το είχα μικρός, τεσσάρων χρονών περίπου, όταν έβαλα ένα κάρβουνο στο κρεβάτι που κοιμόταν ο πατέρας μου για να πάρει φωτιά και να τον κάψω. Ευτυχώς το μετάνιωσα γρήγορα και το πέταξα πέρα και έσβησα την τρύπα που έκανε, αλλιώς θα έμενα ορφανός. Όμως δεν είμαι σίγουρος αν ήταν έκφραση του οιδιπόδειου συμπλέγματος ή εκδίκηση γιατί με είχε δείρει πιο πριν. Ναι, άρπαξα πολύ ξύλο από τους γονείς μου όταν ήμουν μικρός. Μου το έλεγαν όταν μεγάλωσα ότι καθόμουνα και έλεγα, με τα νινικάτα μου: νταντά ο μπαμπάς, νταντά η μαμά, κακό παιδί ’σαι, ντα γιάντα πειράζεις;).

  Νομίζω ότι δεν κάνω σπόιλερ αν πω ότι η γυναίκα διέκοψε τη σχέση, βλέποντάς την αδιέξοδη, καθώς είχε και ένα πρόβλημα υγείας που επιδεινώθηκε.

  Και μετά, και μετά; Τι έγινε στο τέλος;

  Το τέλος είναι happy, αλλά γλυκόπικρο. Και μόνο για αυτό το τέλος αξίζει να δείτε την ταινία.

 

Monday, September 5, 2022

Εικονολάτρης ή εικονοκλάστης; Κάτι ενδιάμεσο

Εικονολάτρης ή εικονοκλάστης; Κάτι ενδιάμεσο

 

Δεν είμαι πια εικονολάτρης, αλλά ούτε και εικονοκλάστης.  Δεν δέχομαι κάθε τι που λέει ένας μεγάλος, και που κάποια τα θεωρώ ολότελα σαχλαμάρες. Κάποια άλλα τα προσυπογράφω απόλυτα.

 

Η φίλη μου η Σοφίτσα μου έστειλε στο viber έναν σύνδεσμο με τις υποθήκες του Gabriel Garcia Marquez, ενός συγγραφέα που θαυμάζω και εκτιμώ απέραντα. Από αυτά που διάβασα, κάποια τα θεώρησα ανοησίες (όχι, δεν είναι σπόντα για το Alzheimer από το οποίο υπέφερε τα τελευταία χρόνια της ζωής του). Τα παρακάτω όμως τα προσυπογράφω απόλυτα.

 

«Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

 

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

 

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί".

Τελικά με ενημερώνει φίλη ότι το κείμενο δεν ήταν του Μάρκες, ίσως γι' αυτό και οι ανοησίες στις οποίες αναφέρθηκα. Όμως ήταν δεν ήταν, αυτά που έγραψα παραπάνω με εκφράζουν απόλυτα. Οι αγγλομαθείς μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο στο σύνδεσμο: http://hoaxes.org/marquez.html 

5-9-2022