Ανασφάλιστοι και άστεγοι

Τα νοσοκομεία που δέχονται ανασφάλιστους και άστεγους

Οδηγίες για την περίθαλψη άστεγων και εξυπηρέτηση ανασφάλιστων ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ, ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ

Α. Α Σ Τ Ε Γ Ο Ι

Όσοι μένετε ή κυκλοφορείτε στην Αθήνα και δείτε κάποιον άστεγο στον δρόμο καλέστε το τηλ. 1960 (Κέντρο Στέγασης Αστέγων). Θα σας ζητηθούν πληροφορίες για το που ακριβώς βρίσκονται. Θα πάνε να τους βρουν για να τους δώσουν ένα δωματιάκι στις αίθουσες που προσφέρει ο Δήμος Αθηναίων. Θα προσφερθεί και φαγητό. Αν αρνηθούν οι ίδιοι να μετακινηθούν θα τους προσφερθούν κουβέρτες και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Β. ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ

Το 'Σισμανόγλειο', και τα διοικητικά συνδεδεμένα νοσοκομεία Αμ. Φλέμιγκ και Παπαδημητρίου συντάχθηκαν στην εξυπηρέτηση ανασφάλιστων ασθενών που χρειάζονται νοσηλεία μέσω του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής του ΙΣΑ και της Αρχιεπισκοπής, σύμφωνα με επιστολή της διοικήτριας των νοσοκομείων κ. Όλγας Οικονόμου.

Ήδη στη διάθεση των ανασφαλίστων έχουν ταχθεί το νοσοκομείο Ελπίς και η Μονάδα Θεραπείας Πόνου του νοσοκομείου Πατησίων.

Η διοίκηση του ΙΣΑ, έκανε έκκληση σε όλες τις διοικήσεις των νοσοκομείων, για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο δίκτυο δευτεροβάθμιας στήριξης των ανασφάλιστων πολιτών, όπως δημιουργήθηκε το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.

Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη αλυσίδα φροντίδας Υγείας για τους ανασφάλιστους πολίτες που καθημερινά αυξάνουν ολοένα και περισσότερο.

http://www.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=19234

ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ!!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ!!!!!!!

Το χρυσό πανέρι (Ανθολογία κινέζικου διηγήματος)

Το χρυσό πανέρι (Ανθολογία κινέζικου διηγήματος, 3ος π.Χ. – 12ος μ.Χ. αιώνας), Μέδουσα 1995, σελ.  283

  Το καλοκαίρι έκανα δυο αναρτήσεις, η μία για το βιβλίο του Λου Σουν «Σύντομη ιστορία της Κινέζικης Λογοτεχνίας» και η άλλη για το περίφημο κινέζικο μυθιστόρημα του Τσάο Σουέ Τσιν, «Το όνειρο της κόκκινης κάμερας» (Cao Xueqin, Hong lou meng, 曹雪芹,  红楼梦). Τώρα ήλθε η σειρά της ανθολογίας κινέζικου διηγήματος.

  Να ξεκινήσουμε από τη μετάφραση. Είναι αρκετά καλή, αν και δεν νομίζω ότι η Αλεξάνδρα Σωτηρίου μεταφράζει από τα κινέζικα, και μάλιστα από αρχαία κινέζικα. Η μετάφραση στην πεζογραφία, ακόμη και αν γίνεται από μια ενδιάμεση γλώσσα, δεν χάνει τόσο όσο στην ποίηση. Το μέσο είναι μέσο εδώ, δεν είναι το μήνυμα.

   Στα διηγήματα αυτά επιβεβαιώνω αυτά που διάβασα στη «Σύντομη ιστορία της Κινέζικης Λογοτεχνίας» του Lu Xun, ή μάλλον τα εμπεδώνω, μια και εδώ δεν έχω απλώς αποσπάσματα αλλά ολόκληρα έργα. Υπάρχει και μια πολύ κατατοπιστική εισαγωγή για να θυμηθώ ό,τι έχω ξεχάσει, της οποίας όμως δεν αναγράφεται συντάκτης, και που είναι προφανώς ο μεταφραστής, από την μετάφραση του οποίου μεταφράζει η Σωτηρίου.

  Το φανταστικό επικρατεί σε αρκετά διηγήματα, κυρίως στους ύστερους αιώνες, και σε κάποια πρωταγωνιστεί μια γυναίκα η οποία στην πραγματικότητα είναι αλεπού αλλά έχει πάρει ανθρώπινη μορφή. Μου θύμισαν την όπερα του Πεκίνου «Το άσπρο φίδι», όπου και εδώ ένα φίδι παίρνει τη μορφή γυναίκας. Άλλες φορές αποκαλύπτεται ότι κάποια πρόσωπα είναι στην πραγματικότητα φαντάσματα ή δαίμονες.

  Στα ύστερα διηγήματα βλέπουμε την ιστορία να είναι προσχηματική, καθώς στην αφήγηση παρεμβάλλονται πολλά ποιήματα, τα οποία αποτελούν και το πραγματικό αναγνωστικό ενδιαφέρον.

  Το μοτίβο του μορφωμένου νέου με την όμορφη κοπέλα, συχνά εταίρα, συναντάται σε πολλά από αυτά. Επίσης το μοτίβο της εγκαταλειμμένης αγαπημένης το βλέπουμε αρκετά συχνά. Τα δάκρυα από την εγκατάλειψη ξεχειλίζουν σ’ αυτές τις ιστορίες, στις οποίες συχνά οι γυναίκες πέφτουν άρρωστες από ερωτικό μαρασμό για να πεθάνουν στο τέλος. Το είδαμε αυτό και στο «Όνειρο της κόκκινης κάμερας», αν και εδώ υπήρχε εξαπάτηση, ο αγαπημένος δεν την είχε αρνηθεί πραγματικά.

  Η γλώσσα είναι γλώσσα διεκπεραιωτική, γλώσσα παραμυθιού, όπως τα ξέρουμε. Οι λογοτεχνικές φιοριτούρες και ο πλατειασμός απουσιάζουν, με εξαίρεση τα ερωτόλογα και την περιγραφή της ομορφιάς της γυναίκας. Το στόρι είναι κυρίαρχο. Οι γυναίκες είναι πάντα πανέμορφες, ενώ συχνά συναντούμε την απαρίθμηση πολύτιμων λίθων και νόστιμων εδεσμάτων, που εμένα μου άνοιγαν την όρεξη.   

  Όμως να σχολιάσουμε κάποια σημεία.

  Ερωτικό μάθημα για τις γυναίκες:

  «Αντιθέτως κάνω πολύ καλά που γυρίζω στο πλάι και τον εμποδίζω να με πάρει… Έτσι κρατάω ζωντανή την επιθυμία του. Αν αρχίσω να τον προκαλώ όπως κάνει η αδελφή μου, θα με βαρεθεί, και τότε πώς θα διεγείρεται;» (σελ. 67).

  Έχει κάποια βάση, όμως, γυναίκες, να μην το παρακάνετε.

  «Να, ο καιρός προχωρεί κι εγώ δέχομαι τεχνίτες, εμπόρους, αγρότες, επιχειρηματίες και περιστασιακά ταοϊστές ιερείς και βουδιστές μοναχούς» (σελ. 231).

  Ποιος τα λέει αυτά;

  Μια εταίρα.

  «Όταν ο κόσμος πάει εκδρομές στην εξοχή με κρασί και με τα σύνεργα γραφής…» (σελ. 235).

  Το είδαμε και στο «Όνειρο της κόκκινης κάμαρας»: οι κινέζοι, τουλάχιστον των ανώτερων τάξεων, εκτιμούσαν βαθιά την ποίηση, και έγραφαν όλοι ποίηση. Ανάμεσά τους θα υπήρχαν πολλοί Συρανό ντε Μπερζεράκ, με άμεση επιτυχία στις γυναίκες, μια και αυτοί δεν θα είχαν μεγάλη μύτη. Άντε τώρα εδώ στην Ελλάδα να ρίξεις γκόμενα λέγοντάς της ένα ωραίο ερωτικό ποίημα. Στη Λατινική Αμερική ίσως. Για να λέει η Ιζαμπέλ Αλιέντε ότι το σημείο G της γυναίκας βρίσκεται στα αυτιά… Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να μην έχει άδικο. Το παραμύθι ήταν στη μεγαλύτερη περίοδο της ιστορίας της ανθρωπότητας προφορικό, όπως και το παραμύθιασμα (Θα σε παντρευτώ, θα σε έχω σαν βασίλισσα, κ.λπ.).

  «Αν δεν έχει περάσει μήνας από το θάνατό του, ένας άνθρωπος μπορεί να επαναφερθεί στη ζωή, γιατί οι δυο ψυχές του δεν έχουν χωριστεί ακόμη τελείως» (σελ. 268). Σε υποσημείωση στην ίδια σελίδα διαβάζουμε ότι «Σύμφωνα με τις παλιές κινέζικες δοξασίες, ο άνθρωπος μετά το θάνατό του διαιρείται σε δύο ψυχές: την υλική, που επιστρέφει στη γη, και την πνευματική, που επιστρέφει στον Ουρανό».

  Αυτά με τα κινέζικα διηγήματα. Με την κινέζικη λογοτεχνία θα ασχολούμαστε πότε πότε.   

 

Maryam Keshavarz, Circumstance

Maryam Keshavarz, Circumstance  (2011)

http://www.imdb.com/title/tt1684628/

http://en.wikipedia.org/wiki/Circumstance_%282011_film%29

Το έργο είναι ένα έργο-καταγγελία για την καταπίεση της γυναίκας στο Ιράν. Φυσικά δεν γυρίστηκε στο Ιράν αλλά στο Λίβανο, με όλες τις προφυλάξεις λόγω της φιλοϊρανικής Χεζμπολάχ.

  Η φιλία δυο κοριτσιών εξελίσσεται σε ομοφυλοφιλική σχέση. Ο αδελφός είναι ένας βαρεμένος θρησκόληπτος που παγιδεύει τη φίλη της αδελφής του για να την αναγκάσει να τον παντρευτεί. Την καρφώνει στην αστυνομία ηθών για άλλη αιτία, αυτή συλλαμβάνεται μαζί με την αδελφή του, και με τη μεσολάβησή του ελευθερώνεται, με αντίτιμο βέβαια το γάμο. Ο πατέρας του όμως πρέπει να λαδώσει έναν τηρητή των ηθών για να αφεθεί ελεύθερη η κόρη του.

  Ο αδελφός με κρυφές κάμερες παρακολουθεί τη γυναίκα του, μαθαίνει για την ομοφυλοφιλική της σχέση με την αδελφή του και την ακούει να της λέει ότι συγκατατέθηκε να τον παντρευτεί μόνο και μόνο για να βρίσκεται κοντά της. Εξοργισμένος κυριολεκτικά θα τη βιάσει, όμως μετά θα ξεσπάσει στα κλάματα, νοιώθοντας αξιολύπητος. Αυτή συγκινείται, τον χαϊδεύει και κάνει έρωτα μαζί του με δική της πρωτοβουλία.

    Παλιά είχε κάνει πρόταση στη φίλη της να το σκάσουν μαζί στο Ντουμπάι. Εκείνη όμως αρνιόταν. Τώρα αλλάζει γνώμη. Λαδώνει για το διαβατήριό της. Όταν όμως της λέει ότι όλα είναι έτοιμα και μπορούν να το σκάσουν, αυτή αρνείται. Τελικά θα φύγει μόνη της. 
   Και θυμήθηκα την αληθινή ιστορία της Μαρίνας Νεμάτ, «Η φυλακισμένη της Τεχεράνης». Ο φύλακάς της την ερωτεύτηκε, τη γλίτωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα την τελευταία στιγμή, με αντίτιμο βέβαια να τον παντρευτεί. Έχω γράψει γι’ αυτό το βιβλίο εδώ.

  Πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή ταινία που απόσπασε αρκετά βραβεία.