Book review, movie criticism

Friday, November 16, 2018

Yasujiro Ozu, 8.The lady and the beard (Shukujo to hige, 1931)


Yasujiro Ozu,   8.The lady and the beard (Shukujo to hige, 1931)


  Βουβή κομεντί, μια ακόμη εξαιρετική ταινία του Όζου.
  Ο Okajima είναι πρωταθλητής του Kendo, ένα άθλημα σαν ξιφομαχία με σπαθιά από μπαμπού και προστατευτική πανοπλία. Είναι περίπου σαν τον Γιοζίμπο του Κουροσάβα, απλοϊκός αλλά καλόκαρδος. Σώζει μια κοπέλα από μια κλέφτρα, και αυτή τον ερωτεύεται. Στο τέλος θα τον ερωτευθεί και η κλέφτρα. Όμως η κλέφτρα θα παραιτηθεί. Ξέρει ότι αγαπάει την άλλη. Με τις συμβουλές του όμως θα οδηγηθεί στον καλό δρόμο.
  Φυσικά πριν το αίσιο τέλος θα δούμε πολλά κωμικά επεισόδια. Το μούσι του δεν αρέσει, δεν μπορεί εξαιτίας του να βρει δουλειά, και τα κορίτσια τον κοροϊδεύουν. Θα τα κόψει. Ο φίλος του θα του δείξει φωτογραφίες μεγάλων ανδρών που είχαν γένια. Ο Αβραάμ Λίνκολν είναι ένας απ’ αυτούς.
  Και θυμήθηκα.
  Το είπε ο Αριστοτέλης.
  Τα γένια τον αγροίκο τον κάνουν ακόμα πιο αγροίκο, ενώ απεναντίας τον ευγενή ακόμη πιο ευγενή, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
  Εμένα, είτε με κάνουν πιο αγροίκο είτε πιο ευγενή, μου είναι αδιάφορο. Μου φτάνει που γλίτωσα αυτό τον μπελά του καθημερινού ξυρίσματος.
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «That night’s wife».

Thursday, November 15, 2018

Yasujiro Ozu, 7.That night’s wife (Sono yo no tsuma, 1930)


Yasujiro Ozu, 7.That night’s wife (Sono yo no tsuma, 1930)


  Στην ταινία αυτή δεν έχουμε γκάγκστερ, αλλά ένα πατέρα που ληστεύει για να εξοικονομήσει τα χρήματα που χρειάζονται για να πληρώσει το γιατρό που κουράρει την άρρωστη κορούλα του. Όμως ο αστυνομικός θα τον εντοπίσει, θα τον παρακολουθήσει, και θα μπει στο σπίτι του. Αλλά ο άντρας έχει κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα, ενώ η γυναίκα έχει κρύψει το μπιστόλι του κάτω από την κουβέρτα του παιδιού. Θα τον ανακαλύψει όμως. Τον καλεί να παραδοθεί, απειλώντας τον με το μπιστόλι του. Όμως ο γυναίκα παίρνει το πιστόλι του άντρα της και απειλεί τον αστυνομικό. Του παίρνει το πιστόλι. Πρέπει να περιμένουν τον γιατρό.
  Ο άντρας της αποκοιμιέται πάνω στο προσκεφάλι της κόρης του. Σε λίγο αποκοιμιέται και αυτή. Ο αστυνομικός βρίσκει ευκαιρία και της παίρνει τα πιστόλια.
  Σε λίγο έρχεται ο γιατρός. Η κόρη τους έχει περάσει την κρίσιμη φάση, έχει σωθεί. Φεύγει. Ο αστυνομικός φαίνεται να έχει αποκοιμηθεί. Η γυναίκα παροτρύνει τον άντρα της να το σκάσει γρήγορα. Τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα. Γυρνώντας βλέπει τον αστυνομικό όρθιο. Της λέει ότι υποκρινόταν τον κοιμισμένο για να δώσει στον άντρα της την ευκαιρία να το σκάσει. Ανοίγοντας όμως την πόρτα για να φύγει τον βλέπουν απέξω. Δεν θέλει να δραπετεύσει, θέλει να πληρώσει για την πράξη του ώστε να επιστρέψει καθαρός στην κόρη του.
  Πολύ συγκινητική ταινία, που δείχνει την ανθρωπιά του αστυνομικού, αλλά και την αγάπη του γονιού που μπορεί να φτάσει μέχρι το έγκλημα για το παιδί του.
  Και αυτή η ταινία υπάρχει στο youtube με ιταλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «I failed in the exams, but…».

Haifaa Al-Mansour, Mary Shelley (2017)


Haifaa Al-Mansour, Mary Shelley (2017)


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Έχω δηλώσει ότι μου αρέσουν οι βιογραφίες, όμως εδώ πρέπει να κάνω κάποιες διευκρινίσεις. Μου αρέσουν οι βιογραφίες εφόσον έχουν να κάνουν με βιογραφούμενους συγκεκριμένων κατηγοριών. Η βιογραφία ενός λογοτέχνη, ενός φιλόσοφου, ενός μουσικού, ενός ζωγράφου με ενδιαφέρει, όχι όμως και η βιογραφία ενός αθλητή π.χ. Επίσης μια βιογραφία με ενδιαφέρει ανεξαρτήτως της ποιότητας του έργου, και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος. Ο Σμαραγδής το ξέρει αυτό πολύ καλά και γι’ αυτό γυρίζει κυρίως βιογραφίες, ξέροντας ότι, ανεξάρτητα από το πόσο ψηλά θα σταθούν καλλιτεχνικά, θα ενδιαφέρουν ένα περισσότερο ή λιγότερο ευρύ κοινό. Παράδειγμα η ταινία του για τον Καζαντζάκη, που ενώ οι κριτικοί την έθαψαν, το κοινό την δέχτηκε αρκετά ευνοϊκά, όπως κι εγώ άλλωστε. Τέλος το προφίλ του βιογραφούμενου αποτελεί ένα κίνητρο για να δω/διαβάσω μια βιογραφία του. Έχω διαβάσει δυο βιογραφίες του Νίτσε, δυο του Φρόιντ, όμως δεν είχα ιδιαίτερη πρεμούρα να δω τη βιογραφία της Μαίρης Σέλλεϊ. Και εδώ μπαίνει ένας ακόμη παράγοντας: ποιος κάνει τη βιογραφία.
  Συνήθως οι βιογράφοι είναι άγνωστοι· με εξαίρεση τον Στέφαν Τσβάιχ, άλλος δεν μου έρχεται στο μυαλό. Όμως την Χάιφαα Αλ-Μανσούρ την είχα θαυμάσει στη «Wadjda», και έτσι αποφάσισα να δω την ταινία της.
  Στο βιογραφικό της διαβάζω ότι μετακόμισε με το σύζυγό της, αμερικανό διπλωμάτη, και τα δυο παιδιά τους στην Καλιφόρνια. Ελπίζω να μην την καταβροχθίσει το Χόλυγουντ, όπως έχει κάνει με τόσους και τόσους.
  Περίμενα να δω μια διεκπεραιωτική ταινία για τη ζωή της Μαίρης Σέλλεϊ και πέφτω πάνω σε μια μεγάλη έκπληξη: η βιογραφία ήταν το πρόσχημα, ήταν το θέμα πάνω στο οποίο θα έπλεκε το φεμινιστικό κατηγορώ της για την ανδροκρατούμενη κοινωνία, την οποία γνώρισε στη χειρότερη εκδοχή της, την ισλαμική, και μάλιστα στη Σαουδική Αραβία από όπου κατάγεται, και όπου στις γυναίκες μόλις πρόσφατα επιτράπηκε να οδηγούν. Ευτυχώς είχε έναν πολύ φωτισμένο πατέρα που φρόντισε για τη μόρφωσή της.
  Πολλές φορές έχω δηλώσει ότι προτιμώ να μην ξέρω τα βιογραφικά κάποιου, γιατί συχνά με ξενερώνουν και δεν έχω πια διάθεση να ασχοληθώ με το έργο του. Ο Νίτσε είχε πει («Η γέννηση της φιλοσοφίας την εποχή της ελληνικής τραγωδίας») ότι φτάνουν τρία ανέκδοτα για να ανασυστήσει την προσωπικότητα ενός φιλοσόφου. Για μένα έφτασαν δυο ανέκδοτα από την προσωπική ζωή του… για να χάσω πάσα ιδέα γι’ αυτόν.
  Έχασα κάθε ιδέα για τον Σέλλεϊ, αλλά και για τον Μπάιρον που υπήρξε κάποια στιγμή φίλος τους. Ο Σέλλεϊ παράτησε τη γυναίκα του τη Χάριετ με τα δυο παιδιά τους για τη Μαίρη. Όμως δεν της φερόταν καλύτερα. Τα έφτιαξε με τη θετή αδελφή της που τους συνόδευε, ενώ (επικολλώ από τη βικιπαίδεια) «την ίδια εποχή με επιστολές του, καλούσε την Χάριετ να αποτελέσουν μαζί με τη Μαίρη μια "συντροφιά αγάπης"». Δεν είναι να απορεί κανείς που αυτή λίγο αργότερα αυτοκτόνησε. Το ίδιο ελευθεριάζων ήταν και ο Μπάιρον, που τα έφτιαξε με τη θετή αδελφή της Μαίρης, την άφησε έγκυο και μετά την παράτησε. Αρχίζω να υποπτεύομαι ότι ο μεγάλος έρωτας του Μπάιρον στο Μεσολόγγι είναι ένας μύθος που καλλιεργήθηκε και που ο θάνατός του δεν άφησε να διαψευστεί. Αν δεν είχε πεθάνει θα ήταν και αυτή μια παρατημένη, πέρα από κάθε αμφιβολία. Κοίταξα τώρα το βιογραφικό του στη βικιπαίδεια, τελικά είναι όπως ακριβώς τον παρουσιάζει η Αλ-Μανσούρ στην ταινία της.
  Στην ταινία άκουσα ότι ένα μυθιστόρημα που έγραψε ο γιατρός John William Polidori, φίλος του Μπάιρον, με τίτλο «The Vampyre», αποδόθηκε στον Μπάιρον, και ο ίδιος δεν έκανε καμιά διάψευση. Ο γιατρός αυτοκτόνησε από τον καημό του που δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι αυτός είναι ο συγγραφέας. Το λήμμα της βικιπαίδειας δεν γράφει για την αυτοκτονία του, αυτή τη μάθαμε από την ταινία, όμως αποδίδει το έργο στον Πολιντόρι, πράγμα που σημαίνει ότι αργότερα αναγνωρίστηκε ότι αυτός ήταν ο συγγραφέας του.
  Προς τιμήν του Σέλλεϊ αυτός αποποιήθηκε την πατρότητα του έργου που εκδόθηκε ανώνυμα αλλά με δικό του πρόλογο, λέγοντας ότι το έγραψε η Μαίρη. Ο πατέρας της φρόντισε για μια δεύτερη έκδοση στην οποία αναγραφόταν το όνομά της ως συγγραφέας.
  (Συμπληρώνω αφού έκανα την ανάρτηση. Είχα την εντύπωση βλέποντας την ταινία ότι ο κόσμος παρασύρθηκε να πιστέψει ότι αυτός ήταν ο ανώνυμος συγγραφέας του μυθιστορήματος απλώς και μόνο επειδή έγραψε τον πρόλογό του. Διαβάζοντας τώρα τον Φρανκενστάιν, βλέπω ότι στον πρόλογο αυτό ο Σέλλεϊ παρουσιάζεται ως ο συγγραφέας του έργου. Τώρα γιατί οι εκδότες δεν έβαλαν το όνομά του στο εξώφυλλο, αυτό προφανώς έγινε γιατί ήξεραν ότι δεν ήταν ο Σέλλεϊ. Φαντάζομαι θα έπεσε αρκετή κρεβατομουρμούρα για να δηλώσει ότι τελικά δεν το έγραψε αυτός αλλά η γυναίκα του). 
  Εξαιρετική σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες, ιδιαίτερα της Elle Fanning στο ρόλο της Μαίρης Σέλλεϊ.

Πιέρρος Ανδρακάκος, Αιγαίο SOS (2018)


Πιέρρος Ανδρακάκος, Αιγαίο SOS (2018)


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Μια παραλλαγή του «Λούφα και παραλλαγή» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Πιέρρου Ανδρακάκου. Φαίνεται ότι το να βλέπουμε τις ταλαιπωρίες των φαντάρων μας καθισμένοι εκ του ασφαλούς μπροστά στις οθόνες, μικρές ή μεγάλες, αποτελεί μια πρώτης τάξεως απόλαυση για μας.
  Μια βραχονησίδα εμφανίζεται μετά από ένα μεγάλο σεισμό μεταξύ Ρόδου και Τουρκίας. Σε ποιον ανήκει;
  Μα σ’ αυτόν που θα προλάβει να πατήσει πρώτος το πόδι του.
  Έλα όμως που προλαβαίνουν και το πατάνε και οι δυο ταυτόχρονα, Έλληνες και Τούρκοι, καθένας από τη μεριά του;
  Ένα μικρό όρυγμα τους χωρίζει.
  Εμείς θα παρακολουθήσουμε αρκετά αστεία επεισόδια με τους Έλληνες, κυρίως με τον Αθερίδη που τον έχει παρατήσει η γκόμενα και κάνει σαν τρελός, αλλά σε κάποια απ’ αυτά θα εμπλακούν και οι Τούρκοι. Θα κάνει την εμφάνισή της μια ελληνοϊταλίδα σεισμολόγος, απόλυτα φυσικό, και ένας κινέζος με πραμάτειες στο καΐκι του, ε, και αυτό απόλυτα φυσικό. Θα δούμε και το μοτίβο «Τα σύνορα της αγάπης» που πολύ με συγκινεί, για προσωπικούς λόγους. Στο αεροδρόμιο Μπαράχας στη Μαδρίτη, πριν δεκατέσσερα χρόνια, συνάντησα ένα ζευγάρι, ένα Έλληνα αστυνομικό και μια τουρκάλα φοιτήτρια που έκανε το μεταπτυχιακό της στη Μαδρίτη. Είχαν γνωριστεί στην Κωνσταντινούπολη. Ο φουκαράς, δεν πρόλαβε να πατήσει το πόδι του στη Μαδρίτη και άρπαξε ένα γερό κρύωμα. Η φοιτήτρια του έκανε τη νοσοκόμα. Τώρα επέστρεφε κι αυτός στην Ελλάδα.
  Πώς να εξελίχθηκε άραγε η σχέση τους;
  Αλλάχ οίδε.
  Ακούσαμε και μια ωραία ατάκα, από τον μαύρο της παρέας: -Τι στο διάβολο την ήθελα την υπηκοότητα;
  Ε, ας πρόσεχε.
  Τελικά ποιος θα πάρει τη βραχονησίδα, οι Έλληνες ή οι Τούρκοι;
  Για να μάθετε δεν έχετε παρά να παρακολουθείτε καθημερινά τις ειδήσεις.
  Πλάκα κάνω, δεν έχετε παρά να δείτε την ταινία· στην οποία ελπίζω στο μεταξύ να έχουν συγχρονίσει τους υπότιτλους οι οποίοι ήταν εντελώς ασυγχρόνιστοι στη δημοσιογραφική προβολή. Και καλά με τα αγγλικά, όλοι λίγο πολύ ξέρουμε, αλλά με τα τούρκικα;
  Παρά λίγο να ξεχάσω την άλλη ατάκα. Ένας από την παρέα σχολιάζει τα ελληνικά του ηπειρώτη: -Καλύτερα καταλαβαίνω τον Κινέζο από εσένα.
  Κι εγώ το ίδιο, και φαντάζομαι δεν ήμουν ο μόνος. Θα μπορούσαν να βάλουν υπότιτλους και στις δικές του ατάκες. Και, τώρα το σκέφτηκα, καθώς είμαι κρητικός, ο Ανδρακάκος θα μπορούσε να είχε βάλει τον Γιάννη Παπαδάκη, τον κρητικό της παρέας, να μιλάει κρητικά με τον ηπειρώτη, και να έχουμε μια μίνι Βαβυλωνία.

Henrik Peschel, Si-o-se Pol (2013)




  Να το ξαναγράψω: είμαι φαν του ιρανικού κινηματογράφου, αλλά βλέπω και ταινίες ιρανών σκηνοθετών που εργάζονται εκτός Ιράν καθώς και ταινίες που έχουν σχέση με το Ιράν ή τους ιρανούς.
  Πολλά τα θέματα της ταινίας: λαθρομετανάστευση, αναζήτηση, σχέση πατέρα-κόρης, αυταρχικό καθεστώς, ανθρώπινη καλοσύνη και αλληλοβοήθεια, επικείμενος θάνατος από ανίατη αρρώστια.
  Ο Παρβίζ έρχεται με φουσκωτή βάρκα στην Ισπανία. Με τον σύντροφό του πέφτουν στο νερό ενώ αυτός που τους μετέφερε, έναντι αδρής αμοιβής εννοείται, επιστρέφει βιαστικά στο Αλγέρι. Ο σύντροφός του θα τον αποχαιρετήσει, αλλά θα τον παραπέμψει σε ποιον για να ζητήσει βοήθεια.
  Αυτός είναι ο Δαρείος. Αλλά θα τον βοηθήσει και η Γερμανίδα Άλμουτ, που έχει έλθει με τον φίλο της και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ανοίγοντας ένα κοσμηματοπωλείο. Σ’ αυτούς θα προστεθεί αργότερα και ο Φαμπρίτσιο. Μουσικός, δουλεύει σε παρακατιανές δουλειές. Ο ένας θα ενισχύει τον άλλο στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στη ζωή, να μη λυγίσουν.
  Ο Παρβίζ ήλθε στην Ισπανία να συναντήσει την κόρη του η οποία έδωσε ελάχιστα δείγματα ζωής εδώ και πολλά χρόνια. Τον παράτησε όταν την πρόδωσε στις ιρανικές αρχές για κάποια αντικαθεστωτική ενέργεια. Νοιώθοντας ενοχές γι’ αυτό που έκανε, έδωσε αργότερα καταφύγιο σε έναν αντικαθεστωτικό. Όμως ο γείτονας τον κάρφωσε και κατέληξε στις ιρανικές φυλακές. Η διένεξή του με έναν φονταμενταλιστή ανακριτή του στοίχισε μήνες στην απομόνωση, πράγμα που επιδείνωσε την αρρώστια των πνευμόνων του. Τώρα βρίσκεται στο τελικό στάδιο, έχει λίγο χρόνο ζωής και θέλει να προλάβει να δει την κόρη του.
  Την αναζητεί μαζί με την Άλμουτ, που του χρησιμεύει ως διερμηνέας. Τελικά θα μάθει ότι βρίσκεται στη Φλωρεντία, παντρεμένη. Η Άλμουτ που δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με το φίλο της ο οποίος, μηχανικός, δουλεύει σε μια άλλη πόλη και δεν επικοινωνεί μαζί της συχνά, προθυμοποιείται να τον πάει με το αμάξι της. Μαζί τους θα έλθει και ο Δαρείος και ο Φαμπρίτσιο, που δεν βλέπει να έχει μέλλον στην Ισπανία.
  Δεν θα τα καταφέρει ο Παρβίζ. Η αρρώστια του επιδεινώνεται δραματικά, ο φαρμακοποιός αρνείται να δώσει βρογχοδιασταλτικό χωρίς ιατρική συνταγή, και ο Παρβίζ ξεψυχάει κάπου στα Πυρηναία. Οι υπόλοιποι θα γυρίσουν πίσω. Θα ανοίξουν ένα καφέ και θα το ονομάσουν Si-o-se Pol, το όνομα μιας γέφυρας στην Τεχεράνη, της πιο όμορφης γέφυρας του κόσμου, όπου σύχναζε ο Παρβίζ.
  Συγκινητική ταινία, έβαλα και εγώ το 8 στο IMDb, τον βαθμό που είχε· στο οποίο βλέπω ότι ο γερμανικός τίτλος (στη Γερμανία πρωτοπροβλήθηκε) είναι «Οι τελευταίες μέρες του Παρβίζ Κ.». Τις τελευταίες μέρες του Joseph K. τις έχουμε μάθει εδώ και χρόνια.  

Wednesday, November 14, 2018

Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Από την άκρη της πόλης (1998)


Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Από την άκρη της πόλης (1998)


  Αποφάσισα να δω την ταινία όταν ο Dimitris Saltogiannis έγραψε στην ομάδα Σινεφίλ, παραθέτοντας ένα frame της, τα παρακάτω:
  "Από την άκρη της πόλης", η μοναδική ελληνική ταινία που με έκανε να την δω μέχρι το τέλος και την σκεφτόμουν ακόμη και την επόμενη μέρα. Πολύ σκαλωτική! ".
  Όχι, εγώ δεν παρατάω ποτέ ταινία χωρίς να τη δω μέχρι τέλους. Η μοναδική φορά ήταν στη δημοσιογραφική προβολή του «Σπιτιού του Τζακ» που έφυγα από τη μέση.
  Οι ελληνικές ταινίες που έχω δει πρόσφατα έχουν να κάνουν με θέματα εντελώς ελληνικά. Το «Αιγαίο SOS» που θα προβάλλεται από αύριο στους κινηματογράφους (αύριο θα αναρτήσω) έχει σαν θέμα τις ελληνοτουρκικές διενέξεις. Το «Από την άκρη της πόλης» έχει σαν θέμα τους ομογενείς πόντιους που παλιννόστησαν στη μητέρα πατρίδα. Δεν ήταν τα πράγματα εύκολα γι’ αυτούς, κι ας ήταν Έλληνες, όπως άλλωστε και για όλους τους (λαθρο)μετανάστες. Η παρέα, με συχνή παραβατική συμπεριφορά, κινείται στα σύνορα νομιμότητας και παρανομίας,
  Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας βλέπουμε όλες τις πιθανές καταστάσεις στις οποίες θα μπορούσαν να εμπλακούν τέτοια άτομα. Νταβατζήδες και ζιγκολό, εραστές και ερωμένοι (η διάκριση στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα), επί πληρωμή φυσικά, είναι ρόλοι που θα παίξουν τα άτομα της παρέας.
  Να παραθέσουμε και την ατάκα: «Αν έχεις φιλενάδα και δεν την αγαπάς, κάνε τηνε πουτάνα για να τα κονομάς». Φιλενάδες, «Αυτός που αγαπάτε, αν δεν σας αγαπά, καλιά ’ναι να την κάνετε πριν είν’ πολύ αργά», να πούμε κι εμείς τη δική μας.
  Στο τέλος όμως υπάρχει μια πλοκή με σασπένς. Οι δυο φίλοι παλεύουν για τη γκόμενα, της οποίας ο ένας ήταν νταβατζής. Θα το πληρώσει με τη ζωή του.
  Στυφή ταινία, δείχνει τη ζοφερή πραγματικότητα των κολασμένων της γης, που είναι σήμερα οι κάθε είδους μετανάστες.  
  Τώρα μου ήλθε, το "Από την άκρη της πόλης" παραπέμπει μεταφορικά στο περιθώριο, καθώς οι ήρωες είναι περιθωριακοί, και κυριολεκτικά στο Μενίδι, όπου ζουν. 

Xiao Feng (萧锋), Air strike (大轰炸 大轰炸 2018)


Xiao Feng (萧锋), Air strike (大轰炸 大轰炸 2018)


  Ο μεγάλος βομβαρδισμός είναι ο κινέζικος τίτλος.
  Έχω γράψει πρόσφατα, στην ανάρτησή μου για το «Beach red», ότι μου αρέσουν οι πολεμικές ταινίες. Εδώ θα προσθέσω τώρα ότι μου αρέσει ιδιαίτερα είναι υποείδος, οι ταινίες που έχουν να κάνουν με αερομαχίες. Και βέβαια παρακολουθώ και τους σκηνοθέτες χουα τσιάο, της διασποράς, όπως και κάθε ταινία που έχει σαν θέμα την Κίνα και ας μην είναι κινέζος ο σκηνοθέτης της.
  Το θέμα το είδα πρόσφατα σε μια άλλη ταινία, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πoια ήταν αυτή κι αν αρχίσω να την ψάχνω μπορεί να χάσω το χρόνο μου χωρίς να καταφέρω να τη βρω. (Τη βρήκα τυχαία, συγχρονική με τα γεγονότα, του 1942, με τον John Wayne, έχει τίτλο "Flying tigers").
  Η Ιαπωνία επιτίθεται στην Κίνα το 1937. Η Αμερική ξέρει ότι η Ιαπωνία είναι εχθρός της, αλλά το Περλ Χάρμπορ απέχει τέσσερα χρόνια, δεν έχει εμπλακεί ακόμη σε πόλεμο μαζί της. Πρέπει όμως να βοηθήσει την Κίνα. Στέλνονται πιλότοι μισθοφόροι για να εκπαιδεύσουν τους κινέζους πιλότους, για να μην μπορούν να κατηγορηθούν από τους Γιαπωνέζους για εχθρικές ενέργειες εναντίον τους.
  Ο Σιάο Φενγκ, κινέζος σκηνοθέτης, χρησιμοποιεί στο cast του μεγάλο αριθμών κινέζων. Επίσης σε αντίθεση με την ταινία στην οποία αναφέρθηκα, δείχνει περισσότερο τη φρίκη των βομβαρδισμών. Ακόμη χρησιμοποιεί στην πλοκή έναν πράκτορα, δίνοντάς της έτσι ένα ιδιαίτερο σασπένς.
  Τελικά η ψηφιακή τεχνολογία κάνει πολύ πιο εντυπωσιακές τις αερομαχίες, που όμως δίνουν την αίσθηση του εντελώς ψεύτικού.