Book review, movie criticism

Sunday, December 9, 2018

Kenji Mizoguchi 10. 1936 Sisters of the Gion (祇園の姉妹 Gion no kyōdai)


Kenji Mizoguchi 10. 1936 Sisters of the Gion (祇園の姉妹 Gion no kyōdai)


  Σ’ αυτό το έργο υπάρχει επίσης το θέμα της αυτοθυσίας της γυναίκας για τον άνδρα, όμως το κυρίαρχο θέμα είναι η θλιβερή κατάσταση της γκέισας.
  Δυο αδελφές γκέισες, δυο διαφορετικές στάσεις απέναντι στα πράγματα. Η μεγάλη αδελφή φιλοξενεί τον πάτρονά της στο σπίτι τους, τώρα που χρεοκόπησε. Τον αγαπάει. Η μικρή όμως μισεί τους άνδρες που τις εκμεταλλεύονται, και προσπαθεί να τους χειριστεί. Καταφέρνει έναν φτωχό υπάλληλο να της αγοράσει ένα κιμονό για την αδελφή της για να μπορέσει να γίνει δεκτή σε ένα χορό και πείθει το αφεντικό του να της δώσει χρήματα τα οποία χρησιμοποιεί για να διώξει τον πάτρονα της αδελφής της από το σπίτι. Του λέει ψέματα ότι η αδελφή της δεν τον θέλει, απλά τον ανέχεται. Επίσης καταφέρνει με μαλαγανιές να κάνει πάτρονά της αυτό το αφεντικό. Αυτός, μαθαίνοντας ότι ο υπάλληλός του έκλεψε από το μαγαζί του (μαγαζί με υφάσματα) για το κιμονό της γκέισας, του απαγορεύει να ξαναπατήσει στη συνοικία Γκιόν, τη συνοικία με τις γκέισες. Όμως αυτός πηγαίνει να την ξαναδεί, και τη βρίσκει με το αφεντικό του. Αυτός τον διώχνει λέγοντάς του ότι απολύεται. Αυτός με τη σειρά του το καρφώνει στη γυναίκα του. Όμως δεν του φτάνει αυτό, παρασύρει ύπουλα την γκέισα που τον κορόιδεψε με το κιμονό πουλώντας του αγάπη και, δεν κατάλαβα, από το αμάξι που την μετέφερε την έριξε αυτός ή αυτή έπεσε στο δρόμο φοβούμενη τα χειρότερα. Δεν σκοτώθηκε, και ελπίζουν ότι δεν θα μείνει ανάπηρη.
  Η αδελφή της στο μεταξύ είχε ανακαλύψει τον πάτρονά της, μαθαίνει για τα ψέματα που του είπε, και πηγαίνει να μείνει κοντά του. Όμως αυτός σε λίγο την εγκαταλείπει, πηγαίνει στη γυναίκα του καθώς στην επαρχία όπου ζει του προσφέρθηκε μια διευθυντική θέση σε μια επιχείρηση. Και η ταινία τελειώνει με την τραυματισμένη αδελφή να παραπονιέται κλαίγοντας για τη μοίρα της γκέισας:
  «Αν κάνουμε καλά τη δουλειά μας μάς κατηγορούν ότι είμαστε ανήθικες. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Τι θέλουν από μας; Γιατί πρέπει να υποφέρουμε τόσο; Γιατί να υπάρχουν οι γκέισες σ’ αυτό τον κόσμο; Γιατί να υπάρχουμε; Δεν είναι σωστό, δεν είναι καθόλου σωστό. Μακάρι να μην υπήρχαν ποτέ».
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Osaka elegy».


Saturday, December 8, 2018

Kenji Mizoguchi 9. 1936 Naniwa Elegy a.k.a. Osaka Elegy (浪華悲歌 Naniwa hika or Naniwa erejī)


Kenji Mizoguchi 9. 1936 Naniwa Elegy a.k.a. Osaka Elegy (浪華悲歌 Naniwa hika or Naniwa erejī)


  Ο Μιτζογκούτσι έχει εμμονή με το θέμα της αυτοθυσίας της γυναίκας για τον άντρα, εμμονή που, όπως είπαμε, οφείλεται στο ότι ο πατέρας του «πούλησε» τη μεγάλη του αδελφή σαν γκέισα, δηλαδή σαν υποψήφια πόρνη, και η αδελφή αυτή τον στήριξε στα πρώτα του βήματα.
  Εδώ η κόρη ενδίδει στις πιέσεις του αφεντικού της προκειμένου να εξασφαλίσει τα 300 ευρώ που χρειάζεται ο πατέρας της για να καλύψει το έλλειμα από τα χρήματα που καταχράστηκε στη δουλειά του. Στη συνέχεια θα τα φτιάξει με ένα φίλο του αφεντικού της, για να πάρει τα 200 ευρώ που χρειάζεται ο αδελφός της προκειμένου να καταφέρει να τελειώσει τις σπουδές του. Μόλις τις τελειώσει τον περιμένει έτοιμη δουλειά. Τα παίρνει και τον διώχνει. Θέλει να παντρευτεί το φίλο της που της έκανε πρόταση γάμου. Όμως δεν θέλει να στηρίξει το γάμο της σε ένα ψέμα, θα του πει όλη την αλήθεια.
  Φαίνεται να δείχνει κατανόηση. Όταν όμως τους συλλαμβάνει η αστυνομία, μάλλον μετά από καταγγελία εκείνου που ένα πήδημα του στοίχισε τα 200 yen (από την εποχή εκείνη το yen έχει υποτιμηθεί απίστευτα, αφού ο άνδρας στο «After the storm» πληρώνει διατροφή στη γυναίκα του για το γιο τους 50.000 yen το μήνα) θα κάνει πίσω. Η πορνεία είναι παράνομη, τον πιστεύουν ότι δεν την έσπρωξε αυτός και αυτή τη συγχωρούν μια και είναι η πρώτη της φορά.
  Και η διαφορά από τις προηγούμενες ταινίες.
  Ενώ σ’ εκείνες αυτοί που επωφελήθηκαν από την αυτοθυσία της γυναίκας δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους, συνειδητοποιούν την οφειλή τους (ο νεαρός στο «The downfall of Osen καθυστερημένα»), εδώ, αντίθετα, τη διώχνουν από το σπίτι.
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «The poppy».


Kenji Mizoguchi 8. 1935 The Poppy (Gubijin-so)


Kenji Mizoguchi 8. 1935 The Poppy (Gubijin-so)

  Η «Παπαρούνα» είναι ένα μια «μπερδεμένη» (έτσι τη χαρακτηρίζει το ΙMDb, complicated) ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δυο γυναίκες και δυο άνδρες.
  Τον Ono τον περιμάζεψε έφηβο ο πατέρας της Sayoko που είναι καθηγητής. Περιφερόταν ορφανός και άστεγος στους δρόμους του Κιότο. Του φέρθηκε σαν να ήταν παιδί του. Ταλαντούχος ο νεαρός, τον έστειλε να σπουδάσει στο Τόκιο. Ήταν δεδομένο ότι θα παντρευόταν την κόρη του την Sayoko, η οποία τον αγαπούσε και την αγαπούσε. Στο Τόκιο όμως ξελογιάστηκε με την Fujio, μια μοντέρνα κοπέλα και πολύ όμορφη, η οποία όμως ήταν να παντρευτεί τον Munechika. Σαν πρόταση γάμου θα του έδινε ένα ρολόι-κειμήλιο. Αντίθετα προτίθεται να το δώσει στον Ono, τον ταλαντούχο υποψήφιο διδάκτορα, ενώ ο Munechika είχε κοπεί ήδη δυο φορές στις εξετάσεις του για το διπλωματικό σώμα.
  Ο Ono στέλνει έναν συμφοιτητή του στον πατέρα της Sayoko για να του πει ότι δεν θέλει πια αυτό το γάμο. H Sayoko που κρυφακούει τη συζήτηση με τον πατέρα της σωριάζεται κάτω συντριμμένη. Ούτε να ακούσουν την προσφορά του να τους ενισχύσει οικονομικά. Παίρνουν το τραίνο της επιστροφής.
  Ο Munechika του τα ψέλνει, και του λέει ότι πρέπει να δει τελικά τι θέλει και να φερθεί σαν άντρας. Παίρνει την απόφασή του, τρέχουν και οι δυο να τους βρούνε. Έχουν ξενοικιάσει τους λέει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που έμεναν, άκουσα ότι πάνε στο σταθμό του τραίνου για το Κιότο. Τρέχει με το φίλο του. Μόλις που προλαβαίνει.
  Η Fujio, βλέποντας ότι έχασε τον Ono, προσφέρει το ρολόι στον Munechika, στον οποίο ήταν να το δώσει από την αρχή. Αυτός όμως το αρπάζει και το πετάει στη θάλασσα, ξέροντας ότι δεν τρέφει αισθήματα γι’ αυτόν.
  Σε κάποια σκηνή η Sayoko, κλαίγοντας, λέει στον πατέρα της ότι θα μείνει για πάντα κοντά του. Και θυμήθηκα ότι αυτό το μοτίβο, που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως το μοτίβο του συμπλέγματος της Ηλέκτρας, το συνάντησα κάμποσες φορές στις ταινίες του Yasujiro Ozu, σαν κεντρικό μοτίβο.
  Μπορείτε να δείτε την ταινία στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «The downfall of Osen».



Friday, December 7, 2018

Yasujiro Ozu, 14.Passing fancy (Dekikogoro, 1933)


Yasujiro Ozu, 14.Passing fancy (Dekikogoro, 1933)


  Η κωμωδία είναι τελικά το στοιχείο του Όζου, και αυτή η ταινία είναι μια απολαυστική κωμωδία. Και συνειδητοποιώ για πρώτη φορά ότι ενώ στις άλλες μυθοπλασίες σημασία έχουν περισσότερο τα πυρηνικά γεγονότα που πυροδοτούν τη δράση, στην κωμωδία πιο σημαντικά είναι τα μη πυρηνικά, αυτά που συνδέονται χαλαρότατα με την πλοκή και ο σεναριογράφος και/ή ο σκηνοθέτης τα έχει επινοήσει για τον κωμικό τους χαρακτήρα και μόνο. Η σκηνή στον κινηματογράφο στην αρχή της ταινίας, με το άδειο πορτοφόλι που περνάει από χέρι σε χέρι, ήταν ιδιαίτερα απολαυστική.
  Τα πρόσωπα της ταινίας είναι ο ανεπρόκοπος μπαμπάς που τον έχει παρατήσει η γυναίκα του, ο μικρός του γιος, ένας μπόμπιρας πανέξυπνος και ώριμος για την ηλικία του, σίγουρα πιο ώριμος από τον μπαμπά (παρακολουθούμε σπαρταριστά, αλλά και συγκινητικά επεισόδια στη μεταξύ τους σχέση), ο νεαρός φίλος του μπαμπά, η μεσόκοπη ιδιοκτήτρια της ταβέρνας και η νέα κοπέλα που της πρόσφεραν στέγη καθώς δεν είχε πού να μείνει όταν την απέλυσαν από τη δουλειά της. Υπάρχει βέβαια και το ειδύλλιο ανάμεσα σ’ αυτήν και στον νεαρό, που στην αρχή δεν θέλει να ακούσει για καινούρια σχέση. Είχε καεί από την προηγούμενη, και η παροιμία λέει ότι «όποιος καεί στο χυλό φυσά και το γιαούρτι». Όμως η αφηγηματική προσμονή σε μια κωμωδία είναι ότι τελικά θα τα φτιάξουν, και όντως τα φτιάχνουν.
  Αυτό που παρατηρώ στις ταινίες του Όζου, όπως και του Κουροσάβα, είναι η ανθρωπιά και η καλοσύνη που χαρακτηρίζει τους ήρωες.
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για το «Σαγηνευτικό κορίτσι».

Jean-Stephane Sauvaire, A prayer before dawn (Προσευχήσου πριν πεθάνεις, 2017)




  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Πραγματική ιστορία, και μάλιστα μεταφορά από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του κεντρικού ήρωα, του Μπίλι Μουρ, που έχει τον αγγλικό τίτλο, άσχετος με τον ελληνικό.
  Ο Μπίλι Μουρ ζει στην Ταϊλάνδη. Είναι πυγμάχος, μπλεγμένος όμως και με τα ναρκωτικά, όχι μόνο σαν χρήστης αλλά και σαν έμπορος. Θα συλληφθεί και θα καταλήξει στη φυλακή. Αυτά που διεκτραγωδεί είναι φρικτότατα, και δεν έχουν καμιά σχέση με όσα συμβαίνουν στις φυλακές της Δύσης, πολύ πιο ανθρώπινες. Σώζεται εξαιτίας του ότι είναι πυγμάχος. Θα διαγωνισθεί σε ένα τουρνουά και θα νικήσει. Με τη νίκη του τελειώνει και η ταινία. Στα γράμματα τέλους διαβάζουμε ότι μεταφέρθηκε σε καλύτερες φυλακές στην Ταϊλάνδη, πήρε χάρη το 2010 από τον βασιλιά, και από τότε αφιερώνει το χρόνο του στον αγώνα για την απεξάρτηση τη δική του και των άλλων τοξικομανών.
  Όσοι είναι εθισμένοι πρέπει να δουν την ταινία αυτή οπωσδήποτε, για να πάρουν μια ιδέα του τι μπορεί να τους ξημερώσει.

Thursday, December 6, 2018

Hirokazu Koreeda, Κλέφτες καταστημάτων (Shoplifters, 万引き家族,2018)




  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Θαύμασα τον Χιροκάτζου Κορέεντα στο «Τρίτο έγκλημα» που προβλήθηκε πριν λίγες βδομάδες στις ελληνικές αίθουσες που μου άρεσε τόσο, ώστε αποφάσισα να τον δω πακέτο, δηλαδή να δω όλες του τις ταινίες. Βλέποντας τους «Κλέφτες καταστημάτων» είδα ότι έκανα πάρα πολύ καλά. Η ταινία τιμήθηκε με τον «Χρυσό φοίνικα» στις Κάννες, μια ταινία που δεν θα έπαιρνε ποτέ Όσκαρ, ούτε καν ξενόγλωσσης. Μιλάμε για Ευρώπη και όχι για Χόλυγουντ. Εγώ για πρώτη φορά έβαλα 10 στο IMDb.
  Ο άνδρας κάνει περιστασιακές δουλειές ενώ η γυναίκα του εργάζεται κακοπληρωμένη. Έχουν και ένα κοριτσάκι. Ζούνε κυρίως από τη σύνταξη της γιαγιάς, ενώ αποκαλύπτεται και ένα «επίδομα» που έπαιρνε κρυφά. Όταν η κόρη της μάθει την προέλευσή του θα αναστατωθεί.  Ένα έγκλημα, περίπου αυτοάμυνα, ενώνει το ζευγάρι.
  Στην οικογένειά τους υπάρχει και ένα αγοράκι, που περίπου το «έσωσε» ο άνδρας. Και η ταινία ξεκινάει με ένα πεντάχρονο κοριτσάκι που το περιμαζεύουν, ολοφάνερα κακοποιημένο από τους γονείς του.
  Τυπικά είναι απαγωγή. Όμως το κοριτσάκι έχει βρει τροφή και στοργή σε αυτή την οικογένεια.
  Και ο τίτλος:
  Τα λεφτά που κερδίζουν δεν φτάνουν για να ζήσουν τη φτωχική ζωή τους σε ένα ακόμη πιο φτωχικό σπίτι. Έτσι ο άνδρας έχει εκπαιδεύσει το νεαρό να κλέβει από τα καταστήματα. Το κοριτσάκι θα θελήσει να μυηθεί κι αυτό. Ένας καταστηματάρχης που τους έχει πάρει χαμπάρι θα τους δώσει τα δυο κεριά που πήγαιναν να κλέψουν, δασκαλεύοντας το αγοράκι να μην ξαναβάλει το κοριτσάκι να κλέψει.
  Όσο πιο μεγάλη η φτώχεια τους τόσο πιο μεγάλη η αγάπη που τους ενώνει. Παρακολουθούμε δυο συγκλονιστικές σκηνές με τη εξαιρετική Sakura Ando: Η πρώτη, καθώς αγκαλιάζει το κοριτσάκι όλο τρυφερότητα. Η δεύτερη, όταν την έχουν συλλάβει και την ρωτάνε πώς την φωνάζουν τα παιδιά, μαμά ή μητέρα, και δεν μπορεί να απαντήσει από τους λυγμούς που προσπαθεί να πνίξει.
  Δεν είναι οι δεσμοί αίματος, είναι οι δεσμοί αγάπης αυτοί που ενώνουν ουσιαστικά τους ανθρώπους μας λέει ο Κορέεντα, σε μια ταινία που θα ήταν κρίμα να μην τη δείτε.
  Παραλίγο να το ξεχάσω, ένα ανθρωπολογικό στοιχείο. Πέφτει ένα δόντι από το κοριτσάκι. Το πετάει στη στέγη του σπιτιού κάνοντας την ευχή στη θέση του να βγει άλλο πιο γερό.
  Το κρητικό τυπικό είναι πολύ πιο ωραίο. Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της μικρής που μου έπεσε και μένα το δόντι μου. Δασκαλεμένος από τους γονείς μου πήγα και το έβαλα μέσα στην κουφάλα ενός τράφου, στο περβόλι του ξαδέλφου μου του Γιάννη, σύνορο με το δικό μας, λέγοντας: -Πάρε ποντικέ το δόντι μου και δωσ’ μου σιδερένιο, να κουκαλίζω το ψωμί το παξιμαγδελένιο.
  Και βέβαια τις είδα όλες τις ταινίες μυθοπλασίας του Κορέεντα. Σε κάθε ανάρτηση τέλειωνα παραθέτοντας τον σύνδεσμο της προηγούμενης. Η τελευταία που είδα ήταν η «After the storm».
  Μου αρέσει φοβερά ο γιαπωνέζικος κινηματογράφος, αλλά έχω απορροφηθεί από τον ιρανικό και τον κινέζικο. Πάντως έχω σαν στόχο κάθε φορά που θα παίζεται μια γιαπωνέζικη ταινία να βλέπω πακέτο τον σκηνοθέτη της. Ήδη το έκανα με την Naomi Kawase. Έχω δει όλο τον Όζουκαι τον αναρτώ σιγά σιγά (διάβασα σε συνέντευξη του Κορέεντα στον Χρήστο Μήτση στο Αθηνόραμα ότι τον συγκρίνουν με τον Όζου) και όλο τον Kenji Mizoguchi.  

Hirokazu Koreeda, After the storm (海よりもまだ深,く2016)


Hirokazu Koreeda, After the storm (海よりもまだ深,く2016)

    Εν όψει της σημερινής προβολής της ταινίας «Κλέφτες καταστημάτων» παρουσιάσαμε όλες τις ταινίες μυθοπλασίας του Κορέεντα, με τελευταία αυτήν εδώ, που ο πρωτότυπος τίτλος της μου βγάζει το translate.google.com είναι Deeper than the sea (海 θάλασσα και στα κινέζικα και 深 βαθιά).


  Ευχάριστη έκπληξη αυτή η ταινία. Ενώ η προηγούμενη «Our little sister» είχε πινελιές χιούμορ, αυτή εδώ είναι μια κανονική κωμωδία, έστω soft. Σε κάποιες σκηνές όμως ξεκαρδίστηκα πραγματικά.
  Ο Ριότα έχει γράψει ένα μυθιστόρημα, μια καριέρα μυθιστοριογράφου ανοίγεται μπροστά του, και γι’ αυτό αρνείται αρχικά να δεχθεί να γράψει μια σειρά manga. Θα δεχθεί αργότερα, αλλά με ψευδώνυμο.
  Έχει όμως ένα καταστροφικό πάθος, είναι τζογαδόρος. Τα χρήματά του τα ξοδεύει κυρίως στον ιππόδρομο. Για να βγάλει πρόσθετο εισόδημα δουλεύει και σε ένα γραφείο ντετέκτιβ, που θα τον εμπνεύσει και για επόμενο μυθιστόρημα. Η γυναίκα του, μαθαίνουμε κάπου στο τέλος της ταινίας, σκέφτηκε ότι αν κάνουν παιδί θα του περάσει αυτό το πάθος.
  Δεν του πέρασε. Στην αρχή της ταινίας είναι ήδη χωρισμένοι. Βλέπει το γιο του μια φορά το μήνα και πρέπει να δίνει χρήματα για τη διατροφή, 100.000 γιεν. Πού να τα βρει όμως που δεν μπορεί να αντισταθεί στον τζόγο;
  Δημιουργείται μια ένταση με τη γυναίκα του, της υπόσχεται ότι θα της τα δώσει το απόγευμα και έτσι του αφήνει το γιο. Θα περάσουν από διάφορα μέρη, θα του αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια, όμως δεν παραλείπει να του αγοράσει και λαχεία.
  Τα λαχεία είναι τζόγος, του λέει νομίζω η γυναίκα του που διαμαρτύρεται. Όχι, της λέει, τα λαχεία είναι η αγορά ενός ονείρου.
  Έτσι το βλέπω κι εγώ, και γι’ αυτό αγοράζω κάθε χρόνο το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Ένα μόνο, αφού ξέρω ότι είναι όνειρο, και το όνειρο δεν είναι πολλαπλάσιο των λαχείων που παίρνεις, ένα είναι αρκετό.
  Μετά θα περάσουν από τη γιαγιά. Ελπίζει να βρει τα κρυμμένα χρήματά της. Δεν θα τα βρει, θα βρει όμως ένα σφραγιδόλιθο που αξίζει αρκετά ώστε να μπορέσει να δώσει τα χρήματα στη γυναίκα του όταν τον πουλήσει.  
  Στο σπίτι της γιαγιάς θα έλθει να τους βρει η γυναίκα του που την έχουν ειδοποιήσει τηλεφωνικά. Θα διανυκτερεύσουν, έχει ξεσπάσει ο τυφώνας. Κάνει προσπάθεια να τα ξαναβρούνε.
  Σε μια χολιγουντιανή ταινία σίγουρα θα τα ξαναβρίσκανε. Όμως ο Κορέεντα, παρά την κωμωδία, δεν κάνει υποχώρηση στο δράμα που είναι ο δεύτερος χαρακτηρισμός της ταινίας στο IMDb. Όχι, έχει πάρει την απόφασή της του λέει, καθένας να συνεχίσει το δρόμο του.    
  Εξαιρετική στο ρόλο της γιαγιάς η Kirin Kiki. Την έψαξα στη βικιπαίδεια, και βλέπω με θλίψη ότι πέθανε φέτος, στις 15 του Σεπτέμβρη, στα εβδομήντα πέντε της (γεννήθηκε το 1943). Και βλέπω επίσης ότι έπαιζε και στους «Κλέφτες καταστημάτων», που από σήμερα όπως είπαμε προβάλλεται στους κινηματογράφους. Επίσης βλέπω στη φιλμογραφία της ότι έπαιξε και σε άλλες τέσσερις ταινίες του Κορέεντα.
  Και για άλλη μια φορά θαύμασα τον σεναριογράφο Κορέεντα. Καίρια τα επεισόδια που επινοεί και εξαιρετικοί οι διάλογοί του. Αντιγράφω μια ατάκα του μπαμπά. «Δεν είμαι αυτός που ήθελα να γίνω ακόμη, αλλά ξέρεις, δεν έχει σημασία αν έγινα αυτό που ήθελα να γίνω, σημασία έχει να ζω τη ζωή μου προσπαθώντας να γίνω αυτό που θέλω».
  Εγώ όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αγροφύλακας. Γράφω αναλυτικά γ’ αυτό στο κεφάλαιο «Φίλοι και παιχνίδια» μιας αυτοβιογραφίας μου που την έγραψα όταν ήμουν είκοσι χρονών. Όταν μεγάλωσα ήθελα να γίνω συγγραφέας. Δεν έγινα αγροφύλακας, έγινα όμως συγγραφέας. Φέτος εκδόθηκε το 15ο βιβλίο μου.   
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Our little sister».